Lucius is een succesvolle ontwerper van badhuizen gedurende het gezag van keizer Hadrianus in het Romeinse tijdperk. Inspiratie haalt hij uit merkwaardige en onvoorspelbare bezoeken aan het hedendaagse Japan.

Met een zestal afleveringen van een minuut of twaalf is Thermae Romae een korte doch amusante komedie. De humor zit ‘m niet alleen in het absurde uitgangspunt van een tijdrijzende Romein, maar ook zeer zeker in de manier waarop hij hiermee omgaat. Zo denkt hij in eerste instantie dat die vreemde mensen met hun platte gezicht slaven zijn, waarna hij zich beseft dat hij hun badcultuur er een is die hij graag wil gebruiken in zijn eigen ontwerpen. Denk hierbij niet alleen aan bijvoorbeeld een onsen, maar ook uitzicht op Mt. Fuji, een bidet en een televisie in de badkamer. Hij weet uiteraard niet wat een televisie is en denkt dat het een ingebouwd aquarium is.

Veel meer inhoud heeft de serie eigenlijk niet. Het toont een beetje het verschil tussen twee culturen die blijkbaar dol zijn op badderen en Lucius’ verbazingwekkende bezoeken aan Japan zijn onderwerp van oprechte bewondering zonder dat daarbij al te veel slapstick wordt gescoord door het overduidelijke cultuurverschil. Door het gebrek aan al te veel inhoud is deze anime niet alleen kort maar ook weinig verheffend.

De animatie is van een redelijk simplistisch geheel die 2D tot het uiterste is, waarbij personages blijkbaar elkaar aanspreken zonder elkaar aan te kijken. Niet een heel erg vernieuwend concept, we zagen het bijvoorbeeld ook in Double J, maar het werkt hier eigenlijk bijzonder goed. Uiteraard zou zoiets redelijk snel gaan vervelen, dus wat dat aangaat is het maar goed dat de complete serie niet veel langer duurt dan een uur.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat de serie me voor een Noitamina tegenviel, maar het was daarvoor toch net amusant genoeg om dat niet te doen. Al deed ik dat hier indirect natuurlijk wel. Afijn, een 3.5 out of 5 stars.

Rintarou “Hououin Kyouma” Okabe is een jongeman waarvan je rustig kan zeggen dat hij een paar schroefjes los heeft zitten. Hij pretendeert een geniale uitvinder te zijn op wie mysterieuze groeperingen jacht maken. Zijn woonkamer dient als ‘laboratorium’, alwaar meestal een wat dikkige computernerd en een niet al te intelligent overkomende jongedame te vinden zijn. Wanneer hij een voordracht van een of andere wetenschapper, die beweert dat tijdreizen mogelijk is, bezoekt, treft hij na afloop een vermoorde jongedame, Kurisu Makise. Okabe is uiteraard compleet in shock, maar een vreemde gebeurtenis zet hem terug in de tijd. De prijs die daarvoor betaald moet worden kon echter nog wel eens heel erg hoog zijn.

Tijdreizen gebeurt zelden op een logische manier en ongetwijfeld kun je in Steins;Gate genoeg zaken aanwijzen die elke logica tarten, maar ze kiezen hier toch wel voor een van mijn favoriete oplossingen: alternatieve tijdlijnen. Het idee hierachter is dat wanneer je teruggaat in de tijd om te voorkomen dat iets gebeurt (of op een andere wijze) er een alternatieve tijdlijn ontstaat. Gezien het voorval zeer zeker heeft plaatsgevonden op het moment dat je terug gaat in de tijd, wordt deze niet teruggedraaid, er wordt simpelweg een nieuwe tijdlijn gestart. Op deze wijze voorkom je knelpunten als het idee dat ik bijvoorbeeld terug zou gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden, wat betekent dat ik nooit geboren zou worden en ik derhalve nooit terug zou kunnen gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden. Maar goed, dit soort theorieën moet je eigenlijk zelden toepassen op anime, het is en blijft fictie. Als ik anime enkel zou moeten beoordelen op logica zou ik een bijzonder zware dobber aan de meeste series hebben. Anime bekijk ik dan toch liever vanuit een andere hoek: weet het me te vermaken?

