Ik moet wat bekennen. Ik heb de laatste paar seizoenen bijzonder veel moeite om series te droppen. Dit houdt helaas in dat ik een redelijk groot aantal ‘kritische’ besprekingen plaats, waardoor het net lijkt of ik een negatieve inslag heb. Dit is zeer zeker niet het geval. Ik offer mezelf gewoon op om de parels tussen de zwijnen te ontdekken. Niet dat iemand daar op wacht of het met deze stelling überhaupt eens is natuurlijk, maar laat me in die waan.

Uiteraard is het in sommige gevallen zo dat je na één of twee afleveringen wel door hebt dat het niets is, maar soms kan het venijn hem in de staart zitten. Een aardig voorbeeld hiervan is het nog te bespreken Kamisama no Memochou.

Sommige niet zo bijster goede series dienen bovendien als soort van balans om matige series iets beter te doen lijken. Zo lijkt een serie als het nog te bespreken Ikoku Meiro no Croisée in vergelijking met het nog te bespreken (ik bespeur hier een thema) Kaitou Tenshi Twin Angel: Kyun Kyun Tokimeki Paradise!! opeens een meesterwerk.

Maar je hebt ook series die gewoon ontzettend slecht zijn en feitelijk mijn tijd niet waard zijn in mijn optiek.

Hierbij waarschuw ik alvast dat ik Ro-Kyu-Bu! één van die series vond. Mocht je onverhoopt niet van kritiek houden op een serie die je kon waarderen en Ro-Kyu-Bu! is op één of andere manier een serie waarbij daar sprake van is, adviseer ik je vooral niet verder te lezen.

Met vriendelijke groet,

Giovanni

Op aandringen van zijn tante gaat Subaru Hasegawa een basketbalteam van elfjarige meisjes trainen. De dames zijn op één na echter compleet waardeloos als het aankomt op het spel, dus er is aardig wat werk aan de winkel voor hem. Hoewel hij zich heeft voorgenomen maar voor een hele korte periode de dames onder zijn hoede te nemen, laat hij zich inspireren door de onverzettelijkheid van de dames en besluit langer bij de kindertjes rond te hangen. Zal het hem lukken de dames daadwerkelijk aan het ballen te krijgen?

Laat ik eens beginnen met wellicht het enige goede punt van de serie (ik laat de basketbalwedstrijd tussen de elfjarigen en een team wat oudere jongedames in bikini maar even voor wat het is): er is een wedstrijd waarin de dames zich moeten zien te bewijzen die niet wordt gewonnen. Hoewel ik dit al eerder in Taishou Yakyuu Musume zag, is… Je merkt het al, ik moet heel diep graven om ook maar iets positiefs in de serie te kunnen vinden. Laat ik het gewoon eens recht voor zijn raap zeggen: RKB is lolismut.

Ik kan me werkelijk niet indenken dat er mensen zijn die deze anime goed of zelfs maar vermakelijk vinden. Liefhebbers van de sport hoeven sowieso niet voor het basketballen te kijken. Hoewel het creatieve brein achter de serie wel degelijk lijkt te weten hoe de sport zo ongeveer in mekaar steekt, de focus ligt daar echt niet op. Meer aandacht is er voor dubbelzinnige opmerkingen van zowat iedereen om maar te benadrukken dat het lolismut is. Dubbelzinnig is eigenlijk een groot woord, de serie aast gewoon op de attentie van mensen die graag naar minderjarige meisjes kijken in anime en die doelgroep is nog redelijk groot. Dat de meisjes in deze serie er grotendeels misvormd uitziet door een heel mager animatiebudget doet er blijkbaar niet toe. Ik heb echt geen bezwaar tegen mensen die lichtelijk perverse neigingen krijgen bij personages uit een anime, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand warm van binnen wordt bij het kijken naar deze muppets. Maar ze zijn er, geloof me.

