Quon is zo op het oog een doodgewone jongeman. Hij is echter in het bezit van superkrachten en mensen met superkrachten zijn gejaagd wild. Gelukkig voor hem is hij onsterfelijk en gelukkig voor andere mensen met superkrachten wil hij deze allemaal redden uit de klauwen van een overheidsorganisatie die als enige taak lijkt te hebben het opsporen van dergelijke mensen. Maar kan Quon iedereen wel redden?

Deze eerste film uit een langere reeks doet in mijn opinie bijzonder goed zijn best om aan te tonen dat er hier weinig originele inhoud valt te halen. Het voelt echt aan alsof het een beetje een generieke shounen betreft, dit terwijl er toch een paar aardige concepten in verwerkt zitten. Ik doel dan overigens niet op de superkrachten, maar meer op de organisatie en dan vooral het personeel wat ingezet wordt. Cyborgs zijn vaak een intrigerend idee, mits de uitwerking daarvan goed is. In Towa no Quon bevalt het me vooralsnog wel, en dan vooral de wijze waarop men omgaat met het mogelijk compleet uitschakelen van emoties en hoe dat het laatste restje mensheid op stop zet. Dit staat een beetje in contrast met de wijze waarop ze redelijk onmenselijk pogen om te gaan met de mensen met superkrachten, die in hun ogen een gevaar zijn en er geen poging lijkt te worden gewaagd hier iets mee te doen. Quon vecht dan ook niet alleen uit lijfsbehoud tegen hen, hij ziet potentie in dergelijke mensen en niet als een gevaar per se.

Overigens is er (nog) niet heel gek veel aandacht voor de organisatie en haar leden, maar dat kan later nog wel komen. Deze eerste film dient meer als kennismaking met Quon, zijn vrienden en vooral Quons strijd om iedereen te willen redden. Uiteraard een redelijk naïef streven, maar bewonderenswaardig. Zij het dat Quon in mijn opinie een generieke shounenheld is: de meesten van hen hebben de neiging anderen te willen helpen, desnoods ten koste van hun eigen bestaan. Bij Quon is er natuurlijk die gigantische cheat dat hij maar niet dood wil gaan, dat maakt het allemaal wel een stuk makkelijker.

De film was niet onaardig geanimeerd, heel erg bijzonder kan ik het echter niet noemen. Adequaat dan maar. Ik moet nog maar zien welke kant de vervolgfilms op gaan, maar deze film was net boeiend genoeg om me dat af te vragen. Een 3 out of 5 stars kortom. Ik moet hierbij wel zeggen dat shounenseries en -films in zijn algemeenheid me zo langzamerhand steeds minder weten te vermaken, en daar heeft mijn oordeel over deze film wellicht ook onder te lijden. Het idee dat ik het allemaal al een keer gezien heb bekruipt me steeds meer, maar dat geldt eigenlijk voor meerdere genres.

Na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen is het tijd voor meer gevechten, meer gescheurde kledingstukken, meer dames, etc. In tegenstelling tot het eerste seizoen staat Sonsaku Hakufu wat minder centraal en draait het ‘plot’ rond een zogenaamd verboden artefact en de veranderingen in het mannelijke personage Moutoko Sousou. Uiteraard culmineert dit alles in een grote vechtpartij, waarbij uiteraard Sonsaku het heft in handen neemt.

Dit tweede seizoen biedt feitelijk hetzelfde als het eerste seizoen: een verhaal vol knokpartijen waarbij de dames hun kleding op voor hun onhandige plekken zien scheuren, waarbij het mannelijke publiek getrakteerd wordt op niet onaardige vrouwelijke rondingen. Iets van een verhaal zit er uiteraard wel in, maar om heel eerlijk te zijn, kijk ik Ikkitousen nou niet echt voor het verhaal. Sowieso ben ik niet heel erg bekend met het verhaal van Romance of the Three Kingdoms, waar Ikkitousen inspiratie uit put, dus ik me niet uitlaten over eventuele vernuftige manieren waarop dat verhaal in deze anime wordt verweven. De vraag is echter of dat er daadwerkelijk ook maar iets toe zou doen. Ik kan me niet echt aan de indruk onttrekken dat zelfs wanneer je de bron kent Ikkitousen niet echt veel te bieden heeft.

