Rikuo Nura lijkt zo op het eerste oog een doodnormale jongen. Hij is echter de kleinzoon van Nurarihyon, een leider van een yokai-clan. Het gevolg daarvan is dat Rikuo ’s nachts in staat is om te transformeren in een redelijk sterke yokai. In dit tweede seizoen krijgt hij het aan de stok met een eeuwenoude vijand van zijn clan: Haguromo-Gitsune.

Deze anime is feitelijk gewoon een standaard shounenserie: een protagonist wordt sterker en sterker, hierin gevoed door zijn eigen overtuiging en tegenslagen. Normaliter betekent dit bijna automatisch dat ik de serie maar matig zal beoordelen. Dergelijke series staan nou eenmaal niet hoog op mijn favorietenlijst en Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou is hier eigenlijk geen uitzondering op. Een groot verschil met andere series is echter simpelweg de aanwezigheid van yokai en de zo op het eerste oog redelijk interessante mythologie. Series met een dergelijke inslag kan ik over het algemeen wel waarderen. De vraag is echter, wat weegt zwaarder? Het interessante uitgangspunt of het punt dat het de zoveelste shounenserie is?

Waar Rikuo in het eerste seizoen nog in dubio was over wat hij wilde met zijn toekomst en eigenlijk liever die doodnormale jongen was dan een stoere yokai, dit tweede seizoen is Rikuo beiden, maar vooral de stoere yokai. Hij wil sterker worden om zijn volgers en (menselijke) vrienden te beschermen en dat is nou eenmaal niet iets wat hem zal lukken als tenger scholiertje. Hiervoor gaat hij tijdelijk in training om zijn ‘Fear’ onder de knie te krijgen; een techniek die in het eerste seizoen niet of nauwelijks ter zake deed en nu opeens van levensbelang blijkt te zijn. Ik krab me met regelmaat achter de oren als op dergelijk gekunstelde wijze een element wordt geïntroduceerd zonder echte voorbode en ook deze serie weet me wat dat betreft wel wat lichtelijk teleur te stellen. Heel erg storend was het eigenlijk ook weet niet, maar ik geef de voorkeur aan een wat natuurlijkere wijze van vertellen.

De (menselijke) klasgenoten c.q. vrienden van Rikuo krijgen in dit tweede seizoen wat minder de aandacht en hoewel ik had verwacht dat hiermee een stuk van de charme van de serie verloren zou gaan, viel dat eigenlijk nog wel mee. Sterker nog, ik vond het eigenlijk wel prima. Rikuo hoeft zich in ieder geval wat minder druk te maken om de veiligheid van zijn vrienden en kan zijn aandacht richten op de serieuze tegenstand die hem geboden wordt. Hij krijgt hierbij overigens wel hulp van een van zijn vrienden, maar zij, Yura Keikan, is dan ook een onmyouji en niet zomaar een willekeurige klasgenote. Haar familie, uiteraard vol met onmyouji, speelt in dit seizoen sowieso een redelijk belangrijke rol, al is het uiteindelijk wel weer Rikuo die de held is.

Voor een shounenserie vind ik Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou prima te doen. Het is in mijn opinie zeker geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het wel. Een [rating 3.5/5], kortom.

Alma Tandoji leidt een eenzaam bestaan. Hij is in het bezit van superkrachten en gezien hij hier niet helemaal de controle over heeft en daar anderen schade mee kan berokkenen houdt hij zich liever afzijdig. Ruri Alba is zich bewust van Alma’s superkrachten en probeert toenadering tot hem te zoeken om haar te helpen met ‘iets’. Alma wil hier uiteraard eerst niets van weten en weigert haar verzoek. Gelukkig maar dat er iets duisters gebeurt (lees: een vijandelijke entiteit duikt op) waarbij Alma de enige is die het gevaar kan trotseren. Probleem hierbij is echter dat hij net zijn krachten heeft uitgeput. Ruri biedt echter de helpende hand en een partnerschap is daarna dan ook bijna onvermijdelijk.

