Taito is een scholier die droomt van een dame die hem zou hebben ‘vergiftigd’. Hoewel de meeste dromen bedrog zijn, in dit geval is dat zeer zeker niet zo. Hij komt hier op een nogal vreemde manier achter wanneer hij iets meemaakt waardoor hij eigenlijk dood had moeten zijn, maar merkwaardig genoeg nog in leven is. Nou ja, nog, eigenlijk is het wederom. Saitohimea, de dame uit zijn dromen, is een vampier en dankzij haar ‘vergif’ is hij nu onsterfelijk. Aangezien dat maar een saai concept is wordt hier echter een limiet aangesteld van x keren per y tijd. Taito en Saitohimea komen weer samen, maar er zijn behoorlijk wat kapers op de kust.

Itsuten is een serie die wellicht valt te typeren als: een aardig concept in een bijzonder knullig jasje. Het idee is geheel niet onaardig zelfs, daar schort het hem absoluut niet aan, maar de halfbakken fanservice en de bijzonder matige uitwerking van het verhaal zeker wel. Neem nou die halfbakken fanservice bijvoorbeeld. Zoals ik al meerdere malen heb getikt heb ik absoluut geen bezwaar tegen fanservice, maar de manier waarop de fanservice in dit verhaal wordt geweven ben ik wel lichtelijk op tegen. Hoewel het redelijk duistere verhaal in deze anime wellicht half tot een komedie wordt omgebogen, snap ik niet helemaal waarom de pantsu van (bij voorkeur van de producers) het personage Mirai met enige regelmaat in beeld moest komen. Wellicht een poging om te verbloemen dat er eigenlijk een gebrek aan een goed verhaal was, ik weet het niet, maar voor mij had het in ieder geval niet gehoeven.

En een gebrek aan een goed verhaal was er naar mijn mening toch zeker. Dit was echter wel mede te wijten aan een in mijn ogen niet zo heel erg interessante cast. Taito doet weinig anders dan peinzen over zijn gebrek aan ‘spierballen’ om Saitohimea te kunnen helpen en Saitohimea, met haar opmerkelijke haar, doet op haar beurt weinig anders dan zich afvragen of Taito haar wel leuk vindt. Dat is nou niet echt een heel erg aantrekkelijk uitgangspunt in mijn visie. Er valt voor het gedrag van Taito wel wat te zeggen, bovendien is hij niet – zoals je met regelmaat in anime ziet – een verschrikkelijk watje. Maar Saitohimea vond ik eigenlijk regelrecht vervelend. Het moment dat de wat vrolijker aangelegde Izumi Aomi op het toneel verschijnt bracht dat pijnlijk aan het licht. Een personage als haar brengt wat meer leven in de brouwerij. Maar zelfs de eigenlijk redelijk irritante Mirai Andou, vooral aanwezig voor pantsu en om Gekkou Kurenai te irriteren, is in vergelijking met Saitohimea eigenlijk een verademing.

Waar het verhaal nou precies over ging is me grotendeels een raadsel. Uiteraard kun je in globale lijnen wel iets van een samenhang extraheren uit de afleveringen, maar heel erg rechtlijnig was het allemaal niet zo. Het kan ook gewoon zo zijn dat de serie me dusdanig niet kon bezighouden dat ik niet heel erg heb zitten opletten op het verhaal. Toch was er met het verhaal genoeg te doen, lijkt me. Diverse groeperingen, een profetie, diverse geheime agenda’s, het had op zich lagen genoeg. Maar het lag me allemaal niet zo. Hoe ze hier trouwens een OVA van willen gaan maken die een cross-over moet zijn met Legend of the Legendary Heroes is me tevens een raadsel, maar we zullen zien.

Itsuten geef ik uiteindelijk een 3 out of 5 stars. Er waren wel wat lichtpuntjes, maar over het algemeen vond ik het maar een grote bak los zand zonder al te veel cohesie. Spijtig wel, ik had er ergens meer van verwacht.

Eric Brooks is Blade, een vampier die dankzij een elixer zijn drang naar het drinken van bloed weet te onderdrukken en ook het voordeel heeft van nature zonlicht te kunnen verdragen. Tijdens een missie in Japan komt hij in aanraking met Deacon Frost, de moordenaar van zijn moeder, en zijn groepje onderdanen.

