Souten Kouro volgt veelal het reilen en zeilen van het personage Cao Cao, die vastberaden is China te veranderen. Dit mondt veelal uit in oorlog voeren.

Juist. Qua samenvatting valt er eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Natuurlijk, ik zou wat aandacht kunnen geven aan de individuele verhaallijnen en hoe bepaalde personages hun ambities al dan niet waarmaken, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze anime dat eigenlijk niet echt waard. Met een 2.5 out of 5 stars komt het er eigenlijk nog redelijk van af. Er zijn simpelweg een redelijk groot aantal aspecten waar ik me best aan ergerde. Niet eens zozeer de wijze waarop sommige personages verschrikkelijk overdreven worden neergezet, gezien ik dat in Sengoku Basara bijvoorbeeld prima kan waarderen. Nee, het is meer de verschrikkelijke wijze waarop iedereen praat. Geen idee of de producers van de serie (of de manga) op deze manier trachten de serie authentiek historisch te laten overkomen, geen idee, maar erg gecharmeerd was ik er niet van. Het is een beetje lastig uitleggen wat ik precies bedoel, maar het komt neer op: “Ik, naam, ga dit en dat doen.” Waarop iemand dan reageert: “Ja, jij, naam, gaat dit doen.” Waarop iemand anders weer reageert met: “Nee, ik, naam, ga je tegenhouden.” Nu is dat niet heel erg storend als dit een paar keer voorkomt, maar blijkbaar moeten kijkers om de haverklap eraan herinnerd worden wie nou ook alweer wie is. Kami-samadank worden personages met enige regelmaat voorzien van een naambordje, om het nog wat duidelijker te maken.

Ik heb werkelijk niets tegen historische anime, maar ik vond Souten Kouro echt nergens op lijken. De manier waarop sommige verhalen waren opgebouwd was eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. Zoals de manier waarop sommige grote namen wel heel makkelijk hun loyaliteit voor de een overboord zetten om trouw te beloven aan een ander. Waarschijnlijk wordt dit in de serie wat meer overdreven weergegeven dan in het bronmateriaal, maar gezien de redelijk grote hoeveelheid namen die eigenlijk constant op het scherm worden gedropt wordt het er in ieder geval niet transparanter op. Sowieso is het een beetje gokken wie nu de ‘good guy’ en wie de ‘bad guy’ is. Cao Cao is dan wellicht de protagonist in het verhaal, maar hij heeft toch echt genoeg acties waarbij je hem als een antagonist zou kunnen neerzetten.

Het is ergens spijtig dat Madhouse deze serie heeft gedaan. Er zullen genoeg mensen zijn die hier anders over denken, maar ik zie hun animatiekwaliteiten toch liever wat beter benut dan dat ze tijd en geld steken in een serie als Souten Kouro. Niet dat het er allemaal zo spettend uit ziet trouwens, maar Madhouse heb ik toch wel redelijk hoog zitten.

Afijn, genoeg gezeken. De volgende serie waar ik mijn mening over zal spuien is dan wellicht ook historisch, maar van een hele andere orde en voorzien van wat meer lovende woorden van mijn kant.

Zo is het ook met voorverpakte lunchpakketten. Zodra een winkeleigenaar c.q. –bediende een voorverpakt lunchpakket afprijst voor de helft van de prijs breekt er een ware veldslag uit in de diverse supermarkten in Japan. En dan doel ik niet op omaatjes die voordringen met hun winkelkarretjes, nee, ik doel echt op knokpartijen. Knokpartijen waar zelfs Kimbo Slice nog een zware dobber aan zou hebben. Satou You ondervindt dit aan den lijve wanneer hij nietsvermoedend midden in zo’n knokpartij terecht komt. Hij delft uiteraard het onderspit, maar blijkbaar heeft hij talent genoeg om door een aantal anderen ‘opgeleid’ te worden tot een ware vechtmachine die om de beste voorverpakte lunchpakketten kan strijden. Maar of het genoeg is om de grote namen en samenwerkende partijen het hoofd te kunnen bieden, is nog maar de vraag.