Ik merk aan mezelf dat ik me steeds minder begin te vermaken met series die weinig anders te bieden hebben dan aardige visuals en domme gevechten. Wellicht is dit onderdeel van de ontwikkeling die ik als redelijk laat begonnen animefan onderga of gewoon mede debet aan het kijken van veel te veel anime is. Of het ligt gewoon aan het punt dat Sacred Seven niet zo heel erg goed was. Wist Sunrise er in het geval van Star Driver nog enigszins iets van te maken, bij deze anime slaat het de plank naar mijn mening behoorlijk mis.

Laten we beginnen met het verhaal. Ik heb eigenlijk weinig zin om veel te tikken over Dark Stones en wat allemaal nog meer, maar in de basis komt het uiteindelijk allemaal neer op: Bad Guy X wil sterker worden; Good Guy Y wil dit voorkomen. Nu hoeft een serie natuurlijk geen diep plot of meerdere lagen te hebben, maar Sacred Seven houdt het zo oppervlakkig mogelijk. Hoewel de eerste paar afleveringen nog ergens een poging doen om een verhaal op te bouwen, op het eind rammen ze in sneltreinvaart door het verhaal heen. De hele schoolsetting die wordt geïntroduceerd doet vermoeden dat deze deel uitmaken van het verhaal, maar dit wordt compleet terzijde geschoven en ingeruild voor doelloze actiescènes. Toegegeven, de actiescènes zagen er goed uit.

Het grootste manco is echter wat mij betreft de personages. Een matig verhaal kan dragelijk zijn als de personages vermakelijk zijn, maar bij deze serie kan ik er eigenlijk geen een noemen waarmee ik wist te sympathiseren. Alma? Nee, hij is een beetje het prototype tiener die niet weet om te gaan met zijn lot en derhalve als een einzelgänger door het leven gaat. Ruri? Nee, zij is me veel te irritant en dweperig. Hellbrick? Welnee, dat is geen personage en een pratende steen die vergezeld gaat van tekens (smilies e.d.) die je op diverse internetfora zult tegenkomen bezorgt mij echt geen glimlach. Een zooitje gewapende maids? Nee, doe mij maar een gewone maid (met kattenoren het liefst). Er valt hier voor mij echt niets te halen. Bovendien is er eigenlijk amper karakterontwikkeling te vinden in de serie en dat is mede te wijten aan de afgeraffelde manier waarop ze er een eind aan maken en kiezen voor een simpele aanpak: meer actie. Iets van balans is hier echt ver te zoeken.  Niet dat ze het niet proberen, maar Alma’s ontwikkeling is er een uit het boekje (hij krijgt iets van een ruggengraat) en Ruri’s verhaal omtrent haar zuster is op zich aardig, maar veel te snel afgerond. Er was simpelweg te weinig tijd om er iets van te maken.

Ik heb me feitelijk geen moment vermaakt met Sacred Seven en ik ga de serie dan ook zeker niet aanraden. Wil je een vermakelijke Sunrise serie zien over mensen met superkrachten? Kijk dan liever Tiger & Bunny. Dit krijgt van mij maar een 2.5 out of 5 stars.

1 En op een dag was er een gebeurtenis in Assiah; en de vader van Rin Okumura, de duivel, was aldaar.
2 En de kerk was er ook, met zijn discipelen, om te vechten tegen de vader van Rin.
3 En als er drama ontbrak, zeide de moeder van Rin tegen hem: Hier is je duivelse zoon.
4 De duivel zeide tot haar: Zijn ure is nog niet gekomen.

Eh, ja… Een Bijbeltekst omzetten naar een samenvatting van een serie waarin de duivel zijn halfmenselijke zoon wil gebruiken om de aarde in vuur en vlam te zetten is zo makkelijk nog niet. Veel makkelijker is gewoon te tikken dat Ao no Exorcist een shounen serie is waarin een tweetal jongemannen een leven vol tegenslagen op positieve wijze proberen om te buigen door hun opleiding te volgen aan een of andere school voor jongelui die de strijd aan willen gaan tegen duivels. Probleem is, beiden zijn nazaten van Satan en een van de broers heeft nogal last van een wat opvliegend karakter, wat meestal leidt tot situaties die men liever ziet te voorkomen. Vooral gezien het feit dat hij feitelijk de vijand is van de groepering voor wie hij zich wil inzetten. Er zijn echter wat mensen, of wat er voor door moet gaan, die iets andere plannen hebben met de broers.

