Want Jigoku Shoujo is (vooral in het begin) een bijzonder episodische anime met erg weinig ontwikkeling. Mens is kwaad op of gekwetst door een ander mens, tikt zijn of haar naam in op de website (hoe werkt dat met tijdzones?)^[2], Enma daagt op, arm zieltje twijfelt nog even want een verblijf in de hel klinkt zo aanlokkelijk nog niet, arm zieltje sluit het contract (door een touwtje om de nek van een stropop te trekken), Enma en haar volgelingen doen wat nare dingen met het slachtoffer en Enma dumpt deze vervolgens in de hel (een vreedzaam boottochtje). Na een paar afleveringen vroeg ik me af hoeveel rek er in het verhaal zat want zesentwintig afleveringen van dit (en bovendien zijn er nog twee seizoenen) zag ik niet zo zitten. Op zich was het niet zo vervelend om al die wanhopige mensen en hun ‘wraak’ te zien maar echt veel variatie zat hier nou ook weer niet in. Dat terwijl er genoeg voer is voor veel meer verhaal.

De introductie van Tsugumi en haar vader was dan ook hoognodig, de manier waarop de band vervolgens tot het eind ‘spannend’ wordt gehouden is wat van mindere schoonheid en je kunt enkele kanttekeningen plaatsen bij de uitwerking ervan. Vanaf het begin vraag je je eigenlijk al af wie Ai Enma eigenlijk is en het antwoord daarop is wellicht boeiend maar de openingen die het biedt voor een wijder verhaal worden niet benut. Wellicht dat daar sprake van is in latere seizoenen maar de ‘openbaring’ komt in dit eerste seizoen simpelweg te laat om er nog wat mee te doen. Persoonlijk zou ik bijvoorbeeld wel willen weten of er sprake was van een dergelijk systeem voor Ai Enma (uiteraard niet via een website of per brief) maar vooral waarom. Waarom bestaat er de mogelijkheid mensen naar de hel te sturen, wat is de mythologische basis hiervan? Hoe ziet de hel er precies uit (het enige wat we nu zien is de poort naar)?

De animatie is prima al worden sommige stukken animatie wel erg vaak herhaald. Uiteraard een handige manier om kosten te besparen en het waren maar korte stukjes maar een klein beetje meer variatie hierin had geen kwaad gekund. Op zich zitten er ook aardig wat statische delen in trouwens, wat hint naar een slinkend budget, maar dat is iets waar wel meer anime last van hebben.

Al met al zou ik Jigoku Shoujo een redelijke anime noemen, het biedt op zich een interessant verhaal maar er wordt mijn inziens net wat te weinig mee gedaan. 3.5 out of 5 stars

1. Zoals René van der Gijp al eens zei, als heel veel mensen iets roepen zal er wel een kern van waarheid inzitten. Dus als het complete publiek iets tegen de scheidsrechter joelt…
2. Vraag die in de Anime Encyclopedia wordt gesteld.

Als ik de serie moest samenvatten in één woord zou het waarschijnlijk ‘meh’ zijn. Het is niet dat de serie slecht is maar op één of andere manier klikt het gewoon niet helemaal voor mij. Nu stoorde ik mij niet aan het exhibitionistische gedrag van Mina die er uitziet als een prepuberaal meisje (maar wel stukken ouder is) of het punt dat Shaft niet aan rechtlijnigheid doet maar er gebeurt toch gewoon veel te weinig. De focus liijkt soms veel te veel op dialogen te liggen en die dialogen waren nou niet bepaald iets waarvan ik vond dat ze zo bijzonder waren. Nu wordt het naar einde toe wat interessanter (wat meer actie ook) maar niet genoeg om het sentiment om te laten slaan. Neem nou die eerste aflevering, daarin wordt het verhaal zo’n beetje neergezet in een televisieshow. Het is een manier om een infodump wat interessanter te maken maar of het in dit geval werkt, ik vond van niet eigenlijk. Gedurende de serie krijg je nog wel meer vreemde dingen voorgeschoteld overigens, van zonwerende crème (het zijn per slot van rekening vampieren) tot zelfmoordvampieren. Er is in ieder geval een halve poging gedaan het net wat origineler te maken dan het gros van de anime.