Ik heb werkelijk geen idee waarom een comicpersonage als Blade een eigen anime heeft gekregen. Blade was nooit echt een langlopende en succesvolle comic, maar aan de andere kant kan ik het succes van de live-action films eigenlijk niet echt beoordelen (die ik overigens op DVD heb), dus wellicht dat de films de basis was voor deze beslissing. De anime gekeken hebbende, heb ik ook totaal geen idee waarom iemand dacht het een goed idee zou zijn er een anime van te maken. Zoals bij de drie voorgangers in de samenwerking tussen Madhouse en Marvel ontbreekt het hier aan een stuk charme en ziel. Wellicht is er een te groot cultuurverschil tussen de Westerse wereld en Japan die het praktisch onmogelijk maakt een degelijke anime te maken die niet grotendeels uit de pen van een Japanner komt, geen idee.

Er gebeurt veel, maar tegelijkertijd ook weer weinig. Het is niets meer of minder dan een aaneenschakeling van Blade die things that go bump in the night om zeep helpt. Er is bijzonder weinig basis voor een boeiend verhaal en dat is duidelijk. Een cross-over naar de anime Wolverine biedt ook weinig soelaas. Sterker nog, het ruikt naar creatieve armoede. Heeft Blade dan zo weinig te bieden uit zichzelf dat het personages uit een ander product nodig heeft om er iets van te maken? Ik wou dat het was gebleven bij een enkele cameo van Wolverine zelf, maar er wordt een heel verhaal gesponnen om het personage Kikyo Mikage. Blijkbaar had Blade een verleden met deze mutant. Aan de andere kant, Blades verleden en zijn opleiding bij een goed zwaardvechter (waar Kikyo ook zijn vechtkunsten aan het bijstellen was) is misschien nog wel het beste aan de serie. Gelukkig was dit maar een opzetje om weer een saai vampier tegen vampier gevecht op het beeld te kunnen toveren.

Die vampiergevechten is wel waar de serie het meest opzichtig faalt. Werkelijk niemand, behalve Frost en Kikyo, maken ook maar een beetje kans tegen Blade, wat resulteert in bijzonder saaie gevechten. Het enige wat er iedere keer verschilt is dat de vampiers er steeds verschillend uitzien, met ietwat lachwekkend resultaat tot gevolg. Blijkbaar is een standaardvampier wat saai, dus geven we ze rare uiterlijke kenmerken weer, wat feitelijk nergens op slaat. Maar goed, van Blade hoef je dan toch echt eigenlijk niets te verwachten.

De anime laat bovendien na de personages een smoel te geven. Ondanks flashbacks en achtergronden komen alle personages over als lege hulzen. Emoties zijn alles behalve overtuigend, wat tot gevolg heeft dat het me geen biet interesseerde wat er gebeurde. Het moment dat Blades kompaan uit de serie om zeep wordt geholpen door Blade zelf was hiervan wellicht het beste voorbeeld. De jongedame wordt gebeten door een vampier en wil dat Blade haar doodt voordat ze zich geroepen voelt om ’s nachts op mensennekken jacht te maken. Hoewel dit een bijzonder emotioneel moment zou behoren te zijn, waarbij Blade ook nog eens een mens om zeep helpt, deed het me niets. Good riddance, let’s move on.

Nee, Blade was geen serie die ik ooit iemand zou aanbevelen om te gaan kijken. Een zielloze aangelegenheid met matige animatie en een flinterdun plot. Het komt met een 2.5 out of 5 stars zelfs nog redelijk weg.

Giovanni is ruim één jaar actief in de wereld der bloggen over anime^[1]. Als ‘reviewer’ en whiner zijn ruim 300 besprekingen geplaatst, waarmee hij al ruim één jaar een paar bezoekers per dag trekt. Hij onderscheidt zich met een gezonde dosis spelfouten^[2] en ongezouten meningen waar blijkbaar niet iedereen tegen kan.

Vanuit een ongezonde financiële en niet-commerciële basis bepaalt hij zijn koers. Giovanni kent een lichtelijk platte tongval en hecht weinig waarde aan een degelijk sociaal beleid. Kijkplezier en continuïteit staan boven status; de werkomgeving is indirect, nonsense, weinig ondernemend en werk-onzeker.

Giovanni is op zoek naar:

Een acteur die een zombie Masou Shoujo wil vertolken in een twaalf afleveringen tellende serie (en een eventueel tweede seizoen) genaamd Kore wa Zombie Desuka?.

U zorgt dat deze lastige rol naar behoren wordt vertolkt. Hiertoe heeft u in een uiterst familiare haremsetting enkele gevechten tegen van alles en nog wat, onderwijl lustend naar een jongedame, die dankzij haar magische krachten liever niet praat. De rol houdt tevens in dat u zonder een echt goede reden uitgekafferd wordt door een rondborstige vampiere die bij u in huis woont. Het huis kent nog een bewoonster, een Masou Shoujo^[3] wiens krachten u hebt overgenomen.