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik tot een aflevering of twintig een wat negatieve mening had over de serie. Er waren weinig dingen aan de serie die me konden bekoren. Om een serie echt te kunnen bekoren is wellicht één aspect het belangrijkste: de personages. En dat was bij deze anime niet echt een punt waar ik bij stond te juichen. Hoofdpersonage Rin Okumura is eigenlijk maar een irritant ventje, en dan vooral zijn stem. Broerlief Yukio is zo’n typische flapdrol die gebukt gaat onder het gevoel veel te veel verantwoordelijkheid te moeten dragen. Waar hij feitelijk de rol als beschermengel van Rin wil spelen, is het eigenlijk zo dat hij Rin alleen maar tegenhoudt in diens ontwikkeling. Niet dat Rin daar erg veel hinder van ondervindt trouwens, in typische shounenstijl weet Rin zich zo ook wel te ontplooien als een sterke good guy. Maar dat is niet iets waar je een serie op af moet rekenen natuurlijk.

De laatste paar afleveringen introduceert eindelijk iets van een echt plot. Deze was wel vanaf het begin half aanwezig, maar de eerste afleveringen neigen meer naar losstaande verhalen. De mensen, of wat er voor door moet gaan, met boze plannen brengen deze in uitvoering en uiteraard is Satan van de partij om zijn eigen plan te trekken. Het is toch wel dit verhaal wat mijn mening over de serie naar een wat positievere kant omboog, maar Ao no Exorcist is geen anime die ik in de toekomst nog een keer zou willen kijken. Dit geldt niet voor alle series die ik met een 3.5 out of 5 stars waardeer, maar bij deze anime heb ik toch wel het gevoel dat het een beetje een dertien in een dozijn serie is.

Ik zit me nu overigens sterk af te vragen welke serie met een Bijbels thema (soort van) ik meer dan bovenstaande waardering heb gegeven, maar er komt me even niets bovendrijven. Er zou toch genoeg voer moeten zijn voor een goed verhaal, de Bijbel zit toch vol intriges wat dat aangaat. Niet dat ik nu zit te springen om een Bijbels verhaal, doch zou er vast wel iets van te maken kunnen zijn. Iets meer seinen dan, want vechtseries hebben we voldoende op voorraad.

Hierboven zeg ik dan wel Bijbels, dit is wel oppervlakkig natuurlijk. Nergens worden er daadwerkelijk Bijbelverhalen gebruikt als bron voor de verhalen, het is meer een klassiek kerk vs. duivelse schepsels verhaal. Ik zie dan liever toch een serie over yokai, als ik heel eerlijk mag zijn.

Qua animatie blinkt de serie ook niet echt uit. Adequaat is denk ik het beste label wat je er aan kan hangen. De gevechten zien er aardig uit, maar als het aankomt op character designs is hier eigenlijk gek weinig om aan te prijzen. Ao no Exorcist heeft tevens weer een goed voorbeeld van anime logica, waarbij een rondborstige dame zich zo weet te vermommen dat het net lijkt alsof ze geen boezem heeft. Hoe dan toch? Maar enfin, dat soort vragen zijn voor een andere keer.

Voor diegene die de serie niet kennen: Toriko gaat over Toriko, een man met bovennatuurlijke krachten die al dan niet in opdracht van anderen de wereld afstruint naar bijzonder ingrediënten, die meestal in de vorm komen van monsterlijke dieren. In deze film vraagt een jongentje Toriko zijn dorpje te beschermen tegen een… monsterlijk dier.

De film speelt zich af voor de gebeurtenissen in de serie en biedt feitelijk weinig meerwaarde. Er is geen achterliggend verhaal met bijzondere onthullingen. Het is gewoon Toriko die zijn krachten aanwendt om een monster te verslaan en deze op te peuzelen. Het plot kent een half doorbakken twist waarbij het initiële gevaar enkel een gevaar is, omdat deze uit haar eigenlijke leefgebied is verstoten door een ander gevaar. Uiteraard maakt Toriko hier ook korte metten mee.

