Kort samengevat verhaalt Working’!! over een familierestaurant genaamd Wagnaria en (een deel van) haar soms nogal merkwaardige personeelsleden.

En dat was inderdaad redelijk kort samengevat. Het is dan ook redelijk lastig een samenvatting te geven van een slice of life die eigenlijk nergens over gaat. In mijn opiniestukje over het eerste seizoen (die ik zo te zien deels mag herschrijven) probeerde ik dit te verbloemen door wat vaag te lullen over hoe ik een customizable card game over Working!! zou aanpakken. Nu kan ik het mezelf natuurlijk makkelijk maken door vaag te gaan lullen over een uitbreidingsset voor dit niet bestaande kaartspel, maar ik zal je dit besparen.

Working’!! is zoals ik al tikte een slice of life. Er zitten veel doorlopende gimmicks in die uit het eerste seizoen stammen, zoals Jun Satou die kunstwerken maakt van het haar van de kleine Popura Taneshima en Souta Takanashi’s voorkeur voor kleine dingen. Ze borduren hier dan ook lekker op voort, voegen wat personages toe en introduceren de gimmick waarbij Aoi Yamada’s broer zo nu en dan komt opdagen en al dan niet door ingrijpen van een der werknemers Aoi niet treft. Nu klinkt dat in eerste instantie als een onzinnige gimmick, maar hij is op zoek naar haar. Nu klinkt dat in eerste instantie ook nergens naar, maar dit spiegelt de zoektocht van de eigenaar van het restaurant naar zijn verdwaalde vrouw. En die verdwaalde vrouw van hem duikt ergens in het seizoen zowaar op wanneer ze plots uit het riool komt zetten en Yachiyo Todoroki, een werkneemster van Wagnaria, aanspreekt. Yachiyo beseft niet wie ze is, dus de eigenaar kan dus weer verder met zoeken.

Yachiyo is sowieso een beetje blind voor haar omgeving, niet zozeer omdat ze altijd haar ogen dicht heeft, maar meer omdat ze de affectie die kok Jun Satou voor haar voelt, niet herkent. Ze heeft dan ook eigenlijk ook alleen maar oog voor manager Kyouko Shirafuji, wiens rol in het restaurant ter sprake komt, omdat niemand eigenlijk een idee heeft wat ze nou precies doet behalve door Yachiyo klaargemaakte parfaits eten.

Nu heb ik toch een soort van samenvatting getikt en zoals je wellicht merkt is het meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen dan een echt verhaal. Geeft niets, Working’!! is in mijn opinie een vermakelijke komedie zonder overdreven hilariteit. Het steunt bijna volledig op gimmicks en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit tweede seizoen niet het laatste seizoen zal zijn. Een eventueel vervolg zal ik zeker gaan kijken, er zijn nog genoeg “vragen” die beantwoord kunnen worden. Zou bijvoorbeeld Popura nog gaan groeien? Zal er een moment komen waarbij de androfobische Mahiru Inami in de buurt van iemand van het mannelijk geslacht kunnen komen zonder deze neer te meppen? Zullen Mahiru’s gevoelens voor Souta geretourneerd worden?

Een 3.5 out of 5 stars dekt de lading wel zo ongeveer.

Na de dood van haar vader neemt Fu “Potte” Sawatari haar vaders hobby over: fotograferen. Niet alleen dat, het verwerkingsproces is inmiddels zover dat ze in het dorpje waar haar vader is opgegroeid gaat wonen met haar familie. Daar bevriendt de wat verlegen aangelegde Fu een aantal jongedames van haar leeftijd.

Tamayura: Hitotose is een beetje het anime-equivalent van een warme deken. Deze feel-good slice of life serie is vooral gericht op het tonen hoe een klein groepje mensen smalle stapjes zet op weg naar het waarmaken van hun dromen en ambities. Het gaat hier niet om schier onnavolgbare idealen, nee, het gaat hier om kleine dingen. Dit groeiproces gebeurt geleidelijk en gaat gelukkig niet gepaard met een overdosis aan drama. Het is ook weer niet zo dat alles mierzoet is, maar het gebeurt allemaal bijzonder rustig en ingetogen. Ik kan me heel goed voorstellen dat sommige kijkers de serie daardoor saai zullen vinden. Die mening deel ik bepaald niet.

