Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

Souten Kouro volgt veelal het reilen en zeilen van het personage Cao Cao, die vastberaden is China te veranderen. Dit mondt veelal uit in oorlog voeren.

Juist. Qua samenvatting valt er eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Natuurlijk, ik zou wat aandacht kunnen geven aan de individuele verhaallijnen en hoe bepaalde personages hun ambities al dan niet waarmaken, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze anime dat eigenlijk niet echt waard. Met een 2.5 out of 5 stars komt het er eigenlijk nog redelijk van af. Er zijn simpelweg een redelijk groot aantal aspecten waar ik me best aan ergerde. Niet eens zozeer de wijze waarop sommige personages verschrikkelijk overdreven worden neergezet, gezien ik dat in Sengoku Basara bijvoorbeeld prima kan waarderen. Nee, het is meer de verschrikkelijke wijze waarop iedereen praat. Geen idee of de producers van de serie (of de manga) op deze manier trachten de serie authentiek historisch te laten overkomen, geen idee, maar erg gecharmeerd was ik er niet van. Het is een beetje lastig uitleggen wat ik precies bedoel, maar het komt neer op: “Ik, naam, ga dit en dat doen.” Waarop iemand dan reageert: “Ja, jij, naam, gaat dit doen.” Waarop iemand anders weer reageert met: “Nee, ik, naam, ga je tegenhouden.” Nu is dat niet heel erg storend als dit een paar keer voorkomt, maar blijkbaar moeten kijkers om de haverklap eraan herinnerd worden wie nou ook alweer wie is. Kami-samadank worden personages met enige regelmaat voorzien van een naambordje, om het nog wat duidelijker te maken.

Ik heb werkelijk niets tegen historische anime, maar ik vond Souten Kouro echt nergens op lijken. De manier waarop sommige verhalen waren opgebouwd was eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. Zoals de manier waarop sommige grote namen wel heel makkelijk hun loyaliteit voor de een overboord zetten om trouw te beloven aan een ander. Waarschijnlijk wordt dit in de serie wat meer overdreven weergegeven dan in het bronmateriaal, maar gezien de redelijk grote hoeveelheid namen die eigenlijk constant op het scherm worden gedropt wordt het er in ieder geval niet transparanter op. Sowieso is het een beetje gokken wie nu de ‘good guy’ en wie de ‘bad guy’ is. Cao Cao is dan wellicht de protagonist in het verhaal, maar hij heeft toch echt genoeg acties waarbij je hem als een antagonist zou kunnen neerzetten.

Het is ergens spijtig dat Madhouse deze serie heeft gedaan. Er zullen genoeg mensen zijn die hier anders over denken, maar ik zie hun animatiekwaliteiten toch liever wat beter benut dan dat ze tijd en geld steken in een serie als Souten Kouro. Niet dat het er allemaal zo spettend uit ziet trouwens, maar Madhouse heb ik toch wel redelijk hoog zitten.

Afijn, genoeg gezeken. De volgende serie waar ik mijn mening over zal spuien is dan wellicht ook historisch, maar van een hele andere orde en voorzien van wat meer lovende woorden van mijn kant.

Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Rikuo Nura lijkt zo op het eerste oog een doodnormale jongen. Hij is echter de kleinzoon van Nurarihyon, een leider van een yokai-clan. Het gevolg daarvan is dat Rikuo ’s nachts in staat is om te transformeren in een redelijk sterke yokai. In dit tweede seizoen krijgt hij het aan de stok met een eeuwenoude vijand van zijn clan: Haguromo-Gitsune.