Funimation maakte overigens bekend Dance in the Vampire Bund gelicenseerd te hebben met de opmerking erbij waarschijnlijk wat dingen te gaan censureren. Uiteraard leidde dat tot wat protesten waarna Funi weer wat terugkrabbelde. Maar het is op zich wel een kwestie die in de nabije toekomst wat vaker zal voorkomen. Nu zitten er allerlei kanten aan het verhaal natuurlijk en daar wil ik hier niet verder op ingaan maar blijkbaar zijn getekende afbeeldingen van naakte minderjarige meisjes (qua uiterlijk) in sommige landen nou eenmaal kinderporno. No harm done zou je denken, maar ‘thoughtcrime‘ is blijkbaar geen dystopisch^[1] idee meer. Wellicht dat ik er later nog eens wat over tik trouwens, op zich wel interessant voer (lees: als ik eens wat minder tijd besteed aan mijn andere hobbyprojectje).

Maar dus, vampieren, the bund en het dansen daarin. Even terugkomend op Mina, haar ‘vampiervorm’ kent een wat meer vrouwelijk gerond aanzicht en haar ‘jeugdige’ uiterlijk blijkt ergens een bewust keuze te zijn van haarzelf. Wellicht eerder een keuze van de tekenaar van mangaka voor mij onbekende redenen (perv!) want een echt goede reden wordt er in de serie niet voor gegeven in ieder geval. Het lijkt me zelfs tegen haar werken, gezien haar positie en idealen lijkt me het uiterlijk van een volwassen vrouw wat handiger. Haar verschrikkelijk jengelende stem (imho natuurlijk) maakt het er ook niet bepaald beter op. Nu komt het er eigenlijk op neer dat ik één van de twee echte hoofdpersonen (Mina en Akira) niet zo heel erg te pruimen vond dus blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Redelijk wat personages worden neergezet in een poging ze quirky te maken maar de producenten slagen hier m.i. maar deels in. Spijtig, want de basis van het verhaal vond ik wel redelijk interessant. Vampieren die strijden (op politiek vlak vooral) voor erkenning biedt op zich genoeg voor maar gek genoeg is er weinig merkbaar van de impact die een dergelijke ‘outing’ heeft op de normale menselijke bevolking, je zou verwachten dat zoiets iets meer impact heeft dan er nu lijkt te zijn. Maar goed, aan de andere kant ligt daar de focus ook niet op dus nogal wiedes dat ze dat niet verder uitdiepen.

Al met al vond ik Dance in the Vampire Bund niet goed maar ook niet slecht. Tegenvallend noem ik het eerder, vooral omdat er Shaft op het etiket staat en dat (wellicht onterecht) enige verwachtingen schept waaraan de serie helaas niet kunnen voldoen. Een mager 3.5 out of 5 stars‘je. Over de beeldkwaliteit kan ik (nog) weinig zeggen overigens, de fansubs waren bijzonder matig qua kwaliteit maar het zag er op zich wel prima uit verder. Wellicht dat ik de DVD’s eens in een aanbieding oppik.

1. De spellingscontrole van FireFox wil hier utopisch van maken, wat toch echt precies het tegenovergestelde is.

Ik moet zeggen dat ik na de eerste aflevering zo mijn twijfels had over deze serie en mochten ze op die voet zijn doorgegaan was ik vast niet heel ver gekomen hiermee. Maar na aflevering één verandert de toon van de serie niet zozeer maar wel de inhoud. De gevechten tussen de klassen zijn eigenlijk maar bijzaak in het verhaal, zover er al verhaal is. Het is vooral een comedy over helemaal niets. Domme situaties, domme grappen, gimmicks, domme dialogen, dat is wat Baka to Test to Shokanjuu zo ongeveer te bieden heeft. Nu klinkt dat negatiever dan ik het bedoel eigenlijk want op één of andere manier klikte deze serie voor mij wel gewoon. Het zit tjokvol clichés en gimmicks maar de humor lag me wel. Wellicht was het de wat speelse manier van animatie (rare achtergronden, personages die nimmer wat zeggen komen als silhouet in beeld) of toch gewoon de lichtelijk juveniele humor? Want juveniel is de humor (en de gimmicks) stiekem best wel.