Waarom ik het dan toch nog ‘beloon’ met een 3.5 out of 5 stars is eigenlijk vrij simpel: Ikkitousen kijkt heel makkelijk weg. Het is zo’n typische serie waarbij je niet hoeft na te denken en het visuele aspect de hoofdrol kan laten spelen. Ik geef ook heel eerlijk toe dat ik niet vies ben van vrouwelijk naakt in anime, dus ik kom bij Ikkitousen prima aan mijn trekken. Deze anime is wat ik een guilty pleasure zou noemen; ik weet dat het niet goed is, maar ik kijk er met meer plezier naar dan ik eigenlijk zou willen. Als een serie als deze geen vrouwelijk naakt had en hetzelfde verhaal (zonder de falende kledij) zou vertellen met louter jongemannen in de hoofdrollen zou ik het waarschijnlijk van begin tot eind afbranden. Oppervlakkig? Wellicht, maar ik kijk anime vooral voor mijn plezier.

Er zijn natuurlijk wel wat aspecten waar ik zo mijn kanttekeningen bij wil plaatsen. Zo wordt er een nieuw personage geïntroduceerd wat nog redelijk aan de jonge kant is. Nu komt deze Shokatsuryou Koumei er in de reguliere serie nog redelijk ongeschonden van af, de DVD specials doen er niet zo heel moeilijk over om haar uit de kleren te krijgen. Niet dat ik er een probleem mee heb, maar van mij hoeft het niet zo. Liever kijk ik naar Kan’u Unchou, bijvoorbeeld. Maar zelfs een Kan’u Unchou kan niet verbloemen dat de serie wel een bijzonder dun plot heeft. Deed het eerste seizoen ergens nog een poging het verhaal een onverwachte wending te geven, dit tweede seizoen is zo recht toe recht aan als het maar kan. Artefact geeft macht; Sousou heeft zijn macht niet onder controle; Sonsaku hervindt juist de controle over haar macht; vechten; het eind.

Dragon Destiny blinkt niet uit qua animatie, goed gechoreografeerde gevechten of een plot wat zelfs maar iets als lagen kent, nee, dit is wat mij betreft gewoon pure eye candy. Niet iedereen zal fan zijn van de character designs of de wijze waarop de ecchi elementen door je strot worden gedrukt, maar ik ben viezerik genoeg om hier zonder al te veel tegenzin tijd aan te besteden. Op naar het derde seizoen dus; van mij hoeft Ikkitousen nog niet te eindigen in ieder geval.

Alma Tandoji leidt een eenzaam bestaan. Hij is in het bezit van superkrachten en gezien hij hier niet helemaal de controle over heeft en daar anderen schade mee kan berokkenen houdt hij zich liever afzijdig. Ruri Alba is zich bewust van Alma’s superkrachten en probeert toenadering tot hem te zoeken om haar te helpen met ‘iets’. Alma wil hier uiteraard eerst niets van weten en weigert haar verzoek. Gelukkig maar dat er iets duisters gebeurt (lees: een vijandelijke entiteit duikt op) waarbij Alma de enige is die het gevaar kan trotseren. Probleem hierbij is echter dat hij net zijn krachten heeft uitgeput. Ruri biedt echter de helpende hand en een partnerschap is daarna dan ook bijna onvermijdelijk.

Ik merk aan mezelf dat ik me steeds minder begin te vermaken met series die weinig anders te bieden hebben dan aardige visuals en domme gevechten. Wellicht is dit onderdeel van de ontwikkeling die ik als redelijk laat begonnen animefan onderga of gewoon mede debet aan het kijken van veel te veel anime is. Of het ligt gewoon aan het punt dat Sacred Seven niet zo heel erg goed was. Wist Sunrise er in het geval van Star Driver nog enigszins iets van te maken, bij deze anime slaat het de plank naar mijn mening behoorlijk mis.

Laten we beginnen met het verhaal. Ik heb eigenlijk weinig zin om veel te tikken over Dark Stones en wat allemaal nog meer, maar in de basis komt het uiteindelijk allemaal neer op: Bad Guy X wil sterker worden; Good Guy Y wil dit voorkomen. Nu hoeft een serie natuurlijk geen diep plot of meerdere lagen te hebben, maar Sacred Seven houdt het zo oppervlakkig mogelijk. Hoewel de eerste paar afleveringen nog ergens een poging doen om een verhaal op te bouwen, op het eind rammen ze in sneltreinvaart door het verhaal heen. De hele schoolsetting die wordt geïntroduceerd doet vermoeden dat deze deel uitmaken van het verhaal, maar dit wordt compleet terzijde geschoven en ingeruild voor doelloze actiescènes. Toegegeven, de actiescènes zagen er goed uit.

