Shingo Uryuu is een scholier die met zijn neus in de boter valt. Zijn school fuseert met een meisjesschool en de jongeman is speciaal geselecteerd om als soort proef zijn schooltijd te vervolgen op die school. En wat er is er in overvloed op meisjesscholen? Juist, meisjes. Hoewel niet iedereen staat te springen van blijdschap bij de aanwezigheid van jongens of Shingo in het bijzonder, weet hij met zijn zachtaardige karakter de meest nukkige dames om te krijgen. Maar voor wie zal Shingo uiteindelijk kiezen?

Mashiro-iro Symphony: The Color of Lovers is een van de meest saaie haremseries die ik tot op heden heb gezien. De serie poogt romantiek aan een lichtelijk hartverwarmende toon te koppelen en slaagt daar dan wellicht deels in, de wijze waarop het gebeurt is niet aan mij besteed. Het begint bij de dames. Ik zal geen negatief oordeel vellen over het punt dat de dames praktisch stuk voor stuk gebaseerd op overbekende archetypes zijn, daar wen je als kijker wel aan na het kijken van tig series. Maar neem nu bijvoorbeeld Angelina Nanatsu Sewell, een jongedame die gekleed als een ‘maid’ haar schooltijd doorbrengt. Ik kan me wel indenken wat de bedenkers van de visual novel waarop deze serie is gebaseerd hiermee in gedachte hadden, maar om heel eerlijk te zijn is het gewoon een onzinnig concept. Ze wacht op haar ‘meester’. Niemand die haar vertelt dat ze wellicht haar tijd iets beter kan besteden, maar dat hoef je dan natuurlijk ook niet te verwachten van een dergelijke serie. Sowieso toont ze nou niet echt de verstandelijke capaciteiten dit überhaupt te begrijpen, mocht iemand het wel te hebben gezegd.

Maar goed, deze anime draait deels om een dik rond dier met katachtige trekjes waarvan ik nog steeds niet weet wat het is. Dus om nou te verwachten dat de serie iets meer dan een oppervlakkig verhaal te bieden heeft is misschien wat te veel gevraagd.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee. Wellicht zou je aan de hand van bovenstaande rant verwachten dat ik me dood heb zitten ergeren bij deze serie, maar zo erg is het allemaal nog net niet. Het is meer dat de serie simpelweg te weinig te bieden heeft om mij te kunnen bekoren. Ik geef eerlijkheidshalve gewoon toe dat ik de serie waarschijnlijk veel beter zou hebben gewaardeerd als er wat meer ecchi in had gezeten. Niet dat de serie er dan automatisch beter op wordt, maar een onderbroekje of tiet of wat zou wonderen hebben gedaan in deze serie. Tenminste, het zou de saaiheid van het verhaal wellicht wat draaglijker hebben gemaakt.

Mashiro-iro is me eigenlijk simpelweg wat te zoet en licht. Dat een op een Visual Novel c.q. Dating Sim gebaseerde anime zonder ecchi elementen me wel kan boeien bewees True Tears wel, maar vergeleken met deze serie heeft True Tears wel wat meer emotionele inhoud. De emoties in Mashiro-iro draaien veelal om dat katachtige ding (met de naam Pannya, een samenvoeging van Panda en Nyanko) en het onvermijdelijke afscheid wat daarvan genomen moet worden. Ja, echt, in plaats van menselijke emoties en drama draait het hier om een f&*$ing bol haar. Voordat iemand nu denkt dat ik een harteloze klootzak ben: Ik weet hoe het is om noodgedwongen afscheid te nemen van een dier en hoe dat verre van leuk is, maar ik kan een beest als Pannya niet heel erg serieus nemen. Zelfs niet als katalysator voor een romance.

Wat ik overigens wel kon waarderen is dat de moeder van Airi Sena, een jongedame die het absoluut niet zag zitten dat er jongens op ‘haar’ school zouden rondlopen, in haar rol als rector van de meisjesschool, de fusie mede gebruikte om haar dochter kloten mee te geven. Letterlijk en figuurlijk. Niet dat het er uiteindelijk echt iets toe doet, want Shingo maakt zowaar een keuze. En Airi is niet de gelukkige. Nee, de gelukkige is een jongedame wiens route ik het liefst zou skippen als ik de Visual Novel zou spelen. Erg uitnodigend om de Visual Novel überhaupt te spelen is het na het kijken van deze anime overigens niet echt, wat me toch wel genoeg vertelt over de serie. Een 3 out of 5 stars past prima, een middenmoot.

Honey and Clover verhaalt over een aantal studenten aan een kunstacademie en hun reilen en zeilen. Van een bijna continu gebrek aan geld tot aan het maar niet willen afstuderen van een van hen, van onbeantwoorde liefdes tot nog meer onbeantwoorde liefdes.

