Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

In deze anime draait het om twee personages, Goro Saruwatari en Jack F. Woodbridge, twee vrienden die beiden centraal lijken te staan in een race naar de maan, alwaar een nieuwe bron van energie is ontdekt. De paden die beiden bewandelen zijn echter behoorlijk verschillend. Waar Goro zich inzet voor een internationale organisatie die wat meer gebaseerd lijkt te zijn op samenwerking en openheid van zaken is Jack onderdeel van een geheime (Amerikaanse) missie om de energiebron met militaire macht te monopoliseren.

Seizoen twee sluit prima aan op het eerste en is alle opzichten gewoon een continuatie van het verhaal.  Seizoen één besteedt aandacht aan de training van vooral Goro, het tweede seizoen wordt (eindelijk) de weg richting de maan ingeslagen. Hierbij gaat er natuurlijk van alles mis, krijgen sommigen astronauten noodgedwongen het eind van hun loopbaan in zicht (niet zelden door dood te gaan) en is er ook nog een onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden. Moonlight Mile mag dan wel sciencefiction zijn, het wijst wel degelijk naar een realiteit die er ooit was in het ‘echte’ leven. De onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden was namelijk een overleden astronaut uit het Oostblok en uiteraard was dit niet publiekelijk bekend dat deze astronaut zijn einde had gevonden in de ruimte.

De Japanse bedenker van het verhaal zet bovendien duidelijk de Verenigde Staten als halve boeman neer en dit sentiment is niet heel zeldzaam in anime en wellicht bij Japanners die nog steeds de Tweede Wereldoorlog niet zijn vergeten. Uiteraard worden de Chinese buren ook niet overgeslagen, die op eigen houtje de ruimte willen gaan bedwingen en eigenlijk de eerste partij wordt die in een militair conflict belanden met de geheime Amerikaanse aanwezigheid in de ruimte. Intrige genoeg wat dat betreft, maar heel erg veel aandacht is er eigenlijk ook weer niet voor. De meeste tijd wordt toch wel besteed aan de mensen in het verhaal en hoewel een aantal van hen duidelijk larger than life zijn, weet de serie me wat dat betreft wel te bekoren. Zelfs de populaire jongedame (al is er wat discussie over het ‘jonge’ in jongedame) die verslag doet vanaf de internationale expeditie is een vermakelijke toevoeging.

Helaas zitten er ook wel wat elementen in die de serie een wat vreemde wending geven, maar dat mag de pret niet drukken. Moonlight Mile blijft ook in haar tweede seizoen een prima anime, alleen ben ik wel bang dat het verhaal in animevorm nooit zal worden afgemaakt, want ja, ook dit kent weer een open eind. En dat open eind snakt echt naar meer. Graag zie ik ooit nog eens keer hoe de hele situatie op de maan zich ontwikkelt, maar ik denk dat dit betekent dat ik Japans moet leren lezen en de manga zal moeten importeren. Spijtig, maar toch vind ik deze anime zeer zeker een aanrader. Een 4 out of 5 stars.

Dit was een serie waar ik me wellicht iets teveel op heb verheugd en daardoor lichtelijk teleurgesteld was. Er is redelijk veel aandacht voor de personages en hoewel ik daar normaliter voorstander van ben ligt dat net even wat anders als de personages nog kinderen zijn. De twee hoofdpersonages hebben op zich een goede chemie, maar wanneer er een intergalactische oorlog bezig is zie ik liever die intergalactische oorlog. De dreiging van het geheel, de jacht op Abh bijvoorbeeld, dringt daardoor niet helemaal goed door. De twee bevinden zich op een gegeven moment op een planeet alwaar ze zich zullen moeten zien te mengen onder het normale volk, dit gaat allemaal veel te makkelijk op zich. Een kleine rebellengroepering mengt zich in het verhaal en blijkbaar is dat genoeg om de vijand om de tuin te leiden. De vijand lijkt hierdoor eigenlijk een beetje onbekwaam en dat is natuurlijk lichtelijk een doodsteek voor een verhaal wat een grote oorlog als achtergrond heeft.