Ben-to biedt in mijn opinie een redelijk amusant concept. Uiteraard is het van begin tot eind onzin, maar ik was redelijk verrast door de toch wel redelijk serieuze aanpak van het verhaal. Het is wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met een grap die door iemand met een serieus gezicht verteld wordt. De gevechten in deze anime zijn echter verre van een grap; er zonder kleerscheuren vanaf komen vergt aardig wat vergevorderde vechtkunsten. Maar het verhaal erachter is en blijft een grap. Na twaalf afleveringen van deze op zich weinig kolderieke onzin is het dan ook wel weer leuk geweest. Ik prijs de producers dat ze het geheel niet hebben laten ontsporen, maar ik vroeg me wel af waarom het allemaal zo serieus moest. Uiteraard zitten er wel momenten in die pogen het redelijk donkere karakter van de serie wat te verlichten, maar geef toe: knokpartijen om aanbiedingen, waar gaat het over? Ik wil bijna tikken dat het allemaal wat ongeloofwaardig is, maar het is en blijft fictie natuurlijk en in de realiteit loopt het ook wel eens uit de hand.

Als ik zo bovenstaand stukje teruglees, zie ik dat het tweeledige er vanaf druipt en dat weerspiegelt dan ook precies mijn mening over de serie. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars voor de uitwerking van het geheel, maar ik blijf erbij (en herhaal het nog maar even): het is onzin.

De personages zijn half wat de serie maken. Satou You is bijvoorbeeld op zich een aardig personage. Zijn lichtelijk perverse karakter wordt op een door mij gewaardeerde wijze gecompenseerd door hem niet eens neer te zetten als een ruggengraatloze shounen-held, maar door hem gewoon terug te laten knokken. De geloofwaardigheid van een ietwat tenger gebouwde jongeman die doorgewinterde prijsvechters verslaat is weer een heel ander punt echter, maar ik heb het woord onzin nu wel vaak genoeg genoemd, geloof ik.

De vrouwelijke personages komen in verschillende vormen en maten. Sen “Ice Witch” Yarizui, een quirky tiener die befaamd is om haar vechtkwaliteiten. Ayama Shaga, een rondborstige meganekko en familielid van Satou die haar mannetje wel weet te staan. Kyou en Kyou Sawagi, een tweeling met dezelfde naam, doch anders geschreven. Er is voor elk wat wils, maar er wordt ook in deze serie aardig gegrepen in de bak met archetypes. Deert dat? Nee, niet echt. Wellicht komt het omdat de setting zo onzinnig is, maar ik stoorde me er in dit geval niet aan voor de verandering.

Ben-to was al met al een redelijk vermakelijk stukje onzin. Nergens hoogstaand, nergens strontvervelend. Kortom, een leuk tussendoortje.

Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

De vrijwel wetteloze stad Roanapur krijgt bezoek van een oude bekende, Roberta. De Zuid-Amerikaanse dame is uit op wraak na een moordaanslag op haar werkgever en de daders daarvan hangen in afwachting van hun nieuwe missie rond in Roanapur. De Lagoon “trading company” krijgt van Fernando Garcia Lovelace, feitelijk de nieuwe werkgever van Roberta, het verzoek hem te helpen haar weer op het rechte pad te krijgen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Roberta’s Blood Trail is wellicht nog het best te vergelijken met een minioorlog binnen de stadsgrenzen van Roanapur (en later ook daarbuiten). Diverse partijen maken jacht op Roberta, ieder zo met eigen belangen, en Roberta maakt op haar beurt jacht op een groepje ‘ondergedoken’ Amerikaanse commando’s. Hoe een eenling volgepompt met medicijnen en niet onaardig arsenaal aan wapens zoveel puinhoop weet aan te richten is me een raadsel overigens, laten we het erop houden dat de tegenstanders van Roberta niet van haar kaliber zijn. Dit uiteraard gezien haar achtergrond en niet misselijke en zeker niet overdreven reputatie. Maar goed, geef toe, het zou maar saaie anime zijn als Roberta al in de eerste aflevering ergens van haar bed zou worden gelicht en een kogel door haar hoofd zou krijgen.

