Een groepje meisjes maakt het elkaar soms zuur, vinden elkaar soms leuk, fantaseren soms over elkaar, en doen vooral bijzonder weinig productiefs.

Yuru Yuri is een soort van K-ON! met lesbische jongedames. De verhalen c.q. avonturen van de dames gaan eigenlijk werkelijk nergens over en onder de oppervlakte broeit het van de lesbische subtekst. Nou ja, subtekst, eigenlijk ligt het er wel degelijk dik boven op. In tegenstelling tot K-ON! wist Yuru Yuri me echter niet zo te boeien. Niet dat het slecht was, maar ik had niet zo veel met de personages. Hoewel ik bij sommige jongedames en hun trekjes wel af en toe een glimlach tevoorschijn kon toveren, bleek maar weer eens dat de kracht van herhaling ook grenzen kent. Neem bijvoorbeeld Chitose Ikeda en haar lesbische fantasietjes. Je weet halverwege zo ongeveer hoe dit in zijn werk gaat, Chitose ziet wat, fantaseert er wat op verder, zet haar bril af en krijgt een bloedneus. Het meest grappige aan dit was wellicht wel dat de fantasietjes vreemd genoeg nooit betrekking hebben op haarzelf. Het is niet dat ik het vervelend vond, overigens, maar overdaad schaadt.

Voordat ik nu verval in het oeverloos aanhalen van personages en het opsommen van dingen ik wat minder vond en het daardoor net lijkt of ik de serie helemaal niet kon waarderen, ga ik eens iets noemen wat ik op zich wel vermakelijk vond. Zoals Akaza Akari’s rol in de serie. Waar ze in het begin een hoofdrol lijkt te spelen, verdwijnt haar aanwezigheid steeds meer naar de achtergrond. Niet zozeer omdat haar mogelijke rol is uitgespeeld binnen het verhaal, aangezien er eigenlijk geen verhaal is, maar meer omdat dat haar rol is. Ze klaagt zelf een beetje over haar mate van aanwezigheid en dit speelt bijna iedere aflevering een rol aan het begin. Maar ook daar is “Akarin” op een gegeven eigenlijk niet meer aanwezig. Dit soort metahumor beviel me wel.

De anime kent aardig wat driehoeksverhoudingen, waarbij bijvoorbeeld persoon A persoon B leuk vindt, terwijl persoon B persoon C leuk vindt en persoon A aan persoon D wordt gekoppeld in de lesbische natte dromen van persoon E. Dit is kami-samadank allemaal lekker luchtig en totaal ontdaan van geforceerd drama. Maar dit is dan ook een komedie zonder al te veel serieuze invalshoeken, dus drama was ook zeker niet op z’n plaats geweest.

Yuru Yuri was bij tijd en wijle vermakelijk, maar erg hoog op mijn favorietenlijst van het zomerseizoen staat het zeker niet. Een 3 out of 5 stars.

Ingrediënten:

• Een drietal scholen op één groot landgoed
• Een jongedame
• Een étoile
• Wat lesbiennes
• Geen mannen/jongens
• Een paar lesbiennes
• Een pallet bitches
• Een klein beetje moe (niet moe als in geen energie hebben)
• Nog meer lesbiennes
• Een vleugje drama

Bereidingswijze:

Plaats de jongedame over naar één van de drie school scholen en laat haar in aanraking komen met de étoile (die de drie scholen representeert). Zorg er voor dat de jongedame compleet in katzwijm valt en laat de étoile vervolgens het restant van de serie spelen met de gevoelens van de jongedame en net op het moment dat de jongedame op het punt staat over haar heen te zijn haar schaken om samen weg te vluchten. In de tussentijd laat je de lesbische roommate van de jongedame steeds buiten de boot vallen. Doe dit wel op een manier waarop de jongedame zich compleet onbewust lijkt van de gevoelens van het lonkende meisje waar ze af en toe bij in bed kruipt.

Serveren:

Serveer Strawberry Panic met een groot aantal lesbiennes die elkaar van de troon proberen te stoten (bijna letterlijk, als het aankomt op de étoile-verkiezingen). Gebruik hier bij voorkeur wat bitches bij.

Het resultaat:

Een bij tijd en wijlen slaapverwekkende vertoning die overkomt als een parodie.

Ik zat me soms serieus af te vragen waarom iedereen zo verschrikkelijk serieus is. De serie is gelardeerd met aardige stukken drama, maar er zitten ook aardig wat momenten in waarbij ik de neiging had ‘oh, get real!’ te roepen richting het scherm. Iets wat overigens niet helpt, anders was Orihime^[1] al lang van het beeldscherm verdwenen. Het drama ligt er zo dik bovenop de hele tijd, er is amper plek voor subtiliteiten. Niet dat het drama altijd slecht is overigens (wat ik zojuist al zei ook), zo heeft mevrouw de étoile wel een interessant verhaal te vertellen. Er waren eigenlijk twee étoiles maar één daarvan is overleden en het overgebleven exemplaar heeft daar een trauma aan opgelopen. Wat wel blijkt als ze de jongedame uitnodigt voor een onderonsje in een stulpje ergens in een bos. Wat een leuk samenzijn had moeten wezen (en waarover Yuri fans stiekem aan het fantaseren waren) loopt uit op een onvervalst portie drama als étoile-sama haar ware kleuren toont. Nou ja, ware kleuren, op dat moment dan, de étoile van voor de dood van de andere étoile (het is bijzonder handig als je geen namen in een bespreking gebruikt niet?) was een vrolijk kind, dit hier was een wrak. Past perfect bij de zwarte kledij die ze doorgaans draagt overigens. Tijd voor de jongedame dat vreselijke wicht wat étoile-sama eigenlijk is voor eens en altijd te vergeten zou je denken.