Er mag dan eigenlijk niet spannends gebeuren, het verveelde me nergens. Deze anime steunt bijna volledig op de personages en voor mij werkte dat prima. Ze zijn (bijna) allemaal net quirky genoeg om te maskeren dat een aantal van hen wellicht niet heel erg uniek te noemen zijn. De in mijn ogen meest vermakelijke quirk is die van Maon Sakurada. Deze wat verlegen aangelegde jongedame communiceert met enige regelmaat door te fluiten in plaats van te praten. Ik prijs de serie in deze dat ze niet alleen een personage hebben toegevoegd wat haar gefluit op wonderbaarlijke wijze kan interpreteren, Norie Okazaki, maar dat ze Maon ook een achtergrondverhaal meegeven. Daarbovenop geven ze haar de ruimte zich te ontplooien in de zin dat ze een voordracht gaat doen, waarbij ze dus noodgedwongen wel moet praten. Dat laatste mag dan wel redelijk mierzoet zijn, het was een goed voorbeeld van de wijze waarop kleine dingen een grote impact kunnen hebben.

Niet alle personages bevielen me even goed overigens. De eerder genoemde Norie vond ik bijvoorbeeld maar redelijk irritant en eerlijk gezegd had ik ook maar weinig met Fu. Niet dat dit sentiment invloed had op mijn mening over de serie trouwens, er waren genoeg amusante zaken om dit over het hoofd te kunnen en willen zien.

De anime heeft af en toe wel wat trekjes die neigden naar stupid girls doing stupid things, maar weet hier heel goed een balans te vinden. Er zit wat (licht) drama in, dus wat dat aangaat breken de (licht) komische momenten het op een goede wijze, voordat het drama echt begint te overheersen. Zowat elke aflevering eindigt in ieder geval met een redelijk hartverwarmende toon, het drama blijft hierdoor prima ingetogen.

Ondanks mijn toch wel redelijk positieve mening hierboven kom ik toch maar tot een 3.5 out of 5 stars. De enige reden hiervoor is, zoals ik al tikte, dat er eigenlijk weinig gebeurt. In ieder geval te weinig voor een hogere waardering. Neemt niet dat weg dat ik deze anime als bijzonder prettig ervoer. De serie was bovendien heerlijk aangenaam om te kijken na een drukke werkdag.

Een groepje meisjes maakt het elkaar soms zuur, vinden elkaar soms leuk, fantaseren soms over elkaar, en doen vooral bijzonder weinig productiefs.

Yuru Yuri is een soort van K-ON! met lesbische jongedames. De verhalen c.q. avonturen van de dames gaan eigenlijk werkelijk nergens over en onder de oppervlakte broeit het van de lesbische subtekst. Nou ja, subtekst, eigenlijk ligt het er wel degelijk dik boven op. In tegenstelling tot K-ON! wist Yuru Yuri me echter niet zo te boeien. Niet dat het slecht was, maar ik had niet zo veel met de personages. Hoewel ik bij sommige jongedames en hun trekjes wel af en toe een glimlach tevoorschijn kon toveren, bleek maar weer eens dat de kracht van herhaling ook grenzen kent. Neem bijvoorbeeld Chitose Ikeda en haar lesbische fantasietjes. Je weet halverwege zo ongeveer hoe dit in zijn werk gaat, Chitose ziet wat, fantaseert er wat op verder, zet haar bril af en krijgt een bloedneus. Het meest grappige aan dit was wellicht wel dat de fantasietjes vreemd genoeg nooit betrekking hebben op haarzelf. Het is niet dat ik het vervelend vond, overigens, maar overdaad schaadt.

Voordat ik nu verval in het oeverloos aanhalen van personages en het opsommen van dingen ik wat minder vond en het daardoor net lijkt of ik de serie helemaal niet kon waarderen, ga ik eens iets noemen wat ik op zich wel vermakelijk vond. Zoals Akaza Akari’s rol in de serie. Waar ze in het begin een hoofdrol lijkt te spelen, verdwijnt haar aanwezigheid steeds meer naar de achtergrond. Niet zozeer omdat haar mogelijke rol is uitgespeeld binnen het verhaal, aangezien er eigenlijk geen verhaal is, maar meer omdat dat haar rol is. Ze klaagt zelf een beetje over haar mate van aanwezigheid en dit speelt bijna iedere aflevering een rol aan het begin. Maar ook daar is “Akarin” op een gegeven eigenlijk niet meer aanwezig. Dit soort metahumor beviel me wel.