Tot mijn zeventiende was ik lid van een basketbalvereniging en was ik bijzonder vaak te vinden op diverse pleintjes waar een basket stond. Ik was nooit een hele goede speler, maar ik zou mezelf ook niet als slecht bestempelen. Mijn schoolagenda zat volgeplakt met afbeeldingen uit diverse basketbaltijdschriften waarvan ik echt niet meer op de naam kom. Even Google gebruiken levert me de naam Slam Magazine op, maar die naam doet mij geen belletje rinkelen eigenlijk. Er was ook nog een Nederlands tijdschrift, waar ik de wedstrijdverslagen die er in stonden werkelijk verslond. Dit was overigens allemaal nog in de hoogtijdagen van de Red Giants, een basketbalclub uit Meppel die ooit in de eredivisie actief was. Anno nu heb ik niet echt meer de conditie om heel erg actief met een bal rond te stuiteren, maar ik vermaak me bijvoorbeeld prima met NBA 2k11 voor de Playstation 3.

TL;DR, ik ben nog altijd een liefhebber van de sport, dus om een basketbal georiënteerde serie van deze kwaliteit kan bij mij echt weinig goed doen. Sterker nog, ik heb eigenlijk geen eens zin om er iets over te tikken verder. Een 2 out of 5 stars eraan hangen en klaar ermee. Maar goed, daarmee doe ik niemand een plezier natuurlijk, dus maar even een poging doen wat meer ‘inhoudelijke kritieken’ te geven.

Vanaf het begin van de anime was al duidelijk welke kant het op zou gaan. De reden dat Subaru tijd heeft om de dames te trainen is dat zijn eigen team op non-actief is gezet omdat de aanvoerder van het team zijn pedofiele neigingen niet wist te onderdrukken. Vervolgens wordt Subaru door de dames onthaald in een volstrekt onzinnige outfit, want stel je voor dat er volwassen wordt omgegaan met het onderwerp. Om verder te benadrukken wat de precieze doelgroep voor de serie is, ziet zijn tante er ook nog eens redelijk kinderlijk uit. Het enige vrouwelijke personage wat er niet uit ziet als een loli en ook nog eens een beetje een rol vertolkt in de serie is Aoi, een vriendin van Subaru. Zij heeft echter zo haar bedenkingen bij Subaru’s nevenactiviteiten en Subaru doet ook eigenlijk goed zijn best het te doen lijken alsof hij de jongedames met andere ballen dan basketballen wil laten spelen. Uiteraard is dit allemaal humoristisch bedoeld, maar deze dubbele bodems zijn bijzonder opzichtig.

En zo kabbelt de serie rustig voort door ‘foute’ zinnetjes op het scherm te smijten en deze te vergezellen van een aantal bijzonder discutabele scènes. Normaliter kan ik er niet malen of een 2d loli personage op een lichtelijk seksueel getinte wijze wordt neergezet, maar bij RKB vond ik het allemaal bijzonder smakeloos. Wellicht komt het door, zoals ik al eerder tikte, de verschrikkelijk lelijke animatie, maar RKB zoekt hier wat mij betreft gewoon de grens op en dribbelt daar rustig overheen. Dit is op zich opmerkelijk, heel erg ecchi is het allemaal ook weer niet.

Laat ik het er maar op houden dat ik de doelgroep niet ben van de serie en daar ik ben bijzonder blij mee. In het vervolg gaan series als deze dan ook zo snel mogelijk de prullenbak in, tijd om weer eens een ruggengraat te kweken dus.

Deze anime verhaalt over een aantal dames die onder de bezielende leiding van een voormalig softtennisheld softtennis spelen. Verhaalt is eigenlijk geen goed woord, het is meer een verzameling grappen die aan en elkaar worden geplakt met zo af en toe een vleugje ecchi als bonus. Softtennis was mij een onbekende sport, maar feitelijk is het gewoon tennis met zachtere ballen. Blijkbaar wordt dit amper gespeeld in deze regionen, zo biedt bijvoorbeeld de Britse bond mensen die überhaupt softtennis willen spelen geld aan.

Het begin van Softenni vond ik eigenlijk best grappig, maar om wat voor reden dan ook zakt de serie langzaam af naar een behoorlijk bedenkelijk niveau. Het is niet zo dat de grappen een herhaling zijn van hetzelfde thema, maar de rek is er op het eind wel uit. Want waar gaat de serie eigenlijk over? Het gaat in ieder geval eigenlijk niet over de sport zelf. Op zich wordt er wel wat afgetennist, maar om nou te zeggen dat het hierbij daadwerkelijk om de sport gaat… nee. Uiteraard hoeft het niet om de sport te draaien, maar wanneer bijvoorbeeld een trainingskamp wordt verbouwd tot een absurde survival of the fittest hindernissenbaan ergens in een berg weet je wel wat Softenni heeft te bieden.