Overigens heeft deze OVA wel een klein beetje last van een bekend verschijnsel waarbij alleen hoofdpersonages blijken te kunnen mikken met wapens. Hoeveel mensen hoeveel kogels dan ook op Roberta afschieten, blijkbaar is niemand in staat haar te raken. Toegegeven, ze komt er niet zonder kleerscheuren van af, naar het einde toe dan, maar zelfs als ze zich open en bloot (al dan niet schietend) vertoont, weet niemand haar te raken. Dit kan me overigens echt niet deren. Roberta’s Blood Trail is in mijn opinie een heerlijke actievolle anime. Rappe dialogen, wat ‘cultural references’, bloedige en gewelddadige actiescènes, maar ook af en toe een moment waarop mensen even tot adem kunnen komen. Het is een vermakelijke mix van veel elementen en onmiskenbaar van het niveau wat we kennen van de twee eerdere incarnaties.

Ondanks dat ik de manga lees en derhalve al bekend met het verhaal was, wist de anime me van begin tot eind te boeien. In de manga zat echter een stuk dialoog die ik niet in de anime terugzag waarvan ik niet helemaal snap waarom deze er niet in zat. Niet dat het stuk dialoog onmisbaar was in het verhaal zelf, maar het stelt het verleden van iemand ter discussie en kan in een eventueel vervolg nog wel eens consequenties hebben.

De OP is een heerlijke remix van de OP zoals we die kennen uit de serie en geeft de OVA daarmee een herkenbaar begin. De inhoud is ook herkenbaar en de liefhebbers van de serie komen dan ook prima aan hun trekken. Er is wederom een glansrol voor Rock weggelegd, die in de loop van de serie zijn naïviteit compleet overboord heeft gezet en in deze OVA aantoont dat zijn brein spreekwoordelijke kloten heeft. Hij lijkt bovendien vooralsnog nog altijd de enige die Revy half om zijn vinger kan winden en dat is eigenlijk al heel wat.

Eigenlijk kan ik hier weinig meer over vertellen. Roberta’s Blood Trail is wat mij betreft echt een ijzersterk vervolg van de serie en het smaakt echt naar meer. Spijtig genoeg komt de manga niet met een heel erg hoog tempo op de markt, dus veel meer verhaal valt er vooralsnog niet in animevorm te gieten. Dit krijgt in ieder geval een 4.5 out of 5 stars.

Vash the Stampede kent een zwervend bestaan. Ergens blijven is niet echt een optie, daar de prijs die op zijn hoofd staat niet gering is en dat ongetwijfeld zal leiden tot problemen. Waar de prijs op zijn hoofd precies op gebaseerd is, is hem een raadsel, zijn vreedzame karakter en gebrek aan bereidheid om zijn wapen te trekken doet vermoeden dat er sprake moet zijn van een vergissing. Het is echter wel dat karakter wat hem in de problemen brengt, wanneer hij een vervaarlijke bandiet laat lopen en jaren later hem weer tegen het lijft loopt. Zal Vash hem het hoofd weer kunnen bieden?

Het is niet helemaal duidelijk of deze film zich in een alternatief universum afspeelt of simpelweg ergens tijdens de serie plaatsvindt. Het is in ieder geval een van deze twee opties, gezien de aanwezigheid van een bepaald personage. Nu is dat volgens mij een redelijk populair personage, dus ik kan de keuze wel begrijpen om hem toe te voegen. Niet dat het overigens eigenlijk iets toe doet, ik ga niet zitten miepen over dat ik liever een prequel of sequel had gehad en tig andere personages. Oh, wacht, ik ga een beetje miepen over dat ik liever een film had gehad die niet aanvoelde alsof het een zes afleveringen tellende arc uit de serie was. Begrijp me niet verkeerd, het is op zich een goede film, maar alles voelt wel een beetje aan alsof het gewoon een verhaallijn was uit de serie.

Het gevolg daarvan is uiteraard dat er weinig consequenties zijn voor de personages uit de serie en dat is wel spijtig. Liever had ik toch een verhaal met wat meer impact gehad. Nu is het gewoon een avontuurtje met elementen die we al kennen en vervolgens loopt iedereen gewoon weer weg zonder dat er iets gebeurt waar ze later (in de serie dus) ‘last’ van hebben. Mijn persoonlijke voorkeur gaat liever uit naar een onverklaard voorval of een zinsnede uit de serie waar de film een verhaal bij vertelt, maar dat zou betekenen dat de producers van de serie van te voren al hadden moeten weten dat men meer dan tien jaar later nog een film zou maken.

