Mocht je een jongedame zijn en aangesproken worden door een vreemd wit beest zonder zichtbare mond, ren dan hard weg. Het beest zal je waarschijnlijk een voorstel doen waarbij je een wens mag doen en in ruil daarvoor word je een mahou shoujo. Kyuubey, zoals het beest heet, vertelt echter niet dat er kleine lettertjes zijn in het ‘contract’. Het zijn echter wel die kleine lettertjes die Mahou Shoujo Madoka Magica (Puella Magi Madoka Magica) zo’n boeiende serie maakten.

Kyuubey ronselt dus jongedames, met als doel deze tegen heksen te laten vechten. Hoewel dit natuurlijk allemaal nobel klinkt, is er hier sprake van een listig opgezet plot. Kyuubey is een buitenaards wezen en gebruikt de magische krachten van de dames voor eigen gebruik (of eigenlijk meer de gevolgen ervan). Wat het beest namelijk niet vertelt is hoe heksen ontstaan en wat de daadwerkelijke prijs is die de dames betalen. Het klinkt allemaal leuk en aardig natuurlijk, je mag een wens doen en in ruil daarvoor krijg je magische krachten. Het klinkt bijna als een win-win situatie. Dat je je ziel daarvoor afstaat en een grote kans loopt of dood te gaan of zelf een heks te worden laat Kyuubey gemakshalve maar even achterwege.

Zoals de naam van de serie al aangeeft draait het hier om Madoka Kaname, een jongedame waarin Kyuubey bijzonder geïnteresseerd is. Madoka is echter nogal terughoudend, ze heeft zo haar twijfels en het duurt dan ook bijna tot het einde van de serie voordat ze eindelijk besluit haar wens te doen. Dit tot verbazing van een redelijk groot deel van de kijkers, die maar liepen te klagen over het feit dat het allemaal zo lang duurde voordat de serie haar naam eer aan ging doen. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij daar weer over, ik keek naar een bijzonder vermakelijke serie waarbij al vanaf het begin duidelijk was dat Kyuubey niet helemaal zuivere intenties had. Ik was meer geïnteresseerd in het verhaal achter dit beest dan het punt waarom Madoka nog niet tegen heksen vocht.

Aflevering tien gaf trouwens antwoord op de vraag waarom Madoka nog geen mahou shoujo was en ondanks dat de uitwerking hiervan niet bijster bijzonder of uniek was, het werkte wel. Het concept van reizen door de tijd in een poging iets te voorkomen is niet bepaald nieuw, maar het is en blijft een aardig idee. En dan vooral omdat het bijna nooit werkt. Eigenlijk is reizen door tijd niet helemaal de juiste benaming overigens, het is meer dat een jongedame in staat is terug te keren naar een bepaald tijdstip en zij de enige is die herinneringen heeft aan de toekomst die ze probeert aan te passen. Het meest vermakelijk hieraan was wellicht de verandering die de jongedame, Homura Akemi, onderging. Van een wat schuchtere meganekko tot een bijna ijskoude bitch. Ondertussen heb je je al negen afleveringen lopen afvragen waarom ze zo is, nu weet je het dus.

Mahou Shoujo Madoka Magica beviel me vooral omdat het eens een keer wat anders is. Het concept dat magische krachten een prijs hebben is dan niet helemaal nieuw (het is een beetje een variant op ‘with great power comes great responsibility’), het wordt hier wel heerlijk mee gespeeld. Het verraderlijke aan de hele deal is natuurlijk dat een mahou shoujo worden juist de prijs is, die de dames moeten betalen om hun wens gedaan te krijgen. Bovendien lopen wensen niet altijd zoals van te voren gepland. Zo is er een meisje wat een jongen waar ze op valt in goede gezondheid wil terugzien, wat uitmondt in een ander meisje wat er met hem vandoor lijkt te gaan. Madoka is de enige die haar wens op een niet-egoïstische wijze invult, ze kiest ervoor om door alle eeuwen heen te voorkomen dat heksen ooit ontstaan. Hoewel een dappere poging, het voorkomt niet dat Kyuubey een andere wijze vindt om zijn behoeftes te vullen en het eindresultaat is voor Madoka eigenlijk bijzonder tragisch. Waarom nou nooit iemand wenst altijd te mogen door blijven wensen of gewoon (in dit geval) wenst dat Kyuubey nooit en te nimmer zijn of haar vizier op de aarde richt is me een raadsel, maar dat kun je wellicht wijten aan de naïviteit van de dames in kwestie. Het zijn per slot van rekening gewoon kinderen.