Het grootste manco is echter wat mij betreft de personages. Een matig verhaal kan dragelijk zijn als de personages vermakelijk zijn, maar bij deze serie kan ik er eigenlijk geen een noemen waarmee ik wist te sympathiseren. Alma? Nee, hij is een beetje het prototype tiener die niet weet om te gaan met zijn lot en derhalve als een einzelgänger door het leven gaat. Ruri? Nee, zij is me veel te irritant en dweperig. Hellbrick? Welnee, dat is geen personage en een pratende steen die vergezeld gaat van tekens (smilies e.d.) die je op diverse internetfora zult tegenkomen bezorgt mij echt geen glimlach. Een zooitje gewapende maids? Nee, doe mij maar een gewone maid (met kattenoren het liefst). Er valt hier voor mij echt niets te halen. Bovendien is er eigenlijk amper karakterontwikkeling te vinden in de serie en dat is mede te wijten aan de afgeraffelde manier waarop ze er een eind aan maken en kiezen voor een simpele aanpak: meer actie. Iets van balans is hier echt ver te zoeken.  Niet dat ze het niet proberen, maar Alma’s ontwikkeling is er een uit het boekje (hij krijgt iets van een ruggengraat) en Ruri’s verhaal omtrent haar zuster is op zich aardig, maar veel te snel afgerond. Er was simpelweg te weinig tijd om er iets van te maken.

Ik heb me feitelijk geen moment vermaakt met Sacred Seven en ik ga de serie dan ook zeker niet aanraden. Wil je een vermakelijke Sunrise serie zien over mensen met superkrachten? Kijk dan liever Tiger & Bunny. Dit krijgt van mij maar een 2.5 out of 5 stars.

Voor diegene die de serie niet kennen: Toriko gaat over Toriko, een man met bovennatuurlijke krachten die al dan niet in opdracht van anderen de wereld afstruint naar bijzonder ingrediënten, die meestal in de vorm komen van monsterlijke dieren. In deze film vraagt een jongentje Toriko zijn dorpje te beschermen tegen een… monsterlijk dier.

De film speelt zich af voor de gebeurtenissen in de serie en biedt feitelijk weinig meerwaarde. Er is geen achterliggend verhaal met bijzondere onthullingen. Het is gewoon Toriko die zijn krachten aanwendt om een monster te verslaan en deze op te peuzelen. Het plot kent een half doorbakken twist waarbij het initiële gevaar enkel een gevaar is, omdat deze uit haar eigenlijke leefgebied is verstoten door een ander gevaar. Uiteraard maakt Toriko hier ook korte metten mee.

Er valt feitelijk weinig te vertellen verder. De animatie is van een ietwat betere kwaliteit in vergelijking met de serie, maar om nou te zeggen dat de film er fantastisch uitzag, nee. Sowieso ben ik geen fan van de character designs. Is Toriko’s metgezel die hij in de serie oppikt al een beetje een sul, het jochie wat Toriko om hulp verzoekt is hier een exponent van. Blijkbaar heeft Toriko wat met sullige jongentjes. Niet dat zijn gedrag sullig is trouwens, maar dat terzijde.

Ik zou zeggen: voor de liefhebbers van de serie die graag wat meer super-powered shounen actie willen zien. Een 3 out of 5 stars is wat ik er voor over heb.

Tiger & Bunny speelt zich af in een wereld waarin een aantal mutanten (met superkrachten), zogenaamde ‘Next’, vechten tegen criminaliteit, waarbij hun acties live worden uitgezonden op televisie. Deze heldhaftige daden zijn onlosmakelijk verbonden aan soort van onderlinge competitie. De outfits van de dames en heren zijn bovendien rijkelijk voorzien van reclame-uitingen. Oudgediende Kotetsu “Tiger” Kaburagi, vooral bekend om de nevenschade die hij aanricht bij zijn heldhaftige daden, wordt gekoppeld aan de rising star Barnaby “Bunny” Brooks Jr. De twee hebben een moeizame collegiale relatie, maar wanneer de nood echt aan de man komt…

Ik kan weinig anders doen dan denken dat Madhouse met hun X-Men adaptatie een voorbeeld had moeten nemen aan Tiger & Bunny. Ten eerste weet het verhaal te boeien en ten tweede zijn de personages veel beter uitgewerkt.