Met betrekking tot Steins;Gate kan ik die vraag in ieder geval bevestigend beantwoorden. Sterker nog, Steins;Gate ga je terug zien in mijn top 10 dit jaar. Het begin was wel even wennen. Het tempo lag niet heel erg hoog en Okabe’s merkwaardige gedag maakten hem in mijn ogen niet echt een hoofdpersonage waar ik meer dan twintig afleveringen naar zou willen kijken. Maar onder de oppervlakte ontstond langzaam een intrigerend verhaal. Ondanks een gebrek aan een echte vijand waartegen gestreden moest worden en het feit dat het grootste deel van de afleveringen zich afspeelde in de woonruimte van Okabe bouwde het verhaal langzaam toe naar de climax.

De prijs die Okabe moest betalen voor zijn trip in de tijd was de dood van een ander personage, Mayuri Shiina, en wat Okabe ook probeerde, aan haar dood viel niet te ontkomen. Een experiment van Okabe stelde hem in staat berichten via een mobiele telefoon naar het verleden te sturen en de uitwerkingen daarvan waren iedere keer merkbaar, maar aan het lot van Mayuri veranderde er niets. De enige oplossing die er was, was teruggaan naar de tijdlijn waarin hij het lijk van Kurisu trof. Probleem hierbij was echter dat hij en Kurisu in de tussentijd een aardige band hadden opgebouwd. Het was dus kiezen of delen en de oplossing die hier uiteindelijk voor werd gevonden verdient dan eigenlijk niet echt de schoonheidsprijs, bevredigend was het wel.

Steins;Gate was een boeiende serie. Hoewel ik bij sommige gebeurtenissen kanttekeningen (zoals de onthulling wie de vader is van een bepaald personage) plaatste, overheersten de goede punten wel degelijk. De serie neemt rustig haar tijd om het verhaal uit de doeken te doen en dat is een aanpak die ik in dit geval prima kon waarderen. De Visual Novel waar deze anime op is gebaseerd zal ik te zijner tijd eens aan een nadere inspectie onderwerpen en ik hoop van harte dat de serie in deze contreien op DVD dan wel Blu-ray gaat verschijnen. Een dik verdiende 4 out of 5 stars.

Ja en nee.

Ja, omdat deze een redelijk aardig concept weet te brengen in de vorm van een scholiere die op het verkeerde moment op de verkeerde plek is en dankzij een dame die eeuwen aan frustratie met zich meesleept terug in de tijd reist om iets recht te zetten.

Nee, omdat de serie oninteressante personages heeft en dit koppelt aan een wereld waarin historische personages allemaal vrouwelijk zijn. Niets tegen vrouwen natuurlijk, verre van zelfs, maar als liefhebber van het spel Sengoku Basara: Samurai Heroes wil ik uiteraard niet mijn helden met borsten zien.

Alle flauwekul even terzijde schuivend, want het interesseert me uiteraard geen biet of Oda Nobunaga nou een vervaarlijke man is of een vrouw met een redelijk imposante voorgevel, het idee om historische gebeurtenissen te verdraaien op een wijze dat sommige van die gebeurtenissen niet plaatsvinden in een wereld waarin ook nog eens alle mannen zijn vervangen door vrouwen is simpelweg compleet onzinnig. Uiteraard ga ik anime niet zozeer beoordelen op logica, maar het wordt al redelijk vlot duidelijk dat het een alternatief universum betreft. De consequenties van alles wat er gebeurt zijn dan ook gewoon nihil.  Maar voordat ik nu meer namen ga noemen en conclusies trek even terug naar het begin.