Shaft weet met Mahou Shoujo Madoka Magica weer aardig te scoren bij mij. Ik vond het visueel bijzonder aantrekkelijk, al wil ik hier wel bij zeggen dat de scènes waarin de mahou shoujo’s ten strijde trekken tegen heksen verre van aantrekkelijk zijn. Shaft speelt hier met animatie en hoewel het een lichtelijk magisch surrealistisch karakter heeft, het is in mijn ogen spuuglelijk. Gelukkig maar dat er weer aardig wat leuke en quirky personages in zitten ter compensatie. Deze serie was voor mij één van de hoogtepunten van het winterseizoen, wellicht wel het hoogtepunt. 4 out of 5 stars

Shinrei Tantei Yakumo vond ik nogal matig beginnen, om het geheel toch nog redelijk bevredigend tot een eind te brengen. Maar niet alles hielp mee. Yakumo vond ik een bijzonder vervelend personage, zijn gedrag, arrogant en ongeïnteresseerd, kun je wellicht verklaren aan de hand van de manier waarop hij praktisch zijn hele leven al is behandeld, maar hij doet gewoon goed zijn best om een eikel te zijn en te blijven. Haruka vindt hem wel interessant en hij haar eigenlijk ook wel, maar aardig tegen haar zijn is blijkbaar te veel gevraagd. Regelmatig klopt zij bij hem aan voor hulp, of zelfs maar gewoon een praatje en iedere keer vraagt hij haar wat ze komt doen. Maar goed, laten we er van uitgaan dat Yakumo nou eenmaal Yakumo is. Waarom Haruka Ozawa iedere keer maar blijft terugkomen is mij dan echt een raadsel. Wellicht heeft ze lichtelijk masochistische trekjes, vrouwen die zo behandeld worden blijven meestal weg volgens mij. Gelukkig blijkt later dat de twee, zonder dat ze het weten, een band te hebben vanaf zo ongeveer het moment dat ze geboren waren. Hun beide moeders blijken een soort van vriendschap te hebben gehad en nu de cirkel weer een beetje rondkomt zal dit wel op het conto komen van ´ze waren voorbestemd elkander te ontmoeten´.

Nu ik er zo over zit te tikken vraag ik me af waarom de serie me toch nog enigszins wist te amuseren ondanks het gebrek aan hoofdpersonages die me konden boeien. De cast om de twee heen was eigenlijk geen haar beter, het voelde allemaal zo… cliché. Zou het dan de animatie zijn? Nou nee, niet echt eigenlijk. De character designs waren op zich prima, maar de rest van de animatie voelde allemaal wat matig aan. Alsof er niet genoeg budget was, een serie die even snel door wat onderbetaalde Japanners in mekaar was gezet. Nu wordt een redelijk groot deel van de animatie door onderbetaalde Japanners gedaan, maar deze serie lijkt daar redelijk onder te lijden.

Dus dan moet het het verhaal zijn geweest wat de serie voor mij heeft weten te redden. Ik kan echter maar weinig punten uit het verhaal noemen die er echt uit springen. Het is geen bijzonder verhaal in de basis, gewoon een eikel van een vent met stiekem een klein hartje. Op zich is het hele verhaal rondom de persoon dat jacht op Yakumo maakt (in verband met spoilers laat ik even achterwege wie of wat) wel aardig, zij het dat de conclusie rondom het hoe en het waarom van deze ‘man’ verschrikkelijk klein lijkt, terwijl deze conclusie dit juist als een groot statement neerzet. Maar goed, dat was op zich maar een enkel zinnetje, dus daar gaan we de serie niet op beoordelen. Ik beoordeel het maar op de amusementswaarde en dan kom ik tot een 3 out of 5 stars.

De reguliere tv-uitzending van Bakemonogatari omvatte 12 afleveringen waarnaast nog 3 afleveringen via een webcast verschenen die het laatste verhaal moesten afronden. Het duurde even voordat alle 15 in en fatsoenlijk formaat beschikbaar waren, maar gelukkig was het het wachten zeer zeker waard. In mijn top 10 animeseries van 2009 had ik Bakemonogatari als nummer 2 ondanks dat ik maar 10 afleveringen had gezien en na afronding van de serie sta ik daar nog volledig achter^[2]. Bakemonogatari is in mijn ogen werkelijk een lust voor het oog en het verhaal is best boeiend.

De serie neemt ook rustig tijd om het verhaal te vertellen. Nou ja, verhaal, verhalen. Bakemonogatari kent feitelijk een vijftal verhalen die over twee of meer afleveringen worden uitgesmeerd. Dit biedt de serie tijd om het heerlijk kalm aan te doen en wat meer aandacht te leggen op de animatie. Nu is animatie niet het allerbelangrijkste natuurlijk, wanneer een ijzersterk verhaal wordt verteld mag dat m.i. er best wel wat minder uit zien. Maar daarvoor hoef je je bij Bakemonogatari dus absoluut niet druk te maken. Er wordt flink gevarieerd met de animatie en het geeft de serie een wat kunstzinnig karakter mee. Ik kan me echter ook prima indenken dat mensen het niet zo op hebben met sommige keuzes van de producers. Zo worden er bijvoorbeeld heel veel korte frames getoond met teksten die volgens mij zelfs voor Japanners niet te volgen zijn. Je kunt je daarbij dan ook afvragen waarom deze er in zitten aangezien je zonder pauzeknop hier amper wat van mee krijgt en dit kijkt niet altijd even lekker.

