De vrijwel wetteloze stad Roanapur krijgt bezoek van een oude bekende, Roberta. De Zuid-Amerikaanse dame is uit op wraak na een moordaanslag op haar werkgever en de daders daarvan hangen in afwachting van hun nieuwe missie rond in Roanapur. De Lagoon “trading company” krijgt van Fernando Garcia Lovelace, feitelijk de nieuwe werkgever van Roberta, het verzoek hem te helpen haar weer op het rechte pad te krijgen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Roberta’s Blood Trail is wellicht nog het best te vergelijken met een minioorlog binnen de stadsgrenzen van Roanapur (en later ook daarbuiten). Diverse partijen maken jacht op Roberta, ieder zo met eigen belangen, en Roberta maakt op haar beurt jacht op een groepje ‘ondergedoken’ Amerikaanse commando’s. Hoe een eenling volgepompt met medicijnen en niet onaardig arsenaal aan wapens zoveel puinhoop weet aan te richten is me een raadsel overigens, laten we het erop houden dat de tegenstanders van Roberta niet van haar kaliber zijn. Dit uiteraard gezien haar achtergrond en niet misselijke en zeker niet overdreven reputatie. Maar goed, geef toe, het zou maar saaie anime zijn als Roberta al in de eerste aflevering ergens van haar bed zou worden gelicht en een kogel door haar hoofd zou krijgen.

Overigens heeft deze OVA wel een klein beetje last van een bekend verschijnsel waarbij alleen hoofdpersonages blijken te kunnen mikken met wapens. Hoeveel mensen hoeveel kogels dan ook op Roberta afschieten, blijkbaar is niemand in staat haar te raken. Toegegeven, ze komt er niet zonder kleerscheuren van af, naar het einde toe dan, maar zelfs als ze zich open en bloot (al dan niet schietend) vertoont, weet niemand haar te raken. Dit kan me overigens echt niet deren. Roberta’s Blood Trail is in mijn opinie een heerlijke actievolle anime. Rappe dialogen, wat ‘cultural references’, bloedige en gewelddadige actiescènes, maar ook af en toe een moment waarop mensen even tot adem kunnen komen. Het is een vermakelijke mix van veel elementen en onmiskenbaar van het niveau wat we kennen van de twee eerdere incarnaties.

Ondanks dat ik de manga lees en derhalve al bekend met het verhaal was, wist de anime me van begin tot eind te boeien. In de manga zat echter een stuk dialoog die ik niet in de anime terugzag waarvan ik niet helemaal snap waarom deze er niet in zat. Niet dat het stuk dialoog onmisbaar was in het verhaal zelf, maar het stelt het verleden van iemand ter discussie en kan in een eventueel vervolg nog wel eens consequenties hebben.

De OP is een heerlijke remix van de OP zoals we die kennen uit de serie en geeft de OVA daarmee een herkenbaar begin. De inhoud is ook herkenbaar en de liefhebbers van de serie komen dan ook prima aan hun trekken. Er is wederom een glansrol voor Rock weggelegd, die in de loop van de serie zijn naïviteit compleet overboord heeft gezet en in deze OVA aantoont dat zijn brein spreekwoordelijke kloten heeft. Hij lijkt bovendien vooralsnog nog altijd de enige die Revy half om zijn vinger kan winden en dat is eigenlijk al heel wat.

Eigenlijk kan ik hier weinig meer over vertellen. Roberta’s Blood Trail is wat mij betreft echt een ijzersterk vervolg van de serie en het smaakt echt naar meer. Spijtig genoeg komt de manga niet met een heel erg hoog tempo op de markt, dus veel meer verhaal valt er vooralsnog niet in animevorm te gieten. Dit krijgt in ieder geval een 4.5 out of 5 stars.

Fuuka Esumi is een jongedame met bijzonder aardige proporties en daardoor trekt ze met regelmaat van de klok de aandacht van het mannelijke geslacht. Er is echter een klein probleem: ze zit nog op de lagere school. Niet omdat ze dom is en jaren doet over de lagere school, maar omdat ze gewoon nog zo jong is.

Dat, dames en heren, is het gehele uitgangspunt van de anime Yoiko, niets meer en minder. Een groot deel van de humor in deze komedie, die overigens niet altijd even grappig is, is gebaseerd op het punt dat Fuuka dan misschien een jaar of twaalf is, maar het lichaam heeft van een adolescent. De serie doet hier dan ook totaal niet moeilijk over en Fuuka dartelt dan ook redelijk vaak naakt over het scherm. Fuuka is zich ergens wel bewust van haar vrouwelijke ‘kwaliteiten’, maar haar kinderlijke naïviteit houdt haar niet tegen om zonder gêne halfnaakt de slaapkamer binnen te wandelen van de masturbatie liefhebbende puberale zoon van de familie bij wie ze tijdelijk woont. Het staat de serie ergens te prijzen dat deze jongen hier geen handig gebruik van maakt om zijn perverse fantasietjes waar te maken, maar een serie prijzen met zo’n uitgangspunt is eigenlijk een beetje teveel van het goede.

