In een hopelijk alternatieve toekomst leeft een deel van de bevolking van de aarde in een grote zwevende stad, Musashi. Dit deel van de bevolking lijkt niet echt goede vrienden te zijn met een ander deel van de bevolking en ze maken dan ook ruzie. Op een of andere manier reflecteren de resulterende conflicten gevechten die vroeger hebben plaatsgevonden, waarbij de Sengoku periode centraal lijkt te staan. Maar de geschiedenisboeken missen wat informatie wat er heeft plaatsgevonden na een specifiek jaartal. De olijke Toori Aoi heeft zijn zinnen gezet op het scoren van een jongedame, Horizon Ariadust, die al dan niet is wie ze moet voorstellen en zij lijkt centraal te staan in het conflict wat is ontstaan. Toori gaat vol goede moed de strijd aan.

Deze anime slaagt er prima in om een hele sloot niet onaardige concepten (de zwevende stad bijvoorbeeld) en een hele sloot idiote concepten (een studentenraad met veel te veel macht) in één verhaal te gieten en daar spijtig genoeg een niet al te beste serie van te mixen. Ik was op voorhand al lichtelijk sceptisch over de niet geringe hoeveelheid bronmateriaal en of dat wel in een kortlopende serie (twee keer dertien afleveringen, er komt nog een seizoen) te proppen was. Het resultaat was in mijn visie dan ook een bevestiging dat het inderdaad eigenlijk niet te doen is.

Ik vergeleek het in eerste instantie met Infinite Stratos, maar die serie is toch wel iets toegankelijker dan deze anime. Het grootste probleem met Kyoukai Senjou no Horizon is wat mij betreft simpelweg de setting. Het is op zich inherent aan het verhaal, maar er is een reden dat er een zwevende stad is en die reden wordt enkel genoemd, niet getoond. Natuurlijk moet je ergens het verhaal beginnen en de voorgeschiedenis maar ter kennis aannemen, maar de voorgeschiedenis klinkt interessanter dan het verhaal wat de anime voorschotelt. Teveel onzinnige gevechten, teveel grote borsten (ja, echt), oninteressante personages (hallo Toori en Horizon) en een overdosis aan onzinnige elementen die verder geen enkel deel lijken uit te maken van het verhaal en enkel dienst te lijken doen om maar te laten zien dat de serie anders is dan andere series.

Op een paar lichtelijk duistere elementen na, zoals een jongedame die door het leven gaat als jongeman om bepaalde redenen, is de serie me bovendien wat teveel op humor gericht. Met name Toori is hier verantwoordelijk voor, met zijn onverantwoorde gedrag en lichtelijk perverse neigingen. De serie had in mijn optiek ook wel zonder gekund en had wellicht in dat geval wat hoger gescoord dan de 2.5 out of 5 stars die ik het nu geef. Ik wil niet zeggen dat humor in serieuze verhalen niet werkt, maar het werkt zeker niet zoals het hier wordt gepresenteerd. Maar goed, de in mijn ogen foeilelijke character designs en wat overdreven proporties bij een groot deel van de dames werken ook niet mee. Het is een combinatie van factoren die Kyoukai Senjou no Horizon tot een anime maken waar ik geen fan van ben en ook nooit zal worden. Het tweede seizoen zal ik echter niet aan me voorbij laten gaan, wellicht dat het verhaal beter wordt, maar ik reken er niet op.

Quon is zo op het oog een doodgewone jongeman. Hij is echter in het bezit van superkrachten en mensen met superkrachten zijn gejaagd wild. Gelukkig voor hem is hij onsterfelijk en gelukkig voor andere mensen met superkrachten wil hij deze allemaal redden uit de klauwen van een overheidsorganisatie die als enige taak lijkt te hebben het opsporen van dergelijke mensen. Maar kan Quon iedereen wel redden?

