Rintarou “Hououin Kyouma” Okabe is een jongeman waarvan je rustig kan zeggen dat hij een paar schroefjes los heeft zitten. Hij pretendeert een geniale uitvinder te zijn op wie mysterieuze groeperingen jacht maken. Zijn woonkamer dient als ‘laboratorium’, alwaar meestal een wat dikkige computernerd en een niet al te intelligent overkomende jongedame te vinden zijn. Wanneer hij een voordracht van een of andere wetenschapper, die beweert dat tijdreizen mogelijk is, bezoekt, treft hij na afloop een vermoorde jongedame, Kurisu Makise. Okabe is uiteraard compleet in shock, maar een vreemde gebeurtenis zet hem terug in de tijd. De prijs die daarvoor betaald moet worden kon echter nog wel eens heel erg hoog zijn.

Tijdreizen gebeurt zelden op een logische manier en ongetwijfeld kun je in Steins;Gate genoeg zaken aanwijzen die elke logica tarten, maar ze kiezen hier toch wel voor een van mijn favoriete oplossingen: alternatieve tijdlijnen. Het idee hierachter is dat wanneer je teruggaat in de tijd om te voorkomen dat iets gebeurt (of op een andere wijze) er een alternatieve tijdlijn ontstaat. Gezien het voorval zeer zeker heeft plaatsgevonden op het moment dat je terug gaat in de tijd, wordt deze niet teruggedraaid, er wordt simpelweg een nieuwe tijdlijn gestart. Op deze wijze voorkom je knelpunten als het idee dat ik bijvoorbeeld terug zou gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden, wat betekent dat ik nooit geboren zou worden en ik derhalve nooit terug zou kunnen gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden. Maar goed, dit soort theorieën moet je eigenlijk zelden toepassen op anime, het is en blijft fictie. Als ik anime enkel zou moeten beoordelen op logica zou ik een bijzonder zware dobber aan de meeste series hebben. Anime bekijk ik dan toch liever vanuit een andere hoek: weet het me te vermaken?

Met betrekking tot Steins;Gate kan ik die vraag in ieder geval bevestigend beantwoorden. Sterker nog, Steins;Gate ga je terug zien in mijn top 10 dit jaar. Het begin was wel even wennen. Het tempo lag niet heel erg hoog en Okabe’s merkwaardige gedag maakten hem in mijn ogen niet echt een hoofdpersonage waar ik meer dan twintig afleveringen naar zou willen kijken. Maar onder de oppervlakte ontstond langzaam een intrigerend verhaal. Ondanks een gebrek aan een echte vijand waartegen gestreden moest worden en het feit dat het grootste deel van de afleveringen zich afspeelde in de woonruimte van Okabe bouwde het verhaal langzaam toe naar de climax.

De prijs die Okabe moest betalen voor zijn trip in de tijd was de dood van een ander personage, Mayuri Shiina, en wat Okabe ook probeerde, aan haar dood viel niet te ontkomen. Een experiment van Okabe stelde hem in staat berichten via een mobiele telefoon naar het verleden te sturen en de uitwerkingen daarvan waren iedere keer merkbaar, maar aan het lot van Mayuri veranderde er niets. De enige oplossing die er was, was teruggaan naar de tijdlijn waarin hij het lijk van Kurisu trof. Probleem hierbij was echter dat hij en Kurisu in de tussentijd een aardige band hadden opgebouwd. Het was dus kiezen of delen en de oplossing die hier uiteindelijk voor werd gevonden verdient dan eigenlijk niet echt de schoonheidsprijs, bevredigend was het wel.

Steins;Gate was een boeiende serie. Hoewel ik bij sommige gebeurtenissen kanttekeningen (zoals de onthulling wie de vader is van een bepaald personage) plaatste, overheersten de goede punten wel degelijk. De serie neemt rustig haar tijd om het verhaal uit de doeken te doen en dat is een aanpak die ik in dit geval prima kon waarderen. De Visual Novel waar deze anime op is gebaseerd zal ik te zijner tijd eens aan een nadere inspectie onderwerpen en ik hoop van harte dat de serie in deze contreien op DVD dan wel Blu-ray gaat verschijnen. Een dik verdiende 4 out of 5 stars.