De scènes voelen soms ook wat steriel aan door de animatie. Complete dialogen worden gevoerd waarbij eigenlijk de enige dynamiek die hierin te bespeuren is gekenmerkt wordt door verschillende point of views. Nu is daar op zich niets mis mee, zij het dat het soms aanvoelt of het verhaal hierdoor wat onnodig wordt gerekt. Maar met animatie van deze kwaliteit maakt me dit eigenlijk niet zo gek veel uit. Bakemonogatari lijkt me dan ook bij uitstek een serie die ik eventueel op blu-ray zou willen zien.

Wat me nog het beste beviel aan de serie waren toch wel de personages en dan met name Senjougahara en de interactie tussen haar en Araragi. Zij heeft duidelijk de broek aan in hun ´relatie´ en lijkt hem dan ook met het minste gemak te bespelen. Neem de dialoog die de twee voeren op de achterbank van de auto van haar vader. Het lukt haar om de haverklap hem een ongemakkelijk gevoel te geven en wetende dat de autorit het begin is van een date maakt het alleen maar amusanter. Araragi zelf vond ik eigenlijk maar een beetje een mat personage, een hart van goud heeft hij dan wel maar als je ´m als wimp zou bestempelen zou ik het daar niet mee oneens zijn. Het zijn echt vooral de andere personages die het hem doen.

Al met al een 4.5 out of 5 stars. Goed nieuws voor de liefhebbers, er komt een prequel aan.

1. De titel Bakemonogatari is een samenvoeging van bakemon (monster) en monogatari (verhaal).
2. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de nummer 6, Winter Sonata, die in retrospect waarschijnlijk de top 10 niet zou hebben gehaald, had ik geweten hoe de serie verder was gegaan

Verhalen waarin tijdreizen een rol speelt zijn altijd lastig te beoordelen op de logica daarachter maar als ik de manier waarop Seikimatsu Occult Gakuin dit onderwerp behandelt bekijk weet ik überhaupt niet of ik nou moet lachen of huilen. Op welke manier een gebeurtenis in het verleden parallel loopt met het heden (2012) kan geen zinnig mens waarschijnlijk uitleggen. Of het blijkbaar zelf gecreëerde vacuüm waarbij de apocalyps wordt voorkomen en de mensen die hier aan mee hebben gedragen zich wel herinneren wat er is gebeurd. Of de manier waarop dat vacuüm zich nestelt in de nieuwe realiteit waarbij de hele shit blijkbaar nooit is gebeurd. Maar goed, zoals ik al zei, tijdreizen is nou eenmaal geen makkelijk onderwerp om een qua logica zinnig geheel van te maken, simpelweg omdat (volgens mij) niemand weet hoe dit daadwerkelijk in zijn werk zou moeten gaan.

Laten we de serie dan maar beoordelen op de manier waarop Maya van een ijzersterke jongedame die prima op haar eigen benen kan staan gaandeweg compleet een ander personage wordt die op een gegeven moment geen schim meer is van de meid die ze was. Nu gebeurt er natuurlijk van alles wat je als mogelijke oorzaak kan zien van deze verandering maar voor het personage doet het weinig goeds. Was ze eerst gewoon (wat je zegt) een heerlijk stoer wijf, de jongedame die we later zien is een gemiddelde bakvis. Zonde, want buiten haar vond ik de cast niet zo geweldig. De tijdreizende Fumiaki Uchida (zowel de jonge als de oudere versie, waarbij de oudere versie ook wel bekend staat als Abe) is nou eenmaal ook niet echt een personage waar ik van hou en zijn ‘relatie’ met de in mijn ogen vreselijk irritante broodjes-verkopende Mikaze Nakagawa maakt het er niet beter op. Abe heeft gewoon geen ruggengraat en het punt waarop blijkt dat hij de Nostradamus-sleutel is, zag je ook al een tijdje aankomen. Dat zijn naïef overkomende Porsche (of wat voor auto dan ook) rijdende, curry kokende object of desire (dom, dikke tieten, Abe is een bijzonder meelijwekkend persoon eigenlijk dat hij voor zo’n wicht gaat) op een gegeven moment verandert in een zogenaamd angstaanjagende heks was ook een bizarre twist. Het moment dat dat gebeurde had je het idee dat je naar een hele andere serie zat te kijken.