IJdele hoop natuurlijk. Neemt niet weg dat deze film eigenlijk gewoon prima te pruimen is. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars, omdat de film feitelijk niets toevoegt aan de al bestaande canon. Er zitten echter genoeg elementen in die het leuk kijkvoer maken. Uiteraard is er Vash’s standaard gedrag, zijn miraculeuze wijze van overleven, de absurditeit van de ‘bad guy’, de medewerksters van de verzekeringsmaatschappij die Vash meer dan eens tegen het lijf lopen, etc. etc. Good old Trigun, zeg maar. Als extraatje is er dit keer een vrouwelijke bountyhunter met een aardig portie skills, met als minpunt dat ze allergisch is voor mannen. Deze prima mix levert gewoon een aardige film op, dus kijken zou ik zeggen.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

Na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen is het tijd voor meer gevechten, meer gescheurde kledingstukken, meer dames, etc. In tegenstelling tot het eerste seizoen staat Sonsaku Hakufu wat minder centraal en draait het ‘plot’ rond een zogenaamd verboden artefact en de veranderingen in het mannelijke personage Moutoko Sousou. Uiteraard culmineert dit alles in een grote vechtpartij, waarbij uiteraard Sonsaku het heft in handen neemt.

Dit tweede seizoen biedt feitelijk hetzelfde als het eerste seizoen: een verhaal vol knokpartijen waarbij de dames hun kleding op voor hun onhandige plekken zien scheuren, waarbij het mannelijke publiek getrakteerd wordt op niet onaardige vrouwelijke rondingen. Iets van een verhaal zit er uiteraard wel in, maar om heel eerlijk te zijn, kijk ik Ikkitousen nou niet echt voor het verhaal. Sowieso ben ik niet heel erg bekend met het verhaal van Romance of the Three Kingdoms, waar Ikkitousen inspiratie uit put, dus ik me niet uitlaten over eventuele vernuftige manieren waarop dat verhaal in deze anime wordt verweven. De vraag is echter of dat er daadwerkelijk ook maar iets toe zou doen. Ik kan me niet echt aan de indruk onttrekken dat zelfs wanneer je de bron kent Ikkitousen niet echt veel te bieden heeft.

Waarom ik het dan toch nog ‘beloon’ met een 3.5 out of 5 stars is eigenlijk vrij simpel: Ikkitousen kijkt heel makkelijk weg. Het is zo’n typische serie waarbij je niet hoeft na te denken en het visuele aspect de hoofdrol kan laten spelen. Ik geef ook heel eerlijk toe dat ik niet vies ben van vrouwelijk naakt in anime, dus ik kom bij Ikkitousen prima aan mijn trekken. Deze anime is wat ik een guilty pleasure zou noemen; ik weet dat het niet goed is, maar ik kijk er met meer plezier naar dan ik eigenlijk zou willen. Als een serie als deze geen vrouwelijk naakt had en hetzelfde verhaal (zonder de falende kledij) zou vertellen met louter jongemannen in de hoofdrollen zou ik het waarschijnlijk van begin tot eind afbranden. Oppervlakkig? Wellicht, maar ik kijk anime vooral voor mijn plezier.

Er zijn natuurlijk wel wat aspecten waar ik zo mijn kanttekeningen bij wil plaatsen. Zo wordt er een nieuw personage geïntroduceerd wat nog redelijk aan de jonge kant is. Nu komt deze Shokatsuryou Koumei er in de reguliere serie nog redelijk ongeschonden van af, de DVD specials doen er niet zo heel moeilijk over om haar uit de kleren te krijgen. Niet dat ik er een probleem mee heb, maar van mij hoeft het niet zo. Liever kijk ik naar Kan’u Unchou, bijvoorbeeld. Maar zelfs een Kan’u Unchou kan niet verbloemen dat de serie wel een bijzonder dun plot heeft. Deed het eerste seizoen ergens nog een poging het verhaal een onverwachte wending te geven, dit tweede seizoen is zo recht toe recht aan als het maar kan. Artefact geeft macht; Sousou heeft zijn macht niet onder controle; Sonsaku hervindt juist de controle over haar macht; vechten; het eind.

