Ja en nee.

Ja, omdat deze een redelijk aardig concept weet te brengen in de vorm van een scholiere die op het verkeerde moment op de verkeerde plek is en dankzij een dame die eeuwen aan frustratie met zich meesleept terug in de tijd reist om iets recht te zetten.

Nee, omdat de serie oninteressante personages heeft en dit koppelt aan een wereld waarin historische personages allemaal vrouwelijk zijn. Niets tegen vrouwen natuurlijk, verre van zelfs, maar als liefhebber van het spel Sengoku Basara: Samurai Heroes wil ik uiteraard niet mijn helden met borsten zien.

Alle flauwekul even terzijde schuivend, want het interesseert me uiteraard geen biet of Oda Nobunaga nou een vervaarlijke man is of een vrouw met een redelijk imposante voorgevel, het idee om historische gebeurtenissen te verdraaien op een wijze dat sommige van die gebeurtenissen niet plaatsvinden in een wereld waarin ook nog eens alle mannen zijn vervangen door vrouwen is simpelweg compleet onzinnig. Uiteraard ga ik anime niet zozeer beoordelen op logica, maar het wordt al redelijk vlot duidelijk dat het een alternatief universum betreft. De consequenties van alles wat er gebeurt zijn dan ook gewoon nihil.  Maar voordat ik nu meer namen ga noemen en conclusies trek even terug naar het begin.

Yoshino Hide is een scholiere die vooral opvalt omdat ze een verschrikkelijke airhead is. Na een voorval met een tijdreizende lerares, die de naam van haar familie wil ‘herstellen’, bevindt ze zich in de Sengoku periode en neemt haar intrek bij de befaamde Oda Nobunaga. Oda maakt Yoshino (die ze Hideyoshi noemt) een van haar vazallen en betrekt haar in haar zoektocht naar een harnas wat haar in staat moet stellen om Japan te verenigen onder één vlag. Er zijn echter kapers op de kust en tevens ligt historie op de loer.

Met historie wat op de loer ligt bedoel ik dus feitelijk al vastligt wat er met wie gebeurt. Yoshino haalt dit diverse malen aan met behulp van haar geschiedenisboek, maar de serie omzeilt dit alles zo’n beetje. Het is toch maar een alternatief universum, dus het maakt toch niet uit wat er wel of niet gebeurt. In een wereld met alleen maar vrouwen, waar voortplanting blijkbaar geen issue is, doet weinig er echt toe. Ik zal trouwens gemakshalve maar gewoon aannemen dat een deel van het vrouwenvolk futanari is, maar bij dit soort futiliteiten hoef je eigenlijk niet echt stil te staan, toch?

Hoewel de basis van het verhaal nog ergens de schijn wekt dat het een serieuze aangelegenheid is, op het eind loopt het, ik wil bijna zeggen uiteraard, gewoon goed af. Iedereen is weer heel lief tegen elkaar en de fans van de niet onaantrekkelijke character designs kunnen hier wellicht bij juichen. Ik persoonlijk vraag me echter maar een ding af: wat was nu precies het punt van het verhaal eigenlijk? Niets, maar dan ook niets doet er toe. De serie begon met Yoshino die terecht komt op een plek waar net een aanval plaats vindt of heeft plaats gevonden, maar zondigt zich daarna aan een veel te cutesy aanpak van zowat alles. En cutesy in deze setting werkt voor mij niet echt.

Deze anime geeft me het idee dat een serie gebaseerd op een pachinko-kast c.q. – franchise weinig materiaal levert voor een goed verhaal en het vooral moet hebben van een visueel aspect. Het zal wel in het aard van het spel liggen vermoed ik zo. Deze serie krijgt van mij in ieder geval maar een 2.5 out of 5 stars.

James ‘Logan’ Howlett is Wolverine, een mutant die schier onverslaanbaar is door zijn adamantium skelet (inclusief handige uitschuifbare klauwen) en een redelijk handige afwijking waardoor hij bijzonder snel van verwondingen geneest. Wolverine voelt zich op zijn pik getrapt wanneer een voormalig Japans liefje van hem door haar criminele vader uitgehuwelijkt wordt aan een andere crimineel om zo een pact te sluiten om meer macht te krijgen binnen de criminele wereld. Wolverine gaat op jacht om dit allemaal te voorkomen, maar de weg naar zijn doel is niet zonder gevaren.