De personages waar alles om draait is op zich prima, al is er bijzonder weinig aandacht voor de secundaire personages. Een jongedame die zich prima weet te vermaken met het dragen van vreemde maskers wordt bijvoorbeeld totaal geen smoel aan gegeven verder. Het is niet voor niets een secundair personage uiteraard en komedies lenen zich nou niet echt voor wat dieper karakterwerk, maar het blijft hier wel erg op de oppervlakte. Sterker nog, ze is gewoon een gimmick en dan eigenlijk niet eens een grappige. Een rondborstige salamanderliefhebbende jongedame is nog een voorbeeld van dit.  Ik vermoed stiekem dat de serie beter was geweest als de slapstick-komedie minder geforceerd overkwam. Uiteraard is het een kwestie van smaak en hoe iemands gevoel voor humor in elkaar steekt, maar ik heb liever humor in dialogen dan een rechttoe rechtaan visuele aanpak.

Er is dan wel weer ruimschoots aandacht voor de twee hoofdpersonages en daarmee weet de serie wel wat punten te scoren in mijn visie. De interactie en de verschillen tussen de twee zijn amusant en middels een flashback op het eind krijg je te zien hoe de verstandhouding tussen de twee precies tot stand is gekomen. Maar dat is niet genoeg om Softenni van het label ‘matig’ af te helpen. De serie is me niet meer dan een 2.5 out of 5 stars waard.

Kaleido Star is het verhaal van Sora Naegino, een Japanse jongedame die naar de Verenigde Staten reist om zich daar aan te sluiten bij een befaamd circus genaamd Kaleido Stage. Voor het gemak is ervoor gekozen iedereen daar Japans te laten praten, wat op zich geen probleem is, zij het dat de Japanse beleefdheidsvormen blijkbaar ook een Engelstalige variant kennen. Dit is uiteraard gedaan om de Japanse kijkbuiskinderen niet al te moeilijk te maken, maar ergens blijft het wel apart. Nu kan ik me in het geval van Black Lagoon niet herinneren of het daar ook gebeurde, daar was de eigenlijke voertaal ook Engels. Maar ik dwaal wat af.

Sora presteert het meteen om te laat te komen voor de auditie, iemand te blesseren, het geblesseerde personage te vervangen in een live-show en alles fout te doen tijdens die show. Niemand kan dit waarderen, maar Owner-san (de ‘eigenaar’ van de hele tent) voorspelt dat Sora een glorieuze toekomst te wachten staat. Waar hij dit op baseert is een beetje een raadsel, maar je weet wel meteen welke kant de serie op zal gaan. Dat Owner-san haar vervolgens dan ook een plek geeft in het opleidingscomplex van het circus wordt wederom door niemand gewaardeerd, de bitches staan te springen om het Sora zo lastig mogelijk te maken. Sora laat zich echter niet zomaar uit de weg slaan en wil zichzelf bewijzen. Uiteraard zien sommige mensen plots het potentieel van Sora. Het sentiment van een deel van de werknemers van Kaleido Stage slaat volledig om en Sora maakt dan ook snel vriendjes en vriendinnetjes, awwww.

Sora ontwaart op een gegeven moment ook een raar zwevend mannetje, die haar vertelt dat hij de ‘Spirit of the Stage’ is. Blijkbaar is dit orakel (hij leest tarotkaarten bijvoorbeeld) alleen zichtbaar voor mensen die echt thuishoren op het podium en mocht de kijker er nog aan twijfelen dat Sora in haar missie gaat slagen: bij deze is het eind van de serie eigenlijk wel duidelijk. Gelukkig is de weg ernaar toe niet geheel zonder obstakels. Niet alleen zijn er nog steeds mensen die Sora niet zo heel erg kunnen waarderen, mevrouw heeft ook redelijk last van wat gebrek aan ervaring. Ze krijgt redelijk veel in haar schoot geworpen, maar ze moet overal bijzonder hard voor werken. Alsof het een shounen betreft is een paar dagen keihard trainen echter genoeg om bepaalde zaken onder de knie te krijgen. Niet alles verloopt daarna natuurlijk vlekkeloos, maar het is zo’n beetje de kern van de serie: Sora die hard werkt en haar doelen bereikt.