De bovenmatig intelligente Shion groeit op in de utopische stad No.6. Wanneer hij op een avond een voortvluchtige jongen genaamd Nezumi helpt, raakt hij echter een deel van de privileges die hij kende kwijt en ziet zijn toekomstige ik een ander pad bewandelen dan eigenlijk was uitgestippeld. Enkele jaren later ontmoet hij Nezumi weer na wat onfortuinlijke toestanden waarbij doden vallen en Shion blijkbaar de schuld in de schoenen krijgt geschoven. Nezumi bevrijdt hem en biedt hem tevens onderdak. Daar komt Shion langzaam tot de ontdekking dat zijn geliefde utopische stad allesbehalve dat is.

In de inleiding noemde ik het dan wel een redelijk interessant verhaal, erg origineel was het in ieder geval niet. Een utopische stad gestoeld op een gebrek aan vrijheid en tevens ten koste gaat van de zwakkeren in de samenleving is niet echt een concept wat je nergens zult vinden. Maar het is wel een aardig fundament om een sterk verhaal op te bouwen. No.6 probeert het, kabbelt als een rustig beekje naar het eind toe en komt dan met een onzinnige laatste aflevering op te proppen.

Onzinnig? Ja. Zowat de hele serie worden we vermaakt met Nezumi die Shion probeert te overtuigen dat No.6 een travestie is en moet verdwijnen van de landkaart, in de laatste aflevering komen we dan tot de ontdekking dat de twee compleet feitelijk machteloos zijn en de stad prima kan worden afgebroken door een paar explosies en de natuur die wraak neemt. Het mag dan wel Nezumi zijn die de bom op een centrale computer plaatst, het had net zo goed iemand anders kunnen zijn. Maar uiteraard probeert de serie hier een complex geheel van te maken door een voormalige vriendin van Shion, Safu, te koppelen aan ‘Elyurias’, die ergens in de verte weer gekoppeld is aan Nezumi. Nezumi blijkt bovendien een testobject te zijn geweest in No.6. Hoewel dit allemaal redelijk geforceerd overkomt is het nog wel te behappen. Hoe de serie echter dit alles aan elkaar linkt en dan een ‘oplossing’ biedt in de vorm van een paar explosies is weer een heel ander verhaal. Het is niet zo dat de elf afleveringen te weinig ruimte boden om een fatsoenlijk eind er aan te breien, de helft van de afleveringen gebeurt er vrijwel niets.

De serie ontbreekt het hem ook een beetje aan een echte vijand. No.6 wordt nergens vertolkt door een enkel gezicht. Uiteraard is het hele idee achter de stad de grote vijand, maar het werkt mijns inziens wel iets beter als je Shion en Nezumi laat strijden tegen iemand, een machthebber bijvoorbeeld, in plaats van de twee zonder een goed plan zich tijdens een razzia te laten oppakken, in de hoop dat ze kans krijgen No.6 te doen vallen. Dat was werkelijk een verbluffend staaltje plot. Nezumi wist zo ongeveer wat ze te wachten stond toen ze werden opgepakt, maar het was blijkbaar zijn plan. Gedumpt worden in een diepe schacht (vol lijken) en maar hopen dat je ’t overleeft, Nezumi is werkelijk een meesterbrein.

Voor de liefhebbers van Shounen Ai is de interactie tussen Shion en Nezumi wellicht interessant, ikzelf vond het wat vermoeiend. Blijkbaar was het te moeilijk voor de twee om echt openlijk hun liefde voor elkander uit te spreken, terwijl de serie verder zelf weinig moeite doet om te verhullen dat het zo is. Ik heb geen enkele moeite met Shounen Ai verder, maar wees er dan in hemelsnaam wel wat directer mee. Het gedraai om elkaar heen en een paar zoenen maakte het eerlijk gezegd redelijk vervelend om naar te kijken.

De serie deed me ergens wat denken aan Jyu Oh Sei qua sfeer, niet heel toevallig van dezelfde studio en tevens uitgezonden in het Noitamina blok. In tegenstelling tot die serie vond ik No.6 echter eigenlijk helemaal niets, een 2.5 out of 5 stars.

Kazuya Kujo is een Japanse tiener die in een fictieve Europese natie gaat studeren. Daar ontmoet hij Victorique de Blois, een hyperintelligente en daardoor zich snel vervelende blondine met een lichtelijk macaber verleden. De twee lossen samen mysterieuze zaken op, maar langzaamaan begint duidelijk te worden dat er onder de oppervlakte een groot gevaar loert. Niet alleen een groot gevaar voor Kazuya en Victorique, maar voor de hele natie.