Een niet gering aantal grappen gaan bijvoorbeeld over het personage Kouta “Muttsurini” Tsuchiya die op elke mogelijke manier een foto probeert te maken van damesondergoed en zich daarvoor in redelijk rare posities weet te wurmen, tot bloedens aan toe. Dat is toch wel een goed voorbeeld van juveniele humor. Maar ik kon het niet laten hardop te lachen toen meneer zo driftig was een goede hoek te vinden dat hij zichzelf in brand kreeg (wrijving hè) om zich vervolgens te blussen met het bloed wat uit zijn neus spoot (zie foto’s). Bloedverlies is zo ongeveer dagelijkse gebeurtenis van Muttsurini, zelfs fantaseren kan er toe leiden, lastig voor iemand wiens meest passende omschrijving wellicht ‘vuns’ zou zijn.

Yoshii heeft zo nu en dan ook een behoorlijke bloedneus en dat verklaart wellicht waarom die gozer zo ongelofelijk dom is. Ik doel niet eens op zijn resultaten op school maar meer dat meneer totaal blind is voor de interesse van Himeji, constant opmerkingen maakt waarbij Minami hem weer in de kreukels legt (wat wellicht op een wat meer masochistische kant wijst) en hij zijn pik achterna loopt die richting een mannelijk klasgenootje wijst. Een klasgenootje met vrouwelijke trekjes dan weliswaar, maar dan nog. Overigens laat de serie redelijk in het midden wat het geslacht van het klasgenootje is, naar eigen zeggen is het een jongetje, maar hij draagt wel een badpak en heeft een eigen kleedkamer in een badhuis.

De humor is heerlijk situationeel en met enige regelmaat zitten er visuele grapjes in de achtergrond verwerkt, waar een nogal merkwaardige fontein wellicht wel het beste voorbeeld van is. Het zijn die kleine dingen die in mijn ogen de serie bijzonder geslaagd maken, qua ‘verhaal’ stelt het allemaal weinig voor. Wie een humoristische doch kritische kijk op het Japanse onderwijssysteem verwacht hoeft hier niet te kijken, want die zit hier gewoon eigenlijk niet in. Hoewel de basis van het verhaal ruimte biedt voor aardig wat ideeën wordt er niet zo gek veel mee gedaan en het virtual reality / klas tegen klas gevecht deel kan me dan ook eerlijk gezegd gestolen worden. De serie is gewoon leuk 4 out of 5 stars.

En Yoshii is een idioot.

Wat de fuck was dit?

Het begin van deze film is bekend terrein, het hele verhaal van Reinhard, Annerose en Siegfried hebben we in de OVA al gezien. Toen waren Reinhard en Siegfried wellicht ook al borderline gay maar in ieder geval was de animatie beter (ze zien er gewoon anders uit in deze film) en klonken ze niet als twee psychopaten. Echt, de twee rennen wat af en dat gaat gepaard met een vreselijk irritant gelach wat een normaal mens doet rillen, zo ongemakkelijk klinkt het. Niet alleen zijn de twee knaapjes anders geanimeerd, ook vriend (of vijand, ligt aan het standpunt) Yang Wenli komt er niet ongeschonden vanaf. Bij hem was de seiyuu bovendien anders en hij klonk in de verste verte niet als de Yang die we kennen uit de OVA. Het zou trouwens ook zo maar kunnen dat ook Reinhard en Siegfried een andere seiyuu hadden maar dat is me dan wat minder opgevallen. Bij Yang ligt het er dik bovenop en dat maakt hem een compleet ander personage dan je gewend bent.