De serie bestaat feitelijk uit twee delen. In het eerste deel werkt Sora er naar toe om een voor onmogelijk gehouden act te voltooien samen met de ‘ster’ van Kaleido Stage. Deze dame heeft het in eerste instantie niet helemaal goed voor met Sora, maar het harde werken van onze heldin weet haar te overtuigen van de kwaliteiten van Sora. Uiteraard gaat het allemaal niet vlekkeloos, alsof het een shounen betreft is er een Big Bad die er alles aan doet om Kaleido Stage kapot te maken. Niet dat het lukt natuurlijk, het zou vreemde televisie opleveren als Sora zou falen en haar leven zou slijten als een zure huisvrouw.

Het tweede deel verhaalt over wederom een ultieme act, waarvoor Sora wederom keihard moet werken. Als je hier een patroon in ziet, zie je dat goed. Kaleido Stage neemt een nieuwe ster in dienst die het niet zo goed voorh… Herhaling van stappen, yada yada, Sora werkt hard, antagonist raakt overtuigd, Sora slaagt. Fin.

Heel veel variatie kent de serie echt niet, het tweede deel is bijna gelijk aan het eerste deel. Er zijn alleen wat nieuwe gezichten en voor een deel van de bekende gezichten een wat andere rol. Sora is in het begin niet haarzelf, mede door een gebeurtenis aan het einde van de eerste helft, maar werkt zich weer naar de top. Waarom er gekozen is om Sora in het begin van deze helft neer te zetten alsof ze niets kan is me overigens een raadsel. Wellicht is het een gebrek aan zelfvertrouwen, wellicht heeft het gebeurde een diepe indruk achtergelaten, ik weet het niet, maar ik vond het een beetje vervelend om te kijken. Ik had een beetje het idee of ze het verhaal gewoon hadden gereset en Sora weer helemaal opnieuw kon beginnen. Op een gegeven moment weet je het echt wel, Sora werkt hard, Sora miept wat, Spirit of the Stage wil naakte meisjes zien, blablabla. Het is dat het doorzettingsvermogen van Sora zo verschrikkelijk aanstekelijk is, anders had ik het wellicht niet eens verder gekeken.

Daarmee noem ik meteen het sterkste punt van de serie: Sora. Sora is dan wellicht niet de aller-slimste, maar als ze wat wil gaat ze er voor en zet ze alles op alles om niet te falen. Dit is natuurlijk niets nieuws, bijna alle helden en heldinnen uit dergelijke verhalen stellen een dergelijke onverzettelijkheid tentoon. Maar bij Sora werkt het bijzonder aanstekelijk. Niet dat ik meteen de neiging heb om zelf de trapezes in te klimmen, maar het geeft je wel wat energie. Ik heb de serie er in redelijke korte termijn doorheen gejast (lang leve kerst-sluitingen van bedrijven) en met redelijk veel plezier. Natuurlijk, er zijn wat dingen die in mijn ogen wat anders hadden gemogen (ik begin niet eens over de zeehond die Sora op het strand vond en mee naar huis nam), maar als ik het hele product bekijk ben ik er best content mee. Een verhaal hoeft niet altijd perfecte animatie te hebben, of een gelaagd plot, of diepgaande achtergronden van de personages, nee, Kaleido Star doet het allemaal zonder. Een 4 out of 5 stars.

Wellicht is mijn geest gecorrumpeerd door alle smut die mijn netvlies heeft mogen passeren, maar het was ergens wel verfrissend een serie te zien waarin allerlei lenige dames in voor mij ongetwijfeld pijnlijke poses te zien zonder dat daarbij ook maar iets van fanservice komt kijken. Sommige beeldhoeken doen er naar neigen maar nimmer zie je een half ontblote borst of een te strak broekje. Nu zullen ongetwijfeld velen hiervan balen, maar ik vond het wel prettig. Dat ik hier überhaupt al een opmerking over maak is eigenlijk al erg genoeg.

De gemiddelde kijker van Giant Killing na een aantal afleveringen.

De voetbalclub East Tokyo United speelt al jaren geen rol van betekenis meer maar de komst van voormalig speler Takeshi Tatsumi moet er voor zorgen dat het kleine ETU zich weer in de kijker speelt. Zijn komst wordt niet door iedereen even gewaardeerd want meneer koos ooit voor het geld en dat ligt sommigen nog steeds niet helemaal lekker. Hij was in Engeland als trainer er echter wel verantwoordelijk voor dat een nietszeggende clubje uit een lage divisie ver kwam tijdens een bekertoernooi en grote namen het vuur aan de schenen legde. De huidige manager hoopt dan ook dat Tatsumi een soortgelijke richting weet in te slaan met ETU.