Deze anime is feitelijk gewoon een standaard shounenserie: een protagonist wordt sterker en sterker, hierin gevoed door zijn eigen overtuiging en tegenslagen. Normaliter betekent dit bijna automatisch dat ik de serie maar matig zal beoordelen. Dergelijke series staan nou eenmaal niet hoog op mijn favorietenlijst en Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou is hier eigenlijk geen uitzondering op. Een groot verschil met andere series is echter simpelweg de aanwezigheid van yokai en de zo op het eerste oog redelijk interessante mythologie. Series met een dergelijke inslag kan ik over het algemeen wel waarderen. De vraag is echter, wat weegt zwaarder? Het interessante uitgangspunt of het punt dat het de zoveelste shounenserie is?

Waar Rikuo in het eerste seizoen nog in dubio was over wat hij wilde met zijn toekomst en eigenlijk liever die doodnormale jongen was dan een stoere yokai, dit tweede seizoen is Rikuo beiden, maar vooral de stoere yokai. Hij wil sterker worden om zijn volgers en (menselijke) vrienden te beschermen en dat is nou eenmaal niet iets wat hem zal lukken als tenger scholiertje. Hiervoor gaat hij tijdelijk in training om zijn ‘Fear’ onder de knie te krijgen; een techniek die in het eerste seizoen niet of nauwelijks ter zake deed en nu opeens van levensbelang blijkt te zijn. Ik krab me met regelmaat achter de oren als op dergelijk gekunstelde wijze een element wordt geïntroduceerd zonder echte voorbode en ook deze serie weet me wat dat betreft wel wat lichtelijk teleur te stellen. Heel erg storend was het eigenlijk ook weet niet, maar ik geef de voorkeur aan een wat natuurlijkere wijze van vertellen.

De (menselijke) klasgenoten c.q. vrienden van Rikuo krijgen in dit tweede seizoen wat minder de aandacht en hoewel ik had verwacht dat hiermee een stuk van de charme van de serie verloren zou gaan, viel dat eigenlijk nog wel mee. Sterker nog, ik vond het eigenlijk wel prima. Rikuo hoeft zich in ieder geval wat minder druk te maken om de veiligheid van zijn vrienden en kan zijn aandacht richten op de serieuze tegenstand die hem geboden wordt. Hij krijgt hierbij overigens wel hulp van een van zijn vrienden, maar zij, Yura Keikan, is dan ook een onmyouji en niet zomaar een willekeurige klasgenote. Haar familie, uiteraard vol met onmyouji, speelt in dit seizoen sowieso een redelijk belangrijke rol, al is het uiteindelijk wel weer Rikuo die de held is.

Voor een shounenserie vind ik Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou prima te doen. Het is in mijn opinie zeker geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het wel. Een [rating 3.5/5], kortom.

Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

In een hopelijk alternatieve toekomst leeft een deel van de bevolking van de aarde in een grote zwevende stad, Musashi. Dit deel van de bevolking lijkt niet echt goede vrienden te zijn met een ander deel van de bevolking en ze maken dan ook ruzie. Op een of andere manier reflecteren de resulterende conflicten gevechten die vroeger hebben plaatsgevonden, waarbij de Sengoku periode centraal lijkt te staan. Maar de geschiedenisboeken missen wat informatie wat er heeft plaatsgevonden na een specifiek jaartal. De olijke Toori Aoi heeft zijn zinnen gezet op het scoren van een jongedame, Horizon Ariadust, die al dan niet is wie ze moet voorstellen en zij lijkt centraal te staan in het conflict wat is ontstaan. Toori gaat vol goede moed de strijd aan.

Deze anime slaagt er prima in om een hele sloot niet onaardige concepten (de zwevende stad bijvoorbeeld) en een hele sloot idiote concepten (een studentenraad met veel te veel macht) in één verhaal te gieten en daar spijtig genoeg een niet al te beste serie van te mixen. Ik was op voorhand al lichtelijk sceptisch over de niet geringe hoeveelheid bronmateriaal en of dat wel in een kortlopende serie (twee keer dertien afleveringen, er komt nog een seizoen) te proppen was. Het resultaat was in mijn visie dan ook een bevestiging dat het inderdaad eigenlijk niet te doen is.