Verhaal zit er dan ook genoeg in. De langste rode draden draaien om Bunny en zijn niet al te fortuinlijke verleden. Al op jonge leeftijd werden zijn ouders om zeep geholpen en Bunny zint op wraak. Hoewel de rest van de helden niet echt een ultiem doel lijken te hebben in hun werk, heeft Bunny dus een eigen agenda en dit botst nog wel eens. Maar zoveel wat Bunny doet botst. Het botst vooral met de manier waarop Tiger zijn werk poogt te doen. Bunny heeft dan ook een beetje last van wat arrogante trekjes en Tiger is eigenlijk een beetje een flierefluiter. Na verloop van tijd gaan de twee toch zeer zeker met elkaar om en die ontwikkeling is een voorbeeld wat Tiger & Bunny gewoon goed doet: het geeft de personages een smoel.

Niet alle helden krijgen even veel tijd in het spotlicht, maar toch bij deze anime heb je wat meer het idee naar mensen te kijken dan bij de gemiddelde anime. Getroebleerde superhelden zijn echter niets nieuws natuurlijk, maar er wordt wel degelijk door de personages nagedacht over het hoe en wat. Waar de één twijfelt of een superheld zijn wel is wat ze wil, heeft een ander weer moeite met de manier waarop haar ouders haar behandelen. Het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt de personages zoveel geloofwaardiger. Tiger zelf heeft bijvoorbeeld een dochter (ook met Next krachten trouwens) en zijn pogingen haar te beschermen door zijn identiteit als superheld te verbergen (op een lichtelijk naïeve manier overigens) is tevens een sterk punt aan de serie.

De serie is ook redelijk vrij van publieke tegenstand tegen de superhelden. Het publiek lijkt de Next gewoon te omarmen, al is er aan de andere kant wel weer een antagonist die denkt dat Next de macht zouden moeten hebben en is er tevens een antagonist die wel een hekel heeft aan Next en ze uit de weg probeert te ruimen. Dat is dan ook meteen zo’n beetje het zwakste aspect aan Tiger & Bunny: de vijanden zijn redelijk cliché. Het is tekenend voor de kwaliteit van de serie dat dit niet automatisch betekent dat het saai is om naar te kijken, maar om heel eerlijk te zijn vond ik wel dat ze hier een te gemakkelijk pad bewandelden. Sowieso kan ik een hele rits aan kanttekeningen plaatsen bij de manier waarop de tweede helft van de serie zich ontwikkelde en mede daardoor kom ik bij deze anime niet verder dan een 3.5 out of 5 stars.

Eric Brooks is Blade, een vampier die dankzij een elixer zijn drang naar het drinken van bloed weet te onderdrukken en ook het voordeel heeft van nature zonlicht te kunnen verdragen. Tijdens een missie in Japan komt hij in aanraking met Deacon Frost, de moordenaar van zijn moeder, en zijn groepje onderdanen.

Ik heb werkelijk geen idee waarom een comicpersonage als Blade een eigen anime heeft gekregen. Blade was nooit echt een langlopende en succesvolle comic, maar aan de andere kant kan ik het succes van de live-action films eigenlijk niet echt beoordelen (die ik overigens op DVD heb), dus wellicht dat de films de basis was voor deze beslissing. De anime gekeken hebbende, heb ik ook totaal geen idee waarom iemand dacht het een goed idee zou zijn er een anime van te maken. Zoals bij de drie voorgangers in de samenwerking tussen Madhouse en Marvel ontbreekt het hier aan een stuk charme en ziel. Wellicht is er een te groot cultuurverschil tussen de Westerse wereld en Japan die het praktisch onmogelijk maakt een degelijke anime te maken die niet grotendeels uit de pen van een Japanner komt, geen idee.