Gosick is wat mij betreft een voorbeeld van een anime waarbij de producers dachten dat een schattig en quirky personage een wat gebrekkig verhaal kon verhullen. Niet dat Gosick een compleet mislukt verhaal heeft, maar sommige van de zaken die de twee probeerden te doorgronden vond ik niet bepaald intrigerend of zelfs vermakelijk. Ja, inderdaad, ook moordzaken kunnen vermakelijk zijn. De serie was duidelijk op zijn sterkst wanneer de aandacht op de onderliggende arc lag, maar de zaken eromheen roken soms meer naar filler dan naar een daadwerkelijke invulling van enig verhaal.

Mijn wat negatieve beoordeling van Gosick (een 3 out of 5 stars) komt overigens mede voort uit het feit dat ik geen liefhebber ben van de interactie tussen de twee hoofdpersonages. Victorique’s quirks en haar tientallen manieren van boos en teleurgesteld kijken in combinatie met de bijna niet van een ruggengraat voorziene Kazuya werkte niet bepaald voor me. Uiteraard, tegenpolen trekken elkaar aan, maar dat zorgde in dit geval niet echt voor een combinatie waar ik graag naar keek. Victorique’s verleden, haar achtergrond, en wat ze mogelijk zou moeten betekenen in de toekomst is een interessanter uitgangspunt, maar dat had mij betreft eigenlijk wel met andere personages gemogen. Neem nu Victorique’s moeder. Feitelijk hetzelfde uiterlijk, maar haar karakter was geheel anders dan die van haar dochter en daarmee was ze voor mij meteen een stuk minder irritant. Uiteraard is Victorique, ondanks een bijna onuitputtelijke bron van wijsheid die ze meedraagt, gewoon nog een kind en dat was goed te merken als ze haar zin niet kreeg. Als ik dat soort gedrag wil zien kijk ik wel naar de gemiddelde kleuter.

Gosick delft in een wereld vol occultisme en mystiek en dat is een concept waar ik wel warm voor kan draaien. De wereld waarin het zich afspeelt is dan ook an sich best interessant.  De serie schroomt bovendien niet om de duisternis van het geheel te belichten (sorry) en het contrast wat dat heeft met het poezelige uiterlijk van Victorique is tevens een pluspunt. Maar zodra Victorique dan weer verontwaardigd kijkt en iets zoets in haar mondje wil hebben is voor mij de lol er echt snel weer af. Noem me een zuurpruim, maar met hoofdpersonages als Victorique en Kazuya moet een serie echt goed zijn best doen om te kunnen bevallen. Gosick deed dat helaas maar deels. Erg jammer, want het had zoveel kunnen worden.

Shinrei Tantei Yakumo vond ik nogal matig beginnen, om het geheel toch nog redelijk bevredigend tot een eind te brengen. Maar niet alles hielp mee. Yakumo vond ik een bijzonder vervelend personage, zijn gedrag, arrogant en ongeïnteresseerd, kun je wellicht verklaren aan de hand van de manier waarop hij praktisch zijn hele leven al is behandeld, maar hij doet gewoon goed zijn best om een eikel te zijn en te blijven. Haruka vindt hem wel interessant en hij haar eigenlijk ook wel, maar aardig tegen haar zijn is blijkbaar te veel gevraagd. Regelmatig klopt zij bij hem aan voor hulp, of zelfs maar gewoon een praatje en iedere keer vraagt hij haar wat ze komt doen. Maar goed, laten we er van uitgaan dat Yakumo nou eenmaal Yakumo is. Waarom Haruka Ozawa iedere keer maar blijft terugkomen is mij dan echt een raadsel. Wellicht heeft ze lichtelijk masochistische trekjes, vrouwen die zo behandeld worden blijven meestal weg volgens mij. Gelukkig blijkt later dat de twee, zonder dat ze het weten, een band te hebben vanaf zo ongeveer het moment dat ze geboren waren. Hun beide moeders blijken een soort van vriendschap te hebben gehad en nu de cirkel weer een beetje rondkomt zal dit wel op het conto komen van ´ze waren voorbestemd elkander te ontmoeten´.