Er valt feitelijk weinig te vertellen verder. De animatie is van een ietwat betere kwaliteit in vergelijking met de serie, maar om nou te zeggen dat de film er fantastisch uitzag, nee. Sowieso ben ik geen fan van de character designs. Is Toriko’s metgezel die hij in de serie oppikt al een beetje een sul, het jochie wat Toriko om hulp verzoekt is hier een exponent van. Blijkbaar heeft Toriko wat met sullige jongentjes. Niet dat zijn gedrag sullig is trouwens, maar dat terzijde.

Ik zou zeggen: voor de liefhebbers van de serie die graag wat meer super-powered shounen actie willen zien. Een 3 out of 5 stars is wat ik er voor over heb.

Tiger & Bunny speelt zich af in een wereld waarin een aantal mutanten (met superkrachten), zogenaamde ‘Next’, vechten tegen criminaliteit, waarbij hun acties live worden uitgezonden op televisie. Deze heldhaftige daden zijn onlosmakelijk verbonden aan soort van onderlinge competitie. De outfits van de dames en heren zijn bovendien rijkelijk voorzien van reclame-uitingen. Oudgediende Kotetsu “Tiger” Kaburagi, vooral bekend om de nevenschade die hij aanricht bij zijn heldhaftige daden, wordt gekoppeld aan de rising star Barnaby “Bunny” Brooks Jr. De twee hebben een moeizame collegiale relatie, maar wanneer de nood echt aan de man komt…

Ik kan weinig anders doen dan denken dat Madhouse met hun X-Men adaptatie een voorbeeld had moeten nemen aan Tiger & Bunny. Ten eerste weet het verhaal te boeien en ten tweede zijn de personages veel beter uitgewerkt.

Verhaal zit er dan ook genoeg in. De langste rode draden draaien om Bunny en zijn niet al te fortuinlijke verleden. Al op jonge leeftijd werden zijn ouders om zeep geholpen en Bunny zint op wraak. Hoewel de rest van de helden niet echt een ultiem doel lijken te hebben in hun werk, heeft Bunny dus een eigen agenda en dit botst nog wel eens. Maar zoveel wat Bunny doet botst. Het botst vooral met de manier waarop Tiger zijn werk poogt te doen. Bunny heeft dan ook een beetje last van wat arrogante trekjes en Tiger is eigenlijk een beetje een flierefluiter. Na verloop van tijd gaan de twee toch zeer zeker met elkaar om en die ontwikkeling is een voorbeeld wat Tiger & Bunny gewoon goed doet: het geeft de personages een smoel.

Niet alle helden krijgen even veel tijd in het spotlicht, maar toch bij deze anime heb je wat meer het idee naar mensen te kijken dan bij de gemiddelde anime. Getroebleerde superhelden zijn echter niets nieuws natuurlijk, maar er wordt wel degelijk door de personages nagedacht over het hoe en wat. Waar de één twijfelt of een superheld zijn wel is wat ze wil, heeft een ander weer moeite met de manier waarop haar ouders haar behandelen. Het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt de personages zoveel geloofwaardiger. Tiger zelf heeft bijvoorbeeld een dochter (ook met Next krachten trouwens) en zijn pogingen haar te beschermen door zijn identiteit als superheld te verbergen (op een lichtelijk naïeve manier overigens) is tevens een sterk punt aan de serie.

De serie is ook redelijk vrij van publieke tegenstand tegen de superhelden. Het publiek lijkt de Next gewoon te omarmen, al is er aan de andere kant wel weer een antagonist die denkt dat Next de macht zouden moeten hebben en is er tevens een antagonist die wel een hekel heeft aan Next en ze uit de weg probeert te ruimen. Dat is dan ook meteen zo’n beetje het zwakste aspect aan Tiger & Bunny: de vijanden zijn redelijk cliché. Het is tekenend voor de kwaliteit van de serie dat dit niet automatisch betekent dat het saai is om naar te kijken, maar om heel eerlijk te zijn vond ik wel dat ze hier een te gemakkelijk pad bewandelden. Sowieso kan ik een hele rits aan kanttekeningen plaatsen bij de manier waarop de tweede helft van de serie zich ontwikkelde en mede daardoor kom ik bij deze anime niet verder dan een 3.5 out of 5 stars.