De anime kent aardig wat driehoeksverhoudingen, waarbij bijvoorbeeld persoon A persoon B leuk vindt, terwijl persoon B persoon C leuk vindt en persoon A aan persoon D wordt gekoppeld in de lesbische natte dromen van persoon E. Dit is kami-samadank allemaal lekker luchtig en totaal ontdaan van geforceerd drama. Maar dit is dan ook een komedie zonder al te veel serieuze invalshoeken, dus drama was ook zeker niet op z’n plaats geweest.

Yuru Yuri was bij tijd en wijle vermakelijk, maar erg hoog op mijn favorietenlijst van het zomerseizoen staat het zeker niet. Een 3 out of 5 stars.

Fu “Potte” Sawatari is dol op fotografie. Deze hobby heeft ze meegekregen van haar inmiddels overleden vader. De foto’s die haar vader maakte waren in haar ogen briljant, en ze is niet de enige die dat gevoel heeft. Ze verhuist samen met haar familie richting een dorpje waar ze eerder heeft vertoefd. Tijd om herinneringen op te halen en de plekken te vinden die haar zo dierbaar waren.

Tamayura wordt omgeschreven als een ‘healing anime’ en ik kan me hier wel in vinden. Hoewel het op de oppervlakte lijkt als een zoveelste moe c.q. stupid girls doing stupid things serie is de serie eigenlijk verre van dat. Natuurlijk, er zit een soort humor in die erg neigt naar dat soort anime, maar het is veel rustiger en het is duidelijk dat er emoties onder de oppervlakte zitten. Het begint hier al met de personages; de gebruikelijke stereotypes worden grotendeels overgeslagen en daarvoor in de plaats komen dames die allemaal een redelijk unieke smoel hebben. Neem bijvoorbeeld Maon Sakurada, een jongedame die meestal communiceert door te fluiten in plaats van te praten. Vriendin Norie Okazaki is in staat haar gefluit te interpreteren. Dit is niet iets wat ik een fantastisch concept zou noemen, maar het geeft een leuk tintje aan een verder leuke en zachte OVA.

Qua verhaal is het allemaal niet zo spannend. Verwacht geen wilde avonturen, onverwachte plotwendingen of soortgelijke ontwikkelingen, nee, Tamayura is een rustig kabbelend beekje. Het zijn simpelweg de personages die de anime dragen. Nergens is het saai, dit terwijl er toch genoeg momenten kunnen zijn waarbij verveling met gemak zou kunnen toeslaan.

Er valt eigenlijk verder weinig te zeggen. De animatie is rustig en past prima bij het verhaal en dit geldt ook voor de muziek. Kortom, een leuke OVA 3.5 out of 5 stars.

Daikichi Kawachi is een druk man. Vol overgave stort hij zich op zijn werk en erg veel tijd voor een sociaal leven lijkt hij niet te hebben. Hier komt verandering in, wanneer de vrijgezel op de begrafenis van zijn grootvader erachter komt dat zijn grootvader een buitenechtelijke dochter heeft die amper haar kleutertijd ontgroeid is. De hele familie lijkt haar te negeren, maar Daikichi besluit haar in huis te nemen en haar opvoeding op zich te nemen.

Een bijzonder hartverwarmend verhaal, en dat is niet iets wat ik snel zal zeggen. Deze anime toont weinig anders dan hoe het leven van Daikichi compleet op zijn kop wordt gezet en hoe hij geconfronteerd wordt met het plezier en de lasten van een opgroeiend kind. Wat het vooral laat zien is hoe Rin Kaga, zoals de zesjarige heet, hem een portie verantwoordelijkheid en volwassenheid geeft, die hij nog niet kende. Hoewel hij natuurlijk haar moet opvoeden, geldt het omgekeerde net zo. Geen drinkfeestjes na werktijd meer, geen slonzigheid, haasten om Rin op tijd op school te krijgen zonder dat hij te laat op zijn werk komt, etc. etc. Daikichi bouwt een soort van respect op voor het ouderschap en het is een schoolvriendje van Rin die Daikichi op het spoor zet van een alleenstaande moeder waarin hij meer dan geïnteresseerd lijkt te zijn.