Ik vergeleek het in eerste instantie met Infinite Stratos, maar die serie is toch wel iets toegankelijker dan deze anime. Het grootste probleem met Kyoukai Senjou no Horizon is wat mij betreft simpelweg de setting. Het is op zich inherent aan het verhaal, maar er is een reden dat er een zwevende stad is en die reden wordt enkel genoemd, niet getoond. Natuurlijk moet je ergens het verhaal beginnen en de voorgeschiedenis maar ter kennis aannemen, maar de voorgeschiedenis klinkt interessanter dan het verhaal wat de anime voorschotelt. Teveel onzinnige gevechten, teveel grote borsten (ja, echt), oninteressante personages (hallo Toori en Horizon) en een overdosis aan onzinnige elementen die verder geen enkel deel lijken uit te maken van het verhaal en enkel dienst te lijken doen om maar te laten zien dat de serie anders is dan andere series.

Op een paar lichtelijk duistere elementen na, zoals een jongedame die door het leven gaat als jongeman om bepaalde redenen, is de serie me bovendien wat teveel op humor gericht. Met name Toori is hier verantwoordelijk voor, met zijn onverantwoorde gedrag en lichtelijk perverse neigingen. De serie had in mijn optiek ook wel zonder gekund en had wellicht in dat geval wat hoger gescoord dan de 2.5 out of 5 stars die ik het nu geef. Ik wil niet zeggen dat humor in serieuze verhalen niet werkt, maar het werkt zeker niet zoals het hier wordt gepresenteerd. Maar goed, de in mijn ogen foeilelijke character designs en wat overdreven proporties bij een groot deel van de dames werken ook niet mee. Het is een combinatie van factoren die Kyoukai Senjou no Horizon tot een anime maken waar ik geen fan van ben en ook nooit zal worden. Het tweede seizoen zal ik echter niet aan me voorbij laten gaan, wellicht dat het verhaal beter wordt, maar ik reken er niet op.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

1 En op een dag was er een gebeurtenis in Assiah; en de vader van Rin Okumura, de duivel, was aldaar.
2 En de kerk was er ook, met zijn discipelen, om te vechten tegen de vader van Rin.
3 En als er drama ontbrak, zeide de moeder van Rin tegen hem: Hier is je duivelse zoon.
4 De duivel zeide tot haar: Zijn ure is nog niet gekomen.

Eh, ja… Een Bijbeltekst omzetten naar een samenvatting van een serie waarin de duivel zijn halfmenselijke zoon wil gebruiken om de aarde in vuur en vlam te zetten is zo makkelijk nog niet. Veel makkelijker is gewoon te tikken dat Ao no Exorcist een shounen serie is waarin een tweetal jongemannen een leven vol tegenslagen op positieve wijze proberen om te buigen door hun opleiding te volgen aan een of andere school voor jongelui die de strijd aan willen gaan tegen duivels. Probleem is, beiden zijn nazaten van Satan en een van de broers heeft nogal last van een wat opvliegend karakter, wat meestal leidt tot situaties die men liever ziet te voorkomen. Vooral gezien het feit dat hij feitelijk de vijand is van de groepering voor wie hij zich wil inzetten. Er zijn echter wat mensen, of wat er voor door moet gaan, die iets andere plannen hebben met de broers.

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik tot een aflevering of twintig een wat negatieve mening had over de serie. Er waren weinig dingen aan de serie die me konden bekoren. Om een serie echt te kunnen bekoren is wellicht één aspect het belangrijkste: de personages. En dat was bij deze anime niet echt een punt waar ik bij stond te juichen. Hoofdpersonage Rin Okumura is eigenlijk maar een irritant ventje, en dan vooral zijn stem. Broerlief Yukio is zo’n typische flapdrol die gebukt gaat onder het gevoel veel te veel verantwoordelijkheid te moeten dragen. Waar hij feitelijk de rol als beschermengel van Rin wil spelen, is het eigenlijk zo dat hij Rin alleen maar tegenhoudt in diens ontwikkeling. Niet dat Rin daar erg veel hinder van ondervindt trouwens, in typische shounenstijl weet Rin zich zo ook wel te ontplooien als een sterke good guy. Maar dat is niet iets waar je een serie op af moet rekenen natuurlijk.