De meest opvallende afwijking is toch wel Iserlohn Fortress, wat in deze film lijkt op een metalen bol in plaats van het soort van vloeibare oppervlak uit de OVA. Of ze hier nu bewust de look van de Death Star hebben proberen te kopiëren weet ik niet maar dit in combinatie met de afwijkende karakteranimatie geeft je het idee dat je naar iets heel anders kijkt. Alsof ze een compleet nieuw team hebben ingezet voor de film die geen seconde van de OVA heeft gezien. Zelfs de design van de ruimteschepen, tijdens de (eigenlijk ‘een’, het is al de vijfde alweer geloof ik) slag bij Iserlohn, leek me compleet anders. Dat laatste is niet noodzakelijkerwijs een slecht punt overigens, beetje variatie mag best.

Tja, en dan het verhaal zelf. Legend of Galactic Heroes: Golden Wings begint ergens, bouwt wat op maar er zit eigenlijk geen einde aan. Tenminste, geen bevredigend einde. Als je de OVA hebt gezien ken je dit verhaal al en is het enige nieuwe wat je ziet wat scènes van het lastige pad wat Reinhard en Siegfried bewandelen. Zoals bijvoorbeeld de verschrikkelijk creepy gozer die zogenaamd de twee komt inspecteren maar uit is op wraak omdat Annerose de favoriete concubine is geworden van de keizer en het voormalige favoriete lopende zaadreservoir daar niet van gediend is. Het levert een aardige vechtscène op ergens in Iserlohn Fortress, compleet met diepe schacht. Waar zagen we dat eerder? Dat deel is wat de film nog enigszins het kijken waard maakt overigens. De slag rondom Iserlohn en de schermutselingen tussen Reinhard, Siegfried en de aanhangers van het slaapje van de keizer weten nog wel te boeien maar het maakt van dit uur durende geval nog steeds geen goede film.

Mijn beoordeling: 2.5 out of 5 stars

A^[3] beginning is a very delicate time^[4] en zo ook in deze film. Aangezien ik de hondertiendelige OVA Legend of the Galactic Heroes al heb gekeken weet ik waar het verhaal heen gaat en het is voor mij ook bijzonder lastig Legend of Galactic Heroes: My Conquest is the Sea of Stars te beoordelen op losstaande basis. Dit verhaal is feitelijk de eerste ontmoeting tussen de de piepjonge Yang Wenli en de piepjonge Reinhard von Lohengramm. Nou ja, ontmoeting, ze zien elkaar niet, ze kennen elkaar niet, ze zijn alleen wel erg nieuwsgierig naar elkaar, it takes one (genius) to know one. Hun eerste ontmoeting is overigens wel een behoorlijk dodelijke waarbij bij beiden duidelijk blijkt dat ze tactische meesterbreinen zijn. Je ziet hier de eerste beginselen van het wederzijdse respect ontstaan wat in de OVA een belangrijk onderdeel van het verhaal zal worden.

Maar goed, wat vond ik van de film op zich? Ik vond ‘m goed. Het is sciencefiction die verre van hard is^[5] maar wie let er nou op dat er in vacuüm geen geluid is of dat ruimteschepen waarschijnlijk niet zo handig te manoeuvreren zijn? Ik niet in ieder geval ^[6]. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel gek veel voor eigenlijk, het toont echter wel de verhoudingen binnen de twee partijen en hoe het er intern aan toe gaat. Aan de ene kant de reetlikkerij van het rijk en aan de andere kant de ‘keuzes’ van de democratie. Dit thema wordt echter niet erg diep uitgelicht, daar is 59 minuten dan ook simpelweg te kort voor. Er is wat meer aandacht voor de parallellen tussen Yang en Reinhard, de manier van denken en hun ‘koelheid’ en lef in hachelijke situaties.

Qua animatie is het allemaal niet zo heel erg denderend, maar gezien de leeftijd van de film (1988) is dat niet zo heel erg raar. Niet alles had het budget van Akira^[7] natuurlijk. Het blijft overigens wel immens tof, hoe iffy de animatie ook, te zien hoe honderden zo niet duizenden schepen het vuur op elkaar openen. Dat doet toch wel wat met een sciencefictionfan zeg maar.