De serie eindigt helaas voordat het verhaal goed en wel op gang is gekomen en het liet mij snakkend naar meer achter. Ik hoop dan ook dat er een tweede seizoen komt, maar ik ga sowieso de manga bestellen. Ik heb me bij een zoektocht naar de manga echter flink laten spoilen hoe de rest van het verhaal ongeveer zal gaan lopen en het is op zich lastig hier geen allusies naar te maken. Hints naar toekomstige ontwikkelingen zitten wel degelijk in de anime, maar aangezien spoilen niet in mijn aard ligt zal ik deze niet aanhalen.

Usagi Drop is verre van actievol of enerverend, het neigt meer naar een slice of life. Nee, niet neigt, het is een slice of life. Niet van het niveau K-ON! of Ichigo Mashimaro, maar gewoon een die diverse ontwikkelingen in de opbloeiende relatie tussen Rin en Daikichi toont. Een die een aflevering besteedt aan een zieke Rin en de wellicht wat stuntelige maar lieve manier waarop Daikichi hier mee omgaat.

Production I.G. gebruikte voor deze anime een redelijk mat en zacht kleurenpalet, wat de sfeer van de serie goed tot uitdrukking bracht. De character designs waren niet echt je van het, maar pasten prima in het geheel. Een serie als deze hoeft het echter niet van het kleurenpalet te hebben. Wanneer een getekend personage met een glimlach de kijker neigingen geeft haar een knuffel te willen geven doet het iets goed. Een welverdiende 4 out of 5 stars.

De tiener Ohana Matsumae neemt haar intrek bij haar grootmoeder wanneer haar moeder besluit ervandoor te gaan met haar nieuwe vriendje. Grootmoeder is nogal strikt en zet Ohana aan het werk in het hotel wat ze runt. Ohana is niet zo heel erg blij met haar situatie, maar zet echter wel alles op alles om haar nieuwe leventje een succes te maken.

Ik moet toegeven dat ik waarschijnlijk bij het lezen van de bovenstaande (summiere) samenvatting me nog niet heel erg aangetrokken zou voelen tot de serie. Ik bedoel, een tiener gaat werken in een hotel, alwaar haar oma een half schrikbewind voert, hoe kan dit in Kami-sama’s naam een leuke serie zijn?

Blijkbaar heel simpel. Je verzamelt een paar leuke en quirky personages, je geeft ze een smoel en een verhaal en je laat ze, ondanks hun verschillen, samenwerken voor een gemeenschappelijk doel. Nou ja, gemeenschappelijk doel. Het is meer dat iedereen zijn of haar stinkende best doet om zijn of haar eigen doel te bereiken en dit werkt min of meer in het voordeel van het hotel.

Als ik Hanasaku Iroha zou moeten typeren zou ik het waarschijnlijk een coming-of-age verhaal noemen. Als je dit vanuit het oogpunt van Ohana bekijkt is dit ook zeer zeker het geval. Hoewel Ohana redelijk volwassen overkomt, dit mede dankzij haar frivole moeder, is ze diep van binnen nog zo volwassen niet. Dit drukt zich vooral uit in het blijkbaar niet kunnen herkennen van haar gevoelens voor ‘vriend’ Ko. Het vergt aardig wat tijd en drama voordat Ohana tot het besef komt dat ze hem wellicht wel als meer dan alleen vriend ziet. Met drama bedoel ik niet overdramatisch geneuzel, maar Ohana’s leventje als parttime scholier, parttime hotelbediende gaat niet altijd over rozen. Sowieso heeft ze een paar hindernissen te overkomen, haar grootmoeder behandelt haar niet wat je zegt op vriendelijke wijze en de jongedame waarmee Ohana een kamer moet delen, moet in eerste instantie ook niets van haar weten. Ohana weet echter met enige moeite ieders sentiment om te doen slaan. Niet door goedkope ingrepen of omdat ze zulk schattig haar heeft, nee, Ohana laat zich gewoon niet zo heel snel kennen. Ze is onverzettelijk en laat zich niet bij het minste geringste uit de weg slaan. Ze is bovendien voorzien van een gouden hartje. Het kenmerkt Hanasaku Iroha echter wel dat Ohana’s succes niet goedkoop of makkelijk komt. Ohana’s soms wat bitchy kamergenote Minko is hier een goed voorbeeld van. Minko ontdooit bijzonder langzaam en haar lichtelijk assertieve houding (die zelfs mild agressief was in het begin) jegens Ohana verdwijnt eigenlijk nooit, maar op het eind toont ze dat ze wellicht wat dingetjes van Ohana heeft geleerd die haar ongetwijfeld kunnen helpen in de toekomst.