De laatste paar afleveringen introduceert eindelijk iets van een echt plot. Deze was wel vanaf het begin half aanwezig, maar de eerste afleveringen neigen meer naar losstaande verhalen. De mensen, of wat er voor door moet gaan, met boze plannen brengen deze in uitvoering en uiteraard is Satan van de partij om zijn eigen plan te trekken. Het is toch wel dit verhaal wat mijn mening over de serie naar een wat positievere kant omboog, maar Ao no Exorcist is geen anime die ik in de toekomst nog een keer zou willen kijken. Dit geldt niet voor alle series die ik met een 3.5 out of 5 stars waardeer, maar bij deze anime heb ik toch wel het gevoel dat het een beetje een dertien in een dozijn serie is.

Ik zit me nu overigens sterk af te vragen welke serie met een Bijbels thema (soort van) ik meer dan bovenstaande waardering heb gegeven, maar er komt me even niets bovendrijven. Er zou toch genoeg voer moeten zijn voor een goed verhaal, de Bijbel zit toch vol intriges wat dat aangaat. Niet dat ik nu zit te springen om een Bijbels verhaal, doch zou er vast wel iets van te maken kunnen zijn. Iets meer seinen dan, want vechtseries hebben we voldoende op voorraad.

Hierboven zeg ik dan wel Bijbels, dit is wel oppervlakkig natuurlijk. Nergens worden er daadwerkelijk Bijbelverhalen gebruikt als bron voor de verhalen, het is meer een klassiek kerk vs. duivelse schepsels verhaal. Ik zie dan liever toch een serie over yokai, als ik heel eerlijk mag zijn.

Qua animatie blinkt de serie ook niet echt uit. Adequaat is denk ik het beste label wat je er aan kan hangen. De gevechten zien er aardig uit, maar als het aankomt op character designs is hier eigenlijk gek weinig om aan te prijzen. Ao no Exorcist heeft tevens weer een goed voorbeeld van anime logica, waarbij een rondborstige dame zich zo weet te vermommen dat het net lijkt alsof ze geen boezem heeft. Hoe dan toch? Maar enfin, dat soort vragen zijn voor een andere keer.

In een alternatieve versie van historisch Japan draait de gehele samenleving om borsten. Hoe groter, hoe beter. Chifusa Manyuu wil hier verandering in brengen. Niet omdat ze opkijkt tegen vrouwen met grote borsten, haar borsten zijn namelijk ook niet misselijk, maar meer omdat ze het heeft gehad met de mentaliteit dat vrouwen met kleinere borsten een moeilijk bestaan moeten hebben. Ze maakt onderdeel uit van een clan die achter de schermen een aardige vinger in de pap hebben. Sterker nog, Chifusa is voorbestemd de macht te krijgen binnen de clan en hun focus op grote borsten en het ‘ontborsten’ van vrouwen is niet iets waar ze mee in kan stemmen. Chifusa steelt een perkamentrol van haar clan vol geheimen voor grotere borsten en slaat hiermee op de vlucht, vergezeld van de van haar borsten beroofde Kaede. De leden van de clan zijn op zijn zachtst gezegd not amused en maken dan ook jacht op Chifusa.