Moment van de serie was toch wel de openbaring dat de vader van Maya toch nog in leven bleek te zijn (en bovendien de grote man achter het hele tijdreis gebeuren). Niet dat het ook maar ergens op sloeg trouwens, zelfs niet in de context van het wiebelige verhaal. Ik bedoel, hij weet dat er iets te gebeuren staat, stuurt iemand terug in de tijd om het probleem op te lossen waar je zou denken dat hij iemand terug zou sturen om te voorkomen dat hij zijn dood in scène zou zetten zodat hij zelf wellicht een oplossing zou kunnen bedenken. Maar nee, hij zadelt zijn dochter op met het probleem.

En toch… ondanks mijn verwoede pogingen de serie hierboven compleet af te kraken was het nou ook weer niet zo dat ik hier met tegenzin heb naar zitten kijken. Vooral de eerste paar afleveringen waren gewoon ontzettend vermakelijk met een heerlijk personage in Maya en schijnbaar kleine voorvalletjes die de anime een soort monster van de week vibe meegaf die de serie wel lag. Dat later al die losse verhaaltjes geen losse verhaaltjes waren maar onderdeel van de rode draad is normaal een sterk punt maar op één of andere manier werkte het voor mij in deze serie helaas niet.

De animatie was ook een beetje met pieken en dalen, het begon met mooie scherpe animatie, daarna was het budget blijkbaar net voldoende om wat op het beeld te krijgen om bij de laatste aflevering weer wat aan niveau te kunnen winnen. Het maakte de serie een beetje een middelmatig geheel dat helaas zijn eigen potentie eigenlijk niet waar wist te maken. Een 3.5 out of 5 stars dan maar, en dan vooral voor de eerste paar afleveringen.

Garden of Sinners 2: Murder Speculation (part 1), aka Kara no Kyoukai 2: Satsujin Kousatsu speelt zich chronologisch af voor de eerste Garden of Sinners film (getiteld Overlooking View) en dat is duidelijk merkbaar. In mijn korte stukje over die film repte ik er al over dat je midden in het verhaal wordt gedropt en deze film gaat terug naar het begin en laat de eerste stappen zien in de ontwikkeling van de relatie tussen Shiki en Mikiya. Hoewel er nog steeds niet echt wordt uitgelegd wat Shiki nou precies is en wat ze kan (daarvoor kun je volgens mij ook Shingetsutan Tsukihime bekijken) maar het zijn wel wat puzzelstukjes waar je wat aan kan hebben. Ik ben overigens niet helemaal fan van deze opbouw, de films in chronologische volgorde bekijken lijkt me wat logischer allemaal.^[1]

Qua verhaal is het wat magertjes eigenlijk, het stelt allemaal bar weinig voor en het lijkt meer gestoeld op sfeer dan daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. Voor mijn gevoel had dit net zo goed een OVA van 25 minuten kunnen zijn want men neemt wel riant de tijd om eigenlijk maar heel weinig te vertellen. Ik lag halverwege half te pitten en dat is niet echt een goed teken. Kop koffie, beetje terugspoelen en weer verder kijken.

De film is overigens best vermakelijk (ondanks het lome tempo), de animatie is net als in de eerste film redelijk goed en het gebruik van licht (en schaduwen) geven de film een wat duister sfeertje mee die prima past bij de film. Geen überlollige super deformation of felle kleuren hier, dat zou er dan ook zeker niet bij passen. De achtervolging in het bamboebos was een puik stukje anime in ieder geval, daar zie ik graag meer van.

Deze film is in mijn ogen niet echt iets wat ik me over een jaar of tien nog zal herinneren (gelukkig blog ik er over zodat ik het altijd kan teruglezen) maar het heeft me genoeg weten te vermaken om de rest van de films te gaan kijken 3.5 out of 5 stars.

1. Volgens Wikipedia is de chronologische volgorde film 2, 4, 3, 1, 5, 6 & 7.

> Successfully joined #animeblog

<@Giovanni> Ryuugamine Mikado trekt naar de grote stad om daar naar school te gaan. Hij wordt herenigd met één van zijn oude vrienden, Masaomi Kida. Kida laat hem de stad zien en vertelt wat verhalen over de levendigheid ervan. Ikebukuro is nou niet echt wat je zegt een normaal plekje, er wonen een paar bijzonder markante figuren. Een motorrijdster zonder hoofd, een donkerkleurige sushi-verkopende Rus, een ijzersterke vent die met complete drankautomaten gooit en nog wat anderen. Al gauw raakt Mikado verstrikt in het bruisende leventje in Ikebukuro. Izaya Orihara, nog zo’n vreemd figuur, heeft echter een plan, van achter de schermen manipuleert hij er op los en zet twee bendes tegen over elkaar. Twee bendes waarin Mikado en Kida beiden een belangrijke rol spelen.