Deze eerste film uit een langere reeks doet in mijn opinie bijzonder goed zijn best om aan te tonen dat er hier weinig originele inhoud valt te halen. Het voelt echt aan alsof het een beetje een generieke shounen betreft, dit terwijl er toch een paar aardige concepten in verwerkt zitten. Ik doel dan overigens niet op de superkrachten, maar meer op de organisatie en dan vooral het personeel wat ingezet wordt. Cyborgs zijn vaak een intrigerend idee, mits de uitwerking daarvan goed is. In Towa no Quon bevalt het me vooralsnog wel, en dan vooral de wijze waarop men omgaat met het mogelijk compleet uitschakelen van emoties en hoe dat het laatste restje mensheid op stop zet. Dit staat een beetje in contrast met de wijze waarop ze redelijk onmenselijk pogen om te gaan met de mensen met superkrachten, die in hun ogen een gevaar zijn en er geen poging lijkt te worden gewaagd hier iets mee te doen. Quon vecht dan ook niet alleen uit lijfsbehoud tegen hen, hij ziet potentie in dergelijke mensen en niet als een gevaar per se.

Overigens is er (nog) niet heel gek veel aandacht voor de organisatie en haar leden, maar dat kan later nog wel komen. Deze eerste film dient meer als kennismaking met Quon, zijn vrienden en vooral Quons strijd om iedereen te willen redden. Uiteraard een redelijk naïef streven, maar bewonderenswaardig. Zij het dat Quon in mijn opinie een generieke shounenheld is: de meesten van hen hebben de neiging anderen te willen helpen, desnoods ten koste van hun eigen bestaan. Bij Quon is er natuurlijk die gigantische cheat dat hij maar niet dood wil gaan, dat maakt het allemaal wel een stuk makkelijker.

De film was niet onaardig geanimeerd, heel erg bijzonder kan ik het echter niet noemen. Adequaat dan maar. Ik moet nog maar zien welke kant de vervolgfilms op gaan, maar deze film was net boeiend genoeg om me dat af te vragen. Een 3 out of 5 stars kortom. Ik moet hierbij wel zeggen dat shounenseries en -films in zijn algemeenheid me zo langzamerhand steeds minder weten te vermaken, en daar heeft mijn oordeel over deze film wellicht ook onder te lijden. Het idee dat ik het allemaal al een keer gezien heb bekruipt me steeds meer, maar dat geldt eigenlijk voor meerdere genres.

Vash the Stampede kent een zwervend bestaan. Ergens blijven is niet echt een optie, daar de prijs die op zijn hoofd staat niet gering is en dat ongetwijfeld zal leiden tot problemen. Waar de prijs op zijn hoofd precies op gebaseerd is, is hem een raadsel, zijn vreedzame karakter en gebrek aan bereidheid om zijn wapen te trekken doet vermoeden dat er sprake moet zijn van een vergissing. Het is echter wel dat karakter wat hem in de problemen brengt, wanneer hij een vervaarlijke bandiet laat lopen en jaren later hem weer tegen het lijft loopt. Zal Vash hem het hoofd weer kunnen bieden?

Het is niet helemaal duidelijk of deze film zich in een alternatief universum afspeelt of simpelweg ergens tijdens de serie plaatsvindt. Het is in ieder geval een van deze twee opties, gezien de aanwezigheid van een bepaald personage. Nu is dat volgens mij een redelijk populair personage, dus ik kan de keuze wel begrijpen om hem toe te voegen. Niet dat het overigens eigenlijk iets toe doet, ik ga niet zitten miepen over dat ik liever een prequel of sequel had gehad en tig andere personages. Oh, wacht, ik ga een beetje miepen over dat ik liever een film had gehad die niet aanvoelde alsof het een zes afleveringen tellende arc uit de serie was. Begrijp me niet verkeerd, het is op zich een goede film, maar alles voelt wel een beetje aan alsof het gewoon een verhaallijn was uit de serie.

Het gevolg daarvan is uiteraard dat er weinig consequenties zijn voor de personages uit de serie en dat is wel spijtig. Liever had ik toch een verhaal met wat meer impact gehad. Nu is het gewoon een avontuurtje met elementen die we al kennen en vervolgens loopt iedereen gewoon weer weg zonder dat er iets gebeurt waar ze later (in de serie dus) ‘last’ van hebben. Mijn persoonlijke voorkeur gaat liever uit naar een onverklaard voorval of een zinsnede uit de serie waar de film een verhaal bij vertelt, maar dat zou betekenen dat de producers van de serie van te voren al hadden moeten weten dat men meer dan tien jaar later nog een film zou maken.