Deze anime behoeft eigenlijk geen hele lange samenvatting, er is simpelweg niet zoiets als een echt verhaal. Er zitten genoeg rode draden in, maar het heeft eigenlijk geen echt begin of eind. Aan de andere kant is het ook niet een anime waarbij willekeurige gebeurtenissen zonder enige consequenties de ether in worden gesmeten, er zit wel degelijk progressie in. Een deel van de serie richt zich op de armoedige situatie waarin de studenten zich bevinden. Het verhaal gaat daar echter niet bij de pakken neerzitten, maar laat op humoristische wijze zien hoe de dames en heren er mee omgaan en ook op wat voor manier er plezier gehaald wordt uit de kleine dingen. Hiermee wordt meteen voorkomen dat het allemaal zo ‘zielig’ overkomt, het is gewoon roeien met de riemen die je hebt.

Hoofdmoot van de anime lijkt vooral de onbeantwoorde liefdes van een aantal van de studenten. Neem bijvoorbeeld Ayumi Yamada. Deze jongedame heeft haar hart verloren aan medestudent Takumi Mayama, waar deze op zijn beurt zijn oog heeft laten vallen op een oudere vrouw die wat hulpbehoevend is na een auto-ongeluk waarbij ze haar man heeft verloren. Nu zijn driehoeksverhoudingen niets nieuws natuurlijk, maar Honey and Clover gaat er wat mij betreft heel volwassen mee om. Een ieder lijkt zich bewust van de situatie en dat hun liefde wellicht nooit beantwoord zal worden, maar hun gevoelens stop zetten is weer een heel ander verhaal. Takumi is overigens een beetje een eikel als het aankomt op de aandacht die Ayumi hem geeft, hij windt haar op een gegeven moment om zijn vinger door jaloers te reageren als er een collega van hem (sommige studenten studeren zowaar af in de serie) haar wel interessant vindt. Takumi wordt hier echter ook gewoon op aangesproken. En dat is toch wel een van de charmes van de serie.

Humor voert gelukkig de boventoon in de serie, al ben ik niet altijd even gecharmeerd van de bron waaruit deze wordt geput. Een van de vrouwelijke personages, Hagumi Hanamoto, is een adolescente met het uiterlijk van een klein meisje wie helaas maar al te vaak als daadwerkelijk een klein meisje wordt neergezet. De talentvolle jongedame is fantastisch als het aankomt op kunst, maar emotioneel lijkt het af en toe net een klein kind. Maar daar kijk ik graag overheen als ik de rest van de serie gewoon kan waarderen, en dat kan ik.

De serie lijkt zo nu en dan te switchen tussen een paar hoofdpersonages om het verhaal half vanuit hun oogpunt te vertellen en dat levert boeiende en gevarieerde tv op. Overigens is het voor een Noitamina een redelijk normale serie, maar mijn waardering is er zeker niet minder om. Een verdiende 4 out of 5 stars geef ik het. Ik denk dat als je Hanasaku Iroha kan waarderen, deze serie je ook wel kan bekoren. Op naar seizoen twee in ieder geval.

Wellicht totaal oninteressant, maar ik ga eens een uiteenzetten hoe ik te werk ga met een bespreking. Op een USB-stick (waar ik regelmatig een back-up van maak, gezien ik al eens de hele zooi ben kwijtgeraakt) staan een aantal folders: apw, drafts, running en finished. Tijdens een seizoen maak ik een document aan in de running folder voor iedere serie die ik kijk. In die documenten zet ik gedurende de looptijd van een serie wat losse observaties of in sommige gevallen een korte samenvatting van de afleveringen. Aan het eind van de rit probeer ik er vervolgens een verhaal van te maken, wat meestal nergens op de observaties lijkt.

De ‘running’ van Kamisama Dolls had de volgende nogal summiere observaties:

Kyouhei Kuga;
Utao Kuga, zusje van ^^;
Hibonoboobs Shiba;
Dolls (kakashi), muzikaal;
Verandering van toon halverwege;
Aki Kuga, bad guy met getroebleerd verleden, link met Kyouhei;
Mahiru Hyuuga, poging tot Yandere, link met Kyouhei;
Afleveringen: 13 – Rating: 7.

De namen van personages moet ik wel opschrijven, want op een of andere manier heb ik altijd al moeite gehad die te onthouden.  De rest is meer een geheugensteuntje voor zaken die ik aan zou kunnen halen.

Maar goed, hoe bak ik hier een samenvatting van? Ik zal eens een poging wagen.

Kyouhei Kuga is zijn geboortestreek ontvlucht, na wat vervelende ervaringen in zijn jeugd. Hij probeert een normaal leventje te leiden, maar wanneer na hij na een gezamenlijk uitje samen met de rondborstige Hibino Shiba een lijk aantreft, blijkt zijn verleden hem maar niet te willen vergeten. Zijn zusje Utao komt hem vertellen dat Aki en zijn kakashi achter de moord zitten. Kyouheis wat nare ervaringen blijken betrekking te hebben tot deze Aki en dit is nog maar het begin van een nogal bizarre reeks gebeurtenissen.