Yoshino Hide is een scholiere die vooral opvalt omdat ze een verschrikkelijke airhead is. Na een voorval met een tijdreizende lerares, die de naam van haar familie wil ‘herstellen’, bevindt ze zich in de Sengoku periode en neemt haar intrek bij de befaamde Oda Nobunaga. Oda maakt Yoshino (die ze Hideyoshi noemt) een van haar vazallen en betrekt haar in haar zoektocht naar een harnas wat haar in staat moet stellen om Japan te verenigen onder één vlag. Er zijn echter kapers op de kust en tevens ligt historie op de loer.

Met historie wat op de loer ligt bedoel ik dus feitelijk al vastligt wat er met wie gebeurt. Yoshino haalt dit diverse malen aan met behulp van haar geschiedenisboek, maar de serie omzeilt dit alles zo’n beetje. Het is toch maar een alternatief universum, dus het maakt toch niet uit wat er wel of niet gebeurt. In een wereld met alleen maar vrouwen, waar voortplanting blijkbaar geen issue is, doet weinig er echt toe. Ik zal trouwens gemakshalve maar gewoon aannemen dat een deel van het vrouwenvolk futanari is, maar bij dit soort futiliteiten hoef je eigenlijk niet echt stil te staan, toch?

Hoewel de basis van het verhaal nog ergens de schijn wekt dat het een serieuze aangelegenheid is, op het eind loopt het, ik wil bijna zeggen uiteraard, gewoon goed af. Iedereen is weer heel lief tegen elkaar en de fans van de niet onaantrekkelijke character designs kunnen hier wellicht bij juichen. Ik persoonlijk vraag me echter maar een ding af: wat was nu precies het punt van het verhaal eigenlijk? Niets, maar dan ook niets doet er toe. De serie begon met Yoshino die terecht komt op een plek waar net een aanval plaats vindt of heeft plaats gevonden, maar zondigt zich daarna aan een veel te cutesy aanpak van zowat alles. En cutesy in deze setting werkt voor mij niet echt.

Deze anime geeft me het idee dat een serie gebaseerd op een pachinko-kast c.q. – franchise weinig materiaal levert voor een goed verhaal en het vooral moet hebben van een visueel aspect. Het zal wel in het aard van het spel liggen vermoed ik zo. Deze serie krijgt van mij in ieder geval maar een 2.5 out of 5 stars.

Mocht je een jongedame zijn en aangesproken worden door een vreemd wit beest zonder zichtbare mond, ren dan hard weg. Het beest zal je waarschijnlijk een voorstel doen waarbij je een wens mag doen en in ruil daarvoor word je een mahou shoujo. Kyuubey, zoals het beest heet, vertelt echter niet dat er kleine lettertjes zijn in het ‘contract’. Het zijn echter wel die kleine lettertjes die Mahou Shoujo Madoka Magica (Puella Magi Madoka Magica) zo’n boeiende serie maakten.

Kyuubey ronselt dus jongedames, met als doel deze tegen heksen te laten vechten. Hoewel dit natuurlijk allemaal nobel klinkt, is er hier sprake van een listig opgezet plot. Kyuubey is een buitenaards wezen en gebruikt de magische krachten van de dames voor eigen gebruik (of eigenlijk meer de gevolgen ervan). Wat het beest namelijk niet vertelt is hoe heksen ontstaan en wat de daadwerkelijke prijs is die de dames betalen. Het klinkt allemaal leuk en aardig natuurlijk, je mag een wens doen en in ruil daarvoor krijg je magische krachten. Het klinkt bijna als een win-win situatie. Dat je je ziel daarvoor afstaat en een grote kans loopt of dood te gaan of zelf een heks te worden laat Kyuubey gemakshalve maar even achterwege.

Zoals de naam van de serie al aangeeft draait het hier om Madoka Kaname, een jongedame waarin Kyuubey bijzonder geïnteresseerd is. Madoka is echter nogal terughoudend, ze heeft zo haar twijfels en het duurt dan ook bijna tot het einde van de serie voordat ze eindelijk besluit haar wens te doen. Dit tot verbazing van een redelijk groot deel van de kijkers, die maar liepen te klagen over het feit dat het allemaal zo lang duurde voordat de serie haar naam eer aan ging doen. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij daar weer over, ik keek naar een bijzonder vermakelijke serie waarbij al vanaf het begin duidelijk was dat Kyuubey niet helemaal zuivere intenties had. Ik was meer geïnteresseerd in het verhaal achter dit beest dan het punt waarom Madoka nog niet tegen heksen vocht.