IJdele hoop natuurlijk. Neemt niet weg dat deze film eigenlijk gewoon prima te pruimen is. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars, omdat de film feitelijk niets toevoegt aan de al bestaande canon. Er zitten echter genoeg elementen in die het leuk kijkvoer maken. Uiteraard is er Vash’s standaard gedrag, zijn miraculeuze wijze van overleven, de absurditeit van de ‘bad guy’, de medewerksters van de verzekeringsmaatschappij die Vash meer dan eens tegen het lijf lopen, etc. etc. Good old Trigun, zeg maar. Als extraatje is er dit keer een vrouwelijke bountyhunter met een aardig portie skills, met als minpunt dat ze allergisch is voor mannen. Deze prima mix levert gewoon een aardige film op, dus kijken zou ik zeggen.

In deze anime draait het om twee personages, Goro Saruwatari en Jack F. Woodbridge, twee vrienden die beiden centraal lijken te staan in een race naar de maan, alwaar een nieuwe bron van energie is ontdekt. De paden die beiden bewandelen zijn echter behoorlijk verschillend. Waar Goro zich inzet voor een internationale organisatie die wat meer gebaseerd lijkt te zijn op samenwerking en openheid van zaken is Jack onderdeel van een geheime (Amerikaanse) missie om de energiebron met militaire macht te monopoliseren.

Seizoen twee sluit prima aan op het eerste en is alle opzichten gewoon een continuatie van het verhaal.  Seizoen één besteedt aandacht aan de training van vooral Goro, het tweede seizoen wordt (eindelijk) de weg richting de maan ingeslagen. Hierbij gaat er natuurlijk van alles mis, krijgen sommigen astronauten noodgedwongen het eind van hun loopbaan in zicht (niet zelden door dood te gaan) en is er ook nog een onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden. Moonlight Mile mag dan wel sciencefiction zijn, het wijst wel degelijk naar een realiteit die er ooit was in het ‘echte’ leven. De onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden was namelijk een overleden astronaut uit het Oostblok en uiteraard was dit niet publiekelijk bekend dat deze astronaut zijn einde had gevonden in de ruimte.

De Japanse bedenker van het verhaal zet bovendien duidelijk de Verenigde Staten als halve boeman neer en dit sentiment is niet heel zeldzaam in anime en wellicht bij Japanners die nog steeds de Tweede Wereldoorlog niet zijn vergeten. Uiteraard worden de Chinese buren ook niet overgeslagen, die op eigen houtje de ruimte willen gaan bedwingen en eigenlijk de eerste partij wordt die in een militair conflict belanden met de geheime Amerikaanse aanwezigheid in de ruimte. Intrige genoeg wat dat betreft, maar heel erg veel aandacht is er eigenlijk ook weer niet voor. De meeste tijd wordt toch wel besteed aan de mensen in het verhaal en hoewel een aantal van hen duidelijk larger than life zijn, weet de serie me wat dat betreft wel te bekoren. Zelfs de populaire jongedame (al is er wat discussie over het ‘jonge’ in jongedame) die verslag doet vanaf de internationale expeditie is een vermakelijke toevoeging.

Helaas zitten er ook wel wat elementen in die de serie een wat vreemde wending geven, maar dat mag de pret niet drukken. Moonlight Mile blijft ook in haar tweede seizoen een prima anime, alleen ben ik wel bang dat het verhaal in animevorm nooit zal worden afgemaakt, want ja, ook dit kent weer een open eind. En dat open eind snakt echt naar meer. Graag zie ik ooit nog eens keer hoe de hele situatie op de maan zich ontwikkelt, maar ik denk dat dit betekent dat ik Japans moet leren lezen en de manga zal moeten importeren. Spijtig, maar toch vind ik deze anime zeer zeker een aanrader. Een 4 out of 5 stars.

In het kort gaat Legend of the Galactic Heroes over een principiële oorlog tussen twee denkbeelden, waarbij de hoofdpersonages, Reinhard von Lohengramm en Yang Wenli, de geniale breinen zijn van hun respectievelijke zijdes in de oorlog. Als ze elkaar niet zouden proberen in te maken op het slagveld zouden ze wellicht zelfs vrienden kunnen zijn, en lekker urenlang kunnen debatteren over de openingszet van een potje schaken.