Voor de mensen die de serie kennen, komt een dergelijke samenvatting wellicht nogal summier over. Mijn streven is dan eigenlijk ook wel de samenvatting op deze wijze neer te zetten. Ik probeer er zo min mogelijk spoilers in te verwerken en eventuele andere zaken die ik noemenswaardig vind, tracht ik in het restant van de blogpost — bestaande uit mijn mening en punten waarop ik afdwaal om toch maar wat tekst op het scherm te krijgen — te verwerken.

Zoals bijvoorbeeld ‘verandering van toon halverwege’. Hoewel dit punt wellicht niet echt halverwege was, kunnen we hier wat vaag omheen lullen door te stellen dat de serie intrigerend begon, met een moord, daarna wat gas leek terug te nemen en eigenlijk lichtelijk teleurstelde, om na een paar afleveringen het verhaal van Kyouhei en Akis verleden uit de doeken te doen, waarbij de toon van de serie opeens heel anders werd. Hierin verwerk ik feitelijk een persoonlijke observatie in een onduidelijk jasje, want ik zeg hier feitelijk niets over de serie, behoudens dan dat er iets wordt verteld over het verleden van de twee.

Iets lastiger wordt het bij ‘Dolls (kakashi), muzikaal’. Hierbij is toch wel een beetje de noodzaak uit te leggen wat zo’n kakashi nu precies is, maar buiten wat globale informatie om biedt de serie eigenlijk niet gek veel uitleg. We weten dat deze kakashi een soort van afstand bestuurbare ‘poppen’ zijn, met veel te veel spierkracht, en iets over de manier waarop ze gerepareerd worden. Maar wordt ooit uitgelegd wat ze nu precies zijn? Wat voor doel ze hebben? Eigenlijk niet. Sterker nog, een deel van de serie draait feitelijk om die laatste vraag: wat voor doel hebben ze nou precies? Waarvoor gebruiken de ‘eigenaren’ ze? De kakashi bestaan al een tijdje, iets wat duidelijk wordt wanneer Kyouhei, Aki en Mahiru, op wie ik zo nog wel terugkom, op een onbekende kakashi stuiten en de hel als het ware losbreekt. Wat ik me nou eigenlijk de hele serie afvroeg trouwens, is of de muziek die gepaard gaat met het verschijnen van kakashi door de kakashi geproduceerd werden of onderdeel uitmaakten van de soundtrack. Een beetje het idee van Mariano Rivera en Metallica’s ‘Enter Sandman’ zeg maar. Wellicht is het tijdens de serie ergens wel duidelijk geworden, ik mis ook wel eens wat.

Nu is er dus nog een puntje over: Mahiru Hyuuga. Deze jongedame denkt op één of andere manier dat Kyouhei de hare is en misbruikt haar kakashi om stennis te schoppen, onder andere door Hibino het lastig te maken. Van Mahiru kan rustig gezegd worden dat ze wat yandere trekjes heeft, maar het verhaal hieromheen wordt wel zo gekunsteld dat het net lijkt alsof ze ergens ook maar een slachtoffer is. Ergens wel waar, maar dat is natuurlijk geen reden om als een kip zonder kop een spoor van vernielingen achter te laten. Wat me overigens bij een brugje naar het vorige stukje brengt; hoe kan het toch dat niemand lijkt door te hebben dat er vreemde objecten in een grote stad rondhangen en van alles aan gort maken? Okay, er is een dame die er ‘onderzoek’ naar doet, maar hou je in hemelsnaam het bestaan van de kakashi geheim? Ze vallen toch wel degelijk op. Anime houdt zich echter zelden aan logica, erg druk kan ik me er niet om maken. Ik zat gewoon te kijken naar een redelijk vermakelijke serie met een paar interessante uitgangspunten.

Feitelijk begin ik dus ergens te tikken over de punten die ik genoteerd heb en er komen vanzelf nog wel dingen bovendrijven. Deze manier van werken heeft echter wel zo zijn nadelen, zelden tot nooit is er erg veel samenhang en een aantal aspecten komen gewoon niet aan bod. Zo heb ik het bijvoorbeeld niet gehad over de verstandhoudingen binnen het geboortedorp van Kyouhei. Of over de onvermijdelijke rugklachten van Hibino. Maar goed, je kunt dan ook niet alles aanhalen, het moet wel enigszins leesbaar blijven.

Nu weet je dus nog ongeveer hoe ik aan mijn lulverhalen kom en tegelijkertijd heb ik wat over Kamisama Dolls getikt. Een dertien afleveringen tellende serie die ik waardeer met een 3.5 out of 5 stars.

Kazuya Kujo is een Japanse tiener die in een fictieve Europese natie gaat studeren. Daar ontmoet hij Victorique de Blois, een hyperintelligente en daardoor zich snel vervelende blondine met een lichtelijk macaber verleden. De twee lossen samen mysterieuze zaken op, maar langzaamaan begint duidelijk te worden dat er onder de oppervlakte een groot gevaar loert. Niet alleen een groot gevaar voor Kazuya en Victorique, maar voor de hele natie.