Nu ik er zo over zit te tikken vraag ik me af waarom de serie me toch nog enigszins wist te amuseren ondanks het gebrek aan hoofdpersonages die me konden boeien. De cast om de twee heen was eigenlijk geen haar beter, het voelde allemaal zo… cliché. Zou het dan de animatie zijn? Nou nee, niet echt eigenlijk. De character designs waren op zich prima, maar de rest van de animatie voelde allemaal wat matig aan. Alsof er niet genoeg budget was, een serie die even snel door wat onderbetaalde Japanners in mekaar was gezet. Nu wordt een redelijk groot deel van de animatie door onderbetaalde Japanners gedaan, maar deze serie lijkt daar redelijk onder te lijden.

Dus dan moet het het verhaal zijn geweest wat de serie voor mij heeft weten te redden. Ik kan echter maar weinig punten uit het verhaal noemen die er echt uit springen. Het is geen bijzonder verhaal in de basis, gewoon een eikel van een vent met stiekem een klein hartje. Op zich is het hele verhaal rondom de persoon dat jacht op Yakumo maakt (in verband met spoilers laat ik even achterwege wie of wat) wel aardig, zij het dat de conclusie rondom het hoe en het waarom van deze ‘man’ verschrikkelijk klein lijkt, terwijl deze conclusie dit juist als een groot statement neerzet. Maar goed, dat was op zich maar een enkel zinnetje, dus daar gaan we de serie niet op beoordelen. Ik beoordeel het maar op de amusementswaarde en dan kom ik tot een 3 out of 5 stars.

Bedoeld als een zenuwslopende thriller met bovennatuurlijke invloeden maar wordt in mijn optiek compleet om zeep geholpen door de keuze te maken de aandacht bijna compleet te richten op een groepje kinderen. Ik heb dat wel vaker trouwens, sommige verhalen werken gewoon beter als de cast grotendeels volwassen is. Ik snap het idee erachter wel, maar de aanpak is een beetje te cutesy en dat werkt in dit geval een beetje nadelig. Elfen Lied is een voorbeeld van waar het wel werkt, Ookami Kakushi slaagt hier gewoon een stuk minder in.

Sowieso vind ik dat ze al een beetje te lang om het mysterie heen draaien, uiteraard is dat gedaan om de kijkers te laten gissen wat er allemaal gebeurt maar soms kunnen antwoorden nieuwe vragen opleveren en die aanpak biedt vaak ook wat meer materiaal om mee te werken. Deze anime is bovendien totaal niet subtiel in de manier waarop het verhaal vertelt wordt. Zo weet je meteen op het moment dat Hiroshi de helpende hand geboden lijkt te worden door een buitenstaander deze niet te vertrouwen is. Hij ziet er simpelweg onbetrouwbaar uit en heel verrassend blijkt hij dat ook niet te zijn. Conventies zijn om mee te spelen maar hier wordt dus weer de voorspelbare weg gekozen. Spijtig, het maakt het in de basis interessante verhaal behoorlijk oppervlakkig.

Een mengeling tussen (pseudo-) mythologische verhalen en de moderne tijd kan ik wel waarderen maar ook hier werd eigenlijk te weinig mee gedaan. Iets meer achtergrond over wat Jouga-wolven nu precies zijn en hoelang dit zich allemaal al afspeelt was welkom geweest. De vader van Hiroshi is bovendien een schrijver en dat hem een integraal onderdeel van het verhaal kunnen maken, nu blijft hij wat vanaf de zijlijn toekijken. De clue waarom Hiroshi nou eigenlijk het middelpunt van het verhaal is vond ik ook niet echt een heel erg bijzonder vondst, er zat een beetje een luchtje aan.

De animatie was over het algemeen prima in orde al vond ik de karakterdesigns niet echt bijster, te cute naar mijn smaak. Niets mis met cute natuurlijk, maar liever zie ik dat in deze setting anders. De neiging om Higurashi no Naku Koro ni (When They Cry) – die uit dezelfde stal komt – te gaan kijken is wel een beetje weg overigens. Al met al: 3 out of 5 stars

De laatste aflevering kun je trouwens overslaan. Het verhaal wordt in aflevering 11 al afgerond en aflevering 12 is een komische aangelegenheid die poogt een lichte parodie te zijn door de personages in een andere daglicht te zetten. Het werkte voor mij voor in ieder geval niet, ik vond het ergens een beetje gênant zelfs.