Er gebeurt veel, maar tegelijkertijd ook weer weinig. Het is niets meer of minder dan een aaneenschakeling van Blade die things that go bump in the night om zeep helpt. Er is bijzonder weinig basis voor een boeiend verhaal en dat is duidelijk. Een cross-over naar de anime Wolverine biedt ook weinig soelaas. Sterker nog, het ruikt naar creatieve armoede. Heeft Blade dan zo weinig te bieden uit zichzelf dat het personages uit een ander product nodig heeft om er iets van te maken? Ik wou dat het was gebleven bij een enkele cameo van Wolverine zelf, maar er wordt een heel verhaal gesponnen om het personage Kikyo Mikage. Blijkbaar had Blade een verleden met deze mutant. Aan de andere kant, Blades verleden en zijn opleiding bij een goed zwaardvechter (waar Kikyo ook zijn vechtkunsten aan het bijstellen was) is misschien nog wel het beste aan de serie. Gelukkig was dit maar een opzetje om weer een saai vampier tegen vampier gevecht op het beeld te kunnen toveren.

Die vampiergevechten is wel waar de serie het meest opzichtig faalt. Werkelijk niemand, behalve Frost en Kikyo, maken ook maar een beetje kans tegen Blade, wat resulteert in bijzonder saaie gevechten. Het enige wat er iedere keer verschilt is dat de vampiers er steeds verschillend uitzien, met ietwat lachwekkend resultaat tot gevolg. Blijkbaar is een standaardvampier wat saai, dus geven we ze rare uiterlijke kenmerken weer, wat feitelijk nergens op slaat. Maar goed, van Blade hoef je dan toch echt eigenlijk niets te verwachten.

De anime laat bovendien na de personages een smoel te geven. Ondanks flashbacks en achtergronden komen alle personages over als lege hulzen. Emoties zijn alles behalve overtuigend, wat tot gevolg heeft dat het me geen biet interesseerde wat er gebeurde. Het moment dat Blades kompaan uit de serie om zeep wordt geholpen door Blade zelf was hiervan wellicht het beste voorbeeld. De jongedame wordt gebeten door een vampier en wil dat Blade haar doodt voordat ze zich geroepen voelt om ’s nachts op mensennekken jacht te maken. Hoewel dit een bijzonder emotioneel moment zou behoren te zijn, waarbij Blade ook nog eens een mens om zeep helpt, deed het me niets. Good riddance, let’s move on.

Nee, Blade was geen serie die ik ooit iemand zou aanbevelen om te gaan kijken. Een zielloze aangelegenheid met matige animatie en een flinterdun plot. Het komt met een 2.5 out of 5 stars zelfs nog redelijk weg.

Deze anime vertelt een verhaal over een stel demonen die op aarde zijn om de rust te bewaren. Spijtig genoeg lijkt dit een schier onmogelijke opgave, steeds weer zijn er andere demonen en youkai die alles willen behalve meewerken. Onder de vurige leiding van Enma weet de “Youkai Patrol” echter het gevaar keer op keer af te wenden.

Wat begon als een best wel grappige anime die duidelijk invloeden van een lang vervlogen tijdperk probeert te doen herleven eindigde als een bijzonder saaie en veelal in herhaling vallende brok irritatie. Zelden erger ik me aan anime, maar bepaalde scènes van deze serie haalden me werkelijk het bloed onder de nagels vandaan. Die scènes begonnen meestal als een lichtelijk amusante gimmick, maar werden oeverloos herhaald. De serie is duidelijk een gag comedy en poogt nergens iets van een serieus verhaal neer te zetten. Dat is overigens niet iets waar ik de serie op af zal vallen, het is niet zo dat een comedy een verhaal nodig heeft. Leuke grappen wel. En dat is iets waar Dororon zelden in slaagt.

In het begin van de serie had ik nog enigszins fiducie dat deze anime van begin tot eind amusant zou zijn. Er wordt flink de draak gestoken met de jaren ’70 en een veel duidelijkere middelvinger naar Ishihara kun je bijna niet opsteken. Maar de rek is er al vlot uit. De eerste paar keer dat het frivole vrouwelijke lid van de “Youkai Patrol”, Yukihime((Wat zoiets als sneeuwprinses betekent.)), van haar kleding wordt ontdaan of half aangerand wordt door Enma is nog lichtelijk amusant, daarna ken je het echt wel. Helaas gaat dit zo ongeveer door tot het einde van de serie en is dit lichtelijk ondeugende deel van de serie, zoals zoveel aspecten van de serie, één van de zaken die het allerminst grappig maken. Tel daarbij op dat Enma praktisch alleen kan communiceren door te schreeuwen (met nog eens een irritant stemgeluid ook) en de humor afdaalt naar een bedenkelijk niveau en Dororon kietelt nog zelden een lachspier.