Gosick is wat mij betreft een voorbeeld van een anime waarbij de producers dachten dat een schattig en quirky personage een wat gebrekkig verhaal kon verhullen. Niet dat Gosick een compleet mislukt verhaal heeft, maar sommige van de zaken die de twee probeerden te doorgronden vond ik niet bepaald intrigerend of zelfs vermakelijk. Ja, inderdaad, ook moordzaken kunnen vermakelijk zijn. De serie was duidelijk op zijn sterkst wanneer de aandacht op de onderliggende arc lag, maar de zaken eromheen roken soms meer naar filler dan naar een daadwerkelijke invulling van enig verhaal.

Mijn wat negatieve beoordeling van Gosick (een 3 out of 5 stars) komt overigens mede voort uit het feit dat ik geen liefhebber ben van de interactie tussen de twee hoofdpersonages. Victorique’s quirks en haar tientallen manieren van boos en teleurgesteld kijken in combinatie met de bijna niet van een ruggengraat voorziene Kazuya werkte niet bepaald voor me. Uiteraard, tegenpolen trekken elkaar aan, maar dat zorgde in dit geval niet echt voor een combinatie waar ik graag naar keek. Victorique’s verleden, haar achtergrond, en wat ze mogelijk zou moeten betekenen in de toekomst is een interessanter uitgangspunt, maar dat had mij betreft eigenlijk wel met andere personages gemogen. Neem nu Victorique’s moeder. Feitelijk hetzelfde uiterlijk, maar haar karakter was geheel anders dan die van haar dochter en daarmee was ze voor mij meteen een stuk minder irritant. Uiteraard is Victorique, ondanks een bijna onuitputtelijke bron van wijsheid die ze meedraagt, gewoon nog een kind en dat was goed te merken als ze haar zin niet kreeg. Als ik dat soort gedrag wil zien kijk ik wel naar de gemiddelde kleuter.

Gosick delft in een wereld vol occultisme en mystiek en dat is een concept waar ik wel warm voor kan draaien. De wereld waarin het zich afspeelt is dan ook an sich best interessant.  De serie schroomt bovendien niet om de duisternis van het geheel te belichten (sorry) en het contrast wat dat heeft met het poezelige uiterlijk van Victorique is tevens een pluspunt. Maar zodra Victorique dan weer verontwaardigd kijkt en iets zoets in haar mondje wil hebben is voor mij de lol er echt snel weer af. Noem me een zuurpruim, maar met hoofdpersonages als Victorique en Kazuya moet een serie echt goed zijn best doen om te kunnen bevallen. Gosick deed dat helaas maar deels. Erg jammer, want het had zoveel kunnen worden.

Kazuma Hoshino gaat wegens gezondheidsperikelen van zijn jongere broertje samen met dit jongere broertje wonen in een rustig dorpje. Zonder al te veel inspanningen te hoeven doen worden de twee meegezogen in het alledaagse leven daar. Voor Kazuma betekent dit een keur aan dames die min of meer interesse in hem tonen. Maar voor wie kiest hij?

Hoshizora e Kakaru Hashi doet daadwerkelijk echt totaal geen moeite om een verhaal te vertellen. Het is niet dat er niets gebeurt, maar deze anime draait gewoon om niets meer of minder dan Kazuma en de dames die hem ter beschikking staan. Natuurlijk, er zitten wel wat verhaaltjes in die wat achtergrond moeten geven aan de dames, maar een overlappend verhaal is er eigenlijk niet. Je zou kunnen beargumenteren dat een plaatselijk festival de grootste factor is in de serie, maar deze dient meer als instrument om Kazuma en zijn uiteindelijke keuze uiteindelijk elkaar de liefde te laten verklaren.

De serie heeft een paar merkwaardige neigingen, waarbij de meest merkwaardige toch wel Kazuma’s vreemde obsessie voor zijn broertje is. Ik snap best dat Kazuma een diepe band heeft met zijn broertje, maar het neigt zo af en toe naar lichtelijk homo-erotisch. Tenminste, ik zit niet echt te wachten op Kazuma’s voorliefde voor zijn broertje in een bedenkelijke outfit. Het is allemaal redelijk onschuldig, maar met een legioen vrouwen hoef ik geen shotacon-achtige taferelen te zien.

Het legioen vrouwen voor Kazuma bestaat een beetje uit de bekende archetypes, blijkbaar is het niet eenvoudig een uniek karakter te bedenken. Het zorgt er een beetje voor dat het mij als kijker eigenlijk niet zo gek veel uitmaakt voor wie hij nu uiteindelijk kiest. Een aantal dames laat hun interesse voor hem duidelijk merken en meneer wimpelt ze allemaal af. In de laatste aflevering besluit hij dan toch maar ‘de ware’ zijn liefde te verklaren, want Kazuma is geen Makoto.

Hoshizora e Kakaru Hashi mist een duidelijke smoel en komt daardoor een beetje over als een flauwe serie. Met wat meer peper en wat uniekere personages was het ongetwijfeld een veel betere serie geweest. Een 3 out of 5 stars.