Giant Killing is bijna exemplarisch voor de reden waarom ik niet zo snel geneigd ben een sportanime te kijken, een niet presterend team wordt plots een reuzendoder (de titel van de anime gaf die spoiler al weg), wedstrijden kunnen meerdere afleveringen duren en ja, er zitten van die tyische personages in die je in elke sport- of eigenlijk gewoon shounenanime treft. Schreeuwlelijkerds met een klein hartje, no-no’s met verborgen kwaliteiten, je kent het wel. Ergo, er zit bitter weinig variatie in.

Niet dat deze serie nu per definitie slecht is maar ik moet echt zoeken naar kwaliteiten die Giant Killing doen opvallen. En eigenlijk kan ik die niet zo snel bedenken. Oké, de focus van deze anime ligt meer op de quirky coach die het team beter maakt dan op die eenling waaraan iedereen het voorbeeld neemt en zo beter wordt. Zijn wat onconventionele trainigsmethodes en manier van selecteren van de spelers roept wat protesten op met boze spelers die zich tekort voelen gedaan maar je weet toch op voorhand wel dat het komt. ETU gaat goed voetballen en zal grote teams verslaan. Go ETU! De serie belicht overigens maar een kort deel van de competitie dus hoe alles uiteindelijk zal aflopen wanneer het doek valt voor dat jaargang is een groot raadsel maar dat ze er beter voor zullen staan dan in het begin hoef je geen moment in twijfel te nemen.

Af en toe maakt Giant Killing een uitstapje naar het wel en wee van de supporters en dat is op zich prijzenswaardig alleen kan ik niet echt zeggen dat hier bijster veel mee wordt gedaan. Er is een wat gespannen relatie tussen de oude en de nieuwe vaste kern, maar verder dan wat verbale schofferingen gaat dit niet. Nu zit niemand te wachten op een anime over hooligans (alhoewel, stel je een serie voor over hooligans waar Madhouse de animatie op zich neemt) maar de fans hebben in de serie weinig meer persoonlijke inhoud dan een etalagepop. Op een enkel moment na waar een specifieke speler zich geïnspireerd voelt wanneer het publiek zijn naam scandeert hebben ze dan ook eigenlijk geen rol van betekenis. Zelfs een confrontatie tussen de clubleiding en boze fans na de zoveelste sportieve teleurstelling loopt met een sisser af. Hier had wel degelijk meer ingezeten naar mijn idee. Nu weet ik niet hoe Japanse supporters zijn op hun muzikale escapades tijdens honkbalwedstrijden na maar het zullen vast niet allemaal ideale huisvaders zijn. Hier wordt lichtelijk naar gehint overigens maar de focus ligt toch meer bij het voetbalteam dan bij de omstanders.

Qua animatie is het doorgaans prima te doen, geen standaard character designs in ieder geval en dat vind ik sowieso een plus (behalve dan natuurlijk als de designs fugly zijn, maar dat spreekt voor zich) al ligt de voorkeur voor weirde kapsels er natuurlijk wel dik bovenop. Er zitten echter ook shots in en dan vooral wanneer er vanaf een afstandje naar een voetbalwedstijd wordt gekeken die lachwekkend amateuristisch zijn. Ik kan me ergens wel een voorstelling bij maken dat dat nou eenmaal niet makkelijk valt te animeren maar in Giant Killing was het bijzonder matig geregeld.

Mensen die maar moeilijk tegen Engrish kunnen zullen veel plezier aan deze serie beleven. Er is keuze uit slecht Frans, slecht Nederlands en vast nog wel wat meer talen. Vooral het Nederlands was idioot om aan te horen. Er zitten in ieder geval drie personages in die Nederlands (pogen te praten) waarbij twee hun regels oplezen alsof het ze niet interesseert maar wel duidelijk te verstaan zijn en eentje die zijn regels opleest zonder ooit vantevoren een regel Nederlands te hebben gesproken. Om het de Japanse kijkers makkelijker te maken zijn de Nederlandse dialogen voorzien van ondertiteling (vanzelfsprekend natuurlijk) of nagesynchroniseerd door een Japanner waarbij het Nederlands zachtjes op de achtergrond hoorbaar is.