> Mikado has joined #animeblog

Giovanni sets mode: +o Mikado

<@Mikado> $$$$$$$$$$$$$

> Mikado has left #animeblog

<@Giovanni> Als ik Durarara!! in één woord zou moeten omschrijven zou dat waarschijnlijk ‘cool’ zijn. Van de bijzonder aangename OP’s (beide ja) die ongeveer halverwege een soort van ‘previously on’ bevatten tot aan de jazzy vooruitblik op de volgende aflevering is het veelal genieten. Visueel is het ook bijzonder aantrekkelijk al zie je de kwaliteit naar het einde toe wel degelijk afnemen, en dat terwijl er toch al flink bespaard wordt door stukken dialoog te laten plaatsvinden in een chatbox. Ik moet zeggen dat ik in het begin niet helemaal gecharmeerd was van deze methode maar het is eigenlijk een wezenlijk onderdeel van het verhaal. Izaya gebruikt het voor zijn manipulaties en Mikado is ook geen onbekende in het aanwenden van digitale hulpmiddelen.

> Anri has joined #animeblog

Giovanni sets mode: +v Anri

<+Anri> ///////

> Anri has left #animeblog

<@Giovanni> Drrr!! heeft een bijzonder brede cast en ieder heeft zo zijn rol in het verhaal, neem nu bijvoorbeeld klasgenote Anri Sonohara. Zowel Mikado als Kida vinden haar interessant (al lijkt Kida’s aandacht eerder speels dan serieus) maar de wat stille Anri heeft zo haar eigen dingen, bovendien draagt ze een geheim met zich mee die de twee later in de serie flink wat problemen bezorgen. Mede dankzij Izaya uiteraard. Deze gluiperd en zijn snode plannetjes beleeft veel te veel plezier hieraan en lijkt bij werkelijk ieder voorval een vinger in de pap te hebben. Zijn beweegredenen hiervoor lijken niets meer of minder omdat hij het simpelweg leuk vindt. Hij probeert zichzelf altijd buiten schot te houden en spant anderen voor zijn karretje.

> Celty has joined #animeblog

Giovanni sets mode: +v Celty

<+Celty> very funny^[1]

> Celty has left #animeblog

<@Giovanni> Het meest interessante personage is wellicht Celty, een hoofdloze motorrijdster wiens motor klinkt als een paard. Op een leuke manier wordt hier een celtische mythologie verweven met een moderne setting. Zoekend naar haar hoofd en anderen helpend bij van alles en nog wat (Izaya speelt ook bij haar spelletjes) weet ze ondanks dat ze niet kan praten en communiceert via haar mobiele telefoon behoorlijk wat charisma ten tonele te brengen. De producers weten ook aardig te spelen met haar eigenschappen, zoals het punt dat ze voorwerpen kan vormen met haar rare gasachtige afscheiding (dit klinkt goorder dan het is). Celty die een zeis vormt, Celty die een helm maakt, Celty die haar eigen kleding maakt, stuk voor stuk dingen die mij deden grijnzen. Maar… (nu komt het) helaas wordt er eigenlijk te weinig met Celty gedaan. Drrr!! is toch wel het verhaal van Mikado, Kido en Anri met Izaya als drijvende motor (net melk). Het is een beetje het Chekhov’s Gun idee, Celty is boeiend en mysterieus maar de serie mondt toch een beetje uit in het angsty youth thema wat er al zoveel is. Niet dat deze anime daar slecht door wordt trouwens, integendeel, maar ik had graag wat meer Celty gezien^[2] en wat minder Mikado/Kida.

<@Giovanni> Al met al vond ik Durarara!! toch wel een van de betere series van de afgelopen tijd, coole soundtrack, coole personages (waar ik echt maar een klein deel van noem hier) en de manier waarop verhalen aan elkaar worden verbonden vond ik erg puik. De vierentwintig afleveringen zijn gebaseerd op de eerste drie boeken van de gelijknamige light novel reeks en gezien er daar inmiddels 7 van op de markt zijn hoop ik op een tweede seizoen. 4 out of 5 stars

> Isaya has joined #animeblog

Giovanni sets mode: +o Isaya

> Giovanni was kicked from #animeblog by Isaya

1. Voor de niet-IRC’ers onder ons, mode +v is ‘voice’.
2. Celty cosplay op Animecon 2010 was ook leuk voor het oog.

Na de eerste paar afleveringen vond ik Angel Beats een amusante komedie met een vreemde setting (Tenshi is kaichou, ffs), maar op het moment dat duidelijk werd waarom de mensen daar zijn en wat er allemaal gebeurt kreeg ik er meer en meer waardering voor. Ik was na de eerste aflevering niet echt overtuigd van de serie maar dankzij de wat aparte humor en de lichte Haruhi ondertoon (Yuri is op sommige momenten net Haruhi) ben ik blijven hangen. Als dan ook nog blijkt dat het verhaal wat ten grondslag ligt aan de anime gewoon goed is ben ik om. Sterker nog, ik ben fan.