Het interesseert me overigens geen snars als er een minderjarig personage in een anime naakt rondwandelt, zoals ik ongetwijfeld al vaker heb getikt. Het is tenslotte geen meisje van vlees en bloed, maar het hele idee achter het uitgangspunt is wellicht toch niet echt wat je zuiver kan noemen. Je kunt je afvragen wat de bedenker van het concept nu precies wil vertellen. Ik moet gewoon toegeven dat het over het algemeen wel grappig was, maar ik heb er gewoon een wat dubbel gevoel bij. Laat ik maar gewoon als uitgangspunt nemen dat het concept van Yoiko om de humor draait en niet het geesteskind is van een pervers aangelegd persoon die fantaseert over jonge meisjes met lichamelijke kenmerken van een wat meer volwassen persoon.

Uiteraard kun je bepaalde elementen niet verwijderen uit dit concept, maar ik zit me wel af te vragen wat je nu precies overhoudt als je de wat schunnige humor eruit haalt. Bijna iedere aflevering begint met een douchende Fuuka en dat is iets waar de serie wel zonder kan, maar een Fuuka die zonder schroom haar borsten in het bijzijn van anderen toont is zo’n beetje de kern van de serie. Als je dat soort zaken wegstreept blijft er bitter weinig over eigenlijk. Er zijn wel afleveringen die ergens anders om draaien, maar om heel eerlijk te zijn, waren dat de minst grappige afleveringen. Kudos voor de producers die geen poging wagen de twintig afleveringen van twaalf minuten te vullen met een naakte Fuuka, maar heel erg werken doet het niet helaas.

Naast Fuuka en haar rukkende ‘broer’ zijn er wel meer personages uiteraard, maar ze dienen feitelijk gewoon als spiegel voor de serie om de situatie van Fuuka nog maar eens aan te dikken. De klasgenotes kijken, logisch, tegen haar op, maar ze krijgt ook wat jaloerse blikken van een seks tekortkomende lerares bijvoorbeeld. Geen waanzinnig origineel concept, gefrustreerde leraressen die maar geen vent kunnen scoren. Bovendien heeft ze soms nogal discutabele manieren om haar ongenoegen over van alles en nog wat te kunnen uiten, waarbij een topless avontuurtje in het bijzijn van wat scholieren een aardig voorbeeld is.

Discutabel is zo ongeveer het meest passende label voor deze anime trouwens. Soms grappig, soms oersaai, maar vooral gericht op een naakt meisje wat nog maar net een tiener is. En dat is voor velen reden genoeg het niet te willen kijken. Ik geef het in ieder geval een 3 out of 5 stars, vooral voor de soms wel humoristische avonturen rond het gebrek aan schaamte van Fuuka.

Narumi Fujishima wordt na een ontmoeting met een self-proclaimed NEET-detective, Alice, meegezogen in een wereld vol intrige en gevaar. Diverse zaken zien het daglicht (of juist niet) en het verhaal wandelt met een redelijk snelle vaart richting een zaak met aardig wat voeten in de aarde.

Deze anime kende wat mij betreft twee gezichten. Na het niet onaardige begin is er een keur aan verhalen waar dan wellicht enige samenhang aanwezig is maar de stof niet zo heel erg boeiend is. Op het eind zit er echter een arc waarbij de kwaliteit weer een boost krijgt. Ik zit dan ook te wikken en te wegen wat ik nu precies van de serie moet vinden. Ik geef het in ieder geval een 3.5 out of 5 stars, dus wat dat betreft hang ik ergens in het midden.

De laatste arc draait om een redelijk nieuwe drug waarvan de distributiekanalen erg lastig zijn te achterhalen. Het is allemaal onderdeel van een experiment waarbij enkel de gebruiker in staat is te herkennen waar nieuwe shit gehaald kan worden. Op zich een redelijk goed uitgangspunt, ware het niet dat de initiële distributie wat moeilijk op poten kan worden gezet. De serie lijkt zich hier niet om te bekommeren, dus er zal ergens wel een goede reden voor zijn om hier geen aandacht aan te schenken. Spil in dit alles is een vriendin c.q. klasgenote van Narumi. Het is haar broer die de bal aan het rollen brengt, maar de lagen eronder zijn dieper dan je in eerste instantie zou verwachten van de serie. Sommige dingen liggen er echter wel dik bovenop, maar dat terzijde. Het meest indrukwekkende aan deze arc is overigens dat de vriendin c.q. klasgenote van Narumi niet helemaal ongeschonden uit de strijd komt. Hoewel ze dit op het eind weer prima om zeep weten te helpen door een schim van een happy end te tonen weet de serie hiermee wel aan te geven dat het niet bevreesd is een (semi-)hoofdpersonage uit het verhaal te gooien.