Deze sequel richt zich vooral op Reinhard en zijn rechterhand Siegfried Kircheis, en dan met name op de tegenstand die de twee ondervinden terwijl ze de ladder omhoog beklimmen. Het zijn vierentwintig afleveringen die onderverdeeld kunnen worden in een aantal ‘arcs’. Zo is er het avontuur van de twee op een winterse planeet waarbij de gezaghebber Reinhard liever dood dan levend ziet. En Siegfrieds R&R wat uitloopt op een intrige rond een oud-bevelhebber die de dupe is geworden van drugsgebruik van zijn onderdanen. En uiteraard een ruimtegevecht waarbij Iserlohn centraal staat.

Zoals ik al tikte hoef je voor nieuwe informatie hier niet echt te zijn. Natuurlijk, er zijn wat ontmoetingen tussen personages die later de koers van het verhaal mede zullen bepalen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij. Ik bedoel, dat Reinhard en Siegfried het zwaar hadden onderweg naar de top wisten we allang. Het hele gedoe rond de status van Reinhards zus aan het hof (of beter: in bed van de zittende macht) en hoe dat volgens sommigen de carrière van Reinhard op gang heeft gebracht was eigenlijk al duidelijk genoeg uit de serie zelf. Oké, we zien wat nieuwe manieren om Reinhard te treiteren, maar dat is niet echt iets waar ik persoonlijk op zat te wachten. Liever zag ik wat meer aandacht voor Yang Wenli, mede gezien Reinhard nou niet bepaald mijn favoriete personage uit het verhaal is. Yang zie je behoudens de laatste arc maar amper en zelfs in die laatste arc is zijn rol maar marginaal. Wat dan trouwens wel opvalt – en dat geldt feitelijk voor bijna alle personages die we later terug zullen zien – is dat ze allemaal hetzelfde gedrag tonen als jaren later. Erg veel ontwikkelen doen ze blijkbaar niet als persoon.

Maar toch, ondanks dat er weinig nieuws onder de zon is, kijkt de serie prima weg. Het is niet zo dat de avonturen ondraaglijk saai zijn en vooral de arc met slag zoveel om Iserlohn is wel het kijken waard. De gigantische gevechten in de ruimte is nog altijd een van mijn favoriete elementen uit Legend of the Galactic Heroes, dus meer hiervan kan nooit kwaad.

Al met al zou ik het een [rating; 3.5/5] geven. Ik ben nu overigens wel benieuwd wat de achtentwintig afleveringen tellende aanvullende OVA, Spiral Labyrinth, toe te voegen heeft. Ik hoop dan op iets meer nieuw verhaal in ieder geval. Of in ieder geval meer aandacht voor Yang Wenli.

Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

Alma Tandoji leidt een eenzaam bestaan. Hij is in het bezit van superkrachten en gezien hij hier niet helemaal de controle over heeft en daar anderen schade mee kan berokkenen houdt hij zich liever afzijdig. Ruri Alba is zich bewust van Alma’s superkrachten en probeert toenadering tot hem te zoeken om haar te helpen met ‘iets’. Alma wil hier uiteraard eerst niets van weten en weigert haar verzoek. Gelukkig maar dat er iets duisters gebeurt (lees: een vijandelijke entiteit duikt op) waarbij Alma de enige is die het gevaar kan trotseren. Probleem hierbij is echter dat hij net zijn krachten heeft uitgeput. Ruri biedt echter de helpende hand en een partnerschap is daarna dan ook bijna onvermijdelijk.

Ik merk aan mezelf dat ik me steeds minder begin te vermaken met series die weinig anders te bieden hebben dan aardige visuals en domme gevechten. Wellicht is dit onderdeel van de ontwikkeling die ik als redelijk laat begonnen animefan onderga of gewoon mede debet aan het kijken van veel te veel anime is. Of het ligt gewoon aan het punt dat Sacred Seven niet zo heel erg goed was. Wist Sunrise er in het geval van Star Driver nog enigszins iets van te maken, bij deze anime slaat het de plank naar mijn mening behoorlijk mis.