Dragon Destiny blinkt niet uit qua animatie, goed gechoreografeerde gevechten of een plot wat zelfs maar iets als lagen kent, nee, dit is wat mij betreft gewoon pure eye candy. Niet iedereen zal fan zijn van de character designs of de wijze waarop de ecchi elementen door je strot worden gedrukt, maar ik ben viezerik genoeg om hier zonder al te veel tegenzin tijd aan te besteden. Op naar het derde seizoen dus; van mij hoeft Ikkitousen nog niet te eindigen in ieder geval.

Taito is een scholier die droomt van een dame die hem zou hebben ‘vergiftigd’. Hoewel de meeste dromen bedrog zijn, in dit geval is dat zeer zeker niet zo. Hij komt hier op een nogal vreemde manier achter wanneer hij iets meemaakt waardoor hij eigenlijk dood had moeten zijn, maar merkwaardig genoeg nog in leven is. Nou ja, nog, eigenlijk is het wederom. Saitohimea, de dame uit zijn dromen, is een vampier en dankzij haar ‘vergif’ is hij nu onsterfelijk. Aangezien dat maar een saai concept is wordt hier echter een limiet aangesteld van x keren per y tijd. Taito en Saitohimea komen weer samen, maar er zijn behoorlijk wat kapers op de kust.

Itsuten is een serie die wellicht valt te typeren als: een aardig concept in een bijzonder knullig jasje. Het idee is geheel niet onaardig zelfs, daar schort het hem absoluut niet aan, maar de halfbakken fanservice en de bijzonder matige uitwerking van het verhaal zeker wel. Neem nou die halfbakken fanservice bijvoorbeeld. Zoals ik al meerdere malen heb getikt heb ik absoluut geen bezwaar tegen fanservice, maar de manier waarop de fanservice in dit verhaal wordt geweven ben ik wel lichtelijk op tegen. Hoewel het redelijk duistere verhaal in deze anime wellicht half tot een komedie wordt omgebogen, snap ik niet helemaal waarom de pantsu van (bij voorkeur van de producers) het personage Mirai met enige regelmaat in beeld moest komen. Wellicht een poging om te verbloemen dat er eigenlijk een gebrek aan een goed verhaal was, ik weet het niet, maar voor mij had het in ieder geval niet gehoeven.

En een gebrek aan een goed verhaal was er naar mijn mening toch zeker. Dit was echter wel mede te wijten aan een in mijn ogen niet zo heel erg interessante cast. Taito doet weinig anders dan peinzen over zijn gebrek aan ‘spierballen’ om Saitohimea te kunnen helpen en Saitohimea, met haar opmerkelijke haar, doet op haar beurt weinig anders dan zich afvragen of Taito haar wel leuk vindt. Dat is nou niet echt een heel erg aantrekkelijk uitgangspunt in mijn visie. Er valt voor het gedrag van Taito wel wat te zeggen, bovendien is hij niet – zoals je met regelmaat in anime ziet – een verschrikkelijk watje. Maar Saitohimea vond ik eigenlijk regelrecht vervelend. Het moment dat de wat vrolijker aangelegde Izumi Aomi op het toneel verschijnt bracht dat pijnlijk aan het licht. Een personage als haar brengt wat meer leven in de brouwerij. Maar zelfs de eigenlijk redelijk irritante Mirai Andou, vooral aanwezig voor pantsu en om Gekkou Kurenai te irriteren, is in vergelijking met Saitohimea eigenlijk een verademing.

Waar het verhaal nou precies over ging is me grotendeels een raadsel. Uiteraard kun je in globale lijnen wel iets van een samenhang extraheren uit de afleveringen, maar heel erg rechtlijnig was het allemaal niet zo. Het kan ook gewoon zo zijn dat de serie me dusdanig niet kon bezighouden dat ik niet heel erg heb zitten opletten op het verhaal. Toch was er met het verhaal genoeg te doen, lijkt me. Diverse groeperingen, een profetie, diverse geheime agenda’s, het had op zich lagen genoeg. Maar het lag me allemaal niet zo. Hoe ze hier trouwens een OVA van willen gaan maken die een cross-over moet zijn met Legend of the Legendary Heroes is me tevens een raadsel, maar we zullen zien.