Zoals ik tot vervelend toe meld (vooral als het verhaal niet goed is), draait een serie vooral om de personages. In Kamisama no Memochou is er een gevarieerde cast met een aantal interessante personages. Toch is het allemaal maar zozo. Alice bijvoorbeeld, toch niet het belangrijkste personages, is nou niet echt een karakter waar ik voor warm loop. Deze wat loli-achtige jongedame heeft dan wel een paar quirky trekjes, mij doet ze niets. Voor een hoofdpersonage is Narumi zelf prima te doen. Hij is wat dat aangaat wel een beetje een prototype ‘gemiddelde scholier’, maar zijn karakter weet bijvoorbeeld wel een band te smeden met de yakuza. Hoe deze yakuza zelf worden neergezet is daarentegen niet echt heel erg voldoening gevend. Als ik aan yakuza denk, denk ik aan stoere personages, niet wat ze hier weten neer te zetten. Als ze niet zo’n redelijk belangrijke rol hadden gespeeld in het geheel had ik het afgedaan als een humoristische insteek, maar dat is hier niet echt het geval. Kortom, een mixed bag. En dat eigenlijk gerust gezegd worden van de serie in zijn geheel.

Een groepje studenten volgt een speciaal soort (bij-)scholing wat gericht is op de psychologie achter seksuele driften. In praktijk betekent dit vooral dat iedereen het over de meest ranzige zaken en fetisjen heeft en constant experimenten uitvoert om te testen hoe ver ze kunnen gaan zonder dat omstanders over hun nek gaan.

Je zou kunnen zeggen dat Hen Zemi op een smaakvolle manier omgaat met de stof die het behandelt door nooit echt expliciet te worden, maar de ranzigheid die over de lippen komt van de personages en het impliceren van vreemde seksuele activiteiten maakt het alles behalve smaakvol. Wellicht heb ik saaie en standaard voorkeuren qua seks, maar wat in Hen Zemi gebeurt neigt lichtelijk naar bizar. De personages in Hen Zemi gaan duidelijk niet gebukt onder het juk van normaliteit en lijken stuk voor stuk een stel sociale outcasts die maar gewoon met elkaar optrekken om zich nog ergens thuis te kunnen voelen. Nu wil ik niet stellen dat mensen met een fetisj per definitie niet kunnen functioneren als een normaal lid van de samenleving, maar in Hen Zemi lijkt alles in hun leventjes gericht op zaken die mensen denk ik liever niet in de openbaarheid tonen. Uiteraard is de serie gericht op deze zaken en slaat het de normale dingetjes dan ook maar liever over.

De serie volgt vooral het reilen en zeilen van Matsutaka Nanako, een jongedame die temidden van alles rariteiten eigenlijk gewoon een normaal persoon is. Je kunt hierbij echter wel wat vraagtekens zetten, want ze volgt niet voor niets dit seminar en evenmin lijkt ze ook maar enig aanstalten te maken ermee te stoppen. Wellicht zijn het haar gevoelens voor een mannelijk lid van het groepje wat haar tegenhoudt, maar ik vermoed dat het gewoon nieuwsgierigheid van haar kant is. De jongeman op wie ze een oogje heeft probeert hier overigens met regelmaat misbruik van te maken, Matsutaka is als het op hem aankomt wel erg meegaand.

Gezien het onderwerp weet Hen Zemi het op zich nog redelijk netjes te houden. Het is nergens echt ecchi en expliciete seksuele activiteiten vinden buiten beeld plaats, dit in tegenstelling tot de tweedelige OVA. Maar ergens weet ik niet wat erger is, het erover hebben of het daadwerkelijk doen. Ik ben een redelijk visuele denker, dus ik ga me de beelden er toch wel bij bedenken en dat is iets wat ik bij Hen Zemi toch echt liever niet doe. De anime heeft sowieso niet de meest aantrekkelijke character designs, dus ergens ben ik ook wel blij dat het niet te expliciet is.