Ergens zou ik Manyuu Hikenchou kunnen omschrijven als een satirische kijk op de hedendaagse samenleving en haar focus op oppervlakkigheden en uiterlijk, maar als het al zo op te vatten zou kunnen zijn, het is niet meer dan een excuus om (grote) blote borsten te laten zien. Dit kwam overigens in drie varianten: een compleet gecensureerde versie, een semi-gecensureerde versie waarbij borsten waren te zien maar bepaalde activiteiten met borsten niet in beeld waren (waarbij vreemd genoeg zo af en toe ook ‘gekreun’ niet te horen was) en een compleet ongecensureerde webcast. Censuur kwam in de vorm van prachtige en bijzonder felle lichtbundels die uit het niets kwamen, dus ik adviseer je om niet de gecensureerde versie te kijken. Om specifieke redenen heb ik geen keuze gehad niet de semi-gecensureerde versie te kijken, maar ik denk dat ik wellicht op de dvd’s/blu-rays zou hebben gewacht na het kijken van de eerste aflevering. Als je dan toch naar borsten wil kijken, dan toch liever in een wat hogere kwaliteit en zonder Ishihara die over je schouder meekijkt.

Hoewel ik absoluut niet vies ben van naaktheid en borsten in anime, is het me in deze anime  eigenlijk wat te gortig. Uiteraard, de basis van het verhaal draait om borsten, maar de serie maakt er een sport van om hier zoveel mogelijk aandacht aan te besteden. Een vrouw laat haar borsten zien aan omstanders om haar autoriteit duidelijk te maken, tempels kunnen namen hebben die hinten naar borsten, borsten, borsten, borsten… Maar ik ga hier ook even voorbij aan het feit dat Chifusa in staat is om middels een handige zwaardtechniek borsten van andere vrouwen kan decimeren, waarbij haar borsten toenemen. Ja, je leest het goed, Chifusa kan borsten stelen. Ze is niet al te blij dat ze het kan, maar een van de doelen in haar leven is om de techniek te kunnen gebruiken om borsten terug te geven. Kaede kan hier dan ook niet op wachten, tot vervelens toe.

Manyuu Hikenchou is deels speels en deels eigenlijk bijzonder serieus. Borsten kunnen bijvoorbeeld als straf worden verwijderd. Behalve dat dit uiteraard voor een vrouw bijzonder denigrerend moet zijn, is haar sociale status ook meteen om zeep geholpen. Nu is het natuurlijk ook zo dat vrouwen met grote borsten (mits in proportie) in het echte leven veel bekijks hebben, in deze anime krijgt het net een wat ander gewicht mee. De omvang van het geheel wordt goed duidelijk als er aandacht wordt geschonken aan slachtoffers van de denkbeelden in de wereld en de manier waarop een gevestigde clan een monopolie probeert te onderhouden op het gebied van borstvergrotingen. Mannen worden neergezet als een stel seksisten, maar dat is feitelijk inherent aan de hele setting. Er zijn maar weinig mannen die hun bezwaren lijken te hebben tegen de gehele gang van zaken, je zou bijna kunnen zeggen dat er geen brave borst rondloopt, maar dat doe ik alleen om een woordspeling te maken.

Ergens is de hele basis van deze anime wel amusant, zij het dat borsten het lijdend voorwerp zijn.  Ik kan me goed indenken dat een serie over een jongedame of jongeman die haar of zijn leven wijdt aan het pogen een revolutie te ontketenen en de gevestigde orde omver probeert te werpen goed scoort. Maar eerlijk is eerlijk, als je borsten als primair middel gebruikt in een dergelijk verhaal zal je weinig mensen in je doelgroep hebben die het verhaal kijken om het verhaal. Gelukkig voor liefhebbers van bustes eindigt het verhaal niet eens echt, dus er zou zo maar eens een vervolg kunnen komen. Kijk ik dan? Ja natuurlijk, zo’n viezerik ben ik wel. Een 3 out of 5 stars, omdat Chifusa zulke mooie ogen heeft.

Had ik trouwens al gezegd dat er borsten in Manyuu Hikenchou zitten?

