Hakuouki is een soort van reversed harem serie vol bishounen met een interessant uitgangspunt wat in mijn ogen helaas niet helemaal uit de verf komt. Nu heb ik het niet zo op dat hele bishounen gedoe maar het was in deze twaalf afleveringen tellende serie niet wat me stoorde. Eigenlijk stoorde me helemaal niet echt iets specifieks behalve dan wellicht het punt dat het in mijn ogen nogal saai was. De eerste helft lijkt meer op een slice of life serie die toevalligerwijs in het verleden afspeelt en er allerlei kerels met zwaarden rondlopen. Pas wanneer het verhaal echt op gang kwam begon de serie wat meer te boeien.

Chizuru blijkt namelijk niet zomaar een meisje te zijn en haar vader is niet zomaar een dokter. De Shinsengumi experimenteerden er flink op los om een controleerbare hybride mens/oni te creeëren en pa Yukimura had hier een aardige vinger bij in de pap. Bovendien zijn er volbloed oni’s die geïnteresseerd zijn in Chizuru aangezien mejuffrouw een oni blijkt te zijn. Chizuru heeft hier echter maar weinig oren naar en wil graag onder de mensheid blijven, waarbij de Shinsengumi haar (uiteraard) trachten te beschermen. Ik had graag een wat meer demonisch uiterlijk gezien bij de oni want ik blijf een groot fan van wat meer semi-mythologische invloeden en oni er uit laten zien als mensen werkt net wat minder. Ik heb gedurende de serie een paar keer wat namen en evenementen opgezocht die in de serie werden genoemd en deze lijken ook daadwerkelijk te hebben bestaan of te hebben plaatsgevonden. Een dergelijke mengeling tussen fictie en daadwerkelijke gebeurtenissen kan ik op zich wel waarderen. Wellicht dat mensen met kennis van de Japanse geschiedenis hier echter wat meer uithalen.

Uiteraard ronden ze het verhaal niet af aangezien in oktober een tweede seizoen begint en ondanks dat ik niet echt een fan was van dit eerste seizoen ( 3 out of 5 stars) zal ik die niet overslaan. De tweede helft van de serie had een stuk meer actie, meer gevechten, het verhaal werd wat duidelijker en over de hele linie gezien gewoon wat interessanter, ik hoop dat het tweede seizoen op dezelfde voet verder gaat.

Sterkste punt aan de serie zijn toch wel de personages. Hoewel er niet aan ieder personage evenveel aandacht wordt besteed hebben ze wel (bijna) allemaal een verhaal. Stille wateren, diepe gronden, zo zou je ze het best kunnen omschrijven. Hoewel Masa het hoofdpersoon lijkt te zijn draait eigenlijk het hele verhaal om Yaichi, zijn verleden is de aanleiding voor het hele gebeuren rondom House of Five Leaves en het verklaart een hoop rondom dit geheimzinnige personage. Geheimzinnig is wellicht niet helemaal het juiste woord maar de bagage die hij meedraagt maakt van hem een bijzonder interessant personage.

De animatie is prima geregeld, geen standaard character designs, mooie gebruik van schaduwen en een wat zacht kleurengebruik geven de serie een heel stuk sfeer mee. De studio hierachter is Manglobe en het lijstje anime van deze studio (op Seiken no Blacksmith na) zijn stuk voor stuk bijzonder aardige anime. Als ik het ergens mee zou moeten vergelijken komt dit nog het meest in de buurt van de sfeer van Mushishi, qua verhaal lijkt het er echter totaal niet op.

Zeer de moeite waard dit: 4 out of 5 stars

Rivaliserende groeperingen in de tijd dat samurai’s nog rondliepen slaan de handen ineen om het naderende gevaar van een oppermachtige Demon Lord te stoppen. Mix er wat superkrachten, verraad, tactische spelletjes en romantiek (soort van dan) door en je hebt het verhaal.

Meer is het eigenlijk ook niet, qua verhaal is het allemaal erg makkelijk te volgen. De één werkt samen met die en die, heeft een hekel aan die en die, heeft superkracht zus en zo. Eigenlijk kun je het zo cliché bijna niet bedenken. Gelukkig maar dan dat Production I.G. de animatie voor haar rekening nam en dat staat vaak toch wel voor een aardig visueel aantrekkelijk geheel, Sengoku Basara zeker niet uitgezonderd. Hoewel er een tweede seizoen aan zit te komen weet ik nog niet of ik dat wel ga kijken, deze serie was vermakelijk maar gewoon inhoudsloos. Vechtende mensen met ieder hun eigen specialiteit, helden die tientallen vijanden tegelijk verslaan, aanvallen met superkrachten, origineel is het allemaal zeker niet. Het mist bovendien gewoon karakterontwikkeling, het is niets meer of minder dan een vertolking van een computerspel.

3.5 out of 5 stars

De vader van de piepjonge Afro wordt voor zijn ogen om zeep geholpen door Justice. Traumatisch inderdaad, maar pa Afro vroeg er zelf wel een beetje om, hij was de drager van de #1 headband en schijnbaar staan je dan te boek als de sterkste ter wereld die als enig doel heeft zijn #1 headband te verdedigen wanneer hij door de #2 headband wordt uitgedaagd (alleen de #2 mag de #1 uitdagen). Jaren later is Afro een doorgewinterde samurai en op zoek naar wraak. Maar er zijn meer kapers op de kust, zal het Afro lukken om de #1 headband te veroveren en zo tegelijk wraak te nemen?

Simpel verhaal op zich maar wel verbluffend mooi geanimeerd. De hele serie ziet er grauw en grijs uit en wanneer er dan eens kleur in beeld komt is dat vooral rood. Bloedrood. Het is in ieder geval duidelijk wat er met het budget is gedaan. Hoewel er maar vijf afleveringen zijn weten ze er toch verdomd veel verhaal in te proppen. Veel gevechten uiteraard maar ook flashbacks naar gebeurtenissen die de personages hebben gevormd. Dit had met gemak dertien afleveringen kunnen zijn maar Amerika is niet Japan waar toch best veel verhalen heel erg lang worden opgerekt (denk Naruto en vooral Dragonball Z). De acteurs die personages in spreken doen hun werk goed, Ron Perlman als de geniepige Justice (die een bizar doel voor ogen heeft) en Samuel L. Jackson als Afro en de wat meer comedy side-kick Ninja Ninja. Normaal gesproken moet ik echt niets hebben van een Engelse dub bij anime maar in dit geval is de Engelse dub het origineel en stoort het allerminst. Een fijn en bloederig tussendoortje, niet bijzonder maar zeker het kijken waard.

3.5 out of 5 stars