Nu even wat spoilers, als je de serie nog niet hebt gezien en je bent gevoelig voor spoilers raad ik je aan dit niet te lezen. Of gewoon weer heel snel te vergeten.

Ik vond het een sterk staaltje toen bleek dat dat dit hiernamaals is bedoeld om mensen die niet bepaald op fortuinlijke wijze hun jeugd afgekapt zagen worden een kans te geven iets van die jeugd in te halen. Geen gedoe met ‘redemption’, nee, een vredig stuk ‘leven’ waar de overledenen een deel van hun jeugd op normale manier kunnen afsluiten. ‘Doder’ gaan was eigenlijk niets meer of minder dan innerlijke vrede vinden. De beweegredenen van Tenshi voor haar gedrag (ze wil mensen helpen met overgaan) waren dan ook eigenlijk nobel en Yuri ziet op het laatst haar fout dan ook in. Haar strijd was echter ook ergens onderdeel van de rust vinden die nodig was om over te gaan.

Angel Beats mag dan wel een humorvolle aanpak hebben, wanneer we leren wat er zich allemaal afspeelde voordat men daar kwam raakt het de kijker wel. Tenminste, in mijn geval dan.

Otonashi is de eerste die door krijgt waar Tenshi mee bezig is en hij besluit haar te helpen Op het eind wordt bovendien duidelijk dat de twee een veel diepere band hebben en het moment waarop Otonashi noodgedwongen afscheid moet nemen van Tenshi is een gevoelig en mooi moment. Waarom daarop een shot volgde waar Otonashi Tenshi weer ontmoet in het ‘echte leven’ is me eerlijk gezegd een raadsel, reïncarnatie? Het geeft daarentegen wel wat voldoening, niet dat er amoreuze omstandigheden waren tussen de twee maar…

Vreemd is dat, een serie die een rockband (Girls Dead Monster) inzet als afleidingsmaneouvre voor een actie waarbij het groepje rebellen van Yuri voedselbonnen probeert te bemachtigen, mensen om de haverklap om zeep helpt die vervolgens wat later gewoon weer op staan en een groot deel van het hiernamaals bevolkt laat worden door NPC’s^[1] presteerde het dus om me ergens te laten geven om een paar van de personages. Want hoe kazig de laatste aflevering ook was op momenten, het afscheid nemen was gewoon mooi en stiekem was er ook iets met een brok in mijn keel.

Even terugkomend op Girls Dead Monster, ik kan me geen serie heugen waarbij een muzikaal optreden er zo goed en dynamisch uitzag. Geen brakke statische beelden waarbij zogenaamd enthousiast gespeeld werd dit keer maar flitsende animatie die bovendien ook nog eens op de maat leek te zijn. Het is ook wel eens verfrissend iemand te zien drummen op het zelfde tempo als de muziek. Sowieso was in het algemeen de animatie niet om over te klagen. Het verhaal van de eerste lead-zangeres van Girls Dead Monster (in de serie in ieder geval) was trouwens één van de eerste momenten waarbij gehint werd naar de ware aard van het hiernamaals. De vredige manier waarop ze overging na het zingen van haar eigen liedje straalde vrede uit. Het was mooi geweest. Yuri doet hard haar best dit (nog) niet in te zien.

Niet alles aan deze serie vond ik goed trouwens, er zitten bijvoorbeeld wat personages in die me eerder irriteerden dan vermaakten, zoals bijvoorbeeld de tweede leadzangeres van Girls Dead Monster. Het computergestuurde veranderen van NPC’s in een soort van rookmonsters was een beetje vergezocht en paste wat mij betreft niet helemaal maar het was wel een aanloop naar de wat emotionele finale. Het impliceert echter dat dit hiernamaals valt te manipuleren met computers, wat ergens een beetje een vreemd idee is.

Al met al was ik aangenaam verrast door deze serie, het heeft in ieder geval een grote kans hoog in mijn top 10 van dit jaar te eindigen. 4 out of 5 stars

1. Non-Playing Characters

Want Jigoku Shoujo is (vooral in het begin) een bijzonder episodische anime met erg weinig ontwikkeling. Mens is kwaad op of gekwetst door een ander mens, tikt zijn of haar naam in op de website (hoe werkt dat met tijdzones?)^[2], Enma daagt op, arm zieltje twijfelt nog even want een verblijf in de hel klinkt zo aanlokkelijk nog niet, arm zieltje sluit het contract (door een touwtje om de nek van een stropop te trekken), Enma en haar volgelingen doen wat nare dingen met het slachtoffer en Enma dumpt deze vervolgens in de hel (een vreedzaam boottochtje). Na een paar afleveringen vroeg ik me af hoeveel rek er in het verhaal zat want zesentwintig afleveringen van dit (en bovendien zijn er nog twee seizoenen) zag ik niet zo zitten. Op zich was het niet zo vervelend om al die wanhopige mensen en hun ‘wraak’ te zien maar echt veel variatie zat hier nou ook weer niet in. Dat terwijl er genoeg voer is voor veel meer verhaal.