Seikai no Monshou (Crest of the Stars) is echter geen slechte serie. Het mist gewoon wat elementen die het verhaal wat meer inhoud zouden geven. Zoals ik al tikte is er aandacht voor de personages en daar weet de anime toch wel mee te scoren. De achtergrond van de Abh, wat ze zijn, wat ze willen, is best interessant en biedt genoeg materiaal om er een goede sciencefiction van te maken. De informatie die we krijgen over de Abh volgt uit dialogen en die methode prefereer ik boven zinloze informatie-dumps waarbij iemand informatie deelt met anderen, informatie die de anderen eigenlijk al zouden moeten weten.

De animatie is prima, niet echt een hoogvlieger maar wel consequent. Al met al wel redelijk vermakelijk, vermakelijk genoeg in ieder geval om Banner of the Stars te gaan kijken. Een 3.5 out of 5 stars.

The Legend of Black Heaven is een voorbeeld van een serie die, ondanks het werkelijk absurde uitgangspunt, situationele humor verkiest boven slapstick. Met heel weinig fantasie valt er van deze basis een heel erg flauwe serie te maken, gelukkig gebeurt dat niet. Geen domme grappen, geen deformity, gewoon humor halen uit de elementen die je hebt. Zoals een drietal dames die ook op zijn kantoor rondhangen en als afleiding dienen voor vrouw en kind om Oji lekker te kunnen laten rocken.

Op het eind wordt het wat bizar, wanneer de vijand een (overleden) oud-bandlid van de band van Oji opgraaft en daar een androïde van bouwt om de muzikale krachten van Oji en de inmiddels opgetrommelde bandleden tegengas te bieden. De vijand krijg je overigens nooit te zien, tevens wordt nimmer uitgelegd waarom er oorlog wordt gevoerd. Voor hetzelfde geld helpt Oji juist de ‘slechte kant’ i.p.v. de goede. Niet dat het wat uitmaakt overigens want deze serie probeert eigenlijk niet echt een verhaal te vertellen. Het is meer een soort van boodschap in de vorm van ‘stop nooit met dromen’. Het is ook weer niet zo dat ze een boodschap door je strot proberen te drukken maar een verhaal als dit kun je nou eenmaal moeilijk erg serieus nemen verder.

De muziek is trouwens best lekker, beetje cheesy jaren 80 rock met catchy stukken gitaarspel. Helaas komen bepaalde riedeltjes nogal vaak voor en hoop je ergens dat Oji eens met nieuwe materiaal op de proppen komt. Buiten de muziek die hij ten gehore brengt zit er nog een wat bevreemdende soundtrack onder die me ergens deed denken aan Welcome to the NHK. Qua sfeer lijkt The Legend of Black Heaven daardoor wat op die serie, maar dat is niet bepaald een minpunt te noemen.

De animatie die de optredens vergezelt is niet zo heel erg bijzonder, het voelt een beetje aan als low budget en je kunt alleen maar fantaseren hoe de serie er uit had gezien als er wat meer geld in was gestoken. Niet dat de kwaliteit van de animatie verder storend is verder, het is effectief genoeg om niet af te leiden van waar de serie werkelijk om draait. Het budget toont zich ook in het hergebruik van beelden, altijd een handig trucje om geld te besparen.

Al met al een 4 out of 5 stars.

1. Nee, het is geen blauwe police box

Laten we vooropstellen dat ik op zich niet zo’n heel erg grote fan ben van mecha-series, veelal omdat deze gepaard gaan met een berg clichés. Tengen Toppa Gurren Lagann bevat ook een deel van die clichés maar steekt vervolgens de spreekwoordelijke middelvinger op en trekt zich totaal niets aan van de vervelende verhaallijnen die normaliter daarmee gepaard gaan.

Ja, Simon is gewoon een normale jongen die tegen zijn zin een mecha mag/moet besturen en voorbestemd lijkt te zijn grootse dingen te doen.

Ja, de tegenstand wordt steeds groter en sterker.

Ja, Simon vindt steeds ergens op het randje van de afgrond hernieuwde krachten.

Ja, een deel van de personages schreeuwt zoals in bijna iedere shounen.

Ja, aanvallen worden luidkeels aangekondigd.

Who cares? TTGL omarmt de clichés en maakt er een feest van. Ik bedoel, hoeveel mecha-series ken je waarbij sterrenstelsels gebruikt worden als shuriken?