Hen Zemi is niet echt een anime die ik kan aanraden voor de gemiddelde kijker. De humor is zelden van een hoog niveau en het onderwerp van de anime allerminst alledaags (wat overigens geen minpunt an sich is). Ik geeft het in ieder geval maar een 2.5 out of 5 stars.

Midas Bank Online zijn op dit moment de uitvoering van technische werk op de afdeling van Internet Bankieren Van Midas Bank. Dit omvat de installatie van de nieuwe beveiliging Software Voor 2011. Met deze vernieuwing, zou je in staat To The Internet Bankieren gebruik Dienstverlening nog beter en veiliger, in de toekomst en Above All, Maak gratis gebruik van al onze diensten. Voor deze installatie succesvol te zijn, vragen wij u om uw gegevens te bevestigen. Om het installatie proces beginnen, Download het bijgevoegde bestand.

Na de bevestiging, Zou Uw gegevens worden opgeslagen en automatisch bijgewerkt In onze online Database.You Zou telefonisch gecontacteerd worden door een van onze Medewerkers Naar goed einde te brengen Update. Dank U voor uw tijd en uw Samenwerking.

Dankt u voor uw geduld terwijl we werken samen om uw account te beschermen.

Oprecht,

Midas Bank.

Zou dit soort spam worden verzonden in de wereld van [C] The Money of Soul of Possibility Control? Deze redelijk vreemde anime verhaalt over merkwaardige alternatieve realiteiten die een flinke invloed kunnen hebben op de realiteit. En zoals bij heel veel ellende staat geld aan de basis van dit alles. C introduceert een interessant concept, waarbij iemands toekomst als onderpand dient voor financieel gewin in het heden. Hoewel dit feitelijk niets anders is dan wat mensen in de werkelijkheid doen door bijvoorbeeld het afsluiten van een beleggingshypotheek of de overwaarde van hun huis te beleggen in aandelen, maakt C er een ietwat aantrekkelijker uitziend geheel van. ‘Verkozen’ mensen gaan onderling de strijd aan, waarbij de inzet een flinke som geld is en de verliezende partij er zelden goed van afkomt.

Een jongeman wordt niet geheel naar eigen keuze in deze bizarre wereld gesmeten en weet al gauw naam te maken. Hij doorziet echter dat het fundament waarop het hele gebeuren niet eeuwig stand kan houden en de impact die het heeft her en der gaat hem niet in de koude kleren zitten. Wanneer een machtig persoon binnen het vreemde wereldje op het punt staat een plan in werking te zetten wat mogelijk het bankroet betekent van complete naties, gaat hij de tegenaanval in.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden in deze anime dat leven van dag tot dag prima is, zolang je maar rekening houdt met de toekomst. Wat nu een goed idee lijkt te zijn, kan in de toekomst wel eens heel verkeerd uitpakken.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden dat de wereld niet om geld zou moeten draaien.

Ik heb meestal totaal geen boodschap aan een moraal in een verhaal en eigenlijk heb ik ook nooit zoveel zin om die uit een verhaal te moeten vissen. Een verhaal zou mijn inziens gewoon moeten kunnen vermaken zonder dat de geestelijke vader erachter mij iets zijn visie probeert te verkondigen. Nu is C niet een serie die een dergelijke boodschap door je strot probeert te drukken, maar als je het moraal weglaat blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Oké, toegegeven, het is weer eens een andere manier van vechten, niet eentje die om eer draait, of om een legende, of wat dan ook. Nee, eentje waarbij daadwerkelijk iets op het spel lijkt te staan. C schroomt niet om consequenties aan de gevechten te verbinden en dat betekent in dit geval dat wanneer iemand zijn toekomst verspeelt, dit rustig kan leiden tot het nooit bestaan hebben van zijn of haar nageslacht.

C schroomt echter ook niet om met economische termen te werpen en werpt daarmee gelijk een drempel voor aspirerende kijkers op. Ik vond deze anime eerlijk gezegd weinig toegankelijk en dat was toch echt deels debet aan het tempo waarop van de kijker wordt verwacht dat hij of zij informatie kan weten te verwerken. Het is goed mogelijk om door dit dunne laagje vernis heen te kijken en verder niet na te denken over het economische geneuzel, maar ik betwijfel of er dan veel substantie zal zijn voor de kijker. Nu is de doelgroep van zowat elke Noitamina de adolescent (oftewel seinen), maar het wat mij betreft allemaal wel iets eenvoudiger mogen zijn.

Ik vond C op zich redelijk vermakelijk, maar ik kan me heel goed voorstellen dat mensen het helemaal niets vonden. Voor de animatie hoef je het op zich ook niet kijken bijvoorbeeld, hoewel kleurrijk en inventief was het niet zeker niet iets wat je gezien hoeft te hebben. Ik heb zo trouwens het vermoeden dat een serie als C beter te kijken is in een korte periode dan over een wat langere tijd, wellicht dat de inhoud dan iets beter blijft hangen.