Een meer dan redelijk begin dit. Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

1. Die wellicht 5 seconden in beeld is in deze film.
2. Wat dat precies in heeft gehouden wordt in de film niet echt duidelijk.
3. Sommige bronnen maken hier ‘The’ van.
4. Deze quote komt uit de film Dune (1984) en komt niet voor in het boek zelf. Wel iets wat er op lijkt: “A beginning is the time for taking the most delicate care that the balances are correct”.
5. Hard SF is sciencefiction die zo realistisch mogelijk probeert te zijn.
6. Anders zou ik Babylon 5 niet de beste sciencefictionserie ooit vinden.
7. Ook uit 1988.

Seirei no Moribito (Guardian of the Spirit) kent mijn inziens twee gezichten. Het verhaal op zich is (erg) goed maar het tempo waarop het allemaal vertelt wordt mag wat mij aangaat wel wat omhoog. Vooral de afleveringen zo het middelpunt van de serie hadden hier last van, het verhaal schoot niet op en er gebeurde eigenlijk niets. Je zou het bijna filler kunnen noemen^[1]. Maar toch was het niet vervelend om te kijken, Production I.G. heeft weer eens goed haar best gedaan qua animatie, visueel viel er weinig te klagen. De personages waren echter de kracht van de serie, van de vastberaden Balsa tot de in bescherming opgegroeide maar zich aanpassende aan zijn nieuw leven Chagum. De twee hebben ook een aardige chemie wat ik altijd redelijk opmerkelijk blijf vinden aan anime, het zijn per slot van rekening maar getekende personages. Als ik iets zou moeten bekritiseren op dat gebied is het echter wel dat op Balsa en Chagum na de personages weinig worden uitgediept.

De setting waarin zich dit allemaal afspeelt had wat mij betreft ook wat meer mee kunnen worden gedaan, er is een soort van parallelle wereld, vreemde wezens, een vorm van magie, kortom een wereld vol fantasie. Dit blijft feitelijk onderbelicht, de aandacht gaat grotendeels uit naar hoe Balsa en Chagum een leven proberen te leiden terwijl op het eind van de rit het tempo omhoog wordt geschroefd en het daadwerkelijk een fantasy wordt. Overigens nodigt de serie mij niet echt uit om de boeken waarop dit is gebaseerd te gaan lezen, maar dat is natuurlijk geen ijkpunt.

Seirei no Moribito vond ik een meer dan een aardige serie die in mijn ogen nog veel beter was geweest als het tempo beter was geweest. Of minder afleveringen of meer actie of meer aandacht voor de ‘secundaire’ personages. Maar een aanrader is het zeker.

Even terzijde, de originele ‘artbox’ die werd verkocht bij de Dvd’s is flink waardeloos, een bijzonder dun dingetje en ‘art’ is het ook niet te noemen. Er is inmiddels wel een losse (en mooie) ‘artbox’ te koop maar wellicht dat er over niet al te geruime tijd een seizoenscollectie wordt uitgebracht.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

1. Hier geen Curry of Life taferelen, wees niet bang.

De verhalen in vogelvlucht:

No Longer Human (4 afleveringen) vertelt over een jongeman die langzamerhand de grip op de werkelijkheid kwijt lijkt te raken en zijn ware aard aan niemand kan tonen.

In the Forest, Under Cherries in Full Bloom (2 afleveringen) verhaalt over een man die de vrouw van zijn dromen ontmoet en daar uiteindelijk een prijs voor betaald die redelijk aan de hoge kant lijkt te liggen.

Vervolgens Kokoro (2 afleveringen), waarin een verhaal over een jongeman die zijn intrek neemt bij een familie in Tokyo en het resultaat daarvan vanuit twee POV’s wordt verteld.

Run, Melos! (2 afleveringen) doorspekt het schrijven van een toneelstuk met het leven van de schrijver ervan en kent (toevalligerwijs) grote parallellen.