Dat gezegd hebbende, ik kan me ook heel goed indenken waarom mensen TTGL niet zouden kunnen waarderen, niet iedereen houdt nou eenmaal van series die compleet over de top zijn. Voor mij heeft de serie echter een bepaalde charme, iets onweerstaanbaar, iets waardoor ik als een glimlachende idioot aan de televisie zat gekluisterd. Laten we wel zijn, als je het verhaal serieus zou nemen is TTGL gewoon regelrechte bagger natuurlijk. Evil Overlord onderdrukt de mensheid, wordt verslagen, blijkt het juist goed voor te hebben met de mensheid, mensheid moet tegen de ware vijand vechten, dit alles met als basis ‘spiral power’. Blijkbaar is de mensheid gezegend met deze mysterieuze kracht en kan een bedreiging vormen voor het voortbestaan van al het bestaan.

Juist.

Geeft verder niet, spiral power levert gewoon kick ass actie op. Nimmer waren mecha’s die zich samenvoegen tot een sterkere entiteit zo briljant over de top. Het begint met wat simpele mecha’s, dan komt er een wandelend fort bij kijken, dan een ruimteschip, etc. etc. De inventiviteit waarmee dit gepaard gaat maakt het leuk, geen transformaties die ergens verklaarbaar zijn maar gewoon onzinnige transformaties met een glimlach.

O, vergeet ook niet de dochter van de evil overlord die Simon helpt in zijn strijd tegen papa en later onderdeel lijkt te zijn van het plan van de echte big bad. Far fetched? Yup. Cool? Yup.

De serie bestaat eigenlijk uit twee delen, het initiële gevecht tegen Lord Genome en het gevecht tegen de anti-spiral, een groepering die wil voorkomen dat het bestaan van het universum eindigt. Er zit hier een tijdsprong in van een aantal jaren wat in mijn opinie een wat stroef begin oplevert van het tweede deel. Het is even wennen om onze ‘helden’ in een politieke functie te zijn maar Haruhi-dank verandert dat snel wanneer de anti-spiral beginnen met het laten neerstorten van de maan op aarde. Niet dat de maan echt is, want het blijkt een ruimteschip te zijn die ooit door Lord Genome is gebouwd. Weer een aardig voorbeeld van een onzinnig uitgangspunt en daar een flink feest te maken. Vooral aangezien de echte maan ergens verstopt was in een andere dimensie.

TTGL is een product uit de stal van Gainax wat zo ongeveer betekent dat er flink geouwehoerd wordt met animatie in bepaalde stukken. Niet iedereen is hier fan van maar in dit geval vond ik het prima te pruimen. Zelfs het eind was dit keer prima te doen, al kan ik wel een paar scenario’s bedenken met een wat meer bevredigend eind. Het laat niet zozeer vragen open maar de dood van een bepaald personage had m.i. niet gehoeven.

Ik heb van begin tot eind genoten in ieder geval, maar zoals altijd had de recap-aflevering van mij niet gehoeven. 4.5 out of 5 stars

Mobiele projector = dikke alien tech

De wat nerdy scholier Kio Kakazu loopt de spreekwoordelijke pot of gold tegen het lijf wanneer er een alien catgirl (with big boobies) opduikt die na wat avontuurtjes bij hem intrekt. De aanwezigheid van een alien catgirl (with big boobies, maar daar hebben wel meer alien catgirls last van) wordt echter niet door iedereen even gewaardeerd en diverse organisaties maken dan ook ‘jacht’ op Eris (de alien catgirl (with big boobies)). Gelukkig zijn er ook nog partijen die het goed ophebben met Eris, wat in theorie inhoudt dat Eris veilig tijd op aarde zou moeten kunnen doorbrengen maar in praktijk inhoudt dat Kio twee jongedames aan zijn (minieme) harem kan toevoegen. Niet dat alles nu pais en vree is overigens, want achter de schermen speelt een alien doggirl (with big spaceship) een wat sinister spelletje.