Itsuten geef ik uiteindelijk een 3 out of 5 stars. Er waren wel wat lichtpuntjes, maar over het algemeen vond ik het maar een grote bak los zand zonder al te veel cohesie. Spijtig wel, ik had er ergens meer van verwacht.

Wellicht totaal oninteressant, maar ik ga eens een uiteenzetten hoe ik te werk ga met een bespreking. Op een USB-stick (waar ik regelmatig een back-up van maak, gezien ik al eens de hele zooi ben kwijtgeraakt) staan een aantal folders: apw, drafts, running en finished. Tijdens een seizoen maak ik een document aan in de running folder voor iedere serie die ik kijk. In die documenten zet ik gedurende de looptijd van een serie wat losse observaties of in sommige gevallen een korte samenvatting van de afleveringen. Aan het eind van de rit probeer ik er vervolgens een verhaal van te maken, wat meestal nergens op de observaties lijkt.

De ‘running’ van Kamisama Dolls had de volgende nogal summiere observaties:

Kyouhei Kuga;
Utao Kuga, zusje van ^^;
Hibonoboobs Shiba;
Dolls (kakashi), muzikaal;
Verandering van toon halverwege;
Aki Kuga, bad guy met getroebleerd verleden, link met Kyouhei;
Mahiru Hyuuga, poging tot Yandere, link met Kyouhei;
Afleveringen: 13 – Rating: 7.

De namen van personages moet ik wel opschrijven, want op een of andere manier heb ik altijd al moeite gehad die te onthouden.  De rest is meer een geheugensteuntje voor zaken die ik aan zou kunnen halen.

Maar goed, hoe bak ik hier een samenvatting van? Ik zal eens een poging wagen.

Kyouhei Kuga is zijn geboortestreek ontvlucht, na wat vervelende ervaringen in zijn jeugd. Hij probeert een normaal leventje te leiden, maar wanneer na hij na een gezamenlijk uitje samen met de rondborstige Hibino Shiba een lijk aantreft, blijkt zijn verleden hem maar niet te willen vergeten. Zijn zusje Utao komt hem vertellen dat Aki en zijn kakashi achter de moord zitten. Kyouheis wat nare ervaringen blijken betrekking te hebben tot deze Aki en dit is nog maar het begin van een nogal bizarre reeks gebeurtenissen.

Voor de mensen die de serie kennen, komt een dergelijke samenvatting wellicht nogal summier over. Mijn streven is dan eigenlijk ook wel de samenvatting op deze wijze neer te zetten. Ik probeer er zo min mogelijk spoilers in te verwerken en eventuele andere zaken die ik noemenswaardig vind, tracht ik in het restant van de blogpost — bestaande uit mijn mening en punten waarop ik afdwaal om toch maar wat tekst op het scherm te krijgen — te verwerken.

Zoals bijvoorbeeld ‘verandering van toon halverwege’. Hoewel dit punt wellicht niet echt halverwege was, kunnen we hier wat vaag omheen lullen door te stellen dat de serie intrigerend begon, met een moord, daarna wat gas leek terug te nemen en eigenlijk lichtelijk teleurstelde, om na een paar afleveringen het verhaal van Kyouhei en Akis verleden uit de doeken te doen, waarbij de toon van de serie opeens heel anders werd. Hierin verwerk ik feitelijk een persoonlijke observatie in een onduidelijk jasje, want ik zeg hier feitelijk niets over de serie, behoudens dan dat er iets wordt verteld over het verleden van de twee.