U dient geen bezwaar te hebben tegen het dragen van een roze damesoutfit^[4] om te benadrukken dat de serie, ondanks een redelijke hoeveelheid bloederig geweld, humoristisch bedoeld is. Humoristisch zal de eerste aflevering zeer zeker zijn, hilarisch zelfs, daarna wordt het echter allemaal wat minder. Dit zal onder meer te wijten zijn aan veelal het herhalen van stappen, een weinig enerverend concept en personages die als gimmick lijken te dienen zonder echt een smoel te krijgen.

Gedurende de serie zult u per ongeluk een vampier zoenen, die niet bij u in huis woont, en dankzij één of andere vage regel binnen hun samenleving bent u daar vervolgens mee getrouwd. Ondanks dat ze eigenlijk bijzonder cute is, wilt u hier eigenlijk niets van weten. Liever fantaseert u over de dame die uit de dood heeft doen herrijzen. Om duidelijk te maken dat u over deze jongedame fantaseert zullen we de fantasie-scènes voorzien van een tekstuele mededeling dat u het een fantasie betreft, want Kami-sama^[5] verhoede dat iemand niet zou doorhebben dat het een fantasie betreft. U zult op een gegeven moment de dame toch aan het praten krijgen, iets wat een orgastisch hoogtepunt zou moeten zijn van de serie maar eigenlijk alles behalve dat zal zijn. De serie zal namelijk afgesloten worden met een bijzonder uit de toon vallend bezoek aan een zwemparadijs.

Hoewel de serie niet geheel in de smaak van uw toekomstige werkgever zal vallen, zullen er toch wel wat positieve punten op te merken zijn. De animatie zal bij tijd en wijle prima te doen zijn, de rondborstige vampiere zal een paar aardige technieken in huis hebben, er zal wat schaamteloze fanservice zijn en de humor zal soms best eens een glimlach kunnen produceren.

De functie vereist bij voorkeur een onafgeronde opleiding (want anime zonder scholieren is zeldzaam) en verder geen vaardigheden. U beschikt niet over enig certificaat (of bent bereid dit niet te halen). Kortom, nuchtere aanpakkers, die zonder een goede begeleiding graag verantwoordelijkheid en zelfstandigheid aangaan. U kunt rekenen op slechte arbeidsvoorwaarden. In deze functie wordt u ondersteund door prima faciliteiten, hoogwaardige gereedschappen en vage, onprofessionele werkprocedures in een soms prettige en uitdagende werkomgeving.

Reacties per comment, nadere informatie op onze website http://www.animeblog.nl

Mijn beoordeling: 3 out of 5 stars

1. Klopt niet helemaal overigens, maar wel op deze site.
2. Als ik mijn oude meuk soms teruglees moet ik spontaan janken, mijn nieuwere meuk is eigenlijk weinig beter.
3. Wtf is een Masou Shoujo eigenlijk?
4. Op Animecon 2011 liep er eentje rond.
5. Het Japanse woord voor God. Attn: Doki, het zelfstandig naamwoord god schrijf je zonder hoofdletter (Re: 30-sai).

Noitamina, wat doe je me nu? Een serie die met gemak in dertien afleveringen verteld had kunnen worden wordt gerekt naar tweeëntwintig afleveringen waardoor het redelijk briljant gore einde veel en veel te laat komt. Shiki is dan wel een vreemde eend in de bijt, maar vreemd betekent nog niet automatisch dat het goed is.

Het uitgangspunt van de serie is om te beginnen zo krom als wat. Er is een groep ondoden wat van plan is het hele dorp te veranderen in Shiki (ze gewoon vampieren noemen mag ook), daarmee hun voornaamste bron van voedsel uitmoordend. Er wordt geprobeerd dit rare idee onderuit te halen door mensen uit naburige steden te plukken (om pas herrezen Shiki aan het eten/moorden te krijgen vooral), maar hier zit natuurlijk een houdbaarheidsdatum aan. Hoe geïsoleerd een dorpje ook mag zijn, het gaat een keer opvallen. Maar goed, we hebben het hier over een serie waarin doden herrijzen dus ergens is het een piëteit om het dan over logica te hebben ergens.