James ‘Logan’ Howlett is Wolverine, een mutant die schier onverslaanbaar is door zijn adamantium skelet (inclusief handige uitschuifbare klauwen) en een redelijk handige afwijking waardoor hij bijzonder snel van verwondingen geneest. Wolverine voelt zich op zijn pik getrapt wanneer een voormalig Japans liefje van hem door haar criminele vader uitgehuwelijkt wordt aan een andere crimineel om zo een pact te sluiten om meer macht te krijgen binnen de criminele wereld. Wolverine gaat op jacht om dit allemaal te voorkomen, maar de weg naar zijn doel is niet zonder gevaren.

Ik zou willen dat het laatste deel van bovenstaande samenvatting niet letterlijk was, maar helaas is dat niet het geval. Na een robbertje vechten met van alles en iedereen, waaronder een oude bekende om de creativiteit van de producers te benadrukken, gaat Wolverine samen met een Japanse jongedame – die uit is op wraak – in het hol van de leeuw de strijd aan. Probleem is dat er maar één weg leidt naar dat hol en je kan al raden dat deze vol lastige obstakels zit. Er wordt nog wel half uitgelegd over de historische opbouw van het eiland en de aanwezige infrastructuur, maar het verbergt niet de verbazingwekkende simpelheid van het gehele idee. De serie heeft echter geen pretenties iets meer te zijn dan een simpel ‘Wolverine vecht en overwint’, dus wat betreft voldoet het compleet aan de verwachtingen. Ik neem het de makers meer kwalijk dat ze, ondanks dat de serie maar twaalf afleveringen duurt, het standaard shounen-serie-met-tweehonderd-plus-afleveringen trucje gebruikt waarbij de held van het verhaal met een vijand vecht en dit langer dan een aflevering duurt. Veel duidelijker kun je het gebrek aan creativiteit niet maken.

Wolverine treft in Wolverine een tegenstander van formaat. In een werkelijk bijzonder hoogstaande creatieve uitspatting bedachten de producers een personage met zowat exact dezelfde mutatie als Wolverine. Blijkbaar leek het de producers interessant om Wolverine tegen zichzelf te laten vechten, waarbij het verschil vooral zit in het uiterlijk en karakter. Zijn tegenstander ziet eruit als een ronin en in plaats van klauwen kan hij een katana uit zijn pols tevoorschijn toveren. Hierbij vergeten ze echter dat het misschien ook wel interessant zou zijn als iemand dit gevecht zou winnen, maar nee, Wolveronin komt nog van pas in een later gevecht. Wolveronin heeft namelijk principes en principes zijn te koop. Zodra het contract van deze huurling niet meer ter zake doet keert hij zich rustig tegen de partij waardoor hij was ingehuurd. Geen idee of ze hem als een nobel persoon probeerden neer te zetten, maar ik heb daar toch wel een iets andere kijk op.

Er zitten zowaar een aantal twists in de laatste aflevering, maar dat verzacht het leed niet. Het is ook weer niet zo dat ik Wolverine zou omschrijven als een slechte serie (een 3 out of 5 stars) , ik denk dat ongeïnspireerd de lading beter dekt. Dit komt niet alleen naar voren in het vlakke verhaal, qua animatie is het ook niet echt wat. Net als in Iron Man is dit op zich prima in orde, maar ook hier leven de personages niet echt. Ik had ergens verwacht dat Wolverine prima zou werken als anime-karakter, helaas was daar niet echt sprake van. Wellicht had hij wat metgezellen nodig die hem beter uit de verf zouden kunnen laten komen, waar hij nu mee optrok was in ieder geval niet bevorderlijk voor zijn personage.

Akito Takagi heeft ook de ambitie schrijver te worden, schrijver van manga om specifiek te zijn. Wanneer hij op een dag een schoolschrift vindt van een klasgenoot is hij de onder de indruk van diens tekenkunsten. Hij stelt voor om samen een mangaproject te beginnen. De klasgenoot, genaamd Moritaka Mashiro, wil hier eerst maar weinig van weten, maar Takagi gebruikt wat behendige chantagetechnieken om hem over de streep te trekken. Mashiro blijkt het neefje te zijn van een ooit succesvolle maar inmiddels overleden mangaka. Hierdoor heeft hij een beetje een idee wat hen te wachten staat, iets wat de twee wellicht op weg kan helpen naar een succesvolle carrière. Komt nog eens bij dat Mashiro een oogje heeft op klasgenote Azuki Miho, een jongedame met de ambitie om seiyuu te worden. Wanneer hij zijn gevoelens tegen haar uit, wederom door toedoen van Takagi overigens, spreken ze af dat ze gaan trouwen wanneer hij doorgebroken is als mangaka en zij een succesvolle seiyuu is.