De visuele stijl is aardig. Alles lijkt zo uit de jaren ’70 gegrepen, maar de vechtscènes zijn dan juist weer redelijk gedetailleerd. In combinatie met de bijna cheesy soundtrack geeft dit de serie een nostalgisch karakter mee. Maar als deze serie exemplarisch zou zijn voor anime uit die jaren kijk ik toch echt liever wat anders. Een 2.5 out of 5 stars.

Midas Bank Online zijn op dit moment de uitvoering van technische werk op de afdeling van Internet Bankieren Van Midas Bank. Dit omvat de installatie van de nieuwe beveiliging Software Voor 2011. Met deze vernieuwing, zou je in staat To The Internet Bankieren gebruik Dienstverlening nog beter en veiliger, in de toekomst en Above All, Maak gratis gebruik van al onze diensten. Voor deze installatie succesvol te zijn, vragen wij u om uw gegevens te bevestigen. Om het installatie proces beginnen, Download het bijgevoegde bestand.

Na de bevestiging, Zou Uw gegevens worden opgeslagen en automatisch bijgewerkt In onze online Database.You Zou telefonisch gecontacteerd worden door een van onze Medewerkers Naar goed einde te brengen Update. Dank U voor uw tijd en uw Samenwerking.

Dankt u voor uw geduld terwijl we werken samen om uw account te beschermen.

Oprecht,

Midas Bank.

Zou dit soort spam worden verzonden in de wereld van [C] The Money of Soul of Possibility Control? Deze redelijk vreemde anime verhaalt over merkwaardige alternatieve realiteiten die een flinke invloed kunnen hebben op de realiteit. En zoals bij heel veel ellende staat geld aan de basis van dit alles. C introduceert een interessant concept, waarbij iemands toekomst als onderpand dient voor financieel gewin in het heden. Hoewel dit feitelijk niets anders is dan wat mensen in de werkelijkheid doen door bijvoorbeeld het afsluiten van een beleggingshypotheek of de overwaarde van hun huis te beleggen in aandelen, maakt C er een ietwat aantrekkelijker uitziend geheel van. ‘Verkozen’ mensen gaan onderling de strijd aan, waarbij de inzet een flinke som geld is en de verliezende partij er zelden goed van afkomt.

Een jongeman wordt niet geheel naar eigen keuze in deze bizarre wereld gesmeten en weet al gauw naam te maken. Hij doorziet echter dat het fundament waarop het hele gebeuren niet eeuwig stand kan houden en de impact die het heeft her en der gaat hem niet in de koude kleren zitten. Wanneer een machtig persoon binnen het vreemde wereldje op het punt staat een plan in werking te zetten wat mogelijk het bankroet betekent van complete naties, gaat hij de tegenaanval in.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden in deze anime dat leven van dag tot dag prima is, zolang je maar rekening houdt met de toekomst. Wat nu een goed idee lijkt te zijn, kan in de toekomst wel eens heel verkeerd uitpakken.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden dat de wereld niet om geld zou moeten draaien.

Ik heb meestal totaal geen boodschap aan een moraal in een verhaal en eigenlijk heb ik ook nooit zoveel zin om die uit een verhaal te moeten vissen. Een verhaal zou mijn inziens gewoon moeten kunnen vermaken zonder dat de geestelijke vader erachter mij iets zijn visie probeert te verkondigen. Nu is C niet een serie die een dergelijke boodschap door je strot probeert te drukken, maar als je het moraal weglaat blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Oké, toegegeven, het is weer eens een andere manier van vechten, niet eentje die om eer draait, of om een legende, of wat dan ook. Nee, eentje waarbij daadwerkelijk iets op het spel lijkt te staan. C schroomt niet om consequenties aan de gevechten te verbinden en dat betekent in dit geval dat wanneer iemand zijn toekomst verspeelt, dit rustig kan leiden tot het nooit bestaan hebben van zijn of haar nageslacht.