Laten we beginnen met het verhaal. Ik heb eigenlijk weinig zin om veel te tikken over Dark Stones en wat allemaal nog meer, maar in de basis komt het uiteindelijk allemaal neer op: Bad Guy X wil sterker worden; Good Guy Y wil dit voorkomen. Nu hoeft een serie natuurlijk geen diep plot of meerdere lagen te hebben, maar Sacred Seven houdt het zo oppervlakkig mogelijk. Hoewel de eerste paar afleveringen nog ergens een poging doen om een verhaal op te bouwen, op het eind rammen ze in sneltreinvaart door het verhaal heen. De hele schoolsetting die wordt geïntroduceerd doet vermoeden dat deze deel uitmaken van het verhaal, maar dit wordt compleet terzijde geschoven en ingeruild voor doelloze actiescènes. Toegegeven, de actiescènes zagen er goed uit.

Het grootste manco is echter wat mij betreft de personages. Een matig verhaal kan dragelijk zijn als de personages vermakelijk zijn, maar bij deze serie kan ik er eigenlijk geen een noemen waarmee ik wist te sympathiseren. Alma? Nee, hij is een beetje het prototype tiener die niet weet om te gaan met zijn lot en derhalve als een einzelgänger door het leven gaat. Ruri? Nee, zij is me veel te irritant en dweperig. Hellbrick? Welnee, dat is geen personage en een pratende steen die vergezeld gaat van tekens (smilies e.d.) die je op diverse internetfora zult tegenkomen bezorgt mij echt geen glimlach. Een zooitje gewapende maids? Nee, doe mij maar een gewone maid (met kattenoren het liefst). Er valt hier voor mij echt niets te halen. Bovendien is er eigenlijk amper karakterontwikkeling te vinden in de serie en dat is mede te wijten aan de afgeraffelde manier waarop ze er een eind aan maken en kiezen voor een simpele aanpak: meer actie. Iets van balans is hier echt ver te zoeken.  Niet dat ze het niet proberen, maar Alma’s ontwikkeling is er een uit het boekje (hij krijgt iets van een ruggengraat) en Ruri’s verhaal omtrent haar zuster is op zich aardig, maar veel te snel afgerond. Er was simpelweg te weinig tijd om er iets van te maken.

Ik heb me feitelijk geen moment vermaakt met Sacred Seven en ik ga de serie dan ook zeker niet aanraden. Wil je een vermakelijke Sunrise serie zien over mensen met superkrachten? Kijk dan liever Tiger & Bunny. Dit krijgt van mij maar een 2.5 out of 5 stars.

Wellicht totaal oninteressant, maar ik ga eens een uiteenzetten hoe ik te werk ga met een bespreking. Op een USB-stick (waar ik regelmatig een back-up van maak, gezien ik al eens de hele zooi ben kwijtgeraakt) staan een aantal folders: apw, drafts, running en finished. Tijdens een seizoen maak ik een document aan in de running folder voor iedere serie die ik kijk. In die documenten zet ik gedurende de looptijd van een serie wat losse observaties of in sommige gevallen een korte samenvatting van de afleveringen. Aan het eind van de rit probeer ik er vervolgens een verhaal van te maken, wat meestal nergens op de observaties lijkt.

De ‘running’ van Kamisama Dolls had de volgende nogal summiere observaties:

Kyouhei Kuga;
Utao Kuga, zusje van ^^;
Hibonoboobs Shiba;
Dolls (kakashi), muzikaal;
Verandering van toon halverwege;
Aki Kuga, bad guy met getroebleerd verleden, link met Kyouhei;
Mahiru Hyuuga, poging tot Yandere, link met Kyouhei;
Afleveringen: 13 – Rating: 7.

De namen van personages moet ik wel opschrijven, want op een of andere manier heb ik altijd al moeite gehad die te onthouden.  De rest is meer een geheugensteuntje voor zaken die ik aan zou kunnen halen.

Maar goed, hoe bak ik hier een samenvatting van? Ik zal eens een poging wagen.

Kyouhei Kuga is zijn geboortestreek ontvlucht, na wat vervelende ervaringen in zijn jeugd. Hij probeert een normaal leventje te leiden, maar wanneer na hij na een gezamenlijk uitje samen met de rondborstige Hibino Shiba een lijk aantreft, blijkt zijn verleden hem maar niet te willen vergeten. Zijn zusje Utao komt hem vertellen dat Aki en zijn kakashi achter de moord zitten. Kyouheis wat nare ervaringen blijken betrekking te hebben tot deze Aki en dit is nog maar het begin van een nogal bizarre reeks gebeurtenissen.