De seiyuu’s van Toradora!’s Taiga en Ryuuji treffen elkander weer in Hidan no Aria als Aria H. Kanzaki en Kinji Tooyama. (Wat dus gewoon inhoudt dat KugiRie weer eens een tsundere karakter van stem voorziet in een serie gemaakt door J.C. Staff.) Beiden zijn scholier op een school die tieners opleidt tot Butei, detectives die met wapens mogen rondlopen en getraind zijn in diverse vechtsporten. Niet dat het er echt toe doet, want Hidan no Aria is gewoon weer eens een anime over middelbare scholieren die gevoelens voor elkaar hebben en daar twaalf afleveringen lang moeilijk over doen. Ze gooien wat bekende namen in de mix (Sherlock Holmes, Lupin, Jeanne d’Arc), geven de personages wat drama mee, laten ze jacht op elkaar maken, er is wat pantsu, wat neigingen naar een harem, etc. etc. Het gaat werkelijk nergens over.

Ik bedoel, is de serie nu bedoeld als parodie? Een serieus verhaal? Ik zie het niet. Hoe serieus kan ik een serie nemen waarin de mannelijke protagonist een klein tenger meisje wat zich gedraagt als een verwend nest compleet over hem heen laat lopen en ook nog eens ‘super powers’ krijgt wanneer hij opgewonden raakt? Ik verzin dat laatste niet. Sterker nog, ik zou het niet eens kunnen verzinnen. Wie ooit bedacht heeft dat het een goed idee was om een verder ruggengraatloos persoon bij het zien van de onderbroek van een loli boven zichzelf uit te zien stijgen heeft het mis. Net zoals de producer die het wel amusant leek een verder vermakelijk gevecht tussen twee dames die elkaar willen doden niet het brein mee te geven te richten op elkaars hoofd het mis had. Hoe stompzinnig kun je zijn dat je blijft mikken op een kogelvrij vest terwijl je op point blank range een kogel door iemands hoofd kan jagen?

De reden dat ik vroeg of het wellicht een parodie was ligt niet alleen in de twee bovengenoemde zaken, ook zaken als het verplicht dragen van wapens op school en het punt dat Aria in staat is wapens tevoorschijn te halen uit het niets (nee, er is echt geen plek voor twee revolvers en katana’s onder haar kleding) neigen hier naar. Maar wat de serie hierbij vergeet is dat een parodie amusant moet zijn en dat is Hidan no Aria verre van.

Ik zit nu al weer te ranten zonder eigenlijk het plot aan te roeren, maar om heel eerlijk te zijn doet het plot er maar weinig toe. Het is niet alsof er een verbluffend verhaal in zit wat de tekortkomingen doet verbleken. Dat bijvoorbeeld Aria een partner nodig heeft ondanks haar naam is weer zo’n punt wat doet neigen naar een parodie of gewoon een troll. Of ‘punten scoren’ om zo strafvermindering voor iemand te kunnen regelen, ook zo’n waanzinnig oninteressant concept.  Gelukkig maar dat J.C. Staff de animatie op zich wel prima voor elkaar had, anders was het helemaal niks geweest.

Eh, genoeg.

Nu ik dit zo heb zitten tikken heb ik het idee dat mijn waardering-uitgedrukt-in-sterren nog aan de milde kant is, dus ik stop met ranten voordat ik aan het verlagen daarvan ga. Samenvattend: Ik vond Hidan no Aria shit.

Ik wil overigens nog wel even toevoegen dat ik niet perse een hekel heb aan KugiRie. Als Kagura in Gintama vind ik haar prima te doen.

De dertigjarige Hayao Imagawa is nog maagd en daar moet verandering in komen. Een god, genaamd Daigorou, heeft als missie hem van zijn maagdelijkheid te bevrijden. Voordat je nu denkt, dat is gay, nee, Daigorou gaat proberen Hayao aan de vrouw te krijgen. Met wat goed bedoelde tips moet Hayao het pad der liefde kunnen bewandelen en al snel valt zijn oog op Natsu Andou. Natsu op haar beurt is ook nog maagd en ook zij heeft hulp van wat goddelijk vlees. Liefde gaat echter zelden over rozen.

Deze korte anime (twaalf afleveringen van zo’n twaalf minuten) probeert een verhaal te vertellen waarin het geestelijke, liefde, het overwint van het pure lichamelijke, seks. Het is hier echter zo geforceerd en uitermate niet grappig in dat ik niet zou weten wat nu precies het punt van de serie is. Het is niet zo dat het vervelend is om te kijken, maar het is zo verschrikkelijk doelloos allemaal. Klaarblijkelijk is de serie gestoeld op een boek wat gericht is dertigers die nog geen ervaring hebben op seksueel gebied en ik kan me nou niet aan de indruk onttrekken dat het boek totaal geen educatieve waarde heeft. Tenminste, ik zie niet precies wat een dertiger hiervan zou moeten leren.  De zaken die als tips worden geëtaleerd zie ik nou niet bepaald als waardevolle toevoegingen in ieder geval.