De manier waarop de (meeste) Shiki worden neergezet is niet mijn favoriete. Veel van de clichés uit het Grote Boek der Vampieren worden hergebruikt en eigenlijk kan ik maar weinig originele toevoegingen voor de geest halen. Houten staak door het hart: check. Koud lichaam: check. Geen pols: check. Kan pas binnenkomen wanneer uitgenodigd: check. De enige variatie die er eigenlijk in zat was het punt dat er blijkbaar een vorm van Shiki is die zonlicht kan verdragen. Hier hadden ze m.i. iets meer mee kunnen doen trouwens. De enkeling die het kan levert op zich weinig gevaar op.

Maar uiteraard is het niet alleen kommer en kwel. De laatste paar afleveringen verandert de serie in een bloederige meuk en dat maakte de serie er vreemd genoeg behoorlijk beter te pruimen op. De dorpelingen komen in opstand en trekken al moordend de schuilplaatsen van de Shiki in. Dit gaat gepaard met behoorlijk brute afrekeningen, waarbij de houten staak met redelijk wat geweld en opspattend bloed door harten worden geramd. Iemand rustig een sigaretje zien roken, terwijl zijn gezicht onder het bloed zit is altijd een plus natuurlijk.

De halve parallel die er wordt getrokken met het auteurschap van een priester in het dorp en de gebeurtenissen die er plaatsvonden was op zich een goede vondst. Probleem hierbij vond ik echter dat de priester een volkomen oninteressant personage was. Nu vond ik eigenlijk de hele cast een beetje meh, maar dit had ook zeker te maken met de wat ouderwets aanvoelende character designs. De animatie was prima voor mekaar wat dat betreft, maar die absurde snorren, wenkbrauwen en haardossen was eigenlijk een beetje teveel voor het goede.

Al met al heb ik me toch prima vermaakt met Shiki, maar met een paar aanpassingen was het naar mijn idee een veel betere serie geweest. Een 3.5 out of 5 stars dan maar.

Als ik de serie moest samenvatten in één woord zou het waarschijnlijk ‘meh’ zijn. Het is niet dat de serie slecht is maar op één of andere manier klikt het gewoon niet helemaal voor mij. Nu stoorde ik mij niet aan het exhibitionistische gedrag van Mina die er uitziet als een prepuberaal meisje (maar wel stukken ouder is) of het punt dat Shaft niet aan rechtlijnigheid doet maar er gebeurt toch gewoon veel te weinig. De focus liijkt soms veel te veel op dialogen te liggen en die dialogen waren nou niet bepaald iets waarvan ik vond dat ze zo bijzonder waren. Nu wordt het naar einde toe wat interessanter (wat meer actie ook) maar niet genoeg om het sentiment om te laten slaan. Neem nou die eerste aflevering, daarin wordt het verhaal zo’n beetje neergezet in een televisieshow. Het is een manier om een infodump wat interessanter te maken maar of het in dit geval werkt, ik vond van niet eigenlijk. Gedurende de serie krijg je nog wel meer vreemde dingen voorgeschoteld overigens, van zonwerende crème (het zijn per slot van rekening vampieren) tot zelfmoordvampieren. Er is in ieder geval een halve poging gedaan het net wat origineler te maken dan het gros van de anime.

Funimation maakte overigens bekend Dance in the Vampire Bund gelicenseerd te hebben met de opmerking erbij waarschijnlijk wat dingen te gaan censureren. Uiteraard leidde dat tot wat protesten waarna Funi weer wat terugkrabbelde. Maar het is op zich wel een kwestie die in de nabije toekomst wat vaker zal voorkomen. Nu zitten er allerlei kanten aan het verhaal natuurlijk en daar wil ik hier niet verder op ingaan maar blijkbaar zijn getekende afbeeldingen van naakte minderjarige meisjes (qua uiterlijk) in sommige landen nou eenmaal kinderporno. No harm done zou je denken, maar ‘thoughtcrime‘ is blijkbaar geen dystopisch^[1] idee meer. Wellicht dat ik er later nog eens wat over tik trouwens, op zich wel interessant voer (lees: als ik eens wat minder tijd besteed aan mijn andere hobbyprojectje).