De introductie van Tsugumi en haar vader was dan ook hoognodig, de manier waarop de band vervolgens tot het eind ‘spannend’ wordt gehouden is wat van mindere schoonheid en je kunt enkele kanttekeningen plaatsen bij de uitwerking ervan. Vanaf het begin vraag je je eigenlijk al af wie Ai Enma eigenlijk is en het antwoord daarop is wellicht boeiend maar de openingen die het biedt voor een wijder verhaal worden niet benut. Wellicht dat daar sprake van is in latere seizoenen maar de ‘openbaring’ komt in dit eerste seizoen simpelweg te laat om er nog wat mee te doen. Persoonlijk zou ik bijvoorbeeld wel willen weten of er sprake was van een dergelijk systeem voor Ai Enma (uiteraard niet via een website of per brief) maar vooral waarom. Waarom bestaat er de mogelijkheid mensen naar de hel te sturen, wat is de mythologische basis hiervan? Hoe ziet de hel er precies uit (het enige wat we nu zien is de poort naar)?

De animatie is prima al worden sommige stukken animatie wel erg vaak herhaald. Uiteraard een handige manier om kosten te besparen en het waren maar korte stukjes maar een klein beetje meer variatie hierin had geen kwaad gekund. Op zich zitten er ook aardig wat statische delen in trouwens, wat hint naar een slinkend budget, maar dat is iets waar wel meer anime last van hebben.

Al met al zou ik Jigoku Shoujo een redelijke anime noemen, het biedt op zich een interessant verhaal maar er wordt mijn inziens net wat te weinig mee gedaan. 3.5 out of 5 stars

1. Zoals René van der Gijp al eens zei, als heel veel mensen iets roepen zal er wel een kern van waarheid inzitten. Dus als het complete publiek iets tegen de scheidsrechter joelt…
2. Vraag die in de Anime Encyclopedia wordt gesteld.

Als ik de serie moest samenvatten in één woord zou het waarschijnlijk ‘meh’ zijn. Het is niet dat de serie slecht is maar op één of andere manier klikt het gewoon niet helemaal voor mij. Nu stoorde ik mij niet aan het exhibitionistische gedrag van Mina die er uitziet als een prepuberaal meisje (maar wel stukken ouder is) of het punt dat Shaft niet aan rechtlijnigheid doet maar er gebeurt toch gewoon veel te weinig. De focus liijkt soms veel te veel op dialogen te liggen en die dialogen waren nou niet bepaald iets waarvan ik vond dat ze zo bijzonder waren. Nu wordt het naar einde toe wat interessanter (wat meer actie ook) maar niet genoeg om het sentiment om te laten slaan. Neem nou die eerste aflevering, daarin wordt het verhaal zo’n beetje neergezet in een televisieshow. Het is een manier om een infodump wat interessanter te maken maar of het in dit geval werkt, ik vond van niet eigenlijk. Gedurende de serie krijg je nog wel meer vreemde dingen voorgeschoteld overigens, van zonwerende crème (het zijn per slot van rekening vampieren) tot zelfmoordvampieren. Er is in ieder geval een halve poging gedaan het net wat origineler te maken dan het gros van de anime.

Funimation maakte overigens bekend Dance in the Vampire Bund gelicenseerd te hebben met de opmerking erbij waarschijnlijk wat dingen te gaan censureren. Uiteraard leidde dat tot wat protesten waarna Funi weer wat terugkrabbelde. Maar het is op zich wel een kwestie die in de nabije toekomst wat vaker zal voorkomen. Nu zitten er allerlei kanten aan het verhaal natuurlijk en daar wil ik hier niet verder op ingaan maar blijkbaar zijn getekende afbeeldingen van naakte minderjarige meisjes (qua uiterlijk) in sommige landen nou eenmaal kinderporno. No harm done zou je denken, maar ‘thoughtcrime‘ is blijkbaar geen dystopisch^[1] idee meer. Wellicht dat ik er later nog eens wat over tik trouwens, op zich wel interessant voer (lees: als ik eens wat minder tijd besteed aan mijn andere hobbyprojectje).