Volgens mij mag ik van geluk spreken dat ik de manga van Bakuman niet heb gelezen. Ik heb genoeg mensen zien klagen over de anime en hoe die ten opzichte van de manga bijzonder traag is. Nu moet ik toegeven dat de anime inderdaad maar weinig haast heeft om het verhaal te vertellen, maar om nu te zeggen dat het erg traag is, nee. Natuurlijk, er zijn zat afleveringen waarin eigenlijk geen progressie wordt geboekt, maar als erg storend heb ik het niet ervaren. Het tempo werd er overigens niet beter op toen bekend werd dat er een tweede seizoen zal worden uitgezonden.

Bakuman is op zich interessant, het geeft een kijkje in de wereld van de manga en hoe het er achter de schermen aan toegaat. Nu heb ik werkelijk geen idee of de inhoud van deze anime/manga in lijn ligt met hoe er in het echt aan toegaat, maar ik ga er gemakshalve van uit dat het niet een compleet verzinsel is. De anime toont hoeveel werk iemand moet verrichten om daadwerkelijk een paar pagina’s te mogen vullen in een tijdschrift, maar kijkt ook naar de manier waarop de uitgever te werk gaat als het aankomt op wat zij in hun tijdschrift laten zien. Hierbij is er soms wat teveel aandacht voor het technische gedeelte, met stemgedrag van de lezers, enquêtes, etc. Veelal zaken waarbij ik dacht, het zal wel. Ik vond het overigens amusant dat, in tegenstelling tot veel anime, er voorbeelden van andere (succesvolle) manga worden genoemd die ook daadwerkelijk bestaan. Begrijpelijk ook, het zegt niemand wat als er wordt gesproken over het succes van Jio-san no yume no sekai ^[2], aangezien die titel simpelweg niet bestaat.

Er zit echter ook een nadeel aan het feit dat bestaande manga worden aangehaald: de verhalen die Mashiro en Takagi verzinnen lijken hierdoor nog net iets matiger dan ze daadwerkelijk zijn. Ik kan me heel goed indenken dat de verhalen die de twee bedenken nimmer van echt goede kwaliteit kunnen zijn, maar er had toch wel iets meer aandacht aan besteed mogen worden. Het enthousiasme van de redacteur die het werk van de twee beoordeelt komt hierdoor een beetje over als een farce. Tenminste, ik zou niet heel erg onder de indruk zijn van de verhalen.

Het romantische aspect van de serie, waarbij er twee elkaar dus eeuwige trouw lijken te beloven voordat ze elkaars handje überhaupt hebben vastgehouden, is wat mij betreft een beetje een dissonant. De ongemakkelijkheid waarmee de twee met elkaar omgaan is haast meelijwekkend. Natuurlijk, ik weet hoe het is om verliefd te zijn^[3], ik weet hoe het is om amper een normaal woord te kunnen uitstamelen, ik weet hoe het is om peentjes te zweten bij enkel en alleen de aanwezigheid van de ander, maar hier zet je je normaal toch echt een keer overheen. Het is niet zo dat hij totaal niet over een ruggengraat bezit, als het aankomt op zijn ambitie om mangaka te worden laat hij toch echt zien er één te hebben. De uren die hij spendeert aan zijn tekenkwaliteiten, de wijze waarop zijn moeder eigenlijk wat anders voor ogen heeft als het aankomt op het leven van haar zoon, het lot van zijn oom, hij weet wat hij wil doen en zet alles op alles om zijn doel te bereiken. Maar haar telefoonnummer vragen aan het meisje waarmee hij zijn leven wil delen is teveel gevraagd.