C schroomt echter ook niet om met economische termen te werpen en werpt daarmee gelijk een drempel voor aspirerende kijkers op. Ik vond deze anime eerlijk gezegd weinig toegankelijk en dat was toch echt deels debet aan het tempo waarop van de kijker wordt verwacht dat hij of zij informatie kan weten te verwerken. Het is goed mogelijk om door dit dunne laagje vernis heen te kijken en verder niet na te denken over het economische geneuzel, maar ik betwijfel of er dan veel substantie zal zijn voor de kijker. Nu is de doelgroep van zowat elke Noitamina de adolescent (oftewel seinen), maar het wat mij betreft allemaal wel iets eenvoudiger mogen zijn.

Ik vond C op zich redelijk vermakelijk, maar ik kan me heel goed voorstellen dat mensen het helemaal niets vonden. Voor de animatie hoef je het op zich ook niet kijken bijvoorbeeld, hoewel kleurrijk en inventief was het niet zeker niet iets wat je gezien hoeft te hebben. Ik heb zo trouwens het vermoeden dat een serie als C beter te kijken is in een korte periode dan over een wat langere tijd, wellicht dat de inhoud dan iets beter blijft hangen.

Tijd om de balans op te maken: een 3.5 out of 5 stars.

Jij kan de zon laten schijnen
want je loopt langs en de Dream Demons verdwijnen
en als je lacht, ziet de hele wereld je punttandje.

De meeste dromen zijn bedrog
maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog.
Ik voel je adem en zie je gezicht
je bent een (Merry) Nightmare die naast me ligt.
Je kijkt me aan en rekt je uit
een keer in de zoveel tijd ram je er weer een Dream Demon uit!

Nah, alle gekheid op een stokje, even wat over de anime Yumekui Merry. Deze serie verhaalt (o.a.) over een jongeman die op mysterieuze wijze de ‘kleur’ van dromen van anderen kan zien. Op een dag komt hij een Dream Demon tegen, die op even mysterieuze wijze in de mensenwereld terecht is gekomen. Merry Nightmare, zoals de Dream Demon die er uit ziet als een jongedame heet, blijkt bijzonder goed in het verstoten van andere Dream Demons naar hun eigen domein. Goed, klinkt allemaal leuk een aardig, maar er zijn natuurlijk aardig wat vragen te beantwoorden.

Een aantal vragen die zo in me opkomen zijn:
a) Wie of wat is Merry en waarom doolt ze rond in de wereld der wakkere mensen?
b) Wat is het precieze doel van de Dream Demons precies?

Om die vragen te beantwoorden zie ik mij genoodzaakt wat dieper op de materie in te gaan dan ik eigenlijk zou willen. Diepteanalyses laat ik toch echt liever over aan anderen, ik schrijf liever wat korte rants. Ik wil op zich best inhoudelijk discussiëren over anime, maar op één of andere manier komt dat er in blog-vorm bij mij nooit al te best uit.

Wikken, wegen, wikken, wegen.

Laat ik voorop stellen dat wanneer iets over dromen gaat ik onverwijld moet denken aan Neil Gaiman’s the Sandman comics. Het is niet zo dat ik het ermee vergelijk, maar Neil Gaiman weet in deze comics een bijzonder boeiend verhaal neer te zetten en ergens hoop ik dan dat het ‘iets’ er iets van weg heeft. Qua diepte, personages en connecties met bestaande verhalen (als in dingen zoals Shakespeare’s oeuvre) heeft Yumekui Merry totaal niets van the Sandman. Wanneer het aankomt op imaginaire werelden komt het er ook niet echt in de buurt, maar hierin blinkt Yumekui Merry wel uit. Als ik deze anime ergens om zou moeten prijzen is toch wel de manier waarop de droomwerelden worden neergezet. Technisch gezien zijn het niet echt droomwerelden, maar meer overgangsgebieden waarin Dream Demons de laatste stap willen wagen richting de wakkere wereld. Vooral de scènes waarin ‘The Big Bad’, Misteltein, haar ding doet zijn bijzonder aardig om te zien.

Dit was meteen een aardig brugje naar vraag b. Want waarom willen die Dream Demons nou toch zo graag naar de wakkere wereld? Je zou denken dat een wezen wat half teert op dromen juist graag in die wereld wil blijven. Uiteraard wordt er wel een (halve) reden gegeven in de serie, maar heel erg logisch is het allemaal niet. Het is net zoiets als vampieren die de wereld willen vernietigen, hun voedingsbron daarmee om zeep helpend. Wellicht is dit een wat vergezocht vergelijk, maar de serie geeft m.i. niet echt een goede reden hiervoor.