Aflevering tien gaf trouwens antwoord op de vraag waarom Madoka nog geen mahou shoujo was en ondanks dat de uitwerking hiervan niet bijster bijzonder of uniek was, het werkte wel. Het concept van reizen door de tijd in een poging iets te voorkomen is niet bepaald nieuw, maar het is en blijft een aardig idee. En dan vooral omdat het bijna nooit werkt. Eigenlijk is reizen door tijd niet helemaal de juiste benaming overigens, het is meer dat een jongedame in staat is terug te keren naar een bepaald tijdstip en zij de enige is die herinneringen heeft aan de toekomst die ze probeert aan te passen. Het meest vermakelijk hieraan was wellicht de verandering die de jongedame, Homura Akemi, onderging. Van een wat schuchtere meganekko tot een bijna ijskoude bitch. Ondertussen heb je je al negen afleveringen lopen afvragen waarom ze zo is, nu weet je het dus.

Mahou Shoujo Madoka Magica beviel me vooral omdat het eens een keer wat anders is. Het concept dat magische krachten een prijs hebben is dan niet helemaal nieuw (het is een beetje een variant op ‘with great power comes great responsibility’), het wordt hier wel heerlijk mee gespeeld. Het verraderlijke aan de hele deal is natuurlijk dat een mahou shoujo worden juist de prijs is, die de dames moeten betalen om hun wens gedaan te krijgen. Bovendien lopen wensen niet altijd zoals van te voren gepland. Zo is er een meisje wat een jongen waar ze op valt in goede gezondheid wil terugzien, wat uitmondt in een ander meisje wat er met hem vandoor lijkt te gaan. Madoka is de enige die haar wens op een niet-egoïstische wijze invult, ze kiest ervoor om door alle eeuwen heen te voorkomen dat heksen ooit ontstaan. Hoewel een dappere poging, het voorkomt niet dat Kyuubey een andere wijze vindt om zijn behoeftes te vullen en het eindresultaat is voor Madoka eigenlijk bijzonder tragisch. Waarom nou nooit iemand wenst altijd te mogen door blijven wensen of gewoon (in dit geval) wenst dat Kyuubey nooit en te nimmer zijn of haar vizier op de aarde richt is me een raadsel, maar dat kun je wellicht wijten aan de naïviteit van de dames in kwestie. Het zijn per slot van rekening gewoon kinderen.

Shaft weet met Mahou Shoujo Madoka Magica weer aardig te scoren bij mij. Ik vond het visueel bijzonder aantrekkelijk, al wil ik hier wel bij zeggen dat de scènes waarin de mahou shoujo’s ten strijde trekken tegen heksen verre van aantrekkelijk zijn. Shaft speelt hier met animatie en hoewel het een lichtelijk magisch surrealistisch karakter heeft, het is in mijn ogen spuuglelijk. Gelukkig maar dat er weer aardig wat leuke en quirky personages in zitten ter compensatie. Deze serie was voor mij één van de hoogtepunten van het winterseizoen, wellicht wel het hoogtepunt. 4 out of 5 stars

Na het ietwat teleurstellende tweede seizoen van The Melancholy of Haruhi Suzumiya is Suzumiya Haruhi no Shoushitsu een terugkeer naar de kwaliteit van het eerste seizoen. Ik ben een groot fan Haruhi dus er is op zich maar weinig nodig om bij mij in de smaak te vallen waar het Haruhi betreft, maar deze film vond ik gewoon genieten van begin tot eind.

De film speelt zich, zoals de series en de boeken, vanuit het oogpunt van Kyon af en gelukkig is Kyon hier niet zo zeikerig als ik ‘m ken uit het tweede seizoen. Dat sentiment heb ik overigens in de boeken nog wat erger, maar dat terzijde. Dat Kyon wat minder zeikerig overkomt is overigens een onderdeel van het verhaal. Het duurt even voordat hij door heeft wat er aan de hand is en wie of wat de oorzaak is van de ongewone situatie en op een gegeven moment staat hij voor een keuze. Repareert hij het geheel zodat alles weer wordt zoals het was of kiest hij voor een leven zonder vreemd gedoe? Dat hij kiest voor een leven met alle ellende die Haruhi lijkt te veroorzaken is met moeite een spoiler te noemen, zie alhier het eind van de film. Hij neemt dit besluit na zich te beseffen dat ondanks alle drek, al de puinhopen, alles waar Haruhi verantwoordelijk voor was (is), hij er wel degelijk plezier aan beleeft.

De inhoud van de film voedt overigens wel de speculatie dat niet Haruhi de oorzaak is van alles maar juist hij zelf. Hoe je het ook wendt of keert, Kyon lijkt de sleutel te zijn tot alles. Hij is eigenlijk de enige ‘gewone’ mens in het geheel en is daarmee juist het buitenbeentje in de SOS-brigade. Of deze theorie klopt moet nog maar blijken natuurlijk, maar deze film versterkt dat idee wel ergens.

De film is ook een prima kans om gevestigde personages te tonen in een ietwat andere hoedanigheid. Niet dat het erg veel uitmaakt voor de karakters van de personage trouwens, alleen Yuki is heel anders dan ze normaal is. De film is eigenlijk alleen al de moeite waard om Yuki te zien als een verlegen meisje met gevoelens in plaats van de machine die ze normaal lijkt te zijn. Met nadruk op lijkt natuurlijk, want ze heeft wel degelijk iets van gevoelens. Sterker nog, daar is gewoon de hele film op gebaseerd. Maar het hoe en wat daarvan laat ik even buiten beschouwing, de plot van het verhaal weggeven laat ik maar even na.

De animatie is verbluffend, mooie achtergronden, scherpe karakter-animatie, het budget wat niet in het tweede seizoen is gestoken is duidelijk naar de film gegaan. Wanneer deze film op blu-ray beschikbaar komt in 2011 zal ik deze dan ook zeker gaan aanschaffen. Even terugkomend op dat tweede seizoen, het lijkt wel of ze dat tweede seizoen haastig hebben geproduceerd om de film mogelijk te maken. Er zitten een aantal verwijzingen in de film naar vooral de eerste aflevering van dat seizoen en ook het door velen gehate Endless Eight wordt aangehaald. De film is daardoor verre van standalone en ik kan me niet indenken dat de film erg toegankelijk is voor mensen die de serie(s) niet kennen. Het verhaal is dan wellicht te volgen, maar er wordt niet veel tijd of moeite gestoken in het neerleggen van de basis waarop de film is gebouwd. Gelukkig maar trouwens, een rehash van de basis van the Melancholy of Haruhi Suzumiya had ik waarschijnlijk niet kunnen waarderen.

Als ik één ding moet noemen die me niet helemaal beviel was dat wellicht het eind. Kyon overkomt wat en hoe dit precies wordt opgelost is niet helemaal duidelijk. Het laat de ruimte voor een vervolg, maar dat komt wellicht omdat het boek hier gewoon gevolgd wordt.

Een in mijn ogen dik verdiende: 4.5 out of 5 stars.

Haruka en haar vrienden vermaken zich als iedere twaalfjarige en hebben ook de zorgen van iedere twaalfjarige. Tenminste, totdat een groepje onbekenden achter Haruka aan lijkt te zitten. Deze groep, ze noemen zich Dragon Knights (en bezitten bizarre krachten), denkt dat Haruka de zogenaamde ‘Dragon Torque’ is, een instrument om de slopende toekomstige oorlog tussen twee verschillende dimensies (La’cryma en Shangri’la) te kunnen stoppen. Vijftien jaar terug in de tijd reizend zetten ze alles op alles om Haruka in handen te krijgen maar één van de Dragon Knights (Karasu, de toekomstige Yu, een vriend van Haruka) besluit haar koste wat het kost te beschermen. Maar niet alleen de Dragon Knights willen haar te pakken krijgen, ook Noein (de grote man in Shangri’la, een alternatieve versie van *spoiler*) zit achter haar aan, zij is volgens hem de sleutel tot de destructie van al het bestaan, in alle universa en dimensies. Zal het Haruka lukken uit handen te blijven van zowel de Dragon Knights als Noein en voorkomt ze het eind van al het bestaan?

De karakteranimatie is wellicht even wennen in deze serie maar over het algemeen genomen ziet het er verbluffend uit. Er wordt wat geëxperimenteerd met verschillende effecten en vooral de animatie tijdens de onvermijdelijke gevechten (vooral de gevechten tussen Shangri’la en La’cryma) is een lust voor het oog. Alleen spetterende animatie is niet genoeg natuurlijk maar Noein biedt een meeslepend verhaal over diverse dimensies. De personages zijn een grote plus in deze serie, ondanks de leeftijd van het groepje van vrienden van Haruka zijn het geen huilerige types (Yu is alleen soms wel heel erg emo) en vooral Haruka zelf is een fantastisch personage (zover een geanimeerd personage dat kan zijn uiteraard). Het enige minpuntje wat ik kan noemen is dat het op zich wat langzaam op gang komt (en de technobabble die soms gebruikt wordt voor het uitleggen van sommige dingen, maar dat komt vooral omdat het verwarrend is). Haruka wordt bijvoorbeeld al vlot meegenomen naar La’cryma (waar ze oudere versies van haar vrienden treft, de Haruka van die dimensie is echter dood) maar is helaas snel weer terug terwijl de setting daar uitnodigde tot een veel langer verblijf. Op het eind gaat het tempo echter omhoog en wordt het verhaal gelukkig zonder afraffelen afgerond (menig anime kan hier een voorbeeld aan nemen). Een absolute aanrader dit.

4 out of 5 stars

Deze zesentwintig afleveringen tellende anime biedt door de setting een uitstekende kans voor de Japanners WOII een ander gezicht te geven, eentje zonder drie miljoen doden bijvoorbeeld. Helaas, of gelukkig, het is maar hoe je bekijkt, weet de bemanning van de Mirai zich grotendeels te onttrekken aan al het geweld wat zich om hen heen afspeelt. Onzeker of ze ooit nog terug kunnen keren naar het heden besluiten ze zich vooral niet te mengen in de gebeurtenissen om de geschiedenis te laten lopen zoals zij die kennen. Helaas voor hen hebben anderen andere plannen en een goedbedoelde reddingsactie waarbij ze een passagier van een neergehaald vliegtuig het leven redden blijkt een hele andere impact te hebben dan gehoopt. De man in kwestie weet dat hij eigenlijk dood had moeten zijn en ziet kans de loop van de oorlog te leren kennen aan boord van de Mirai. Die toekomst bevalt hem niet zo en evenmin het huidige (1942 dus) Japan, hij droomt van Zipang, zoals Marco Polo ooit eens Japan voor ogen had. Een boeiend verhaal vol idealisme, politieke intriges en interessante vraagstukken omtrent loyaliteit en het recht tot overleven begint, helaas (en eigenlijk standaard voor anime) met een open eind.

Ondanks dat WOII een perfecte setting is voor veel geweld en gevechten volgt deze serie een andere koers. Hoewel het soms een beetje frustrerend werkt (in de zin van ‘doe eens wat’ of ‘we kennen het nu wel’) is de hamvraag vooral ‘wat moeten we doen om te voorkomen dat we de geschiedenis veranderen?’. Maar al snel verandert de vraagstelling in ‘kunnen we overleven in dit tijdperk zonder de geschiedenis te veranderen?’ Het antwoord is uiteraard nee, de aanwezigheid van het schip alleen al is genoeg aanleiding, niet alleen omdat ze vlak voor de boeg van de Yamato (het grootste slagschip van de Japanners uit die tijd) verschijnen maar ook omdat ze worden opgemerkt door een Amerikaanse onderzeeboot die ze (om de geschiedenis niet te veranderen) niet laten zinken. Maar het boeiendste is toch wel de politieke intrige, hoewel de Mirai een welkome aanvulling kan zijn voor de Japanse vloot zien een aantal invloedrijke Japanners het schip liever op de zeebodem liggen en doen er alles aan de Mirai niet het voor de crew van de Mirai onherkenbare Japan te laten bereiken. En dan is er nog het verhaal van de idealist die een ander Japan voor ogen heeft en gebruik maakt van de door hem aan boord van de AEGIS cruiser verworven kennis.