Ik zou willen dat het laatste deel van bovenstaande samenvatting niet letterlijk was, maar helaas is dat niet het geval. Na een robbertje vechten met van alles en iedereen, waaronder een oude bekende om de creativiteit van de producers te benadrukken, gaat Wolverine samen met een Japanse jongedame – die uit is op wraak – in het hol van de leeuw de strijd aan. Probleem is dat er maar één weg leidt naar dat hol en je kan al raden dat deze vol lastige obstakels zit. Er wordt nog wel half uitgelegd over de historische opbouw van het eiland en de aanwezige infrastructuur, maar het verbergt niet de verbazingwekkende simpelheid van het gehele idee. De serie heeft echter geen pretenties iets meer te zijn dan een simpel ‘Wolverine vecht en overwint’, dus wat betreft voldoet het compleet aan de verwachtingen. Ik neem het de makers meer kwalijk dat ze, ondanks dat de serie maar twaalf afleveringen duurt, het standaard shounen-serie-met-tweehonderd-plus-afleveringen trucje gebruikt waarbij de held van het verhaal met een vijand vecht en dit langer dan een aflevering duurt. Veel duidelijker kun je het gebrek aan creativiteit niet maken.

Wolverine treft in Wolverine een tegenstander van formaat. In een werkelijk bijzonder hoogstaande creatieve uitspatting bedachten de producers een personage met zowat exact dezelfde mutatie als Wolverine. Blijkbaar leek het de producers interessant om Wolverine tegen zichzelf te laten vechten, waarbij het verschil vooral zit in het uiterlijk en karakter. Zijn tegenstander ziet eruit als een ronin en in plaats van klauwen kan hij een katana uit zijn pols tevoorschijn toveren. Hierbij vergeten ze echter dat het misschien ook wel interessant zou zijn als iemand dit gevecht zou winnen, maar nee, Wolveronin komt nog van pas in een later gevecht. Wolveronin heeft namelijk principes en principes zijn te koop. Zodra het contract van deze huurling niet meer ter zake doet keert hij zich rustig tegen de partij waardoor hij was ingehuurd. Geen idee of ze hem als een nobel persoon probeerden neer te zetten, maar ik heb daar toch wel een iets andere kijk op.

Er zitten zowaar een aantal twists in de laatste aflevering, maar dat verzacht het leed niet. Het is ook weer niet zo dat ik Wolverine zou omschrijven als een slechte serie (een 3 out of 5 stars) , ik denk dat ongeïnspireerd de lading beter dekt. Dit komt niet alleen naar voren in het vlakke verhaal, qua animatie is het ook niet echt wat. Net als in Iron Man is dit op zich prima in orde, maar ook hier leven de personages niet echt. Ik had ergens verwacht dat Wolverine prima zou werken als anime-karakter, helaas was daar niet echt sprake van. Wellicht had hij wat metgezellen nodig die hem beter uit de verf zouden kunnen laten komen, waar hij nu mee optrok was in ieder geval niet bevorderlijk voor zijn personage.

Om heel eerlijk te zijn is de basis van dit verhaal eigenlijk niet zo heel bijster bijzonder of boeiend, maar de uitwerking ervan wel. Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zullen zijn die het niet zo hebben op de kleurrijke en wellicht wat simplistische animatie, maar ik vond het de serie een unieke sfeer meegeven. Daardoor stijgt Katanagatari wat dat aangaat boven de redelijke generieke massa uit. De combinatie van de vooral simplistische character designs met het niet onaardige kleurgebruik geeft de producers een kans de cast wat ‘kleur’ mee te geven. Sommige personages zien er wellicht wat te onrealistisch uit (met ogen die egaal zijn bijvoorbeeld), maar dat deerde me geenszins. De personages worden sowieso op een unieke wijze neergezet, dan maakt de animatie verder ook niets meer uit. Een personage wat zinnen omgekeerd uitspreekt als voorbeeld.

De twee hoofdpersonages worden ook goed neergezet. De lichtelijk naïeve Shichika tegenover de slimme maar eenvoudig door Shichika te bespelen Togame levert boeiende televisie op. De chemie tussen de twee is ook redelijk aanstekelijk, dat wat Togame in de laatste aflevering tegen hem zegt komt dan ook als een lichtelijk verrassing. Hierin speelt het linkeroog van Togame een rol in en het zijn dit soort dingen die de serie mij doen bekoren.

De afleveringen zijn redelijk zwaar qua dialogen, niet zozeer inhoudelijk, maar meer de hoeveelheid ervan. Voor een serie waarin twee mensen op zoek naar een twaalftal zwaarden en die vaak bij een begenadigd zwaardvechter mag zien te verkrijgen heeft de serie maar weinig gevechten eigenlijk. De twaalf afleveringen duren zo’n vijftig minuten per stuk en dat kun je ook maar moeilijk vullen met alleen maar geknok natuurlijk. Nou ja, het kan wel, dan snij je de afleveringen door de midden en noem je het Basilisk, bijvoorbeeld. Zelfs het eind-gevecht lijkt in een zucht en een vloek over te zijn.