Al met al is het niet zo dat ik me niet heb vermaakt met Giant Killing maar de serie aan iemand aanbevelen zal ik zeker niet doen. Middelmaat 3 out of 5 stars.

Laten we beginnen met push-ups. Speciaal voor deze gelegenheid draag ik een strak groen hemdje met een mysterieus schouderbandje wat maar niet zijn plek wil blijven zitten en een strak wit broekje om wat contouren te accentueren. Vind je niet erg toch?

Ben je er klaar voor? Ja? Daar gaan we dan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, dat was de eerste oefening. Dat geeft een goed gevoel hè? We doen dat later nog wel een paar keer hoor, wees niet bang. Wellicht doe ik het zelfs een keer in mijn lingerie en een keer in een strak wit shirtje.

Nu is het tijd voor sit-ups. Laten we beginnen.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Ik begin nu wel een beetje te zweten hoor. Nu snel even nog een andere oefeningen, squats! Er klaar voor?

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, nu is het tijd dat ik mijn opwachting maak in een anime, tot over een minuut ofzo, dan gaan we verder.

Ik vind het hartstikke leuk dat je mee doet, echt waar, ik hoop dat je er wat aan hebt want we gaan die drie oefeningen een aantal keer herhalen, met verschillende cameraposities enzo. De ene keer gericht op mijn borsten, dan op mijn broekje, dan weer duizelingwekkend meebewegend met de oefeningen. Maar laten we verder gaan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Z.. Wat zeg je? Verveelt dit je? Zijn de enige spieren die je traint de spieren in je pols? Hoezo dat? Omdat ik wanneer ik niet meetel met de oefeningen klink alsof ik iets heel anders aan het doen ben? Of omdat mijn borsten bij iedere beweging nog wat natrillen? Je vindt de muziek irritant? Hoe dat zo? Je hoort hetzelfde deuntje maar een keer of dertig, valt toch wel mee?

Maar… maar… als je dit al saai vindt hoe moet het dan met Sleeping with Hinako? Die duurt maar twee keer zo lang.

2.5 out of 5 stars

De hamvraag bij deze serie is of ik het amusant vind dankzij het feit dat ik een honkballiefhebber ben. Want het zou kunnen dat het merkwaardig is ondanks dat ik het ben. Want hoe lastig de gyroball van Goro (dat is zijn enige pitch) ook is, het is en blijft dezelfde pitch iedere keer, een slagman stelt zich daar op in. Normaliter varieert een pitcher van snelheid of pitch (curve, slider, change-up, splitter) maar Goro gooit één en dezelfde bal. Je mag toch aannemen dat honkballers die worden opgenomen in het prestigieuze honkbalprogramma van een High School wel raad weten daarmee. Maar aan de andere kant, hij gooit ‘m met 95 mph (153 km/u), wat toch wel erg snel is voor iemand van zijn leeftijd. Grote clubs hebben hier normaliter wel oren naar, maar de high school waar hij op zit heeft liever iemand die zich aan het boekje houdt. Right. Voor iets van realisme hoef je hier eigenlijk niet echt te zijn. Maar och, dat soort dingen kan ik een serie wel vergeven, zolang het maar boeiend blijft.

Nog meer dan het eerste seizoen lijkt Major 2nd Season op een typische shounen coming of age martial arts serie. Er wordt alleen niet gevochten, er worden ballen gegooid en geslagen. Goro is dan eigenlijk ook een typische shounen coming of age martial arts… ehm.. gozer. Grote bek, totaal niet geïnteresseerd in zienswijzen die niet de zijne zijn en ook eigenlijk bijzonder arrogant. Nou ja, arrogant. Hij heeft gewoon een manier van doen die redelijk arrogant overkomt, zoals het geven van een sneer wanneer hij iemand met drie slag aan de kant zet. Soms kun je hem wel schieten wat dat betreft en ik blijf het merkwaardig vinden dat geen van zijn tegenstanders ook maar een poging onderneemt hem op zijn plek te zetten door een bal op zijn lijf te mikken, zoals dat in honkbal gaat^[2]. Aan de andere kant heeft hij wel een klant hartje want op zich staat hij voor iedereen klaar, zolang ze hem niet in de weg staan zijn eigen doel(en) te bereiken.  Zijn enthousiasme voor het spel en werklust ligt het in ieder geval zeker niet aan.