Hayao en Natsu zijn twee niet bepaald sociaal aangelegde mensen en hun interactie is misschien amusant als je je er in herkent, voor een normaal mens is het kijken naar twee mensen die elkaar eigenlijk niet eens recht in de ogen kunnen kijken lichtelijk plaatsvervangend beschamend. Nu mankeert er bij mij qua sociale eigenschappen ook wel het een en ander aan, maar ik mag toch hopen dat ik niet zo knullig overkom als Hayao.

De humor is bijzonder variërend van niveau. De manier waarop de serie gecensureerd is in zowel beeld als geluid is op zich humoristisch, maar de doelgroep van deze serie zijn dertigers, is het nu echt nodig om voor die leeftijdsgroep te censureren? De goden en godinnen in de serie zijn speels, maar de humor hierin vond ik eigenlijk redelijk ver te zoeken.  Het moment waarop Daigorou zijn jongere ‘broertje’ Macaron aanbiedt aan Hayao om hem van zijn maagdelijkheid af te helpen is, in tegenstelling tot wat ik eerder zei, dan wel weer bijzonder gay. Deze goddelijke entiteiten zijn verre van goddelijk eigenlijk, zeuren en zeveren is het zowat het enige wat ze doen. Wellicht dienen ze puur en alleen ter afleiding om Hayao niet zozeer aan de seks te krijgen, maar eerst liefde te vinden. Dat dit knullig overkomt is dan weer een andere kant van de medaille.

Niet echt een aanrader dit in ieder geval, maar kort genoeg om even tussendoor weg te werken. Een 3 out of 5 stars.

En beste dames en heren fansubbers, ‘god’ als zelfstandig naamwoord schrijf je zonder hoofdletter.

Nee, niet echt. Het begint als een redelijk warrig overkomend verhaal, waarbij je eigenlijk geen idee hebt wat er allemaal speelt. Er zijn een drietal jongens die ieder zo hun eigen leventje leiden en totaal niets met elkaar te maken lijken te hebben. Ze hebben alle drie wat dames die interesse in hen lijken te tonen en uiteraard zijn er ook dames waarin zij zelf interesse hebben. De drie hebben echter toch een band, in een nogal vreemde omgeving ontmoeten ze elkander wel eens, pratend over zaken die doen neigen naar een onderliggend fantasy-verhaal. Niets blijkt minder waar wanneer de drie jongens één en dezelfde persoon blijken te zijn. Een persoon met een redelijk vreemde meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Vreemd als in dat de persoonlijkheden met elkaar communiceren in een door het oorspronkelijke personage bedachte fantasiewereld. Nou ja, bedacht, het is een wereld die gebaseerd is op een computerspel.

Hoewel de openbaringen over de meervoudige persoonlijkheidsstoornis^[1] het verhaal wel wat verduidelijken, veel beter wordt het er niet op. Ik snap de keuze van de makers om de drie persoonlijkheden een verschillend uiterlijk mee te geven om zo te voorkomen dat iedereen vanaf aflevering één weet wat er aan de hand is, maar het slaat ergens toch echt nergens op. Het uiterlijk dient dan wel meer als manifestatie van de persoonlijkheden, maar het is nu eenmaal één persoon, niet drie. Sowieso is het al redelijk lastig te begrijpen dat de drie persoonlijkheden (als het er niet meer zijn) naast elkaar kunnen leven zonder een al te grote overlap. Er is zo af en toe een hint dat mensen zich bewust zijn van de meervoudige persoonlijkheden, maar toch voelt het allemaal wat vreemd aan.

Deze anime slaagt er in ieder geval niet in mij warm te laten lopen tot het spelen van de Visual Novel. Niet dat deze vertaald is in het Engels, maar dan nog. Nu zeg ik dat wel, op zich ben ik er wel benieuwd naar hoe ze de meervoudige persoonlijkheidstoornis van het hoofdpersonage in het spel hebben verwerkt. Plus dat er wel leuke types onder de dames zitten. Maar het gehele verhaal… daar heb ik het niet zo op.

Behalve het wat vreemd overkomende uitgangspunt mankeren er wel meer dingen aan de serie trouwens. Het halve idiote gedoe met een radiodiskjockey bijvoorbeeld is behoorlijk irritant. Wat volgens mij moet dienen als een wat humoristische ondertoon komt meer over als een stoorzender. Deze onnodige en redelijk irritante vulling laat me zelfs verschrikkelijk slechte puns tikken.

Als ik de serie een compliment zou moeten geven is dat het eigenlijk een haremserie is die niet aanvoelt als een haremserie. Uiteraard is dit te danken aan het feit dat de verschillende persoonlijkheden behalve verschillende karakters hebben eigenlijk ook totaal niet op elkaar lijken. Op het moment dat de openbaring daar is vraag je je af of de visuele verschillen niet louter als verwarring dienen voor de kijkers, want heel erg logisch is het allemaal niet. Bovendien draaien ze er in de serie een beetje omheen, er zijn amper momenten waarbij één der persoonlijkheden in een situatie belandt waarbij hij geconfronteerd wordt met het leven van een andere persoonlijkheid en dat is op zich opmerkelijk. Nu doet de serie eigenlijk absoluut geen moeite om ook maar een beetje serieus om te gaan met de meervoudige persoonlijkheidsstoornis, deze lijkt enkel als gimmick te dienen om deze saaie en oppervlakkige adaptatie van een dating sim te doen onderscheiden van de rest.