Voor de mensen die de serie kennen, komt een dergelijke samenvatting wellicht nogal summier over. Mijn streven is dan eigenlijk ook wel de samenvatting op deze wijze neer te zetten. Ik probeer er zo min mogelijk spoilers in te verwerken en eventuele andere zaken die ik noemenswaardig vind, tracht ik in het restant van de blogpost — bestaande uit mijn mening en punten waarop ik afdwaal om toch maar wat tekst op het scherm te krijgen — te verwerken.

Zoals bijvoorbeeld ‘verandering van toon halverwege’. Hoewel dit punt wellicht niet echt halverwege was, kunnen we hier wat vaag omheen lullen door te stellen dat de serie intrigerend begon, met een moord, daarna wat gas leek terug te nemen en eigenlijk lichtelijk teleurstelde, om na een paar afleveringen het verhaal van Kyouhei en Akis verleden uit de doeken te doen, waarbij de toon van de serie opeens heel anders werd. Hierin verwerk ik feitelijk een persoonlijke observatie in een onduidelijk jasje, want ik zeg hier feitelijk niets over de serie, behoudens dan dat er iets wordt verteld over het verleden van de twee.

Iets lastiger wordt het bij ‘Dolls (kakashi), muzikaal’. Hierbij is toch wel een beetje de noodzaak uit te leggen wat zo’n kakashi nu precies is, maar buiten wat globale informatie om biedt de serie eigenlijk niet gek veel uitleg. We weten dat deze kakashi een soort van afstand bestuurbare ‘poppen’ zijn, met veel te veel spierkracht, en iets over de manier waarop ze gerepareerd worden. Maar wordt ooit uitgelegd wat ze nu precies zijn? Wat voor doel ze hebben? Eigenlijk niet. Sterker nog, een deel van de serie draait feitelijk om die laatste vraag: wat voor doel hebben ze nou precies? Waarvoor gebruiken de ‘eigenaren’ ze? De kakashi bestaan al een tijdje, iets wat duidelijk wordt wanneer Kyouhei, Aki en Mahiru, op wie ik zo nog wel terugkom, op een onbekende kakashi stuiten en de hel als het ware losbreekt. Wat ik me nou eigenlijk de hele serie afvroeg trouwens, is of de muziek die gepaard gaat met het verschijnen van kakashi door de kakashi geproduceerd werden of onderdeel uitmaakten van de soundtrack. Een beetje het idee van Mariano Rivera en Metallica’s ‘Enter Sandman’ zeg maar. Wellicht is het tijdens de serie ergens wel duidelijk geworden, ik mis ook wel eens wat.

Nu is er dus nog een puntje over: Mahiru Hyuuga. Deze jongedame denkt op één of andere manier dat Kyouhei de hare is en misbruikt haar kakashi om stennis te schoppen, onder andere door Hibino het lastig te maken. Van Mahiru kan rustig gezegd worden dat ze wat yandere trekjes heeft, maar het verhaal hieromheen wordt wel zo gekunsteld dat het net lijkt alsof ze ergens ook maar een slachtoffer is. Ergens wel waar, maar dat is natuurlijk geen reden om als een kip zonder kop een spoor van vernielingen achter te laten. Wat me overigens bij een brugje naar het vorige stukje brengt; hoe kan het toch dat niemand lijkt door te hebben dat er vreemde objecten in een grote stad rondhangen en van alles aan gort maken? Okay, er is een dame die er ‘onderzoek’ naar doet, maar hou je in hemelsnaam het bestaan van de kakashi geheim? Ze vallen toch wel degelijk op. Anime houdt zich echter zelden aan logica, erg druk kan ik me er niet om maken. Ik zat gewoon te kijken naar een redelijk vermakelijke serie met een paar interessante uitgangspunten.