Nog iemand zin in een Hassuku sinaasappel trouwens?

Yomi en Kagura hebben een (net niet) unieke gave, ze zijn in staat om wezens te zien die voor praktisch de rest van de samenleving onzichtbaar zijn. Beide worden gerekruteerd door een overheidsinstelling om het kwaad te bestrijden. Gewapend met wat geavanceerde wapens (al dat niet met magische eigenschappen) gaan ze de strijd aan, vergezeld van nog wat soortgenoten zoals de identieke tweeling Nabuu en Noriyuki met zijn kudde magische fretachtigen. Er loert echter een nieuwe gevaar om de hoek, één die vergaande consequenties zal hebben op iedereen binnen de organisatie.

Dit is zo’n anime die begint met een aflevering die chronologisch gezien pas ergens op het eind had gemoeten om daarna de tijd te nemen alles op zijn plek te laten vallen. We zien de eerste kennismaking tussen Yomi en Kagura en het ontstaan van hun vriendschap die eigenlijk meer lijkt op zusterliefde. Beiden hebben niet alleen een zware taak binnen de organisatie, Yomi is ook nog het spil van een familietwist wie de rechtmatige opvolgster is van één of ander familiebezit (en dan niet een schilderij van oma) terwijl Kagura door haar vader wordt afgeblaft dat ze nog niet klaar is om de zware last te dragen. Het gevaar wat om de hoek loert heeft het op één van beiden voorzien om gebruik te maken van haar ware gevoelens en haar tegen de organisatie te laten keren. Deze twist weet je echter al vanaf aflevering één dus wat betreft werkt die aanpak een beetje averechts.

De animatie is puik in orde, de gevechten tegen de monsters zijn bloederig maar ook weet niet te overdreven. Helaas is soms wel erg duidelijk te zien dat de monsters zelf met de computer zijn gegeneerd wat dan een beetje afsteekt tegenover de overige animatie, maar dat is niet bijster storend. Eigenlijk gewoon een amusante serie, niet bijster bijzonder maar vermakelijk genoeg, al had Kagura wel wat minder huilerig gemogen.

3 out of 5 stars

Kenzou Tenma is een briljant chirurg die de zaakjes prima voor elkaar lijkt te hebben, de Japanner staat in hoog aanzien in het Duitse ziekenhuis waar hij werkt en heeft bovendien een relatie met de dochter van de directeur van voornoemd ziekenhuis. Wanneer hij op een dag het leven redt van een neergeschoten jongetje in plaats van de later binnengebrachte VIP begint het leven van Tenma langzamerhand de andere kant op te draaien. Jaren later wordt de directeur van het ziekenhuis samen met nog twee anderen vermoord en wijst alles naar Tenma. Het blijkt echter het werk van ene Johan, de volwassen versie van het jongetje wat hij jaren daarvoor heeft gered. Een spannend avontuur voor Tenma barst los waarin hij op zoek gaat naar Johan en bovendien uit handen van justitie moet zien te blijven. De ware aard van Johan wordt langzaam duidelijk en brengt ons terug naar het oude communistische Oostblok waar experimenten met kinderen een andere uitwerking hadden dan men had voorzien en bovendien culmineerde in Johan, een menselijk monster.

Monster is één van de weinige series waarvan zelfs de fillers weten te boeien. De spaarzame momenten dat de zoektocht van Tenma wordt onderbroken om de aandacht te richten op andere personages geven stuk voor stuk inzage in het begrip monster. Het verhaal is om te smullen, Johan blijkt het spil te zijn in een aantal plannen maar waar schijnbaar niemand rekening mee heeft gehouden is dat Johan een eigen agenda heeft die niet altijd parallel loopt. Overigens is niet alleen Tenma op zoek naar Johan ook zijn tweelingzusje Nina/Anna is naar hem op zoek, beiden hebben echter wel hetzelfde doel, Johan moet dood. Johan maakt het ze echter niet makkelijk en overal waar hij komt laat hij een spoor van dood en verderf achter, niet noodzakelijk met eigen handen. Johan is dermate charismatisch dat hij op een haast hypnotische manier mensen kan aanzetten tot bepaalde daden. Zo ook bijvoorbeeld een voormalig alcoholist die een dag voordat hij eindelijk zijn dochtertje weer mag zien onder mysterieuze omstandigheden zelfmoord pleegt. De manier waarop een verhaal voor kinderen een bizarre en duistere betekenis krijgt is een goed voorbeeld van de diepte van het plot, Monster blijft wat dat aangaat verrassen op de meest onverwachte momenten.
Het hoogtepunt van de serie zit uiteraard aan het eind waarbij Johan zijn meesterplan in werking zet, aan Tenma en Nina/Anna de taak hem te stoppen, daarbij krijgen ze bovendien hulp uit onverwachte hoek. Bovendien voelt Monster als een afgemaakt verhaal, hoewel er wel een eind aan zit waar eventueel ooit nog eens een vervolg op zou kunnen komen.