Tijd om de balans op te maken: een 3.5 out of 5 stars.

De ouders van Makoto Niwa zijn op reis en hij trekt daarop tijdelijk in bij zijn tante en nichtje. Dit nichtje, Erio Touwa, is in de veronderstelling dat ze een buitenaards wezen is en heeft daarin blijkbaar tevens ergens een reden gevonden om de ganse dag rond te lopen in een futon. Terwijl Makoto een beetje een normaal leven probeert te leiden, lijken de mensen in zijn omgeving alles op alles te zetten zijn leven zo ongewoon mogelijk te maken.

Deze anime moet het eigenlijk totaal niet van het verhaal hebben. Het drijft meer op een redelijk breed aanbod quirky personages en verwijzingen naar legio films, tv-series en andere anime. Dat laatste maakt de serie wel wat minder toegankelijk, maar een beetje oplettende fansubbers verwittigen je er wel van. Makoto dient een beetje als een stabiel punt in een verder doldwaze cast. Hoewel je zou kunnen vermoeden dat Makoto een saai personage is, zijn licht cynische kijk op het gebeuren rondom hem maken hem juist een prettig figuur temidden van alle vreemde figuren.

Denpa Onna to Seishun Otoko is eigenlijk gewoon een harem-serie. Dit keer zijn de vrouwelijke protagonisten echter eens niet uit een rijtje archetypes uitgepikt, maar hebben ze allemaal een vermakelijk en quirky insteek. Zo is er bijvoorbeeld een jongedame die overkomt als een serieus en stabiel type, maar tegelijkertijd rondloopt in vreemde pakjes. Of een meisje wat de hele dag rondloopt in een ruimtepak. Of… of…  Terwijl Makoto poogt Erio een normaal leven te laten leiden, wat hem deels lukt, loopt er feitelijk nog genoeg rond om haar plek als centraal punt van de eigenlijk bijzonder vreemde serie over te nemen.

Neem nou bijvoorbeeld Erio’s moeder, Meme. De manier waarop zij Makoto tracht te bespelen, die overigens bijzonder nuchter hiermee omgaat, is lichtelijk pervers, maar ze is hier bijzonder speels in (d’oh) en in plaats van te denken dat Makoto een slachtoffer is, zul je hem eerder bestempelen als een lucky bastard. Meme is overigens een redelijk enigma, ze geeft de indruk lichtelijk oppervlakkig te zijn, maar onder die oppervlakte huist een bak vol geheimen. Wie of wat is bijvoorbeeld de vader van Erio precies?

Shaft is eigenlijk weinig Shaft bezig qua animatie. Hoewel het wel degelijk te merken is dat deze anime visueel iets anders te bieden heeft dan het gemiddelde aanbod is er amper sprake van bijvoorbeeld de door Shaft geliefde vreemde camerahoeken. De meeste aandacht lijkt hier uit te gaan naar close-ups van diverse personages en ik moet toegeven, de manier waarop Erio af en toe wordt weergegeven maakt haar ontzettend schattig. Spijtig genoeg wordt er op andere momenten aardig beknibbeld op het animatiebudget, maar dat is vrijwel standaard in anime tegenwoordig helaas.

Denpa Onna to Seishun Otoko behoorde absoluut tot mijn favorieten tijdens het lenteseizoen. Een heerlijk quirky komedie boordevol amusante personages. Een 4 out of 5 stars.

In deze rustige, sfeervolle en vooral emotionele anime gaat een voormalig groep vrienden gebukt onder de dood van een meisje wat eerder deel uitmaakte van deze vriendengroep. Hoewel er reeds enkele jaren zijn verstreken sinds haar dood, lopen ze allemaal met opgekropte emoties rond. Sterker nog, het slachtoffer zelf, Meiko Honma (Menma), hangt ook nog rond met onverwerkte gevoelens. Jinta, een jongen waarvan je gerust kan zeggen dat hij hikikomori neigingen heeft, is echter de enige die haar kan zien en met haar kan communiceren. Ze heeft een wens die niet is vervuld en het is aan Jinta om het oude vriendenclubje bij elkaar te krijgen om alsnog de wens te vervullen.