De manier waarop de strateeg Togame en haar partner Shichika, een levend zwaard die niet met zwaarden overweg kan, de zwaarden weet te bemachtigen is redelijk inventief. Hierbij valt vooral te denken aan de manier waarop Togame een tegenstandster weet af te leiden met het hardop praten over shogi. Er zit zelfs een gevecht bij die we nooit te zien krijgen, we krijgen er alleen over te horen. Wat voor nut het heeft om dit niet te laten zien terwijl de serie toch echt ging over het verzamelen van de zwaarden is echter een pluspunt in dit geval. Het zet een later gevecht op, misschien wel de lastigste die Shichika heeft gehad in de serie.

Over de laatste aflevering zit ik wat in dubio, aan de ene kant verklaart het veel over wat er tot op dat moment is getoond, aan de andere kant is het einde niet helemaal bevredigend. Zonder daarover al te veel in details te treden, het was op zich een beetje een anticlimax. Maar ook weer niet. Het eind-gevecht van Shichika tegen de twaalf zwaarden is een aardige reminder voor wat er allemaal te zien is geweest en het laat een Shichika zien die we nog niet kenden. Maar wat daarna gebeurt is wat… merkwaardig, vooral gezien de aanleiding van het eind-gevecht.

De twaalf zwaarden waren ook aardig gevonden, vooral als je de openbaringen in de laatste aflevering erbij betrekt. Het is een beetje misleidend de zwaarden zwaarden te noemen trouwens, gezien de verschijningsvormen ervan. Maar dat maakt het eigenlijk net een stukje leuker.

Een 4.5 out of 5 stars

Zo, even een summiere samenvatting van een verhaal wat 80% niet weet te boeien en in de laatste paar afleveringen een dapper teken van leven geeft. Het mysterie achter de naakte jongedame (Jubei Yagyuu) wordt pas in de laatste paar afleveringen onthuld en eerlijk is eerlijk, dat verhaal is op zich best boeiend. Dat daarvoor eerst nog negen of tien afleveringen zaten die doen denken aan een harem-serie is eigenlijk spijtig. Nou ja, doen denken aan, het was gewoon een harem-serie. Een aantal jongedames gaan op pad om Muneakira te stoppen (of meer het verzet an sich) en sluiten zich op den duur aan bij Muneakira en consorten. Nu heb ik op zich geen problemen met een serie die rustig opbouwt naar een climax, maar Hyakka Ryouran: Samurai Girls lijkt in eerste instantie meer op een manier om de Dvd’s/Blu-rays te doen verkopen. Dit klinkt wat vreemd op zich, maar de serie zit vol ecchi scènes waarbij inktvlekken worden gebruikt om te censureren. Ik heb even snel door de eerste blu-ray versie gekeken en inderdaad, borsten worden nu wel gewoon getoond. Deze vorm van censureren vond ik trouwens een beetje overdreven gebruikt, ook stukken die niet gecensureerd hoefden te worden werden voorzien van inktvlekken, blijkbaar om te doen overkomen alsof het een artistieke keuze was. De animatie is overigens een beetje wennen, met dikke lijnen en personages die bijna afsteken tegen de achtergronden.

Zoals ik al tikte komt in de laatste paar afleveringen de ware aard van het verhaal bovendrijven en verbetert de serie zienderogen. Het hele verhaal draait om het verdwijnen van zogenaamde Master Samurai en hun generaals en het gevaar daarvan voor Japan. Blijkbaar zijn er door de jaren heen groeperingen/mensen die een aloud kwaad willen doen herrijzen waartegen de Master Samurai vechten. Genetische experimenten moeten er toe leiden dat er weer Master Samurai komen, maar liefde overwint uiteraard alles. Make shit sense, maar dit hoor je tot vervelens toe in de serie, dus het zal wel. Het verhaal doet overigens een beetje ruiken naar een wat nationalistische inslag overigens, maar daar hebben anime wel vaker last van.

De serie is een beetje een allergaartje van veel dingen, bulten pantsu, superpowers, op zich wel aardige gevechten, maar ook van bijzonder suf overkomende technologie. Met name de bril van Hanzou Hattori, die blijkbaar in staat is ‘power-levels’ te kunnen herkennen. Dit voelt wel heel erg over 9000 en de serie is met weinig fantasie een fan-wank te noemen. Gemaakt door en voor otaku’s. Het geheel vind ik echter niet iets waar ik heel erg blij van word, ondanks het niet onaardige eind. Een 3 out of 5 stars.

