Een twaalf minuten durende film die toont dat anime niet alleen staat voor grote ogen en amper uit de luier zijnde helden en heldinnen. Een kunstwerkje waarbij de animatie doet overkomen alsof het getekend is met potloden. Het geeft het geheel een haast rustieke sfeer mee wat bovendien nog eens een keer wordt versterkt door de rustgevende muziek die gebruikt wordt. Je zou trouwens bijna denken dat dit zo’n film is die je ergens laat op een avond op Nederland 3 zou kunnen tegenkomen. Ik hou wel van dit soort experimentele dingen, hoewel… dit is nou ook weer niet zo heel erg experimenteel, het is duidelijk geen Glassy Ocean. La Maison en Petits Cubes is gewoon een bijzonder mooi stukje animatie wat toevallig uit Japan komt (ondanks de Franse titel). Ik zit me ergens af te vragen of niet is gebaseerd is op of geïnspireerd door iets uit Frankrijk maar ik kan het niet zo snel ontdekken in ieder geval. Het doet me ergens wat denken aan dit filmpje.

Er zit in de film zelf geen boodschap achter de stijgende zeespiegel, het dient in dit geval meer als instrument om een verhaal te vertellen. Mensen die zich storen aan ecologische boodschappen hoeven deze film dus niet over te slaan, zou ook zonde zijn trouwens, maar dat terzijde. Hoewel ik niet zo’n fan ben van reminiscentie (hoewel, Big Fish was een bijzonder aardige film) gebeurt dat in deze film erg stijlvol en is het voor mij in ieder geval prima te pruimen. Het is wel wat melodramatisch op zich maar niet hinderlijk (gelukkig).

De film won in 2009 een Oscar voor Best Short Film, Animated. Ik vond ‘m ook op YouTube, dus voor de liefhebbers: deel 1 en deel 2.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Men neme een driedelige psychiater die zelf ook niet de meest stabiele lijkt te zijn en een groep rare mensen met allerhande afwijkingen en je zet ze in één van de kleurrijkste praktijken die je kent. Voeg daar wat live-action close-ups aan toe van de patiënten  (en de aantrekkelijke assistente van de psychiater) en zo vaag mogelijke verhalen en je hebt Kuuchuu Blank.

Ik leefde op voorhand een beetje tussen hoop en vrees bij deze serie. Hopend op een quirky komedie en vrezend voor een pretentieuze aangelegenheid werd het uiteindelijk iets meer van het laatste dan het eerste. De serie zwelgt in zijn eigen arty farty setting en lijkt meer aandacht te hebben voor de aankleding dan de inhoud. Kuuchuu Blank is niet slecht maar hoe serieus moet je een verhaal nemen waarin de psychiater drie verschillende gedaantes kent, afleveringen onderbroken worden voor een uitleg van één van de producers (of zoiets dergelijks) en patiënten eigenlijk geen één van allen genezen worden? De serie is quirky, dat zeker, maar mij simpelweg niet scherp genoeg. Qua stijl doet het me een beetje denken aan de film Mind Game maar als groot verschil dat Mind Game me stukken beter kon bekoren dan deze serie en het kleurgebruik (en gebruik van live-action beelden) had in die film meer functie dan in deze serie. Een gemiste kans maar qua frisheid en originaliteit ook wel weer een aardig tussendoortje.

3.5 out of 5 stars

Een filmproducent maakt een documentaire over een beroemde actrice, Chiyoko. Onderhand gepensioneerd en wonend op een afgelegen plek weet de producent haar levensverhaal aan haar te ontlokken welke middels flashbacks wordt getoond. Op jonge leeftijd hielp ze een dissident waar ze als een blok voor viel en haar levensverhaal bestaat dan ook vooral uit de zoektocht naar haar ware liefde, niet wetend (maar wel vermoedend, maar dat houdt haar niet tegen) dat deze inmiddels niet meer leeft.

Deze (beknopte) omschrijving doet echt werkelijk totaal geen eer aan de film maar globaal genomen is dat zo’n beetje wel het verhaal. Millennium Actress weet echter een unieke combinatie te maken van het levensverhaal van Chiyoko en scènes uit de films waarin ze acteerde. De overgang van deze zaken is zo vlekkeloos dat je op een gegeven moment eigenlijk niet meer weet wat nu wat is. De film lijkt wel een reis, een bijzonder boeiende reis bovendien waarin de crew die nu de documentaire filmt op verscheidene plaatsen in het verhaal wordt betrokken (om het nog wat surrealistischer te maken) en daarin zelfs een actieve rol heeft, gevoed door de warme gevoelens van de producent voor de actrice heeft. Uitstekende animatie, een inventieve manier van vertellen en een meeslepend verhaal, Satoshi Kon is duidelijk op dreef hier.

4.5 out of 5 stars

Nishi is een loser die op een dag zijn jeugdliefde tegen het lijf loopt en samen met haar wat gaat eten in het restaurant wat zij met haar zus runt. Helaas voor alle aanwezigen wordt het establishment bezocht door twee leden van de Japanse maffia die het gezellige feestje weten te verstoren en na een uit de hand gelopen “dialoog” wordt Nishi doodgeschoten (via zijn rectum). Nishi wordt in het hiernamaals opgewacht door God (die constant van uiterlijk verandert, wat volgens God zelf komt omdat Nishi geen idee heeft hoe God er uit zou moeten zien) maar niet nadat Nishi op immense schermen zijn eigen dood nog een paar maal heeft mogen aanschouwen. God heeft eigenlijk geen tijd voor Nishi en stuurt hem verder naar de eeuwige jachtvelden, Nishi heeft echter daar totaal geen oren naar en rent compleet de andere kant op in de overtuiging dat hij wil leven en het totaal anders wil gaan doen. En zie daar, hij is weer terug vlak op het moment waarop het Maffialid hem een kogel door zijn achterwerk wil jagen. Op een inventieve manier weet Nishi hem het pistool te ontfutselen en jaagt een kogel door het hoofd van het slachtoffer. Hij slaat op de vlucht voor de maffia samen met zijn jeugdliefde en haar zus, wat een geweldig absurde achtervolging tot het gevolg heeft wat abrupt een einde kent wanneer de auto met Nishi en de twee zussen wordt opgeslokt door een gigantische walvis. In de buik van het reusachtige beest ontmoeten ze een man die er naar eigen zeggen al dertig jaar rondhangt. Wetende dat ze niet kunnen ontkomen aan het monster maken ze er het beste van wat leidt tot een heerlijk surrealistische aangelegeheid.

Mind Game is een visueel pareltje, de “standaard” animetekenstijl wordt compleet overboord gegooid en vervangen door een wat meer cartoony tekenstijl die de film een heerlijk sfeertje meegeeft. Close-ups zijn bovendien vervangen door bewerkte foto’s van echte mensen wat de anime nog minder anime doet lijken. Het verhaal is compleet absurd en kent eigenlijk niet echt een plot, het is een surrealistische reis met wellicht de boodschap de mensen eens wat meer van het leven moeten maken en zich gewoon lekker moet laten gaan. Dat is wat Nishi doet bij zijn tweede kans en kijk waar het toe leidt. Mind Game is in mijn ogen een geslaagd experiment, het voelt niet echt aan als anime maar het maakt gewoon gebruik van de mogelijkeden die het getekende medium biedt.

4 out of 5 stars

Nyatta is een jong katje die zijn zus (Nyaako) op een gegeven moment hand in hand ziet lopen met een onbekend persoon. Hij gaat in de achtervolging en weet de helft van zijn oudere zus terug te pakken. Weer thuis aangekomen blijkt zijn zus in werkelijkheid overleden, de helft die hij bij zich heeft vloeit echter terug in haar lichaam en ze wordt weer (half) levend. De onbekende persoon waarmee Nyaako wegliep blijkt de dood te zijn geweest. Nyatta gaat nu samen met Nyaako op reis om de andere helft van haar ziel terug te vinden.

Het is de reis die Cat Soup zo uniek maakt, een wereld vol surrealistische gebeurtenissen, absurde avonturen, God die planeten eet, gewoonweg de meest rare zaken die je ooit zult zien. Je hebt echt geen idee waar je eigenlijk naar kijkt de hele tijd, logica bestaat niet in dit verhaal.

Cat Soup ontspoort echter nergens, het is boeiend ondanks alle rare zaken. Een vreemde trip door een vreemde wereld. Bovendien is er eigenlijk geen dialoog in de hele film, alles wat gezegd wordt is onverstaanbaar en wordt duidelijk gemaakt door spraakballonnetjes. Het eind is helemaal vreemd, maar dat zul je zelf moeten ervaren.

Erg uniek deze 32 minuten durende OVA, heerlijk absurd.

3.5 out of 5 stars

Een revolutie is gaande in de wereld van de psychiatrie c.q. psychologie, een groep wetenschappers hebben een machine ontwikkeld waarmee men de dromen kan binnendringen van patiënten om zo onderliggende oorzaken van problemen te kunnen ontdekken. Tot hun grote verbazing blijken er echter een paar exemplaren gestolen te zijn en al gauw raken de onderzoekers beland in een wereld waarin dromen en de werkelijkheid bijna onafscheidelijk te zijn. In eerste instantie verdenkt men een jaloerse collega ervan dat hij de machines heeft gestolen aangezien zijn beeltenis telkens weer opduikt maar hij blijkt ook gevangen te zijn in de droomwereld. Nadat één van de onderzoeksters de droomwereld is ingedoken (zijnde Paprika uit de titel) wordt duidelijk wie de schuldige is en hoe hij te verslaan is.

Hoewel er redelijk vaak een overlapping is van droomwereld en de werkelijkheid is de film goed te volgen, een absoluut pluspunt aangezien er toch genoeg anime is waar dat absoluut niet zo is. De droomwereld staat in ieder geval garant voor een paar uitzonderlijk fantasierijke scènes, waarin de gebeurtenissen elkaar in vlot tempo opvolgen, een in een rolstoel gekluisterde man die lijkt te lopen op takken van een boom, Paprika die verandert in een elfje wat in een kast staat, een parade vol vreemde poppen en wandelende koelkasten. Een waar festijn voor het oog. De film is niet bijzonder diepgaand en lijkt ook niet echt een verkapte boodschap mee te dragen of het moet de boodschap zijn dat dromen de enige echt uitvlucht van het individu zijn en daar niet aan getornd mag worden.

De animatie is prima in orde, de overgangen van droom naar werkelijkheid en vice versa lopen naadloos in elkaar over en de verhaallijn is boeiend genoeg. De verhoudingen tussen de verschillende personages komt soms wat gemaakt over, maar het zijn op zich niet de personages die de film dragen, het is het verhaal. Typisch anime is toch wel de karikaturale animatie van sommige personages, de moddervette onderzoeker bijvoorbeeld is dan ook echt moddervet en past normaliter niet door een deur, maar dat soort dingen zijn behoorlijk normaal in anime. Wat mij betreft gewoon een dikke aanrader.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

De slachtoffers zijn allemaal mensen met zorgen, Shounen Bat is de uitkomst. Een anime vol vragen die op een merkwaardige manier nog worden beantwoord ook. De serie kent een aantal leuke rode draden en verrassende afleveringen. Zo is er een aflevering waarin we de geruchtenmolen aan het werk zien en Shounen Bat de meest merkwaardige verhalen veroorzaakt. Ook een leuk item is de 2-d stad waarin alle personages en voorwerpen ‘plat’ zijn, letterlijk.

Een aanraderje voor de anime liefhebbers, dertien afleveringen lang plezier.

4 out of 5 stars

Dat anime niet altijd logisch in elkaar zit kan niemand ontkennen, maar Lain is een extreem voorbeeld van vaagheid. Het verhaal is een beetje lastig uit te leggen, Lain is een jong meisje wat haar toevlucht zoekt tot de digitale snelweg. En zoals we allemaal weten, de digitale snelweg kan erg verslavend werken. Nu niet ontkennen, aangezien je deze bespreking aan het lezen bent op Internet. Maar goed, Lain vindt zoveel voldoening op de digitale snelweg dat beetje bij beetje ze haar zelf kwijt dreigt te raken in de immense stroom van bits. Helemaal vreemd wordt het wanneer er nog een Lain blijkt te bestaan, een virtuele Lain. Maar is die andere Lain wel een andere Lain? De grenzen tussen realiteit en het virtuele dreigen ernstig te vervagen, een filosofisch vraagstuk ontstaat: Wie is Lain?

Een erg sfeervolle serie dit, maar ook heel lastig te bevatten en uit te leggen waar het nu precies over gaat. Zoals ik al zei, de logica is soms ver te zoeken, niet dat het afbreuk aan de serie doet, sterker nog, het nodigt uit om nog een keer te kijken. De tekenstijl is niet het beste wat er op de markt is, er wordt soms best veel gebruik gemaakt van stilstaande beelden die vaak terugkeren. Maar wel sfeervol. Een aanrader.

4 out of 5 stars