Iets lastiger wordt het bij ‘Dolls (kakashi), muzikaal’. Hierbij is toch wel een beetje de noodzaak uit te leggen wat zo’n kakashi nu precies is, maar buiten wat globale informatie om biedt de serie eigenlijk niet gek veel uitleg. We weten dat deze kakashi een soort van afstand bestuurbare ‘poppen’ zijn, met veel te veel spierkracht, en iets over de manier waarop ze gerepareerd worden. Maar wordt ooit uitgelegd wat ze nu precies zijn? Wat voor doel ze hebben? Eigenlijk niet. Sterker nog, een deel van de serie draait feitelijk om die laatste vraag: wat voor doel hebben ze nou precies? Waarvoor gebruiken de ‘eigenaren’ ze? De kakashi bestaan al een tijdje, iets wat duidelijk wordt wanneer Kyouhei, Aki en Mahiru, op wie ik zo nog wel terugkom, op een onbekende kakashi stuiten en de hel als het ware losbreekt. Wat ik me nou eigenlijk de hele serie afvroeg trouwens, is of de muziek die gepaard gaat met het verschijnen van kakashi door de kakashi geproduceerd werden of onderdeel uitmaakten van de soundtrack. Een beetje het idee van Mariano Rivera en Metallica’s ‘Enter Sandman’ zeg maar. Wellicht is het tijdens de serie ergens wel duidelijk geworden, ik mis ook wel eens wat.

Nu is er dus nog een puntje over: Mahiru Hyuuga. Deze jongedame denkt op één of andere manier dat Kyouhei de hare is en misbruikt haar kakashi om stennis te schoppen, onder andere door Hibino het lastig te maken. Van Mahiru kan rustig gezegd worden dat ze wat yandere trekjes heeft, maar het verhaal hieromheen wordt wel zo gekunsteld dat het net lijkt alsof ze ergens ook maar een slachtoffer is. Ergens wel waar, maar dat is natuurlijk geen reden om als een kip zonder kop een spoor van vernielingen achter te laten. Wat me overigens bij een brugje naar het vorige stukje brengt; hoe kan het toch dat niemand lijkt door te hebben dat er vreemde objecten in een grote stad rondhangen en van alles aan gort maken? Okay, er is een dame die er ‘onderzoek’ naar doet, maar hou je in hemelsnaam het bestaan van de kakashi geheim? Ze vallen toch wel degelijk op. Anime houdt zich echter zelden aan logica, erg druk kan ik me er niet om maken. Ik zat gewoon te kijken naar een redelijk vermakelijke serie met een paar interessante uitgangspunten.

Feitelijk begin ik dus ergens te tikken over de punten die ik genoteerd heb en er komen vanzelf nog wel dingen bovendrijven. Deze manier van werken heeft echter wel zo zijn nadelen, zelden tot nooit is er erg veel samenhang en een aantal aspecten komen gewoon niet aan bod. Zo heb ik het bijvoorbeeld niet gehad over de verstandhoudingen binnen het geboortedorp van Kyouhei. Of over de onvermijdelijke rugklachten van Hibino. Maar goed, je kunt dan ook niet alles aanhalen, het moet wel enigszins leesbaar blijven.

Nu weet je dus nog ongeveer hoe ik aan mijn lulverhalen kom en tegelijkertijd heb ik wat over Kamisama Dolls getikt. Een dertien afleveringen tellende serie die ik waardeer met een 3.5 out of 5 stars.

In een alternatieve versie van historisch Japan draait de gehele samenleving om borsten. Hoe groter, hoe beter. Chifusa Manyuu wil hier verandering in brengen. Niet omdat ze opkijkt tegen vrouwen met grote borsten, haar borsten zijn namelijk ook niet misselijk, maar meer omdat ze het heeft gehad met de mentaliteit dat vrouwen met kleinere borsten een moeilijk bestaan moeten hebben. Ze maakt onderdeel uit van een clan die achter de schermen een aardige vinger in de pap hebben. Sterker nog, Chifusa is voorbestemd de macht te krijgen binnen de clan en hun focus op grote borsten en het ‘ontborsten’ van vrouwen is niet iets waar ze mee in kan stemmen. Chifusa steelt een perkamentrol van haar clan vol geheimen voor grotere borsten en slaat hiermee op de vlucht, vergezeld van de van haar borsten beroofde Kaede. De leden van de clan zijn op zijn zachtst gezegd not amused en maken dan ook jacht op Chifusa.