Langzamerhand ontrafelt het verhaal zich en komt iedereen er eindelijk voor uit wat hen nou precies dwars zit. Het eens hechte vriendenclubje is behoorlijk uit elkaar gegroeid en de wens van Menma dient feitelijk als katalysator om ze, ondanks hun verschillen, weer bij elkaar te krijgen. Hoewel ieder zijn of haar eigen weg lijkt te volgen willen ze de wens van Menma waar maken, ook al zijn de eerste reacties sceptisch. Logisch uiteraard, wie gelooft er nu dat een (voormalige) vriend in contact staat met een dode? Maar wellicht is de belangrijkste vraag in het geheel: wat is de wens van Menma? Aan de vooravond van het onfortuinlijke ongeluk van Menma heeft ze een poging gewaagd iedereen bij elkaar te krijgen om iets te doen, maar het is er nooit van gekomen.

Ondanks dat dit een serie is die totaal geen haast heeft om het verhaal te vertellen en ook rustig wacht tot de laatste aflevering om duidelijk te maken wat de wens van Menma precies is (al is deze uit eerdere informatie op zich wel te raden) wist Ano Hana mij van begin tot einde te boeien. Het weet precies de juiste snaren te raken. Zelfs het wat lichtelijk overdreven einde ging er in als zoete koek. Zoete koek met een wrang smaakje wellicht, want emoties moeten uiteraard niet te hoog oplopen.

Het is nu uiteraard wachten tot ik met een maar aan kom, dus bij deze dan maar. De kern van veel de onverwerkte emoties is liefde. Nu is dat op zich geen punt, maar gezien de leeftijd van de dames en heren in de basis van het verhaal (vlak voor en rond het overlijden van Menma) is het allemaal wel wat discutabel. Het is eerlijk gezegd niet bijzonder geloofwaardig om een stel kinderen die nog geeneens tieners zulke diepe banden mee te geven dat ze er jaren later nog mee rondlopen. Het lijkt dan ook meer ter illustratie te dienen dat geen van allen echt verder is gegaan met zijn of haar leven.

Uiteraard culmineert alles in het uiteindelijk waarmaken van de wens van Menma waarbij iedereen ook nog eens zijn of haar hartje kan luchten. Niet dat de onderlinge verstandhoudingen en eenzijdige gevoelens voor de kijkers nog veel toelichting nodig hadden, maar het was voor henzelf toch wel prettig om eindelijk eens te kunnen zeggen wat ze voelden. Hoe ze het nu precies gaan oppikken na het onvermijdelijke afscheid van Menma wordt helaas niet duidelijk en ik vrees dat we dit ook nooit te zien zullen krijgen.

De spookgedaante van Menma kent overigens ook wat haken en ogen. Jinta kan gewoon met haar communiceren, maar mevrouw is ook in staat om zaken aan te raken en zelfs te gebruiken. Spijtig genoeg duurt het even voordat ze hier gebruik van maakt om aan de vrienden te laten zien dat Jinta niet aan het ijlen is. Ik denk dat dit wel wat drama had weten te voorkomen.

Al met al vond ik Ano Hana zeer de moeite waard. Zonder twijfel was het een van mijn favoriete series van het lenteseizoen. Een 4 out of 5 stars.

1. Zie Fractale.

De dertigjarige Hayao Imagawa is nog maagd en daar moet verandering in komen. Een god, genaamd Daigorou, heeft als missie hem van zijn maagdelijkheid te bevrijden. Voordat je nu denkt, dat is gay, nee, Daigorou gaat proberen Hayao aan de vrouw te krijgen. Met wat goed bedoelde tips moet Hayao het pad der liefde kunnen bewandelen en al snel valt zijn oog op Natsu Andou. Natsu op haar beurt is ook nog maagd en ook zij heeft hulp van wat goddelijk vlees. Liefde gaat echter zelden over rozen.

Deze korte anime (twaalf afleveringen van zo’n twaalf minuten) probeert een verhaal te vertellen waarin het geestelijke, liefde, het overwint van het pure lichamelijke, seks. Het is hier echter zo geforceerd en uitermate niet grappig in dat ik niet zou weten wat nu precies het punt van de serie is. Het is niet zo dat het vervelend is om te kijken, maar het is zo verschrikkelijk doelloos allemaal. Klaarblijkelijk is de serie gestoeld op een boek wat gericht is dertigers die nog geen ervaring hebben op seksueel gebied en ik kan me nou niet aan de indruk onttrekken dat het boek totaal geen educatieve waarde heeft. Tenminste, ik zie niet precies wat een dertiger hiervan zou moeten leren.  De zaken die als tips worden geëtaleerd zie ik nou niet bepaald als waardevolle toevoegingen in ieder geval.