Maar de belangrijkste vraag is wellicht toch wel (een variant op) vraag a. Waarom is Merry in de wereld der wakkere mensen en hoe komt ze weer terug? Dat laatste gebeurt sowieso niet, dus daar hoef ik me in ieder geval niet bezig te houden. Wellicht komt daar ooit een tweede seizoen voor, maar ik ga er vooralsnog niet van uit. Niet dat ik zo pessimistisch ben, maar ik wacht ook nog op een vervolg van bijvoorbeeld Zipang en Kare Kano.

Gelukkig doet de serie verder ook prima zijn best het redelijk interessante verhaal compleet om zeep te helpen in de laatste aflevering. Alsof het een reguliere shounenserie betreft hervinden sommige lieden hun krachten om een schier onverslaanbare tegenstander de voet dwars te zetten. Uiteraard had ik niet verwacht dat de Big Bad zou winnen, maar de manier waarop het in Yumekui Merry gebeurt is alles behalve elegant. Ik heb er op zich weinig moeite mee dat mensen ‘power up’ gaan na hun mindset op de juiste manier gestimuleerd te hebben, maar op een of andere manier had ik bij deze serie een ietwat hoger verwachtingspatroon. Toegegeven, deze anime was vanaf het begin af aan een shounenserie natuurlijk, maar de stof die ter sprake kwam deed mij hopen op een spetterende finale, niet de haast clichématige afwikkeling die ze nu hadden bedacht.

De finale was dan ook een redelijke domper op een serie die ik redelijk hoog had zitten. De animatie was prima, het onderwerp was interessant en de personages waren vermakelijk. Er was op zich weinig mis met de anime. Ik kom uiteindelijk dan ook uit op een 3.5 out of 5 stars.

Ik betwijfel of er veel mensen zullen zijn die niet weten wie of wat de X-Men zijn, maar voor het geval dat: de X-Men zijn mutanten. Deze mutanten strijden samen tegen boze meneren en mevrouwen en streven bovendien naar maatschappelijke acceptatie van mutanten. Grappig genoeg is dit al meer introductie dan de serie zelf geeft, want Madhouse is er blijkbaar ook vanuit gegaan dat iedereen de X-Men wel kent. Sterker nog, het verwijst naar gebeurtenissen die de kijker maar gewoon moet zien te begrijpen. Voor de X-Men kenner is de naam Jean Grey uiteraard bekend, maar als leek kun je er maar bitter weinig mee.

De X-Men strijden in X-Men tegen een groepering die in Japan actief jacht maakt op mutanten om hun organen te gebruiken om er zelf sterker van te worden. De zoektocht naar dit vage groepje brengt echter een veel groter gevaar aan het licht, een gevaar wat wellicht het voortbestaan van de mensheid in zijn geheel kan bedreigen. Dit alles omdat de leider van de X-Men zo nodig de liefde moest bedrijven met een vrouw en het eindproduct daarvan nogal labiel is.

Ik kan me niet voorstellen dat er in de tientallen jaren voorraad aan X-Men comics geen beter verhaal te extrapoleren valt dan nu het geval is. Het verhaal komt verschrikkelijk vlak over, maar dit valt denk ik ook deels te wijten aan de nou niet echt bepaald hoogstaande animatie die Madhouse heeft gebruikt voor deze anime. Ik heb Madhouse normaliter toch redelijk hoog zitten als het aankomt op het gebied van animatie, maar in alle drie de Marvel series tot nu toe (en met Blade wordt het echt niet beter op, verklap ik alvast) is het product eigenlijk nogal karig. Personages komen bijzonder hol over, emoties zijn zelden (goed) te vinden en vooral in dialogen lijken ze totaal niet aanwezig te zijn. Opmerkelijk hierbij is trouwens ook dat Wolverine in zijn eigen serie een ander uiterlijk had dan hier.

Maar dat verhaal dus. Het is weinig anders dan X-Men versus wat gekke mensen en uiteindelijk versus een op hol geslagen mutant met X-Men bloed. Er zit amper diepgang in, al wordt er wel een poging gewaagd de dood van Jean Grey onderdeel te laten zijn van het verhaal door de welbekende Emma Frost te laten opduiken. Ik kan zien wat Madhouse probeerde met deze serie, maar het komt wat mij betreft gewoon totaal niet uit de verf. De 3 out of 5 stars die ik het geef is volgens mij nog redelijk genereus.