Goro moet trouwens ook eens hoognodig aan de vriendin, een gegadigde is er in ieder geval wel, maar meneer heeft meer aandacht voor andere dingen. *kuch* Sukkel *kuch*.

Enfin, dit tweede seizoen is gewoon weer een vermakelijke anime, geen hoogstaande verhalen, weinig moeilijke dingen, bakken met clichés (die wel werken overigens), wedstrijden die meerdere afleveringen duren, animatie niet heel erg bijzonder maar vooral boordevol energie. Op naar seizoen drie. Game on! Dit seizoen beoordeel ik met: 3.5 out of 5 stars

1. De nieuwe vorm van Moneyball?
2. Kijk maar naar de echte profs.

Gedurende de Taishou periode (waar meisjes blijkbaar werden geacht meisjesdingen te doen) raakt een jongedame geïrriteerd door een uitspraak van een jongen en besluit op haar school (enkel voor meisjes) een honkbalteam op te richten. De school staat er niet bepaald om te springen in eerste instantie en een team bij elkaar vinden is ook niet erg eenvoudig. Met pijn en moeite worden er eindelijk negen dames gevonden die een lange en zware strijd staan te wachten want honkballen kun je niet zomaar. De eerste test laat meteen zien dat ze er nog lang niet zijn en zijn krijgen behoorlijk op hun broekjes. Tijd voor meer training dus. Uiteindelijk slagen de dames er in een behoorlijke pot honkbal te kunnen spelen en het team van de jongen met de rare uitspraak wordt uitgedaagd. Zullen de dames weten te winnen?

Nee.

En daar was ik eigenlijk best blij mee. Hoewel Taishou Yakyuu Musume zowat het clichépatroon volgt qua sportanime (stel no-no’s worden goed) was de uiteindelijke verliespartij eigenlijk wel een prettig eind, het zou een beetje ongeloofwaardig zijn dat een team binnen een aantal maanden een team kan verslaan wat duidelijk meer ervaring (en kracht) heeft. Neemt niet weg dat de weg naar het ´succes´ van de dames amusant was om te kijken, zoals bijvoorbeeld de ontwikkeling van een ‘magic ball’ van de pitcher (die uiteindelijk een knuckleball is en geen curve zoals ze eigenlijk wil). Doorspekt met kleine stukjes slice of life, wat ´romantiek´ en een leuke dosis humor weet de serie zeker te boeien. Ik vond het ergens wel spijtig dat de serie op zich weinig aandacht had voor de periode waarin het zich afspeelt, daar had ik echt graag wat meer van gezien. Al met al is Taishou Yakyuu Musume een leuke anime voor tussendoor, geen onmisbare serie maar gewoon een what you see is what you get verhaal.

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars

Dan JD onderbreekt een wedstrijdje basketbal met bigfoots door even te laten zien hoe het moet en tegelijkertijd daarbij het stadion waar de wedstrijd zich afspeelt afbreekt. Meneer mag even brommen in de bak maar blijkt wanneer hij vrijkomt een levende legende te zijn, die bovendien een rage is gestart. Zijn manier van bigfoot basketbal blijkt aan te slaan en al gauw raakt hij verzeilt in snode plannetjes, slopende basketbalwedstrijden, een race naar de helder verlichte maan waar hij denkt zijn dromen waar te kunnen maken (dat zijn zusje weer kan lopen door als klein kind haar benen verpletterd te zien worden door een bigfoot) en reclames voor Nike schoenen en de Japanse band Eclipse.

Dat laatste komt niet echt in de anime voor maar de serie in zijn geheel eigenlijk gewoon één grote reclame voor Nike en de band Eclipse, de bigfoots lopen rond op Nike schoenen (die de bigfoots een stuk beter maakt blijkbaar) en de Eclipse zangeressen zingen de afleveringen praktisch aan elkaar. Als er nu sprake was van een leuk verhaal tussendoor dan kon ik dit de makers nog wel ergens vergeven maar ergens na aflevering tien (om en nabij) zakt de fundatie waarop de serie was gebaseerd als een pudding in elkaar. Wat begon als een frivole en bijzonder mooi geanimeerde serie zonder pretenties verzandt al gauw in een hoop niets wanneer een legende wordt geïntroduceerd die d.m.v. basketballende bigfoots waarheid zou kunnen worden. Hoewel ik de speelsheid daarvan op zich wel kan waarderen is de uitvoering er van zo matig dat het het aankijken eigenlijk niet eens waard is. De animatie is op het begin na eigenlijk ook bijzonder matig en een driehoeksverhouding tussen Dan JD, een rondborstige jeugdvriendin en de zangeres van Eclipse wordt ook nooit verder uitgediept. Basqash! heeft helaas gefaald en het is bijna spijtig dat de wereld op het laatst niet verging.