Uiteindelijk probeert de serie er op het eind nog wat van te maken, maar het kwaad is dan mijns inziens allang geschied. Oretachi ni Tsubasa wa Nai is naar mijn mening dan ook gewoon de moeite niet waard. Een 2.5 out of 5 stars.

1. Wat door heel veel mensen schizofrenie wordt genoemd, maar dat is toch echt wat anders.

De protagonist van deze op een dating sim gebaseerde anime heeft ooit op een blauwtje gelopen op kerstavond en houdt zich sindsdien niet echt bezig met de liefde. Het is nu twee jaar later en kerst nadert weer, wellicht is het voor hem weer eens tijd om een dame aan de haak te slaan. Hij heeft in ieder geval keuze zat, er staan hem zes dames ter beschikking. Of eigenlijk zeven, maar daarover later meer. Om de serie niet te laten vervallen in een standaard haremshow hebben de producers ervoor gekozen de zes dames een eigen arc van vier afleveringen te geven, waarbij er tussen iedere arc een reset plaatsvindt. Hoewel dit niet de meest elegante oplossing is, werkt het wel.

De eerste arc richt zicht op Haruka Morishima, een bijzonder populaire jongedame met een speels karakter. Dit speelse karakter verbergt echter een onzeker meisje met wat jaloerse trekjes. Ze windt Jun’ichi (de protagonist dus) compleet om haar vinger en heeft een erogene zone in haar knieholte.

In de tweede arc is er aandacht voor Kaoru Tanamachi, een klasgenote van Jun’ichi die buiten schooltijd om hard werkt om haar moeder financieel te kunnen steunen. Ze heeft het er echter maar moeilijk mee dat haar moeder een nieuwe vlam aan de haak heeft geslagen. Kaoru laat zich het beste omschrijven als ‘sex hair’.

Sae Nakata krijgt de ruimte in de derde arc. Dit lieflijke en zachtaardige meisje is bijzonder verlegen en laat zich coachen door Jun’ichi om beter voor de dag te kunnen komen. Sae komt klaar wanneer vissen tussen haar tenen zwemmen.

Ai Nanasaki is het slachtoffer in de vierde arc. Dit quirky lid van de zwemclub is een vriendin van Jun’ichis zusje en kan het soms niet nalaten hem te ‘plagen’. Haar laatste plaagstootje bestaat echter uit het stiekem niet dragen van een badpak, wat niemand erg zou vinden.

De vijfde arc is het speelterrein van Rihoko Sakurai. Deze immer op dieet zijnde dame eet alles wat los en vast zit en is zogenaamd dik. Jun’ichi is een lieve knul en helpt haar met wat activiteiten voor de thee-club. In tegenstelling tot de overige arcs komt hier echter geen liefdesrelatie uit voort.

In de zesde en laatste arc is er Tsukasa Ayatsuji. Deze klassenvertegenwoordigster^[1] is er één die hard werkt en zich niet laat kennen. Onderhuids is het echter een bijzonder manipulatieve dame die Jun’ichi het leven soms bijzonder zuur weet te maken.

En dan is er nog Risa Kamizaki. Een stalkerig typje die in de vijfentwintigste en daarbij meteen laatste reguliere aflevering haar debuut maakt, maar haar invloed was al veel eerder merkbaar. Risa is namelijk verantwoordelijk voor het blauwtje wat Jun’ichi op kerstavond liep.

Amagami SS is een beetje een vreemde eend in de bijt, niet zozeer qua inhoud, maar meer omdat ik er maar een 3 out of 5 stars voor over heb terwijl ik me er toch heel goed mee heb vermaakt. Dit valt vooral te wijten aan twee van de arcs die me echt veel minder bevielen dan de overige vier. Ik doel dan op de Sae Nakata arc en de Rihoko Sakurai arc.

Verlegen meisjes kunnen best schattig zijn, maar bij Sae liepen me de rillingen over de rug. Het was een combinatie van haar gedrag en haar stem. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, maar ik werd er lichtelijk nerveus van. Pluspunt van de serie is dan uiteraard dat het maximaal maar vier afleveringen duurt voordat je van de dame in kwestie af bent. Overigens zaten er in de Sae arc wel een paar amusante, lichtelijk naar ecchi neigende momenten, waarbij bijvoorbeeld Jun’ichi zijn ‘coaching’ misbruikt om Sae in badpak te krijgen.

Rihokos arc was simpelweg saai. Japans ietwat vreemde kijk op lichaamsbouw en gewicht kwam hierbij ook bovendrijven trouwens. Rihoko zag er gewoon uit als een gezonde dame met prima rondingen, maar blijkbaar was ze dik. De serie had eigenlijk teveel tijd nodig om te benadrukken dat ze alles at wat er te vinden was, zodat er voor romantische ontwikkelingen eigenlijk geen tijd meer over was. Een beetje nutteloze arc op deze manier.