Asobi ni Iku yo! lijkt een anime uit Het Grote Clichéboek Der Clichés en bovendien een serie die ik ik als een jong ventje waarschijnlijk hartstikke gaaf had gevonden. Je kunt er over debatteren of de serie de clichés omarmt en erin zwelgt of er mee speelt en een kleine twist meegeeft. Ik ben er nog niet helemaal over uit maar hoe dan ook, deze anime zal in de verste verte niet in aanmerking komen in mijn top 10 animeseries over 2010 te belanden. Is de serie slecht dan? Nee, maar gedenkwaardig evenmin. Een luchtig tussendoortje zou ik het noemen.

Er zijn vast mensen genoeg te vinden die me in geuren en kleuren kunnen vertellen dat ik te sceptisch ben over deze serie maar een anime waarin een sudden girfriend appearance gekoppeld wordt aan ‘cute’ robots (die ook nog eens censurerende functies hebben blijkbaar) zal bij mij geen hoge ogen scoren. Zoals ik al zei zit de serie tjokvol clichés en dat werkt op zichzelf nooit het voordeel van een anime. Uiteraard kun je met cliché’s leuke dingen doen (Lampshade Hanging) maar ik heb niet de indruk dat ze goed hun best deden dit te doen. Er is nog een argument aan te halen dat de boekenreeks waar de serie op is gebaseerd al x delen omvat maar populariteit is in mijn opinie niet vertaalbaar naar kwaliteit. Wellicht ben ik een zuurpruim, is ook nog mogelijk.

De personages zijn op zich wel prima, maar ook hier slaat de man met de clichéhamer flink toe. De alien catgirl (with big boobies^[1]) is erg makkelijk aan te halen natuurlijk in dat kader, maar kom, de hoofdrolspeler is een onopvallende wat nerdy jongen die opeens door een aantal dames wordt begeerd. Volgens mij is dat zo ongeveer uitgangspunt nummer één in zowat iedere haremserie. Of zijn jeugdvriendin die begint te beseffen dat ze gevoelens voor hem heeft. En ze is een dame met lichtelijke tsundere neigingen die bij het minste en geringste Kio een oplawaai verkoopt. Echt, qua originaliteit is het ver zoeken op het vlak van de personages. Niet dat ze nu meteen vervelend zijn maar ik mis een wat (subtielere) vorm van quirkiness die een serie als deze heel goed had kunnen gebruiken.

Is er dan nog iets positiefs te noemen aan de serie? Sure, de animatie is prima voor elkaar, er zit niets echt storends in (ondanks de rant hierboven) en het verhaal waar een buitenaardse mogendheid met kenmerken van een hond een buitenaardse mogendheid met kenmerken van een kat dwars zit is op zich leuk gevonden. We zien overigens maar één alien doggirl (with big boobies) en je kunt je afvragen wat haar beweegredenen nu zijn op het punt na dat honden het nou eenmaal niet op katten hebben volgens de clichés (lukt in praktijk vaak prima namelijk). Helaas gaan ze hier niet echt op in en lijkt dat verhaal meer een springplank voor een avontuur die voor geen van de hoofdpersonages eigenlijk consequenties heeft. Ik haal dit punt wel vaker aan maar weinig series hechten waarde aan het punt dat acties vaak consequenties hebben, wonden die niet genezen, mensen die niet dood willen gaan, je kent het wel. Asobi ni Iku yo! is zo’n serie waarbij acties weinig gevolgen lijkt te hebben. Sterker nog, er zijn wapens die non-organisch doen verdwijnen en zodoende de schade bij gevechten te verminderen.

Ergo, te weinig substantie, wellicht dat de OVA die volgend jaar komt met blijkbaar inhoud die tijdens de reguliere uitzending niet kon worden vertoond wat meer te bieden heeft 3 out of 5 stars.

1. Voor de mensen die het nog niet doorhadden, dit is een verwijzing naar ‘Allo ‘Allo.

Die laatste vraag is eigenlijk wel zo’n beetje de hamvraag bij deze serie, is Tylor nu iemand die constant een engeltje op de laat heeft zetten (als hij een keeper was geweest dan hè) of zit er meer achter dan je in eerste instantie zou denken? Met regelmaat krijg je het idee dat meneer donders goed weet wat hij doet en zijn manier van denken en doen een bepaalde filosofie heeft. Om dit een scène later weer om zeep te helpen natuurlijk.