Qua animatie vond ik Monster overigens niet zo heel erg bijzonder, gedegen zou ik het eerder noemen. Bepaalde personages worden bovendien nog karikaturaal neergezet, iets dat wat mij betreft wel achterwege had mogen blijven.
Al met al is Monster een heerlijke duistere anime die laat zien tot wat voor monsterlijkheden de mens in staat is.

4.5 out of 5 stars

Yagami Light is een ongeïnteresseerde en verveelde puber die op een dag een Death Note vindt, een boek waarmee je iemand om zeep kan helpen door zijn of haar naam in het boek te schrijven en als enige andere voorwaarde moet je weten hoe hij of zij er uit ziet. Er zijn nog wat andere regeltjes wat de Death Note aangaat maar die stonden heel handig uitgelegd in de Death Note zelf. De Death Note ligt dan ook niet geheel toevallig voor de voeten van Light, Shinigami (Death God) Ruyk heeft zijn dubbele exemplaar laten vallen aangezien hij zich nogal verveelt. Light is eerst nogal sceptisch over de zogenaamde Death Note maar al gauw komt hij er achter wat de ware macht achter het boekje is. Nobel als hij is gebruikt hij de Death Note om een betere wereld te creëren, tenminste, zo ziet Light het. Hij speelt voor God en helpt de ene na de andere crimineel om zeep. Punt is, de Death Note kan de doodsoorzaak heel nauw specificeren en de meest standaard dood is een hartaanval zodat het in eerste instantie weinig argwaan wekt. Maar Light is een druk mannetje en de ene na de andere crimineel wordt om zeep geholpen waardoor al snel de aandacht wordt getrokken. Light, in de media Kira genoemd, wordt door een deel van de bevolking aanbeden maar uiteraard is justitie niet al te blij. De uitvoerende macht zijn zij, niet één of andere onbekende waarvan ze de m.o. niet eens kennen. ‘s Werelds beste speurneus, codenaam L, wordt ingezet om Kira op te sporen. Een heerlijk gevecht volgt, niet een gevecht met wapens of vuisten maar met logica, elkaar stappen voor zijn, elkaar in de vol lokken, een schaakspel. Merkwaardige hieraan is dat Light op een gegeven moment in het team terecht wat Kira moet opsporen, L vermoedt dat Light Kira is en volgens hem is het makkelijker om Light op deze manier in de gaten te houden. Het spel wat de twee spelen is boeiend en verrekte logisch opgebouwd waarbij Light het voordeel heeft dat hij tegenstanders erg makkelijk uit de weg kan ruimen. Maar wie wint er?

De serie bestaat feitelijk uit twee verhalen waarvan alleen de eerste hierboven aan bod is gekomen, de tweede laat ik even buiten beschouwing aangezien ik daar eigenlijk niets over kan zeggen zonder de uitkomst van het eerste verhaal prijs te geven en dat zou zonde zijn voor mensen die de serie nog willen kijken. Overigens is de tweede arc in mijn ogen een stuk minder dan de eerste, maar dat zul je toch zelf moeten ervaren.