Hoewel niet alle personages even nadrukkelijk in het spotlicht komen te staan, hebben ze stuk voor stuk wel invloed op het verhaal. Nu heb ik de neiging een groot aantal personages aan te halen om ze één voor één te belichten, maar ik zal deze (positieve) rant maar laten voor wat het is. Het komt de laatste tijd zelden voor dat ik zoveel wil vertellen over een serie en dat is eigenlijk al genoeg aanleiding om te stellen dat ik enthousiast over de serie was. Hoewel het verhaal nou niet echt als enerverend te kenmerken valt wist het me van begin tot eind te boeien. Natuurlijk, er zat zo af en toe een aflevering tussen die me wat minder plezierde, maar over de hele linie gezien was Hanasaku Iroha op animegebied een hoogtepuntje van de week.

Over het einde van de serie ben ik nog niet helemaal uit of ik het nou goed of lichtelijk teleurstellend vond, ik ben er wel bijzonder blij mee dat er geen goedkope uitweg is gekozen. Grootmoeder wilde het hotel sluiten en het personeel probeert er alles aan te doen om haar op andere gedachten te brengen. Bij een mindere serie dan deze zou dat daadwerkelijk gelukt zijn, in Hanasaku Iroha sluit de tent daadwerkelijk en krijgen we heel kort te zien dat iedereen zijn eigen weg daarna gaat. Dat daarbij het hotel mogelijk niet voor altijd gesloten is, is weer een ander verhaal.

P.A. Works wist me bijzonder positief te verrassen in ieder geval. Dit was toch wel één van de weinige series waarvan ik het bijzonder jammer vond dat het was afgelopen. Graag had ik meer gezien, maar aan de andere kant, het stopt nu voordat het vervalt in saaie verhalen. Achteraf bekeek ik wel wat P.A. Works allemaal de wereld in heeft geholpen en ik zag wel meer titels op hun conto staan die me bevielen, dus ik vermoed dat P.A. Works een studio zal zijn die ik in de gaten ga houden. Afsluitend, een 4 out of 5 stars.

Stop er nog een dame bij, laat ze een muziekclubje beginnen en de hele dag thee drinken en je hebt K-ON! Nu wil ik niet beweren dat K-ON! de spiegel is waartegen je moe/slice of life series moet houden, maar het is moeilijk de parallel niet te trekken. Het is dan ook best lastig A Channel te bespreken zonder te vervallen in vergelijkingen met die serie.

Natuurlijk, er zijn verschillen genoeg, maar in de basis is het gewoon eigenlijk dezelfde serie: een paar dames doen praktisch niets en wij kijken met ze mee. Probleem bij A Channel vind ik echter dat geen van de personages me iets doet. Karaktertrekjes die bedoeld zijn om de personages quirky te maken vallen eigenlijk een beetje in het water. Het helpt ook niet echt dat ik de character designs niet echt bijster goed vind en dan druk ik het nog vriendelijk uit. Ik bedoel, Azusa (ik zei toch, het is lastig de series niet te vergelijken) is visueel toch wel iets aantrekkelijker dan bijvoorbeeld Tooru^[1]. Deze voortdurend met veel te lange mouwen rondbanjerende jongedame vond ik dan ook eigenlijk het grootste minpunt van de serie. Deze emo-in-wording functioneert een beetje als de Ui van A Channel. Ze loopt feitelijk Run constant achter haar kont aan om ervoor te zorgen dat Run er niet de kantjes van afloopt.

Het is niet alleen lastig geen parallel te trekken met K-ON!, ik moet ook bijzonder goed mijn best doen om een soort van verhaallijn te ontdekken in A Channel, simpelweg omdat deze er niet is. Zoals het een slice of life serie betaamt zeg maar. De afleveringen op zich hebben meestal wel een soort van thema, maar een verhaal is wel wat meer dan dat natuurlijk.