The Spider’s Thread (1 aflevering) is het verhaal van Kandata, een crimineel met een behoorlijke waslijst aan daden. Wanneer hij ter dood wordt veroordeeld komt hij (uiteraard) in de hel terecht maar ziet tot zijn verbazing een enkel draadje van een spinnenweb hangen (dit als dank voor het niet doodmaken van een span in het echte leven) die hem mogelijk de kans biedt te ontkomen aan de hel.

Als afsluiter Hell Screen (1 aflevering), waarin de beste schilder van zijn tijd de bedenkelijke eer krijgt de graftombe van de heerser van het land te beschilderen en dat doet door een keur aan wreedheden begaan in de naam van die heerser af te beelden.

Wat alle verhalen dus gemeen hebben is dat geen enkel verhaal een vrolijke inhoud heeft, zelfs The Spider’s Thread niet, wat op papier een soort van kinderboek moet zijn geweest. Tel het aantal doden in de afzonderlijke afleveringen en menig Shounen vechtserie zou jaloers zijn op de headcount in Aoi Bungaku (vergeet niet kinders, klassiekers zijn blauw). Neemt niet weg dat Aoi Bungaku een redelijke goede anime is, zei het dat bepaalde verhalen wel erg summier overkomen. Ik heb me achteraf ietwat verdiept in de materie (lees: wikipedia erop nageslagen) en er zijn toch best wat interessante dingen weggelaten uit de verhalen her en der. Ik vraag me bij deze serie af of deze dient om het lezen van deze boeken te stimuleren want daarin schiet het in mijn ogen toch best tekort. Nu ben ik sowieso al geen fan van ‘zware’ boeken en de inhoud van de meeste verhalen komen toch wel zwaar over. Tijdens de verplichte nummers op de middelbare school (Nederlandse literatuur dus) moest ik er al niets van hebben trouwens, doe mij maar lekker escapistisch werk. Dus een anime over die boeken is een goed idee ergens, dan hoef je de boeken ook niet meer te lezen. De animatie is overigens redelijk tot goed en bijzonder divers ook, van grauw en moody tot vrolijk kleurrijk. Zou ik ‘m kopen op DVD? Nee. Maar het was ook geen straf om te kijken.

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars

Er is één standalone aflevering en twee korte arcs van respectievelijk acht en vijf afleveringen. In standalone aflevering zien we de reden waarom Haruhi precies op de school terecht is gekomen waar ze nu op zit. In de eerste arc (van acht afleveringen) organiseert Haruhi wat zomeractiviteiten voor de leden van haar clubje maar dankzij een onvoldaan gevoel aan het einde van de rit komt september nooit en wordt de tijd gereset naar het begin van de zomeractiviteiten. En dat zo’n 15.000 keer, waarvan we gelukkig maar een fractie zien, verdeeld over acht afleveringen dus. De tweede arc toont hoe de film uit de eerst uitgezonden aflevering (aflevering 00 dus) tot stand is gekomen.

De meeste kritiek die volgde op dit tweede seizoen was toch wel op de Endless Eight arc, waarbij feitelijk acht keer dezelfde aflevering wordt getoond, gelukkig wel met variaties in wat er wordt getoond, dialogen en zelfs kledingkeuze. Na een keer of vier weet je het echter echt wel en snak je naar het einde van dit verhaal, kun je nagaan wat Yuki heeft moeten meemaken (die maakte het allemaal bewust mee namelijk). Gelukkig zijn er dus die subtiele verschillen die het geheel nog wat draaglijk maken. De rest van de serie vond ik weer veelal genieten gelukkig, vooral het maken van Haruhi’s film was een plezier om te kijken. Sterker nog, het laat kanten van vooral Kyon zien die we eigenlijk nog niet kenden en zijn sarcastische voice-over uit aflevering 00 is absoluut ook niet vergezocht. Het geheel zit weer vol banter ook, Haruhi is wat dat betreft meedogenloos en Kyon is de enige die ook maar een beetje tegengas lijkt te geven. De animatie was ook weer prima voor elkaar en wat dat betreft was seizoen 2 dan ook absoluut niet slecht, alleen Endless Eight was een beetje een domper, al vond ik het op zich niet zo storend als een groot deel van het fandom.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Reiji is een Japanse scholier die tijdens een vakantie in de VS getuige is van een brute moord en weet wonder boven wonder te ontsnappen aan de dader. Reiji wordt echter gevangen genomen, gehersenspoeld en getraind in het vermoorden van mensen. De machtige maffiaorganisatie Inferno is zijn ‘werkgever’, een groepje machtige criminelen die Reiji (omgedoopt tot Zwei) en ene Ein (de moordenaar die door Reiji op heterdaad werd betrapt) gebruikt om tegenstanders uit te schakelen en een monopoliepositie te veroveren in de onderwereld. Reiji/Zwei heeft echter andere plannen, hij hervindt zijn persoonlijkheid een beetje en wil samen met Ein op de vlucht slaan. Niet alles werkt zoals hij wil en hij ziet zijn droom uiteen spatten. Is er überhaupt wel een toekomst voor hem en Ein?