De animatie in de serie is prima voor elkaar, hoewel er op zich weinig actie in zit wordt de gestoordheid van Light treffend in beeld gebracht. De muziek (gregoriaanse gezangen, rock, van alles wat) versterken de beelden op een goede manier, Light is dan ook gewoon echt gestoord. In eerste instantie kun je nog sympathie voor hem opbrengen, de wereld een betere plek maken willen wel meer mensen. Probleem is, waar ligt de grens? Ryuk, onze appeletende Shinigami, merkt dan ook ergens op dat op een gegeven moment alleen Light zal overblijven. Wanneer Light echter onschuldige pionnen opoffert om zijn doel te bereiken verlies je al gauw alle sympathie. Aangezien tegenstander L een waanzinnig eng ventje is (gek op zoetigheid overigens) blijft er niet bepaald iemand over waar je “voor” bent. Gelukkig maakt het verhaal dat gebrek meer dan goed, Light en L proberen elkaar het leven zuur te maken door weinig prijs te geven en steeds één stap vooruit te denken op de tegenstander. Hoewel Light soms erg veel risico neemt weet hij de dans eigenlijk voortdurend te bespringen, maar voor hoe lang?

Death Note is zeker één van de betere anime van de laatste jaren (niet dat ik alle anime van de afgelopen jaren heb gezien overigens) en biedt voor de verandering een helder verhaal waar je wel je aandacht bij moet houden. De anime/manga heeft in China wat stof doen opwaaien overigens, schijnbaar waren daar scholieren die nep Death Notes hadden gemaakt en daar namen in hadden geschreven van leraren en anderen. En dan is daar ook nog een verhaal in België. Anyway, dikke aanrader deze serie.

4 out of 5 stars

Mima is een zangeres van het kleine popgroepje Cham!, tijdens een live optreden kondigt ze haar besluit aan dat ze wil gaan acteren en het leven als zangeres vaarwel gaat zeggen. Sommige mensen hebben zo hun twijfels over het besluit en één nogal bizar lelijke man (en bovendien een zogenaamde Hikikomori) is niet van plan Mima zomaar haar gang laten gaan. Al gauw ontdekt Mima dat iemand zich voordoet als haar persoon op Internet en daar een dagboek bijhoudt die niet overeenstemt met haar werkelijke ideeën. Het boezemt haar echter aardig wat angst in aangezien de gebeurtenissen die er beschreven worden wel merkwaardig waarheidsgetrouw zijn, het lijkt alsof het iemand is die haar dagelijks in de gaten houdt. Mima heeft bovendien genoeg andere zaken aan haar hoofd, haar carriëre wil niet echt vlotten en de rollen die ze krijgt aangeboden zijn niet bepaald hoogstaand. Bovendien wordt ze door een fotograaf uit de kleren geluld en een naaktrapportage doet weinig goed in haar situatie. Een lid van haar management raakt ook nogal van slag en in een heerlijk spannend verhaal wordt duidelijk wat er zich nu precies afspeelt. Wie bedreigt Mima of is alleen maar een hersenspinsel?

Een verhaal waarin drie personages geleidelijk aan hun gezonde verstand verliezen en in een neerwaartse spiraal terecht komen. Satoshi Kon gebruikt diverse elementen in het verhaal die bijna naadloos in elkaar overlopen en we vanzelf worden meegezogen in de hard achteruitlopende geestelijke toestand van Mima. De rollen die ze speelt en de werkelijkheid lopen subtiel in elkaar over en als kijker dien je je volle aandacht erbij te houden aangezien ieder puzzelstukje belangrijk is. De film zit boordevol twists en veel scènes blijken niet uit te beelden wat je denkt dat er uitgebeeld wordt. Perfect Blue is een hele sterke thriller die optimaal gebruik maakt van het feit dat het anime is, in live action zijn bepaalde overgangen bijna onmogelijk uit te voeren, maar het getekende medium biedt deze mogelijkheden ruimschoots. Hoewel de animatie op zich niet zo heel erg briljant is maakt dit voor de film niet zo gek veel uit. Het verhaal staat namelijk als een huis.

4.5 out of 5 stars

De slachtoffers zijn allemaal mensen met zorgen, Shounen Bat is de uitkomst. Een anime vol vragen die op een merkwaardige manier nog worden beantwoord ook. De serie kent een aantal leuke rode draden en verrassende afleveringen. Zo is er een aflevering waarin we de geruchtenmolen aan het werk zien en Shounen Bat de meest merkwaardige verhalen veroorzaakt. Ook een leuk item is de 2-d stad waarin alle personages en voorwerpen ‘plat’ zijn, letterlijk.

Een aanraderje voor de anime liefhebbers, dertien afleveringen lang plezier.

4 out of 5 stars