De laatste aflevering doet in ieder geval goed zijn best om aan te tonen dat dit soort series eigenlijk gewoon één pot nat zijn. Iedereen gaat over naar het volgende jaar en Tooru wordt er aan herinnerd dat Run aan het einde van het jaar niet meer bij haar op school zit. Het is dat de andere dames geen afscheidsliedje zingen, anders…  Over liedjes gesproken, ik geloof dat zowat iedere aflevering er één had om tijd te vullen. Het is blijkbaar bijzonder lastig om twaalf afleveringen van nog geen vijfentwintig minuten te vullen.

Ik weet dat K-ON! niet bij iedereen geliefd is en ik betwijfel het of van die groep er veel zullen zijn die A Channel wel weten te waarderen. Het is meer van hetzelfde, maar in mijn visie een stuk minder leuk om te kijken. A Channel wil ik nou ook weer niet omschrijven als slecht, ik denk dat matig de lading beter dekt. Een 3 out of 5 stars.

1. Ik gebruik de namen zoals op MyAnimeList staan vermeld

De serie verhaalt over Naozumi Tsuchida, een jongeman die aan het begin van zijn carrière staat als peuterleider. De eerste dag begint in ieder geval al goed, één van zijn leerlinges is helemaal weg van hem en hij heeft een niet geheel onaantrekkelijke vrouwelijke collega waar hij stiekem wel eens een beschuitje mee zou willen eten. Nou ja, stiekem, eigenlijk heeft iedereen wel door dat hij lonkt naar Nanako Yamamoto, alleen zijzelf lijkt het niet door te hebben. Sterker nog, pogingen van Naozumi om haar aan de haak te slaan lopen allemaal op niets uit aangezien mevrouw het simpelweg niet doorheeft. Nu is ze binnen de context van de serie dan ook gewoon aantrekkelijk en bovendien gezegend met een behoorlijke bos hout voor de deur. Want het blijft natuurlijk anime. Tijdens één specifieke scène zien we haar bij een winkel een voorkeursbehandeling krijgen, maar ook hier snapt ze niet waarom dit komt. Volgens mij is wetenschappelijk bewezen dat mooie vrouwen hier wel vaker ‘last’ van hebben, wat leidt tot de conclusie dat ze behoorlijk naïef is.

Gelukkig voor Naozumi is er echter nog Anzu, de leerlinge die helemaal weg van hem is. Zij ziet het wel met hem zitten en heeft eenzijdig besloten dat “Tsuchi” haar man gaat worden. Naozumi wuift dit maar half weg en besluit om welke reden dat ook haar niet van het idee af te helpen. Een beetje merkwaardig eigenlijk, nu ga ik niet beweren dat ik ook maar enig verstand heb van dit soort zaken maar erg verstandig lijkt het me niet. Sowieso maakt Naozumi daarna nog wat rare keuzes als het aankomt op de aandacht van Anzu. Ze is het dochtertje van oude jeugdvriendin van hem en daardoor is het voor hem wat makkelijker zo vrij en open om te gaan met de dreumes, maar haar laten overnachten bij hem thuis is wellicht een beetje een gevaarlijk plan. Niet dat er ook maar iets in de serie neigt naar Japans favoriete onderwerp, maar als je dit in onze cultuur zou doen krijg je denk ik heel snel scheve gezichten.

Hanamaru Youchien is echter een serie zonder dergelijk drama, het is eigenlijk meer een slice of life komedie. De humor is licht, soms wat repetitief, maar nergens echt vervelend. De serie laat daardoor wel weinig indruk achter, de personages zijn niet zo heel opmerkelijk en als iets je bij blijft is het meer dat de peuters soms wel erg volwassen overkomen. Één is een beetje een wonderkind, maar ook de normale kinderen komen wat ouder over dan ze zouden moeten zijn. Nu brengt dat op zich wel humor met zich mee, maar ergens is het natuurlijk gewoon vals spelen. Af en toe wordt er een poging ondernomen om de peuters wat meer peuter te laten zijn (zoals een puinhoop maken als er iets wordt gezocht), maar dit is veelal te weinig en te laat. Tl;dr: de peuters zijn eigenlijk te quirky.

Maar ach, de serie kijkt lekker weg en een serie zonder pretenties is zo af en toe helemaal niet erg. Een 3.5 out of 5 stars.