Sengoku Basara ni gaat verder waar Sengoku Basara ophield. Dit keer een paar andere spelers, nieuwe verbonden, nieuwe vijanden, maar toch was er eigenlijk niets nieuws onder de horizon. Deze op een populair spel gebaseerde anime doet goed zijn best een verhaal neer te zetten, maar het doet er eigenlijk niet zo toe. Om alles goed bij te houden is pen en papier overigens niet overbodig. Een schema op bij te houden wie wie is, wie tegen wie vecht, wie uit welke regio komt, etc. etc., was op zich best welkom geweest. Maar wederom: het doet er eigenlijk niet zo toe. Sengoku Basara kent een aantal hoofdpersonages en alles wat daar een beetje omheen hangt is vooral cannon fodder. Wellicht helpt het als je het spel hebt gespeeld, maar ook zonder die voorkennis is Sengoku Basara ni het kijken waard.

Production I.G. maakt er visueel weer een aantrekkelijk geheel van en vooral de gevechten zien er wederom prima uit. Gelukkig maar, want vechten is toch wel zo’n beetje waar de anime om draait. Compleet over de top, onzinnige superkrachten (bij de hoofdpersonages), een varend/rijdend fort met een mega-kanon. Voor een ietwat historisch verantwoorde weergave van de geschiedenis van Japan hoef je hier echt niet te zijn. Het lijkt me wat onzinnig om te stellen dat Date Masamune over de gaven beschikte die hij in deze serie heeft bijvoorbeeld.

Uiteraard ook dit seizoen weer veel onderling respect bij vijanden. Iets wat in de toekomst ook nog wel zo zal zijn, zie Legend of the Galactic Heroes. Een serie die wel meer overeenkomsten kent trouwens, want idealen zijn ook hier een belangrijke drijfveer voor de personages.

Idealen als: ‘I will rule all of Japan!’ dan vooral.’

Al met al een plezierige anime, nooit een hoogvlieger maar ook nergens vervelend. Het spel lijkt me op zich ook wel amusant om een keer te spelen trouwens, wellicht dat die PS3 er dan toch nog een keer komt. Een 3.5 out of 5 stars.

Hakuouki is een soort van reversed harem serie vol bishounen met een interessant uitgangspunt wat in mijn ogen helaas niet helemaal uit de verf komt. Nu heb ik het niet zo op dat hele bishounen gedoe maar het was in deze twaalf afleveringen tellende serie niet wat me stoorde. Eigenlijk stoorde me helemaal niet echt iets specifieks behalve dan wellicht het punt dat het in mijn ogen nogal saai was. De eerste helft lijkt meer op een slice of life serie die toevalligerwijs in het verleden afspeelt en er allerlei kerels met zwaarden rondlopen. Pas wanneer het verhaal echt op gang kwam begon de serie wat meer te boeien.

Chizuru blijkt namelijk niet zomaar een meisje te zijn en haar vader is niet zomaar een dokter. De Shinsengumi experimenteerden er flink op los om een controleerbare hybride mens/oni te creeëren en pa Yukimura had hier een aardige vinger bij in de pap. Bovendien zijn er volbloed oni’s die geïnteresseerd zijn in Chizuru aangezien mejuffrouw een oni blijkt te zijn. Chizuru heeft hier echter maar weinig oren naar en wil graag onder de mensheid blijven, waarbij de Shinsengumi haar (uiteraard) trachten te beschermen. Ik had graag een wat meer demonisch uiterlijk gezien bij de oni want ik blijf een groot fan van wat meer semi-mythologische invloeden en oni er uit laten zien als mensen werkt net wat minder. Ik heb gedurende de serie een paar keer wat namen en evenementen opgezocht die in de serie werden genoemd en deze lijken ook daadwerkelijk te hebben bestaan of te hebben plaatsgevonden. Een dergelijke mengeling tussen fictie en daadwerkelijke gebeurtenissen kan ik op zich wel waarderen. Wellicht dat mensen met kennis van de Japanse geschiedenis hier echter wat meer uithalen.

Uiteraard ronden ze het verhaal niet af aangezien in oktober een tweede seizoen begint en ondanks dat ik niet echt een fan was van dit eerste seizoen ( 3 out of 5 stars) zal ik die niet overslaan. De tweede helft van de serie had een stuk meer actie, meer gevechten, het verhaal werd wat duidelijker en over de hele linie gezien gewoon wat interessanter, ik hoop dat het tweede seizoen op dezelfde voet verder gaat.