De overige vier arcs waren beter geslaagd. De dames waren redelijk quirky en hadden, ondanks dat ze soms wat naar een stereotype neigen, een eigen smoel. Deze arcs waren redelijk goed opgebouwd qua verhaal, al lag het tempo soms wel wat laag. Niet Kimi ni Todoke traag overigens, maar de ‘climax’ moest en zou in de laatste aflevering liggen van de arcs liggen uiteraard.

Nu ik er zo over nadenk is een drietal sterretjes misschien wel wat aan de lage kant, maar dat is dan ook niet enkel te wijten aan de twee wat magere arcs. Het is tevens protagonist Jun’ichi die me niet heel erg beviel. Whiners zijn niet zeldzaam in dit soort series (en dan vooral meer de harem-varianten), maar hij was soms wel wat aan de sneue kant wat dat betreft. Bij sommige dames toonde hij een danig gebrek aan ruggengraat, dames als Sae liep hij bijna compleet overheen. En zijn zusje vond ik ook redelijk irritant. Er is nog een zesentwintigste aflevering (een OVA) die zich richt op hem en zijn zusje, wellicht kijk ik die ook nog wel eens.

De animatie was op zich prima, al zaten er ook wel weer scènes in die wel ietsje meer aandacht hadden mogen.

Waar de anime in ieder geval in is geslaagd is het mij nieuwsgierig maken hoe het spel is. Helaas zijn vertaalde dating sims nog zeldzamer dan vertaalde eroges, dus ik heb dikke pech. Ondanks de wat magere score zal ik het onlangs aangekondigde tweede seizoen zeker niet overslaan, al heb ik nog wel wat twijfels waar dit over zou moeten gaan.

1. Iinchoo kent m.i. geen mooie Nederlandse vertaling.

Onder het credo ‘soms moet je een stap terugzetten om vooruit te kunnen’ zet de serie het hoopgevende eind van het eerste seizoen, waar Sawako en Shouta eindelijk eens iets doen wat lijkt op een date, eerst compleet opzij om in een bijna debiliserend laag tempo wederom een poging te doen het wereldrecord ontlopen en misverstanden te verbreken. De gemiddelde inhoud van een aflevering van Kimi ni Todoke is eigenlijk net zo vermakelijk als het luisteren naar het geluid van een krijtje op een oud schoolbord. De interactie tussen de twee is, kort samengevat, as annoying as fuck. Zelden zijn er maar liefst twee hoofdpersonages die je het liefst een schop onder de kont wil verkopen. Zelfs een halve liefdesverklaring wordt door de ander verkeerd begrepen en mondt op dat moment uit in tranen. Blijkbaar is het voor beiden te moeilijk om gewoon te zeggen ‘ik vind je leuk’. Natuurlijk, in het geval van Sawako is het te begrijpen, maar waarom Shouta geen ruggengraat heeft is me echt een raadsel. Nou ja, geen raadsel, een halve ergernis meer.

De komst van een nieuw (mannelijk) personage maakt de serie er echter beter op. Hij lijkt zijn pijlen om wat voor reden dan ook te richten op Sawako en dit is voor Shouta eindelijk het duwtje in de rug om aan Sawako te laten blijken dat hij zijn lippen tegen de hare wil drukken. De nieuweling, Kento Miura, speelt niet altijd een eerlijk spelletje om Sawako’s aandacht te krijgen, maar de katalyserende werking die hij heeft op Shouta is welkom. Je kunt je echter afvragen of een liefdesverklaring die half geboren is uit jaloezie nou echt helemaal van harte is, maar aan de andere kant weet je al een aflevering of dertig dat hij haar leuk vindt.

Het is tekenend voor de kracht van de serie dat ik ondanks mijn hierboven besproken irritaties de serie toch vermakelijk vond. Er is dit seizoen wat minder aandacht voor de secundaire personages, wat ik spijtig vond, maar ik had wel het idee dat ze langzaam naar een ietwat bevredigend eind aan het werken waren. Hoewel ik dus de twee hoofdpersonages bij tijd en wijle kon schieten, wilde ik uiteindelijk wel weer dat de twee iets kregen. Al was het alleen maar om de serie niet compleet nutteloos te laten zijn. Je moet er niet aan denken dat je meer dan dertig afleveringen naar een verhaal zit te kijken waarin twee mensen naar elkaar smachten en dan uiteindelijk niets met elkaar krijgen.

Production I.G. maakt er in ieder geval weer een visueel aardig geheel van. Zacht kleurgebruik wat gepaard met wat ‘experimenteler’ gebruik van kleuren en voorwerpen om een gemoedstoestand of gedachte te benadrukken wordt hier prima benut. Ik ben niet echt een fan van de hoeveelheid ‘chibi’ die wordt gebruikt, maar dat is iets wat voor wel meer anime geldt. Het is ook weer niet zo dat de animatie must-see is, maar gemiddeld genomen komt Kimi ni Todoke 2nd Season artistiek gezien bijzonder goed voor de dag.

Tijd om af te ronden. Ondanks mijn kanttekeningen een 3.5 out of 5 stars.