Waarom ze elkaar met rust laten is me overigens echt een raadsel. Elkaar de ruimte geven om zelf eerst carrière te maken betekent volgens mij niet direct dat je elkaar enkel wat mailtjes mag sturen. Het moet toch wel mogelijk zijn om èn je eigen ding te doen èn een relatie te hebben^[4]. De relatie tussen Takagi en Kaya Miyoshi, bijvoorbeeld, laat zien dat het toch best mogelijk is. Hoewel deze liefde zo af en toe wel de werkrelatie tussen Mashiro en Takagi op scherp lijkt te zetten werkt het verder prima. Wellicht dient het ter illustratie dat er geen geijkte wijze is om je ambities waar te maken trouwens, nu ik er zo over nadenk.

Het hele gedoe tussen Mashiro en Miho leidt er overigens wel toe dat Mashiro en Takagi een gesprek hebben met de moeder van Miho. Deze dame weet de twee een verhaal te vertellen over een liefde uit haar jeugd en uiteraard zijn er dan opeens allemaal cirkeltjes rond. Dat dit echter ergens in het begin van de serie gebeurt vond ik een wat mindere keuze. Het zou iets meer impact hebben gehad wanneer dit pas na verloop van tijd kwam bovensijpelen. Maar goed, klein detail. Bakuman is wat mij betreft gewoon een aardige serie: 3.5 out of 5 stars

1. Honkbal.
2. Een Guguru vertaling van Gio’s Droomwereld.
3. Lang geleden overigens.
4. Al heb ik daar zelf nou ook weer niet de beste ervaringen mee eigenlijk.

Nurarihyon no Mago is feitelijk de zoveelste shounen/coming of age serie waarin de hoofdrolspeler een aantal lastige obstakels moet zien te overkomen om tot volle bloei te komen. Qua basis is er dan ook echt niets nieuws onder de zon te vinden in deze serie. Toch wist de serie me best wel te boeien, op het wat stroeve begin na. Wellicht heeft het punt dat het om youkai draait hier een belangrijk aandeel in. Tenminste, een semi-mythologische aanpak bevalt me over het algemeen wel. Ook hier wordt een groot deel van de youkai wat kinderlijk neergezet, ze zien er bijna onschuldig uit als het ware. Dit is wellicht om de wat belangrijkere en in potentie gevaarlijkere youkai wat meer op te laten vallen. Of wellicht om te laten zien dat youkai op zich geen gevaar betekenen voor de mensheid. En dat is natuurlijk wat Rikuo wil, een wereld waarin mensen en youkai elkaar niet bevechten. Dit is op zich niet zo verwonderlijk, een protagonist neerzetten die er op uit is om een robbertje uit te vechten met de mensheid levert denk ik maar weinig sympathie op.

De serie bestaat feitelijk uit twee delen, in het eerste deel moet Rikuo zien af te rekenen met een klein groepje opstandige youkai waarbij in het tweede deel een megalomane tanuki de strijd wil aanbinden met de Nura clan. Tenminste, dat is aan de oppervlakte. De anime draait meer om Rikuo en zijn bijna innerlijke strijd vrede te vinden met feit dat hij een youkai is. Interne acceptatie binnen de Nura clan is het eerste doel, acceptatie met zichzelf het tweede. Helaas wordt de innerlijke strijd eigenlijk maar kort belicht, Rikuo lijkt zich in het begin niet bewust van zijn youkai-vorm (die alleen ‘s nachts naar voren kan komen), maar dat lijkt meer een leugen van Rikuo, een leugen omdat hij het nog niet geaccepteerd heeft. Later blijkt hij wel degelijk bewust te zijn van zijn twee kanten en sluit een compromis met zijn youkai-ik. Maar zoals ik al zei, dit wordt m.i. wat te snel gedaan, er ging  weinig aan vooraf. Dat zijn youkai-zijn gevaar oplevert voor zijn menselijke vrienden is voor hem ook weinig stof tot nadenken trouwens. De balans lijkt hier een beetje mank te lopen.

Al met al vond ik het een redelijk goede serie, de animatie was prima (vooral tijdens het grote eind-gevecht), de personages vermakelijk en het verhaal boeiend genoeg. Maar ik miste iets, dat kleine beetje wat de serie speciaal moest maken. Ik kan het niet precies omschrijven maar een aflevering van Nurarihyon no Mago bleef meestal liggen tot ik er echt tijd voor had, het had weinig prioriteit. Dat is op zich al een teken aan de wand natuurlijk. Een 3.5 out of 5 stars.