Sterkste punt aan de serie zijn toch wel de personages. Hoewel er niet aan ieder personage evenveel aandacht wordt besteed hebben ze wel (bijna) allemaal een verhaal. Stille wateren, diepe gronden, zo zou je ze het best kunnen omschrijven. Hoewel Masa het hoofdpersoon lijkt te zijn draait eigenlijk het hele verhaal om Yaichi, zijn verleden is de aanleiding voor het hele gebeuren rondom House of Five Leaves en het verklaart een hoop rondom dit geheimzinnige personage. Geheimzinnig is wellicht niet helemaal het juiste woord maar de bagage die hij meedraagt maakt van hem een bijzonder interessant personage.

De animatie is prima geregeld, geen standaard character designs, mooie gebruik van schaduwen en een wat zacht kleurengebruik geven de serie een heel stuk sfeer mee. De studio hierachter is Manglobe en het lijstje anime van deze studio (op Seiken no Blacksmith na) zijn stuk voor stuk bijzonder aardige anime. Als ik het ergens mee zou moeten vergelijken komt dit nog het meest in de buurt van de sfeer van Mushishi, qua verhaal lijkt het er echter totaal niet op.

Zeer de moeite waard dit: 4 out of 5 stars

Rivaliserende groeperingen in de tijd dat samurai’s nog rondliepen slaan de handen ineen om het naderende gevaar van een oppermachtige Demon Lord te stoppen. Mix er wat superkrachten, verraad, tactische spelletjes en romantiek (soort van dan) door en je hebt het verhaal.

Meer is het eigenlijk ook niet, qua verhaal is het allemaal erg makkelijk te volgen. De één werkt samen met die en die, heeft een hekel aan die en die, heeft superkracht zus en zo. Eigenlijk kun je het zo cliché bijna niet bedenken. Gelukkig maar dan dat Production I.G. de animatie voor haar rekening nam en dat staat vaak toch wel voor een aardig visueel aantrekkelijk geheel, Sengoku Basara zeker niet uitgezonderd. Hoewel er een tweede seizoen aan zit te komen weet ik nog niet of ik dat wel ga kijken, deze serie was vermakelijk maar gewoon inhoudsloos. Vechtende mensen met ieder hun eigen specialiteit, helden die tientallen vijanden tegelijk verslaan, aanvallen met superkrachten, origineel is het allemaal zeker niet. Het mist bovendien gewoon karakterontwikkeling, het is niets meer of minder dan een vertolking van een computerspel.

3.5 out of 5 stars

De vader van de piepjonge Afro wordt voor zijn ogen om zeep geholpen door Justice. Traumatisch inderdaad, maar pa Afro vroeg er zelf wel een beetje om, hij was de drager van de #1 headband en schijnbaar staan je dan te boek als de sterkste ter wereld die als enig doel heeft zijn #1 headband te verdedigen wanneer hij door de #2 headband wordt uitgedaagd (alleen de #2 mag de #1 uitdagen). Jaren later is Afro een doorgewinterde samurai en op zoek naar wraak. Maar er zijn meer kapers op de kust, zal het Afro lukken om de #1 headband te veroveren en zo tegelijk wraak te nemen?

Simpel verhaal op zich maar wel verbluffend mooi geanimeerd. De hele serie ziet er grauw en grijs uit en wanneer er dan eens kleur in beeld komt is dat vooral rood. Bloedrood. Het is in ieder geval duidelijk wat er met het budget is gedaan. Hoewel er maar vijf afleveringen zijn weten ze er toch verdomd veel verhaal in te proppen. Veel gevechten uiteraard maar ook flashbacks naar gebeurtenissen die de personages hebben gevormd. Dit had met gemak dertien afleveringen kunnen zijn maar Amerika is niet Japan waar toch best veel verhalen heel erg lang worden opgerekt (denk Naruto en vooral Dragonball Z). De acteurs die personages in spreken doen hun werk goed, Ron Perlman als de geniepige Justice (die een bizar doel voor ogen heeft) en Samuel L. Jackson als Afro en de wat meer comedy side-kick Ninja Ninja. Normaal gesproken moet ik echt niets hebben van een Engelse dub bij anime maar in dit geval is de Engelse dub het origineel en stoort het allerminst. Een fijn en bloederig tussendoortje, niet bijzonder maar zeker het kijken waard.

3.5 out of 5 stars