Tylor is überhaupt een bijzonder figuur, in het begin van de serie helpt hij bijvoorbeeld een vrouwelijke A.I. om zeep door haar pogen te versieren wat leidt tot een chaos waarbij iedereen blijkbaar denkt dat de vijand in aantocht is terwijl het toch echt Tylors doen was. Of de manier waarop hij het vrouwelijk schoon aan boord behandelt. Of de manier waarop hij omgaat met een androïde spion aan boord van zijn schip. Of de vriendschap die hij sluit met een prinses die uiteindelijk de grootste macht heeft (of zou moeten hebben) bij de vijand. Irresponsible Captain Tylor, indeed.

Nu bestaat de crew van de Soyokaze (het schip dus) sowieso al uit een groepje vreemde mensen. Wellicht zijn er twee aan boord die als normaal te bestempelen vallen maar ook daar kun je je vraagtekens bij zetten. Hoewel de rare lui nou niet bepaald origineel zijn te noemen en hun personages eigenlijk meer een gimmick zijn voegen ze wel wat toe. Neem de dokter die niet goed kan presteren (het eigenlijk ook niet eens probeert) zonder liters drank, of de typische ‘ace’ van de gevechtspiloten met zijn angst voor vrouwen, of.. of.. Kortom, een aardig zooitje ongeregeld.

Het zijn de gekkigheden die de serie vermakelijk maken. De vriendschap van Tylor met de prinses, de manier waarop Justy iedere keer het gevaar weet te ontwijken, de onderlinge interactie tussen de bemanningsleden en ja, ook het respect wat de bemanning langzaam opbouwt voor Justy is een pluspunt in de serie. Justy is dan wel een antiheld, hij redt wel keer op keer zijn hachje én die van de bemanning. Op zich al een unicum, gezien het feit dat hij de Soyokaze blind laat jumpen van plek naar plek en navigatie is toch wel handig wanneer er een object als een ster in de weg kan liggen.

Qua verhaal is allemaal niet zo bijzonder, intergalactische oorlog, legerleiders die zich met zaken bezig houden die niet echt bevorderlijk zijn met betrekking tot de oorlog, de underdog wint, we hebben het allemaal wel eens eerder gezien. Zelfs de manier waarop de buitenaardsen met hun menselijke uiterlijk (‘t lijkt Star Trek wel) vreemde technologie meekrijgen om buitenaards te lijken is verre van origineel, maar het werkt uiteindelijk wel. Want laten we wel zijn, het gaat in deze serie toch echt niet om de oorlog.

De humor is overigens van een redelijk goed niveau, men laat veelal na om in slapstick te vervallen en dat is in mijn ogen altijd een pluspunt. Geen domme grappen of grollen, het is de situatie die veelal de humor maakt. En de gimmicks natuurlijk.

Qua animatie is het niet zo heel erg bijzonder. Adequaat zou je het kunnen noemen, maar ik heb wel eens beter gezien, zelfs uit dat jaar (1993). Er valt hier weinig over te klagen eigenlijk, de rest houdt eigenlijk toch wel stand.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Wat de fuck was dit?

Het begin van deze film is bekend terrein, het hele verhaal van Reinhard, Annerose en Siegfried hebben we in de OVA al gezien. Toen waren Reinhard en Siegfried wellicht ook al borderline gay maar in ieder geval was de animatie beter (ze zien er gewoon anders uit in deze film) en klonken ze niet als twee psychopaten. Echt, de twee rennen wat af en dat gaat gepaard met een vreselijk irritant gelach wat een normaal mens doet rillen, zo ongemakkelijk klinkt het. Niet alleen zijn de twee knaapjes anders geanimeerd, ook vriend (of vijand, ligt aan het standpunt) Yang Wenli komt er niet ongeschonden vanaf. Bij hem was de seiyuu bovendien anders en hij klonk in de verste verte niet als de Yang die we kennen uit de OVA. Het zou trouwens ook zo maar kunnen dat ook Reinhard en Siegfried een andere seiyuu hadden maar dat is me dan wat minder opgevallen. Bij Yang ligt het er dik bovenop en dat maakt hem een compleet ander personage dan je gewend bent.