1. Ja, ik haal hier twee gezegdes door elkaar.

Eric Brooks is Blade, een vampier die dankzij een elixer zijn drang naar het drinken van bloed weet te onderdrukken en ook het voordeel heeft van nature zonlicht te kunnen verdragen. Tijdens een missie in Japan komt hij in aanraking met Deacon Frost, de moordenaar van zijn moeder, en zijn groepje onderdanen.

Ik heb werkelijk geen idee waarom een comicpersonage als Blade een eigen anime heeft gekregen. Blade was nooit echt een langlopende en succesvolle comic, maar aan de andere kant kan ik het succes van de live-action films eigenlijk niet echt beoordelen (die ik overigens op DVD heb), dus wellicht dat de films de basis was voor deze beslissing. De anime gekeken hebbende, heb ik ook totaal geen idee waarom iemand dacht het een goed idee zou zijn er een anime van te maken. Zoals bij de drie voorgangers in de samenwerking tussen Madhouse en Marvel ontbreekt het hier aan een stuk charme en ziel. Wellicht is er een te groot cultuurverschil tussen de Westerse wereld en Japan die het praktisch onmogelijk maakt een degelijke anime te maken die niet grotendeels uit de pen van een Japanner komt, geen idee.

Er gebeurt veel, maar tegelijkertijd ook weer weinig. Het is niets meer of minder dan een aaneenschakeling van Blade die things that go bump in the night om zeep helpt. Er is bijzonder weinig basis voor een boeiend verhaal en dat is duidelijk. Een cross-over naar de anime Wolverine biedt ook weinig soelaas. Sterker nog, het ruikt naar creatieve armoede. Heeft Blade dan zo weinig te bieden uit zichzelf dat het personages uit een ander product nodig heeft om er iets van te maken? Ik wou dat het was gebleven bij een enkele cameo van Wolverine zelf, maar er wordt een heel verhaal gesponnen om het personage Kikyo Mikage. Blijkbaar had Blade een verleden met deze mutant. Aan de andere kant, Blades verleden en zijn opleiding bij een goed zwaardvechter (waar Kikyo ook zijn vechtkunsten aan het bijstellen was) is misschien nog wel het beste aan de serie. Gelukkig was dit maar een opzetje om weer een saai vampier tegen vampier gevecht op het beeld te kunnen toveren.

Die vampiergevechten is wel waar de serie het meest opzichtig faalt. Werkelijk niemand, behalve Frost en Kikyo, maken ook maar een beetje kans tegen Blade, wat resulteert in bijzonder saaie gevechten. Het enige wat er iedere keer verschilt is dat de vampiers er steeds verschillend uitzien, met ietwat lachwekkend resultaat tot gevolg. Blijkbaar is een standaardvampier wat saai, dus geven we ze rare uiterlijke kenmerken weer, wat feitelijk nergens op slaat. Maar goed, van Blade hoef je dan toch echt eigenlijk niets te verwachten.

De anime laat bovendien na de personages een smoel te geven. Ondanks flashbacks en achtergronden komen alle personages over als lege hulzen. Emoties zijn alles behalve overtuigend, wat tot gevolg heeft dat het me geen biet interesseerde wat er gebeurde. Het moment dat Blades kompaan uit de serie om zeep wordt geholpen door Blade zelf was hiervan wellicht het beste voorbeeld. De jongedame wordt gebeten door een vampier en wil dat Blade haar doodt voordat ze zich geroepen voelt om ’s nachts op mensennekken jacht te maken. Hoewel dit een bijzonder emotioneel moment zou behoren te zijn, waarbij Blade ook nog eens een mens om zeep helpt, deed het me niets. Good riddance, let’s move on.

Nee, Blade was geen serie die ik ooit iemand zou aanbevelen om te gaan kijken. Een zielloze aangelegenheid met matige animatie en een flinterdun plot. Het komt met een 2.5 out of 5 stars zelfs nog redelijk weg.