De jongedame (vooruit, een naam: Nagisa Aoi) vond ik ook niet echt een personage die mij lag. Het is bijzonder lastig voor een serie mij te bekoren als de hoofdpersonages me niet echt liggen en Strawberry Panic had daar ook wel iets onder te lijden. Niet dat de hele serie alleen maar draaide om Nagisa en étoile-sama trouwens, er waren nog wel wat meer lesbiennes die de show probeerden te stelen. Zoals de tomboy-achtige amazone Amane Ootori, een populaire dame die alleen al door aanwezig te zijn de harten sneller doet kloppen van een grote groep meisjes (echt bizar hoe dat ging). Zij laat haar oog vallen op Hikari Konohana, een verlegen (en teer) meisje wat zingt in een koortje. Natuurlijk drentelen ze constant om elkaar heen maar nemen beiden eigenlijk niet het initiatief de labia oris^[2] van de ander te proeven. En het duurt maar en het duurt maar totdat je eigenlijk de aandacht dreigt te verliezen.

Naar het eind toe wordt alles wat interessanter, worden de bitches iets minder bitchy (na eerst het toppunt te hebben bereikt, poging tot verkrachting enzo) en lijkt er zowaar iets van verhaal in te zitten. Maar dat redt de serie in mijn ogen niet. Sowieso vond ik de setting wat merkwaardig, er komen zover ik heb kunnen ontwaren geen jongens/mannen in voor maar de producenten hebben ook goed hun best gedaan te verbergen waar het zich afspeelt en in welk jaartal. Er is amper technologie te zien (een trein en een auto, maar bijvoorbeeld geen televisie te bekennen) en van de wereld buiten het terrein zie je ook amper wat. Het is nu ook weer niet zo dat het de setting benauwend is (genoeg ruimte daar) maar het legt wel beperkingen op aan het verhaal.

Kort samengevat: een 3 out of 5 stars voor de moeite.

1. Bleach
2. Gewoon ‘lip’, smeerlap.

Candy Boy zou ik zo op het eerste oog hebben overgeslagen, ik bedoel, twincest^[1] als tag? Maar goed, Frostii deed de fansubs van deze serie en Frostii staat op één of andere manier voor kwaliteit in mijn visie.

Gelukkig viel het allemaal wel mee met deze ONA, het is geen hentai dus ziekelijke seksscènes^[2] hoef je niet te verwachten. Het is eigenlijk meer een slice of life anime die bovendien verschrikkelijk lief en cute is. Schooltaferelen, gewicht, geldprobleempjes, typisch onderwerpen voor een slice of life. Ik zat wel constant te vrezen dat de serie zou ontsporen maar gelukkig gebeurde dat niet. Sterker nog, ik heb me er reuze mee vermaakt. De liefde van de twee zusjes gaat weinig verder dan het delen van het bed (om te slapen), handjes vasthouden en een enkele zoen. Gelukkig maar ook, als ik ‘echte’ incest wil zien kijk ik wel Aki Sora^[3].

De animatie was puik voor elkaar (geen Urda taferelen hier) en de karakterontwerpen mochten er ook zijn, zij het dat het allemaal niet zo heel origineel aanvoelde. Eigenlijk is het ergens wel spijtig dat dit soort animatie als ONA verschijnt en niet als reguliere tv-serie, menig serie kan hier een voorbeeld aan nemen. Hier geen scènes waarbij de personages amper herkenbaar zijn en zelfs de achtergronden lijken dynamischer dan het gros van de anime te bieden heeft^[4].

Al met al een bijzonder plezierige serie, ik zou een eventueel vervolg zeker niet aan me voorbij laten gaan.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

1. Walgelijk idee niet? Vergeet niet, het zat zelfs in Star Wars episode V: The Empire Strikes Back, met de zoenende Leia en Luke.
2. Ik wilde hier liefdesscènes tikken, maar dat staat een beetje haaks op wat hentai meestal is.
3. Aki Sora is ook geen hentai, maar wel bijzonder expliciet met betrekking tot de seksrelatie tussen een broer en een zus
4. Voor de mooiste voorbeelden qua levendige achtergronden moet je een Ghibli hebben

Fumi en Akira zijn twee jeugdvriendinnetjes die door omstandigheden een aantal jaren van elkaar gescheiden waren. Wanneer Fumi weer in haar oude stadje komt wonen kunnen de twee hun banden weer aantrekken. Een verhaal over liefde en vriendschap.

Ik noemde de serie dus Lesbian Snorefest en eigenlijk was dat het ook. Een centraal thema in deze serie is ‘who was your first love?’ en Fumi doet daar even over om te herinneren wie dat ook alweer was (je kunt vast wel raden wie). Niet dat de twee opeens een spetterende relatie krijgen in deze anime want Fumi openbaart haar liefde nimmer aan Akira, de twee zijn gewoon heel goede vrienden en de geaardheid van Fumi is geen enkel probleem voor Akira. Er gebeurt eigenlijk bizar weinig in dit verhaal en moet het vooral hebben van de sfeer. Gelukkig maar dat die sfeer wel goed zit, zachte kleuren, mooie dromerige achtergronden, rustige muziek, het complete plaatje is zeker niet verkeerd. De tegenstelling tot Michiko to Hatchin (wat op dezelfde zender en hetzelfde tijdstip werd uitgezonden) kon bijna niet groter zijn. Aoi Hana zou ik niet zo snel een aanrader noemen maar ik heb er stiekem toch wel van genoten.

3.5 out of 5 stars