Feitelijk begin ik dus ergens te tikken over de punten die ik genoteerd heb en er komen vanzelf nog wel dingen bovendrijven. Deze manier van werken heeft echter wel zo zijn nadelen, zelden tot nooit is er erg veel samenhang en een aantal aspecten komen gewoon niet aan bod. Zo heb ik het bijvoorbeeld niet gehad over de verstandhoudingen binnen het geboortedorp van Kyouhei. Of over de onvermijdelijke rugklachten van Hibino. Maar goed, je kunt dan ook niet alles aanhalen, het moet wel enigszins leesbaar blijven.

Nu weet je dus nog ongeveer hoe ik aan mijn lulverhalen kom en tegelijkertijd heb ik wat over Kamisama Dolls getikt. Een dertien afleveringen tellende serie die ik waardeer met een 3.5 out of 5 stars.

Tiger & Bunny speelt zich af in een wereld waarin een aantal mutanten (met superkrachten), zogenaamde ‘Next’, vechten tegen criminaliteit, waarbij hun acties live worden uitgezonden op televisie. Deze heldhaftige daden zijn onlosmakelijk verbonden aan soort van onderlinge competitie. De outfits van de dames en heren zijn bovendien rijkelijk voorzien van reclame-uitingen. Oudgediende Kotetsu “Tiger” Kaburagi, vooral bekend om de nevenschade die hij aanricht bij zijn heldhaftige daden, wordt gekoppeld aan de rising star Barnaby “Bunny” Brooks Jr. De twee hebben een moeizame collegiale relatie, maar wanneer de nood echt aan de man komt…

Ik kan weinig anders doen dan denken dat Madhouse met hun X-Men adaptatie een voorbeeld had moeten nemen aan Tiger & Bunny. Ten eerste weet het verhaal te boeien en ten tweede zijn de personages veel beter uitgewerkt.

Verhaal zit er dan ook genoeg in. De langste rode draden draaien om Bunny en zijn niet al te fortuinlijke verleden. Al op jonge leeftijd werden zijn ouders om zeep geholpen en Bunny zint op wraak. Hoewel de rest van de helden niet echt een ultiem doel lijken te hebben in hun werk, heeft Bunny dus een eigen agenda en dit botst nog wel eens. Maar zoveel wat Bunny doet botst. Het botst vooral met de manier waarop Tiger zijn werk poogt te doen. Bunny heeft dan ook een beetje last van wat arrogante trekjes en Tiger is eigenlijk een beetje een flierefluiter. Na verloop van tijd gaan de twee toch zeer zeker met elkaar om en die ontwikkeling is een voorbeeld wat Tiger & Bunny gewoon goed doet: het geeft de personages een smoel.

Niet alle helden krijgen even veel tijd in het spotlicht, maar toch bij deze anime heb je wat meer het idee naar mensen te kijken dan bij de gemiddelde anime. Getroebleerde superhelden zijn echter niets nieuws natuurlijk, maar er wordt wel degelijk door de personages nagedacht over het hoe en wat. Waar de één twijfelt of een superheld zijn wel is wat ze wil, heeft een ander weer moeite met de manier waarop haar ouders haar behandelen. Het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt de personages zoveel geloofwaardiger. Tiger zelf heeft bijvoorbeeld een dochter (ook met Next krachten trouwens) en zijn pogingen haar te beschermen door zijn identiteit als superheld te verbergen (op een lichtelijk naïeve manier overigens) is tevens een sterk punt aan de serie.

De serie is ook redelijk vrij van publieke tegenstand tegen de superhelden. Het publiek lijkt de Next gewoon te omarmen, al is er aan de andere kant wel weer een antagonist die denkt dat Next de macht zouden moeten hebben en is er tevens een antagonist die wel een hekel heeft aan Next en ze uit de weg probeert te ruimen. Dat is dan ook meteen zo’n beetje het zwakste aspect aan Tiger & Bunny: de vijanden zijn redelijk cliché. Het is tekenend voor de kwaliteit van de serie dat dit niet automatisch betekent dat het saai is om naar te kijken, maar om heel eerlijk te zijn vond ik wel dat ze hier een te gemakkelijk pad bewandelden. Sowieso kan ik een hele rits aan kanttekeningen plaatsen bij de manier waarop de tweede helft van de serie zich ontwikkelde en mede daardoor kom ik bij deze anime niet verder dan een 3.5 out of 5 stars.