Maar dus, vampieren, the bund en het dansen daarin. Even terugkomend op Mina, haar ‘vampiervorm’ kent een wat meer vrouwelijk gerond aanzicht en haar ‘jeugdige’ uiterlijk blijkt ergens een bewust keuze te zijn van haarzelf. Wellicht eerder een keuze van de tekenaar van mangaka voor mij onbekende redenen (perv!) want een echt goede reden wordt er in de serie niet voor gegeven in ieder geval. Het lijkt me zelfs tegen haar werken, gezien haar positie en idealen lijkt me het uiterlijk van een volwassen vrouw wat handiger. Haar verschrikkelijk jengelende stem (imho natuurlijk) maakt het er ook niet bepaald beter op. Nu komt het er eigenlijk op neer dat ik één van de twee echte hoofdpersonen (Mina en Akira) niet zo heel erg te pruimen vond dus blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Redelijk wat personages worden neergezet in een poging ze quirky te maken maar de producenten slagen hier m.i. maar deels in. Spijtig, want de basis van het verhaal vond ik wel redelijk interessant. Vampieren die strijden (op politiek vlak vooral) voor erkenning biedt op zich genoeg voor maar gek genoeg is er weinig merkbaar van de impact die een dergelijke ‘outing’ heeft op de normale menselijke bevolking, je zou verwachten dat zoiets iets meer impact heeft dan er nu lijkt te zijn. Maar goed, aan de andere kant ligt daar de focus ook niet op dus nogal wiedes dat ze dat niet verder uitdiepen.

Al met al vond ik Dance in the Vampire Bund niet goed maar ook niet slecht. Tegenvallend noem ik het eerder, vooral omdat er Shaft op het etiket staat en dat (wellicht onterecht) enige verwachtingen schept waaraan de serie helaas niet kunnen voldoen. Een mager 3.5 out of 5 stars‘je. Over de beeldkwaliteit kan ik (nog) weinig zeggen overigens, de fansubs waren bijzonder matig qua kwaliteit maar het zag er op zich wel prima uit verder. Wellicht dat ik de DVD’s eens in een aanbieding oppik.

1. De spellingscontrole van FireFox wil hier utopisch van maken, wat toch echt precies het tegenovergestelde is.

Bedoeld als een zenuwslopende thriller met bovennatuurlijke invloeden maar wordt in mijn optiek compleet om zeep geholpen door de keuze te maken de aandacht bijna compleet te richten op een groepje kinderen. Ik heb dat wel vaker trouwens, sommige verhalen werken gewoon beter als de cast grotendeels volwassen is. Ik snap het idee erachter wel, maar de aanpak is een beetje te cutesy en dat werkt in dit geval een beetje nadelig. Elfen Lied is een voorbeeld van waar het wel werkt, Ookami Kakushi slaagt hier gewoon een stuk minder in.

Sowieso vind ik dat ze al een beetje te lang om het mysterie heen draaien, uiteraard is dat gedaan om de kijkers te laten gissen wat er allemaal gebeurt maar soms kunnen antwoorden nieuwe vragen opleveren en die aanpak biedt vaak ook wat meer materiaal om mee te werken. Deze anime is bovendien totaal niet subtiel in de manier waarop het verhaal vertelt wordt. Zo weet je meteen op het moment dat Hiroshi de helpende hand geboden lijkt te worden door een buitenstaander deze niet te vertrouwen is. Hij ziet er simpelweg onbetrouwbaar uit en heel verrassend blijkt hij dat ook niet te zijn. Conventies zijn om mee te spelen maar hier wordt dus weer de voorspelbare weg gekozen. Spijtig, het maakt het in de basis interessante verhaal behoorlijk oppervlakkig.

Een mengeling tussen (pseudo-) mythologische verhalen en de moderne tijd kan ik wel waarderen maar ook hier werd eigenlijk te weinig mee gedaan. Iets meer achtergrond over wat Jouga-wolven nu precies zijn en hoelang dit zich allemaal al afspeelt was welkom geweest. De vader van Hiroshi is bovendien een schrijver en dat hem een integraal onderdeel van het verhaal kunnen maken, nu blijft hij wat vanaf de zijlijn toekijken. De clue waarom Hiroshi nou eigenlijk het middelpunt van het verhaal is vond ik ook niet echt een heel erg bijzonder vondst, er zat een beetje een luchtje aan.

De animatie was over het algemeen prima in orde al vond ik de karakterdesigns niet echt bijster, te cute naar mijn smaak. Niets mis met cute natuurlijk, maar liever zie ik dat in deze setting anders. De neiging om Higurashi no Naku Koro ni (When They Cry) – die uit dezelfde stal komt – te gaan kijken is wel een beetje weg overigens. Al met al: 3 out of 5 stars

De laatste aflevering kun je trouwens overslaan. Het verhaal wordt in aflevering 11 al afgerond en aflevering 12 is een komische aangelegenheid die poogt een lichte parodie te zijn door de personages in een andere daglicht te zetten. Het werkte voor mij voor in ieder geval niet, ik vond het ergens een beetje gênant zelfs.

Nog iemand zin in een Hassuku sinaasappel trouwens?