Ergens zou ik Manyuu Hikenchou kunnen omschrijven als een satirische kijk op de hedendaagse samenleving en haar focus op oppervlakkigheden en uiterlijk, maar als het al zo op te vatten zou kunnen zijn, het is niet meer dan een excuus om (grote) blote borsten te laten zien. Dit kwam overigens in drie varianten: een compleet gecensureerde versie, een semi-gecensureerde versie waarbij borsten waren te zien maar bepaalde activiteiten met borsten niet in beeld waren (waarbij vreemd genoeg zo af en toe ook ‘gekreun’ niet te horen was) en een compleet ongecensureerde webcast. Censuur kwam in de vorm van prachtige en bijzonder felle lichtbundels die uit het niets kwamen, dus ik adviseer je om niet de gecensureerde versie te kijken. Om specifieke redenen heb ik geen keuze gehad niet de semi-gecensureerde versie te kijken, maar ik denk dat ik wellicht op de dvd’s/blu-rays zou hebben gewacht na het kijken van de eerste aflevering. Als je dan toch naar borsten wil kijken, dan toch liever in een wat hogere kwaliteit en zonder Ishihara die over je schouder meekijkt.

Hoewel ik absoluut niet vies ben van naaktheid en borsten in anime, is het me in deze anime  eigenlijk wat te gortig. Uiteraard, de basis van het verhaal draait om borsten, maar de serie maakt er een sport van om hier zoveel mogelijk aandacht aan te besteden. Een vrouw laat haar borsten zien aan omstanders om haar autoriteit duidelijk te maken, tempels kunnen namen hebben die hinten naar borsten, borsten, borsten, borsten… Maar ik ga hier ook even voorbij aan het feit dat Chifusa in staat is om middels een handige zwaardtechniek borsten van andere vrouwen kan decimeren, waarbij haar borsten toenemen. Ja, je leest het goed, Chifusa kan borsten stelen. Ze is niet al te blij dat ze het kan, maar een van de doelen in haar leven is om de techniek te kunnen gebruiken om borsten terug te geven. Kaede kan hier dan ook niet op wachten, tot vervelens toe.

Manyuu Hikenchou is deels speels en deels eigenlijk bijzonder serieus. Borsten kunnen bijvoorbeeld als straf worden verwijderd. Behalve dat dit uiteraard voor een vrouw bijzonder denigrerend moet zijn, is haar sociale status ook meteen om zeep geholpen. Nu is het natuurlijk ook zo dat vrouwen met grote borsten (mits in proportie) in het echte leven veel bekijks hebben, in deze anime krijgt het net een wat ander gewicht mee. De omvang van het geheel wordt goed duidelijk als er aandacht wordt geschonken aan slachtoffers van de denkbeelden in de wereld en de manier waarop een gevestigde clan een monopolie probeert te onderhouden op het gebied van borstvergrotingen. Mannen worden neergezet als een stel seksisten, maar dat is feitelijk inherent aan de hele setting. Er zijn maar weinig mannen die hun bezwaren lijken te hebben tegen de gehele gang van zaken, je zou bijna kunnen zeggen dat er geen brave borst rondloopt, maar dat doe ik alleen om een woordspeling te maken.

Ergens is de hele basis van deze anime wel amusant, zij het dat borsten het lijdend voorwerp zijn.  Ik kan me goed indenken dat een serie over een jongedame of jongeman die haar of zijn leven wijdt aan het pogen een revolutie te ontketenen en de gevestigde orde omver probeert te werpen goed scoort. Maar eerlijk is eerlijk, als je borsten als primair middel gebruikt in een dergelijk verhaal zal je weinig mensen in je doelgroep hebben die het verhaal kijken om het verhaal. Gelukkig voor liefhebbers van bustes eindigt het verhaal niet eens echt, dus er zou zo maar eens een vervolg kunnen komen. Kijk ik dan? Ja natuurlijk, zo’n viezerik ben ik wel. Een 3 out of 5 stars, omdat Chifusa zulke mooie ogen heeft.

Had ik trouwens al gezegd dat er borsten in Manyuu Hikenchou zitten?

1. Ja, ik haal hier twee gezegdes door elkaar.