De meest opvallende afwijking is toch wel Iserlohn Fortress, wat in deze film lijkt op een metalen bol in plaats van het soort van vloeibare oppervlak uit de OVA. Of ze hier nu bewust de look van de Death Star hebben proberen te kopiëren weet ik niet maar dit in combinatie met de afwijkende karakteranimatie geeft je het idee dat je naar iets heel anders kijkt. Alsof ze een compleet nieuw team hebben ingezet voor de film die geen seconde van de OVA heeft gezien. Zelfs de design van de ruimteschepen, tijdens de (eigenlijk ‘een’, het is al de vijfde alweer geloof ik) slag bij Iserlohn, leek me compleet anders. Dat laatste is niet noodzakelijkerwijs een slecht punt overigens, beetje variatie mag best.

Tja, en dan het verhaal zelf. Legend of Galactic Heroes: Golden Wings begint ergens, bouwt wat op maar er zit eigenlijk geen einde aan. Tenminste, geen bevredigend einde. Als je de OVA hebt gezien ken je dit verhaal al en is het enige nieuwe wat je ziet wat scènes van het lastige pad wat Reinhard en Siegfried bewandelen. Zoals bijvoorbeeld de verschrikkelijk creepy gozer die zogenaamd de twee komt inspecteren maar uit is op wraak omdat Annerose de favoriete concubine is geworden van de keizer en het voormalige favoriete lopende zaadreservoir daar niet van gediend is. Het levert een aardige vechtscène op ergens in Iserlohn Fortress, compleet met diepe schacht. Waar zagen we dat eerder? Dat deel is wat de film nog enigszins het kijken waard maakt overigens. De slag rondom Iserlohn en de schermutselingen tussen Reinhard, Siegfried en de aanhangers van het slaapje van de keizer weten nog wel te boeien maar het maakt van dit uur durende geval nog steeds geen goede film.

Mijn beoordeling: 2.5 out of 5 stars

A^[3] beginning is a very delicate time^[4] en zo ook in deze film. Aangezien ik de hondertiendelige OVA Legend of the Galactic Heroes al heb gekeken weet ik waar het verhaal heen gaat en het is voor mij ook bijzonder lastig Legend of Galactic Heroes: My Conquest is the Sea of Stars te beoordelen op losstaande basis. Dit verhaal is feitelijk de eerste ontmoeting tussen de de piepjonge Yang Wenli en de piepjonge Reinhard von Lohengramm. Nou ja, ontmoeting, ze zien elkaar niet, ze kennen elkaar niet, ze zijn alleen wel erg nieuwsgierig naar elkaar, it takes one (genius) to know one. Hun eerste ontmoeting is overigens wel een behoorlijk dodelijke waarbij bij beiden duidelijk blijkt dat ze tactische meesterbreinen zijn. Je ziet hier de eerste beginselen van het wederzijdse respect ontstaan wat in de OVA een belangrijk onderdeel van het verhaal zal worden.

Maar goed, wat vond ik van de film op zich? Ik vond ‘m goed. Het is sciencefiction die verre van hard is^[5] maar wie let er nou op dat er in vacuüm geen geluid is of dat ruimteschepen waarschijnlijk niet zo handig te manoeuvreren zijn? Ik niet in ieder geval ^[6]. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel gek veel voor eigenlijk, het toont echter wel de verhoudingen binnen de twee partijen en hoe het er intern aan toe gaat. Aan de ene kant de reetlikkerij van het rijk en aan de andere kant de ‘keuzes’ van de democratie. Dit thema wordt echter niet erg diep uitgelicht, daar is 59 minuten dan ook simpelweg te kort voor. Er is wat meer aandacht voor de parallellen tussen Yang en Reinhard, de manier van denken en hun ‘koelheid’ en lef in hachelijke situaties.

Qua animatie is het allemaal niet zo heel erg denderend, maar gezien de leeftijd van de film (1988) is dat niet zo heel erg raar. Niet alles had het budget van Akira^[7] natuurlijk. Het blijft overigens wel immens tof, hoe iffy de animatie ook, te zien hoe honderden zo niet duizenden schepen het vuur op elkaar openen. Dat doet toch wel wat met een sciencefictionfan zeg maar.