Dit tweede seizoen van Heaven’s Lost Property kan helaas niet tippen aan het eerste seizoen. Was het eerste seizoen ergens nog een beetje verfrissend, Sora no Otoshimo Forte lijkt meer een herhaling van stappen en kent bovendien een aantal bijzonder geforceerd overkomende elementen om de humor wat op te schroeven. Het is nou net die humor die in dit tweede seizoen een stuk minder is. Het is een beetje een ‘been there, done that’ gevoel wat dit seizoen uitstraalt. Zelfde spelers, twee nieuwe angeloids en wederom pogingen een serieus verhaal erin te verweven die gewoonweg niet heel erg boeit. Hoewel er wel een poging wordt gewaagd om dit verhaal een wat dreigender karakter mee te geven eindigt alles zoals het begon, alleen is het huishouden van Tomoki er wat groter op geworden.

Het niveau van de humor is, zoals ik al tikte, niet wat het was in het eerste seizoen. Er zaten mijn inziens toch echt een paar draken van afleveringen tussen waarbij er amper moeite wordt gedaan om de humor scherp en fris te houden. Een spelshow waarbij een fout antwoord leidt tot een val in één of ander goedje betekent bij Tomoki bijvoorbeeld dat hij een halve aflevering met een drol op zijn hoofd loopt. Dit soort humor werkt voor mij in deze serie niet zo. Forte heeft net als het eerste seizoen ook weer veel last van deformed personages en hoewel ik daar op zich weinig moeite mee hebt (eerder kon ik er overigens eigenlijk niet zo goed tegen) wordt het nu gewoon teveel gebruikt. Om even een grap te benadrukken is deformity een veelgebruikte stijlvorm, maar een halve aflevering een miniatuurversie van Tomoki zien terwijl de rest van de cast in normaal formaat rondloopt hoeft voor mij echt niet.

Het is nou ook weer niet zo dat Forte me erg tegenstond maar ik heb me hier echt stukken minder mee vermaakt dan het eerste seizoen. Zonde ergens toch wel, het heeft op zich genoeg stof om er meer van te maken. Het onderliggende verhaal hoeft voor mij niet zo, een complete aflevering de humor buitenboord zetten in iets wat gewoon een comedy is breekt wellicht het stramien, maar het dan weer opvolgen met een complete nonsens-aflevering getuig eerlijk gezegd niet echt van producers met een idee.

Vooruit, een 3.5 out of 5 stars voor de stukken die wel geslaagd waren. Een derde seizoen mogen ze van mij echter wel laten.

Bepaalde (grote) franchises kunnen een voorbeeld nemen aan de One Piece films. Vermakelijk, mooie gevechten, kleurrijke tegenstanders en dat alles ondanks dat ook deze films totaal buiten de canon van de serie om gaan. Dit betekent vooral dat er eigenlijk niets kan en mag gebeuren waardoor de crew iets blijvends overkomt, zoals de dood van een lid van de crew of een schip wat later door duikers als wrak kan worden bezocht. Maar in tegenstelling tot andere franchises houdt dit niet meteen in dat er dan totaal geen risico wordt genomen. Binnen de context van de film is er toch best een prijs te betalen en deze film toont dat goed aan.

Het is op zich best een duister verhaal, Gasparde is absoluut geen lieverdje en de focus van de film ligt deels op één van de slachtoffers van Gasparde. Uiteraard weten de producers dit uiteindelijk om te bouwen tot een sentimentele climax om de filmkijkers met een beetje een goed gevoel naar huis te laten gaan. Nu is dat ergens een beetje het manco van veel van de verhaallijnen in de serie zelf, dus het zou ergens raar zijn als dat in een spin-off niet zou gebeuren. Het verschuiven van de focus is trouwens geen verkeerde keuze, bij-personages hebben in One Piece wel vaker een verhaal te vertellen en deze film is daar geen uitzondering op.

Qua animatie hetzelfde verhaal als bij elke One Piece film: hoger budget = betere animatie. In vergelijking met de vorige film is het dit keer gekozen voor een wat minder kleurrijke aangelegenheid en dat past heel goed bij de sfeer die de film uitademt.

Wederom een geslaagde film: 4 out of 5 stars.

1. De monetaire eenheid in het One Piece universum.
2. De naam van de boot van Luffy en kornuiten.