2.5 out of 5 stars

Goro Honda is een klein jongetje wat in navolging van zijn vader van plan is het te gaan maken in de honkbalwereld. Zijn vrije uurtjes na school besteed hij aan het gooien van een bal tegen een muur in de hoop snelheid te ontwikkelen en meer controle te krijgen. Wanneer zijn vader overlijdt na tijdens een wedstrijd geraakt te zijn door een fastball raakt Goro eigenlijk alleen nog maar gemotiveerder in de voetsporen van zijn vader te treden. Hij wordt opgevangen door het liefje van zijn wijlen vader (moederlief was al eerder overleden, het zit ‘m ook niet mee) en samen proberen ze een normaal leven te leiden. Al gauw raakt Goro betrokken bij de wederopstanding van een little league team die eigenlijk vooral uit kneusjes bestaat. Hoewel het nergens naar lijkt in eerste instantie ontwikkelen ze zich allemaal tot matig tot redelijke honkballers en uiteraard worden er winstpartijen geboekt tegen hoger ingeschatte teams en uiteraard ook vaak na een forse achterstand, de clichés dus. Het eindigt allemaal met een overwinning op Yokohama Little League gedurende welke wedstrijd Goro zijn lichaam tot het uiterste dwingt, dit ten nadele van de nabije toekomst. Een droom komt uit, maar helaas voor zijn teamgenoten wordt de nieuwe liefde van Goro’s stiefmoeder geruild (klinkt raar, maar zo werkt het in honkbal, zie Johan Santana zeer recentelijk) en zal Goro moeten verkassen.

Het begin van de serie is nogal triest eigenlijk, Goro verliest in korte tijd zijn vader en moeder en voor een klein jongetje wiens leven nog moet beginnen eigenlijk is dat natuurlijk verschrikkelijk. Het gaat dan ook gepaard met heel veel gehuil en gesnotter, maar gelukkig trekt na enige tijd weer weg en krijgen we een redelijk amusante honkbalserie te zijn met best veel aandacht voor de wedstrijden. Nou ja, vooral voor hoe goed Goro is, hoe moeilijk hij te verslaan is, hoe hij een team nobody’s aan het winnen krijgt, een zak vol cliché’s inderdaad. Het is voor mij vrij eenvoudig om daar overheen te kijken aangezien ik toch gewoon ook gek van honkbal ben. Maar toch ken je het wel aan het eind van de rit. Moeilijke tegenstander, uitzichtloze situaties, laatste paar inningen gaat het team van Goro opeens goed honkballen en lukt alles. Gelukkig maar dat Goro zich blesseert in de éen na laatste wedstrijd zodat ze eindelijk ook eens een wedstrijd verliezen in de halve finale.

Major heeft een lekkere catchy openingstune en adequate animatie, iets wat ik ook wel eens anders heb gezien (ik zwaai even naar Spice and Wolf). De personages zijn allemaal herkenbaar geanimeerd en met regelmaat een beetje karikaturaal, maar niet op een heel erg storende manier. De nerds zien er ook gewoon uit als nerds zeg maar. Zonder dat je het echt door hebt zie je Goro opgroeien en dat is dan ook eigenlijk het centrale thema van de serie. Hij begint als een klein jankerig strebertje en eindigt als een sportieve knul die bovendien op komt voor de zwakkeren in zijn ploeg/klas, iets wat hem veel vrienden oplevert. Wanneer hij aan het eind van het seizoen dan ook vertrekt kun je bijna de pijn voelen van zijn teamgenoten, maar het blijven uiteraard personages in een anime. Een aanrader voor de liefhebbers van sportanime en met zesentwintig afleveringen goed te doen. Tenminste, als je even vergeet dat er nog drie seizoenen zijn.

3.5 out of 5 stars