Maar dus, vampieren, the bund en het dansen daarin. Even terugkomend op Mina, haar ‘vampiervorm’ kent een wat meer vrouwelijk gerond aanzicht en haar ‘jeugdige’ uiterlijk blijkt ergens een bewust keuze te zijn van haarzelf. Wellicht eerder een keuze van de tekenaar van mangaka voor mij onbekende redenen (perv!) want een echt goede reden wordt er in de serie niet voor gegeven in ieder geval. Het lijkt me zelfs tegen haar werken, gezien haar positie en idealen lijkt me het uiterlijk van een volwassen vrouw wat handiger. Haar verschrikkelijk jengelende stem (imho natuurlijk) maakt het er ook niet bepaald beter op. Nu komt het er eigenlijk op neer dat ik één van de twee echte hoofdpersonen (Mina en Akira) niet zo heel erg te pruimen vond dus blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Redelijk wat personages worden neergezet in een poging ze quirky te maken maar de producenten slagen hier m.i. maar deels in. Spijtig, want de basis van het verhaal vond ik wel redelijk interessant. Vampieren die strijden (op politiek vlak vooral) voor erkenning biedt op zich genoeg voor maar gek genoeg is er weinig merkbaar van de impact die een dergelijke ‘outing’ heeft op de normale menselijke bevolking, je zou verwachten dat zoiets iets meer impact heeft dan er nu lijkt te zijn. Maar goed, aan de andere kant ligt daar de focus ook niet op dus nogal wiedes dat ze dat niet verder uitdiepen.

Al met al vond ik Dance in the Vampire Bund niet goed maar ook niet slecht. Tegenvallend noem ik het eerder, vooral omdat er Shaft op het etiket staat en dat (wellicht onterecht) enige verwachtingen schept waaraan de serie helaas niet kunnen voldoen. Een mager 3.5 out of 5 stars‘je. Over de beeldkwaliteit kan ik (nog) weinig zeggen overigens, de fansubs waren bijzonder matig qua kwaliteit maar het zag er op zich wel prima uit verder. Wellicht dat ik de DVD’s eens in een aanbieding oppik.

1. De spellingscontrole van FireFox wil hier utopisch van maken, wat toch echt precies het tegenovergestelde is.

Saya is de laatste echte vampier die wordt ingezet in het gevecht tegen zogenaamde chiropterans (onechte vampiers zeg maar). Ze wordt op een missie gestuurd naar een Amerikaanse legerbasis in Japan op de vooravond van de Vietnam oorlog, alwaar ze moet zien te overleven, geen gemakkelijke opgave aangezien de tegenstanders aardig wat tegenstand bieden.

Een redelijke korte film met weinig diepgang en achtergronden. Het verhaal biedt genoeg aanknopingspunten om een veel langer verhaal te vertellen maar daarvoor zal ik waarschijnlijk bij de serie Blood+ moeten zijn. Neemt niet weg dat Blood the Last Vampire geen onaardig tijdverdrijf is, de actiescènes zijn mooi geanimeerd en ondanks het gebrek aan uitleg biedt de film een lekker duister sfeertje. Geen anime die je gezien moet hebben maar gewoon een voorbeeld wat het medium allemaal kan bieden.

3.5 out of 5 stars

Kurou en Benkei liepen door een groot bos, daar werden ze aangevallen door een groepje onvriendelijke lieden (namens de broer van Kurou). Ze slaan de aanval af en besluiten even op krachten te komen in een hutje midden in het bos, bewoond door de schone dame Kuromitsu. Kurou heeft even nodig om te herstellen van zijn verwondingen en Benkei trekt er op uit voor wat hulpmiddelen. In de tussentijd vallen Kurou en Kuromitsu voor elkaar, maar Kuromitsu is niet helemaal menselijk te noemen. Na wat innig contact komt Kurou er achter dat hij onsterfelijk is, duizend jaar later is hij er nog, zoekende naar Kuromitsu. Ze leefden nog lang en ongelukkig, vooral lang.

In een notendop is dat de basis van het verhaal maar uiteraard gebeurt er nog veel meer, vooral in de periode duizend jaar na het ‘innig contact’ waarbij de beschaving zoals wij die kennen aan zijn einde aan het komen is en de nog levende bevolking wordt geterroriseerd door lieden met niet helemaal koosjere bedoelingen. Kurou is op zoek naar Kuromitsu, die hem vreemd genoeg al eeuwen weet te ontglippen. Er zit echter een behoorlijke twist op het eind die het verhaal eigenlijk nagenoeg om zeep helpt door een extra verwarrende laag toe te voegen aan iets wat al genoeg vraagtekens in zich had. Gelukkig maar dat de animatie puik in orde is, mooi gedetailleerd en een kille en duistere kleurstelling die de setting van de serie prima past. Kurozuka had alles in zich om een uitstekende anime te worden maar door het wat rammelende plot en dat eigenlijk verschrikkelijk matige eind is het een beetje een middelmatige serie geworden. Zeker niet slecht, daarvoor ziet het er ook veel te mooi uit, maar de ‘reset’ op het eind is rampzalig voor het verhaal.

3.5 out of 5 stars