Hayao en Natsu zijn twee niet bepaald sociaal aangelegde mensen en hun interactie is misschien amusant als je je er in herkent, voor een normaal mens is het kijken naar twee mensen die elkaar eigenlijk niet eens recht in de ogen kunnen kijken lichtelijk plaatsvervangend beschamend. Nu mankeert er bij mij qua sociale eigenschappen ook wel het een en ander aan, maar ik mag toch hopen dat ik niet zo knullig overkom als Hayao.

De humor is bijzonder variërend van niveau. De manier waarop de serie gecensureerd is in zowel beeld als geluid is op zich humoristisch, maar de doelgroep van deze serie zijn dertigers, is het nu echt nodig om voor die leeftijdsgroep te censureren? De goden en godinnen in de serie zijn speels, maar de humor hierin vond ik eigenlijk redelijk ver te zoeken.  Het moment waarop Daigorou zijn jongere ‘broertje’ Macaron aanbiedt aan Hayao om hem van zijn maagdelijkheid af te helpen is, in tegenstelling tot wat ik eerder zei, dan wel weer bijzonder gay. Deze goddelijke entiteiten zijn verre van goddelijk eigenlijk, zeuren en zeveren is het zowat het enige wat ze doen. Wellicht dienen ze puur en alleen ter afleiding om Hayao niet zozeer aan de seks te krijgen, maar eerst liefde te vinden. Dat dit knullig overkomt is dan weer een andere kant van de medaille.

Niet echt een aanrader dit in ieder geval, maar kort genoeg om even tussendoor weg te werken. Een 3 out of 5 stars.

En beste dames en heren fansubbers, ‘god’ als zelfstandig naamwoord schrijf je zonder hoofdletter.

Nee, niet echt. Het begint als een redelijk warrig overkomend verhaal, waarbij je eigenlijk geen idee hebt wat er allemaal speelt. Er zijn een drietal jongens die ieder zo hun eigen leventje leiden en totaal niets met elkaar te maken lijken te hebben. Ze hebben alle drie wat dames die interesse in hen lijken te tonen en uiteraard zijn er ook dames waarin zij zelf interesse hebben. De drie hebben echter toch een band, in een nogal vreemde omgeving ontmoeten ze elkander wel eens, pratend over zaken die doen neigen naar een onderliggend fantasy-verhaal. Niets blijkt minder waar wanneer de drie jongens één en dezelfde persoon blijken te zijn. Een persoon met een redelijk vreemde meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Vreemd als in dat de persoonlijkheden met elkaar communiceren in een door het oorspronkelijke personage bedachte fantasiewereld. Nou ja, bedacht, het is een wereld die gebaseerd is op een computerspel.

Hoewel de openbaringen over de meervoudige persoonlijkheidsstoornis^[1] het verhaal wel wat verduidelijken, veel beter wordt het er niet op. Ik snap de keuze van de makers om de drie persoonlijkheden een verschillend uiterlijk mee te geven om zo te voorkomen dat iedereen vanaf aflevering één weet wat er aan de hand is, maar het slaat ergens toch echt nergens op. Het uiterlijk dient dan wel meer als manifestatie van de persoonlijkheden, maar het is nu eenmaal één persoon, niet drie. Sowieso is het al redelijk lastig te begrijpen dat de drie persoonlijkheden (als het er niet meer zijn) naast elkaar kunnen leven zonder een al te grote overlap. Er is zo af en toe een hint dat mensen zich bewust zijn van de meervoudige persoonlijkheden, maar toch voelt het allemaal wat vreemd aan.

Deze anime slaagt er in ieder geval niet in mij warm te laten lopen tot het spelen van de Visual Novel. Niet dat deze vertaald is in het Engels, maar dan nog. Nu zeg ik dat wel, op zich ben ik er wel benieuwd naar hoe ze de meervoudige persoonlijkheidstoornis van het hoofdpersonage in het spel hebben verwerkt. Plus dat er wel leuke types onder de dames zitten. Maar het gehele verhaal… daar heb ik het niet zo op.

Behalve het wat vreemd overkomende uitgangspunt mankeren er wel meer dingen aan de serie trouwens. Het halve idiote gedoe met een radiodiskjockey bijvoorbeeld is behoorlijk irritant. Wat volgens mij moet dienen als een wat humoristische ondertoon komt meer over als een stoorzender. Deze onnodige en redelijk irritante vulling laat me zelfs verschrikkelijk slechte puns tikken.