Een meer dan redelijk begin dit. Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

1. Die wellicht 5 seconden in beeld is in deze film.
2. Wat dat precies in heeft gehouden wordt in de film niet echt duidelijk.
3. Sommige bronnen maken hier ‘The’ van.
4. Deze quote komt uit de film Dune (1984) en komt niet voor in het boek zelf. Wel iets wat er op lijkt: “A beginning is the time for taking the most delicate care that the balances are correct”.
5. Hard SF is sciencefiction die zo realistisch mogelijk probeert te zijn.
6. Anders zou ik Babylon 5 niet de beste sciencefictionserie ooit vinden.
7. Ook uit 1988.

De mensheid heeft aarde al aardig wat jaren achter zich gelaten en heeft zich inmiddels op diverse planeten gevestigd. Zoals het de mensheid betaamt kunnen ze het er niet over eens worden hoe je een lichtjaren omspannende samenleving moet besturen dus al gauw ontstaan er twee groepen, de één een autocratie (waar zowat iedereen Duitse achternamen heeft) en de ander een democratie. Uiteraard proberen ze elkaar te overtuigen van hun gelijk qua bestuursvorm en dus voeren ze oorlog waarbij duizenden schepen en miljoenen soldaten elkaar het leven zuur maken en bruut om het leven helpen. Het gezicht achter de autocratie is Reinhard von Lohengramm, een tactisch genie die zich als nobody redelijk snel omhoog weet te werken en uiteindelijk zelfs de keizerlijke titel voor zich opeist. Het gezicht achter de democratische kant is Wenli Yang, een tactisch genie die zich redelijk snel omhoog weet te werken en uiteindelijk een boegbeeld wordt. De gigantische oorlogen tussen de twee kampen vindt vooral plaats op tactisch gebied, een soort van intergalactisch schaakspel. Doorspekt met urenlange discussies over politieke denkbeelden en visies van de toekomst weten de twee elkaar tot de dood aan toe bezig te houden, maar de dood is voor beiden verre van heroïsch.

Een anime die niet zozeer de aandacht vraagt aan de kijkers door een onnavolgbaar plot maar vooral door de inhoud van de dialogen die de personages voeren. Zelfs gedurende de schermutselingen waarbij duizenden schepen tegelijk hun salvo’s afvuren is er nog ruimte voor een kritische kijk op of de tactiek van de tegenstander of de politieke denkwijze van de tegenstander. Op zich wel verfrissend maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dat na meer dan honderd afleveringen ook wel genoeg van had. Op een gegeven moment weet je het eigenlijk wel en heb je het gevoel dat je naar een herhaling van stappen zit te kijken. De serie probeert ook eigenlijk geen kant te kiezen terwijl je dat als kijker wellicht wel gaat zitten doen. Het helpt dan ook niet echt als derde partijen zich in het gevecht mengen en beide kanten probeert te manipuleren. Zo is er een religieuze sekte wiens uiteindelijke doel eigenlijk nooit duidelijk wordt en zijn er individuen die kant kiezen waar het hen uitkomt.

De animatie is op zich goed te doen maar weinig spectaculair, ik heb er op zich niet op zitten letten maar ik kan me voorstellen dat vooral tijdens de gevechten in de ruimte veel materiaal wordt hergebruikt, ontploffende ruimteschepen hoef je niet iedere keer anders in beeld te brengen natuurlijk. Neemt niet weg dat Legend of the Galactic Heroes een puike anime is met een ijzersterk verhaal wat op wat kleine rustperiodes na nooit inzinkt en boeiend blijft tot het eind. Een paar van de hoofdpersonages komen op een niet bijzonder heroïsche manier om het leven en dat maakt ze eigenlijk best tragisch. Niet dat ze dat nodig waren overigens want vooral Reinhard von Lohengramm was al tragisch genoeg met zijn onverwerkte trauma’s na de dood van zijn beste vriend en het tot vervelends aan toe terugdenken aan die vriend. Maar echt, een aanrader deze serie. Als dit nog niet genoeg is zijn er overigens ook nog wel wat zijverhalen te bekijken, een aflevering of veertig.

4 out of 5 stars