Rintarou “Hououin Kyouma” Okabe is een jongeman waarvan je rustig kan zeggen dat hij een paar schroefjes los heeft zitten. Hij pretendeert een geniale uitvinder te zijn op wie mysterieuze groeperingen jacht maken. Zijn woonkamer dient als ‘laboratorium’, alwaar meestal een wat dikkige computernerd en een niet al te intelligent overkomende jongedame te vinden zijn. Wanneer hij een voordracht van een of andere wetenschapper, die beweert dat tijdreizen mogelijk is, bezoekt, treft hij na afloop een vermoorde jongedame, Kurisu Makise. Okabe is uiteraard compleet in shock, maar een vreemde gebeurtenis zet hem terug in de tijd. De prijs die daarvoor betaald moet worden kon echter nog wel eens heel erg hoog zijn.

Tijdreizen gebeurt zelden op een logische manier en ongetwijfeld kun je in Steins;Gate genoeg zaken aanwijzen die elke logica tarten, maar ze kiezen hier toch wel voor een van mijn favoriete oplossingen: alternatieve tijdlijnen. Het idee hierachter is dat wanneer je teruggaat in de tijd om te voorkomen dat iets gebeurt (of op een andere wijze) er een alternatieve tijdlijn ontstaat. Gezien het voorval zeer zeker heeft plaatsgevonden op het moment dat je terug gaat in de tijd, wordt deze niet teruggedraaid, er wordt simpelweg een nieuwe tijdlijn gestart. Op deze wijze voorkom je knelpunten als het idee dat ik bijvoorbeeld terug zou gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden, wat betekent dat ik nooit geboren zou worden en ik derhalve nooit terug zou kunnen gaan in de tijd om mijn vader te vermoorden. Maar goed, dit soort theorieën moet je eigenlijk zelden toepassen op anime, het is en blijft fictie. Als ik anime enkel zou moeten beoordelen op logica zou ik een bijzonder zware dobber aan de meeste series hebben. Anime bekijk ik dan toch liever vanuit een andere hoek: weet het me te vermaken?

Met betrekking tot Steins;Gate kan ik die vraag in ieder geval bevestigend beantwoorden. Sterker nog, Steins;Gate ga je terug zien in mijn top 10 dit jaar. Het begin was wel even wennen. Het tempo lag niet heel erg hoog en Okabe’s merkwaardige gedag maakten hem in mijn ogen niet echt een hoofdpersonage waar ik meer dan twintig afleveringen naar zou willen kijken. Maar onder de oppervlakte ontstond langzaam een intrigerend verhaal. Ondanks een gebrek aan een echte vijand waartegen gestreden moest worden en het feit dat het grootste deel van de afleveringen zich afspeelde in de woonruimte van Okabe bouwde het verhaal langzaam toe naar de climax.

De prijs die Okabe moest betalen voor zijn trip in de tijd was de dood van een ander personage, Mayuri Shiina, en wat Okabe ook probeerde, aan haar dood viel niet te ontkomen. Een experiment van Okabe stelde hem in staat berichten via een mobiele telefoon naar het verleden te sturen en de uitwerkingen daarvan waren iedere keer merkbaar, maar aan het lot van Mayuri veranderde er niets. De enige oplossing die er was, was teruggaan naar de tijdlijn waarin hij het lijk van Kurisu trof. Probleem hierbij was echter dat hij en Kurisu in de tussentijd een aardige band hadden opgebouwd. Het was dus kiezen of delen en de oplossing die hier uiteindelijk voor werd gevonden verdient dan eigenlijk niet echt de schoonheidsprijs, bevredigend was het wel.

Steins;Gate was een boeiende serie. Hoewel ik bij sommige gebeurtenissen kanttekeningen (zoals de onthulling wie de vader is van een bepaald personage) plaatste, overheersten de goede punten wel degelijk. De serie neemt rustig haar tijd om het verhaal uit de doeken te doen en dat is een aanpak die ik in dit geval prima kon waarderen. De Visual Novel waar deze anime op is gebaseerd zal ik te zijner tijd eens aan een nadere inspectie onderwerpen en ik hoop van harte dat de serie in deze contreien op DVD dan wel Blu-ray gaat verschijnen. Een dik verdiende 4 out of 5 stars.