Bovenstaande samenvatting kun je snel weer vergeten, Soredemo Machi wa Mawatteiru laat zich maar lastig samenvatten. De serie gaat eigenlijk nergens over, het is meer een slice of life comedy over de weinig enerverende levens van de personages. Niet dat dat wat uitmaakt overigens, Soredemo vond ik een behoorlijk relaxte serie. Van de nogal dommige Hotori, de verlegen Toshiko tot de stoere tomboy Futaba Kon, de personages zijn vermakelijk in hun dagelijkse doen en laten. Dat de serie daarbij wat vreemde zijwegen neemt maakt het alleen maar leuker. De driehoeksverhouding tussen Hotori, Toshiko en Hiroyuki speelt ook eigenlijk totaal geen rol in de serie, Toshiko durft Hiroyuki toch niet aan te spreken, Hiroyuki op zijn beurt spreekt Hotori nooit aan en Hotori zelf is veel te druk met domme dingen doen.

Voor een serie uit de stal van Shaft valt het trouwens wel mee met de absurditeit van het geheel. Op de laatste paar afleveringen na is het op zich allemaal recht toe recht aan. Shaft lijkt ook minder speelsheid in de serie te hebben gestopt dan ik doorgaans van ze gewend bent, de camera-hoeken zijn weinig inventief bijvoorbeeld. Er zitten echter een paar scènes in die me deden denken aan Bakemonogatari. Niet zozeer de inhoud van de scènes, maar meer het tempo en het camerawerk. Wat mij betreft hadden ze dat wel vaker mogen doen, Bakemonogatari staat redelijk hoog op mijn lijstje met favorieten.

Soredemo Machi wa Mawatteiru zal daar niet tussen komen te staan. Ik vond het dan wel één van de betere series van dit jaar, maar dat zegt eigenlijk meer over de rest van het aanbod dan over deze serie. Neemt niet weg dat ik me uitstekend heb vermaakt met deze anime, relaxed, totaal niet pretentieus en eigenlijk valt er op zich niets op aan te merken. Nou ja, de stem van Hotori was wel een beetje aan de whiny kant en het gros van de afleveringen gaat echt nergens over. Maar verder gewoon een 4 out of 5 stars.

Hataraki Man is eigenlijk op de oppervlakte een nogal weinig enerverend verhaal. Het biedt min of meer een kijkje in het leven van een hardwerkende jongedame en de invloed die dat heeft op haar dagelijkse leven. Haar leven is verre van spannend maar op één of andere manier weet deze anime toch goed te boeien. Wellicht is dat te danken aan het punt dat het een verhaal over volwassenen. Geen zeurende kinderen, geen gedoe over examens, geen moeilijke romances die… O, wacht.

Een moeilijke romance zit er wel zeker in, dit keer alleen met een andere reden dan dat de twee geliefden voorbestemd zijn om blabla, of elkaar amper durven aan te kijken. Nee, twee mensen die zich honderd procent inzetten voor hun werk en daarbij hun relatie uit het oog verliezen. Wanneer er één eindelijk eens een gaatje weet te vinden in de agenda kan de ander weer niet. Aardig genoeg probeert de serie hier niet eens een oordeel over te vellen. Het verheerlijkt noch veroordeelt het gedrag van de twee en toont niets anders dan de verloop van de relatie.

Overigens zit ik nu een alinea te wijden aan een verhaallijn waar eigenlijk niet eens zo heel erg veel tijd aan wordt besteed in de serie. Het gros van de tijd wordt besteed aan de manier waarop Matsukata te werk gaat en op welke manier er nieuws wordt gemaakt. Spannend? nee. Vermakelijk? Ik vond van wel. Nu heb ik geen idee hoe het er in de journalistiek aan toe gaat dus ik zal het niet vergelijken daarmee, maar de druk van een schier onmogelijke deadline, de waarde van principes en de achterbakse manier waarop soms nieuws wordt vergaard komt duidelijk naar voren. Ook hier is het ver zoeken naar iets van kritiek door de producers. Eigenlijk wel fijn, geen boodschap proberen over te brengen, gewoon de mens de mens laten wezen.

Natuurlijk, er zitten wel wat kleine dialogen in waarbij iemand zich afvraagt of wat ze wel doen wel helemaal ethisch verantwoord is maar dat zet de toon van de serie. Het toont het volwassen karakter van Hataraki Man en is eigenlijk best verfrissend. Een 4 out of 5 stars voor deze anime, en dat ondanks de wat dubieuze animatie zo nu en dan.