De anime is op sommige momenten verbluffend maar ik vond er een hele dikke maar in zitten, de meeste personages moeten Japanners voorstellen en daarom hebben al die personages zwart haar (geen spleetogen) waardoor soms er moeilijk onderscheid valt te maken tussen wie wie is. Geen wilde haarkdossen en een weinig gevarieerd arsenaal aan kleding is hier mede debet aan. Zipang is toch wel één van de betere anime die ik gezien heb maar zoals vaker is het verhaal nog niet half af. Een vervolg (in welke vorm dan ook) mag van mij het levenslicht wel zien.

4 out of 5 stars

Makoto is een scholiere die er een sport van maakt iedere dag bijna te laat op school aan te komen, ze is niet dom, niet slim, gewoon een gemiddelde scholiere. Een keuze over haar toekomst heeft ze nog niet gemaakt, het lijkt haar niet zo te interesseren. Na schooltijd vermaakt ze zich vooral door met twee klasgenoten te honkballen, Chiaki en Kousuke. Op een dag heeft ze corveedienst en hoort ze in een kamertje wat gestommel en gaat uiteraard een kijkje nemen, helaas is Makoto soms nogal onhandig en ze komt te vallen. Eenmaal bijgekomen van de schrik blijkt ze geland te zijn op een soort van walnoot, maar daar schenkt ze verder weinig aandacht aan. Op de terugweg naar huis/het sportveld gebeurt er echter een vreselijk ongeluk, op een zeer steile weg blijkt haar rem niet te werken en tot overmaat van ramp passeert er net een trein. Ze beseft zich in haar laatste seconden dat ze gaat sterven. Ze komt bij en blijkt tegen een vrouw te zijn opgebotst. Verbaasd kijkt ze om zich heen en even verderop ziet ze de trein passeren. Maar daar was ze toch net om het leven gekomen?

Makoto is van slag, een tante van haar vertelt haar echter dat ze door de tijd kan springen. Makoto is natuurlijk niet overtuigd, een mens kan uiteraard niet door de tijd reizen maar ze neemt de proef op de som en probeert nogmaals zo’n sprong te wagen. Tot haar grote verbazing lukt het haar ook nog. Met een vernieuwd elan pikt ze haar leven op, wetend dat ze de tijd terug kan draaien en bepaalde zaken anders kan doen verlopen. Maar wat zijn de consequenties van haar veranderingen en wie of wat is haar goede vriend Chiaki nu precies?

Deze anime is een heerlijke downbeat film waarin een tikkeltje romantiek komt kijken. Chiaki vindt Makoto leuk maar Makoto weet eigenlijk niet hoe ze er mee om moet gaan en draait dan ook de tijd terug om te voorkomen dat Chiaki haar aanspreekt over een date. Er gebeuren echter aardig wat andere zaken waardoor alles een hele andere loop neemt dan eigenlijk wenselijk is. Makoto ontdekt op een gegeven moment bovendien hoe het komt dat ze door de tijd kan reizen en lijkt daarmee iemand behoorlijk dwars te hebben gezeten.

Een lekkere film die niet al te moeilijk is met bovendien genoeg humor (zonder het standaard gekke bekkengetrek. Hoewel de animatie op zich niet erg bijzonder is is dat absoluut geen minpunt. The Girl Who Leapt Through Time kan ik absoluut aanraden.

4.5 out of 5 stars