Als ik de serie een compliment zou moeten geven is dat het eigenlijk een haremserie is die niet aanvoelt als een haremserie. Uiteraard is dit te danken aan het feit dat de verschillende persoonlijkheden behalve verschillende karakters hebben eigenlijk ook totaal niet op elkaar lijken. Op het moment dat de openbaring daar is vraag je je af of de visuele verschillen niet louter als verwarring dienen voor de kijkers, want heel erg logisch is het allemaal niet. Bovendien draaien ze er in de serie een beetje omheen, er zijn amper momenten waarbij één der persoonlijkheden in een situatie belandt waarbij hij geconfronteerd wordt met het leven van een andere persoonlijkheid en dat is op zich opmerkelijk. Nu doet de serie eigenlijk absoluut geen moeite om ook maar een beetje serieus om te gaan met de meervoudige persoonlijkheidsstoornis, deze lijkt enkel als gimmick te dienen om deze saaie en oppervlakkige adaptatie van een dating sim te doen onderscheiden van de rest.

Uiteindelijk probeert de serie er op het eind nog wat van te maken, maar het kwaad is dan mijns inziens allang geschied. Oretachi ni Tsubasa wa Nai is naar mijn mening dan ook gewoon de moeite niet waard. Een 2.5 out of 5 stars.

1. Wat door heel veel mensen schizofrenie wordt genoemd, maar dat is toch echt wat anders.

Het begint hier echt al bij de basis: een jongetje wil eigenlijk een meisje zijn en een meisje wil graag een jongetje zijn. Deze gevoelens zijn mij compleet onbekend en daardoor is het een beetje lastig identificeren met de hoofdpersonen. Nu valt het te beargumenteren dat dit voor heel veel anime opgaat, want ik wil net zo min een Piraten-Koning worden, of Hokage. Maar dat soort shounen-series teren in op iets waar veel jongens vroeger van droomden: sterk worden. Hourou Musuko biedt helemaal niets van dat alles.

Hourou Musuko was echter wel een serie waar ik wekelijks naar uitkeek. In een winterseizoen dat wat mij betreft niet zo gek veel te bieden had was deze anime één van de positieve uitzonderingen. Als ik zou moeten omschrijven waarom, geen idee. Wellicht was het de rustige sfeer, of het rustige wat matte kleurenpalet. Of wellicht de manier waarop het verhaal wordt verteld. Het is geen dramaserie rondom een tweetal jongelui die dankzij hun gevoelens een bitter leven lijden, waarin ze om de haverklap gepest worden. Nee, het is absoluut geen verhaal wat probeert medelijden te kweken voor mensen die ‘anders’ zijn. Ik zet ‘anders’ expres binnen aanhalingstekens, het is natuurlijk bijzonder makkelijk om te oordelen over mensen die gevoelens hebben die mij onbekend zijn, maar geef toe, alledaags is het niet echt. Tenminste, ik kan me geen oud-klasgenoten herinneren die het idee hadden in het verkeerde lichaam geboren te zijn.

Allicht was er vast wel één (of meer) die gevoelens had voor hetzelfde geslacht, of een jongen die wel eens een rokje aan heeft gehad. Erg open werd er in ieder geval (toen) niet over gedaan. In Hourou Musuko wordt hier wat minder moeilijk over gedaan. Het jongetje draagt met regelmaat meisjeskleding en ondanks de afkeer die sommigen (ook binnen zijn familie) tonen wordt het niet neergezet als een circusact. Bijzonder treffend wordt er ook gewezen naar een meisje op dezelfde school wat cool wordt gevonden wanneer ze in jongenskleding verschijnt. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat zij geen jongetje wil zijn, maar gewoon de kleding draagt omdat ze dat wil. Het hele uitgangspunt is hier anders. Wanneer het jongetje op een dag in meisjeskleding op school verschijnt wordt er in ieder geval lang niet zo positief op gereageerd. Sterker nog, het is voor hem niet meer helemaal mogelijk normaal lessen te volgen en vervreemdt wat van zijn klas. Ook hier wordt echter niet al te dramatisch over gedaan, geen hysterische huilaanvallen, geen ‘oh, hij is zo zielig’, nee, het lijkt allemaal meer terloops.

De serie probeert in meerdere facetten het hele jongetje is meisje en meisje is jongetje verhaal neer te zetten. Zo is er een toneelstuk met datzelfde thema. Er wordt hierbij een parallel getrokken naar de werkelijke situatie uiteraard, maar weet te voorkomen dat het geforceerd overkomt. Het is een beetje kenmerkend voor de hele anime, het is nergens een circus. De jongelui zijn geen freaks, het zijn gewone kinderen, die net als ieder ander verliefd worden, naar school gaan, huiswerk maken, winkelen. Of de manga en anime een poging doet het onderwerp transseksualiteit bespreekbaar te maken laat ik liever in het midden, maar het resultaat was bijzonder aangenaam.

Een 4 out of 5 stars.