Een serie van zesentwintig afleveringen die maar liefst twee recaps nodig is om een verhaal te vertellen scoort bij mij niet heel erg hoog normaliter en deze serie maakt ook nog een grandioze fout door na de tweede recap het verhaal zo verschrikkelijk ongeloofwaardig te maken dat je je echt afvraagt of er zakjes met wit poeder bij de makers werden bezorgd naar het eind toe. Neemt overigens niet weg dat de serie tot die tweede recap best genieten was. Redelijk veel geweld (love it!) en interessante personages. Niet dat deze serie bijzonder origineel was overigens maar met een niet onaantrekkelijk stuk animatie, goede muziek en een redelijk goed verhaal weet de serie me goed te boeien. Qua karakteranimatie is de serie wat verwarrend eigenlijk, ga er maar vanuit dat Ein en Zwei (en Cal) de achttien nog lang niet bereikt hebben en dat zie je er niet vanaf in ieder geval. Ondanks het (redelijk belabberde) einde van de serie geef ik ‘m echter toch:

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars

Gedurende de Taishou periode (waar meisjes blijkbaar werden geacht meisjesdingen te doen) raakt een jongedame geïrriteerd door een uitspraak van een jongen en besluit op haar school (enkel voor meisjes) een honkbalteam op te richten. De school staat er niet bepaald om te springen in eerste instantie en een team bij elkaar vinden is ook niet erg eenvoudig. Met pijn en moeite worden er eindelijk negen dames gevonden die een lange en zware strijd staan te wachten want honkballen kun je niet zomaar. De eerste test laat meteen zien dat ze er nog lang niet zijn en zijn krijgen behoorlijk op hun broekjes. Tijd voor meer training dus. Uiteindelijk slagen de dames er in een behoorlijke pot honkbal te kunnen spelen en het team van de jongen met de rare uitspraak wordt uitgedaagd. Zullen de dames weten te winnen?

Nee.

En daar was ik eigenlijk best blij mee. Hoewel Taishou Yakyuu Musume zowat het clichépatroon volgt qua sportanime (stel no-no’s worden goed) was de uiteindelijke verliespartij eigenlijk wel een prettig eind, het zou een beetje ongeloofwaardig zijn dat een team binnen een aantal maanden een team kan verslaan wat duidelijk meer ervaring (en kracht) heeft. Neemt niet weg dat de weg naar het ´succes´ van de dames amusant was om te kijken, zoals bijvoorbeeld de ontwikkeling van een ‘magic ball’ van de pitcher (die uiteindelijk een knuckleball is en geen curve zoals ze eigenlijk wil). Doorspekt met kleine stukjes slice of life, wat ´romantiek´ en een leuke dosis humor weet de serie zeker te boeien. Ik vond het ergens wel spijtig dat de serie op zich weinig aandacht had voor de periode waarin het zich afspeelt, daar had ik echt graag wat meer van gezien. Al met al is Taishou Yakyuu Musume een leuke anime voor tussendoor, geen onmisbare serie maar gewoon een what you see is what you get verhaal.

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars