De dames en heren uit de serie High School of the Dead arriveren op een eilandje, in de hoop daar voor even bevrijd te zijn van de alsmaar groter wordende groep zombies. De kust lijkt veilig te zijn, maar de dames en heren dienen uiteraard ook een hapje te eten. Ze ontdekken een verlaten strandtentje; helaas is er geen eten te vinden. Wel bikini’s. De dames maken hier gretig gebruik van en genieten ongestoord van het zonnetje terwijl de heren een maaltijd bij elkaar proberen te sprokkelen. Een paar vissen is de schamele opbrengst. Het groepje maakt een vuurtje om de vissen te bereiden, niet wetende dat de bladeren die ze gebruiken de vervelende bijwerking hebben hallucinaties op te wekken. Voor de kijkers niet erg trouwens, de hallucinaties leveren wat ecchi scènes op met een redelijk dikke laag lesbisch plezier. Wanneer iedereen weer tot hun zinnen komt de volgende ochtend, zien ze met wie ze hebben liggen vozen, en tot overmaat van ramp blijkt het eiland niet helemaal geïsoleerd te zijn. Dankzij een tunnel naar het vasteland hebben een aantal zombies het eiland weten te bereiken, het kan ook niet te vreedzaam worden natuurlijk.

Kort samengevat: voor de liefhebbers van Highschool of the Dead die graag de dames uit de serie met ietwat minder kleding en in sexy scènes wil zien. Het is eigenlijk een compleet overbodige OVA, maar er zijn echt wel vervelendere dingen om te kijken.

Het voegt in ieder geval niets toe aan het verhaal uit de serie. Er zijn geen nieuwe ontwikkelingen te bespeuren en uiteindelijk zit het groepje aan het eind nog in precies dezelfde situatie als aan het begin, al zullen de dames er iets bruiner op zijn geworden. Er zijn wel wat scènes die wat vragen oproepen over de onderlinge verstandhoudingen tussen de leden van het groepje en ook zeker eentje over de verstandhouding tussen een der leden en haar moeder. Maar daar doen ze verder niets mee, dit is voor de fans van het vrouwelijk schoon in de serie.

Voor de niet geringe hoeveelheid ecchi die erin zit, houden ze het eigenlijk nog redelijk keurig. Tepels zijn bijvoorbeeld niet zichtbaar, wat op zich redelijk opmerkelijk is, gezien het een OVA is en die per bijna per definitie meestal ongecensureerd zijn. Nu blonk de serie op DVD/Blu-ray ook al niet uit als het aankwam op ongecensureerde beelden en ergens vond ik het nogal spijtig dat dit ook hier het geval was. Ja, je leest het goed, ik vond het spijtig dat er niet meer naakt te zien was. Een OVA als deze is toch de uitgelezen mogelijkheid om wat verder te gaan dan in de serie mogelijk was? De enige reden van het bestaan van de OVA is nou eenmaal de ecchi kant, maak er dan ook meteen goed gebruik van zou ik zeggen.

Een 3 out of 5 stars, omdat het toch wel aardig is om naar te kijken.

Laten we vooropstellen dat ik op zich niet zo’n heel erg grote fan ben van mecha-series, veelal omdat deze gepaard gaan met een berg clichés. Tengen Toppa Gurren Lagann bevat ook een deel van die clichés maar steekt vervolgens de spreekwoordelijke middelvinger op en trekt zich totaal niets aan van de vervelende verhaallijnen die normaliter daarmee gepaard gaan.

Ja, Simon is gewoon een normale jongen die tegen zijn zin een mecha mag/moet besturen en voorbestemd lijkt te zijn grootse dingen te doen.

Ja, de tegenstand wordt steeds groter en sterker.

Ja, Simon vindt steeds ergens op het randje van de afgrond hernieuwde krachten.

Ja, een deel van de personages schreeuwt zoals in bijna iedere shounen.

Ja, aanvallen worden luidkeels aangekondigd.

Who cares? TTGL omarmt de clichés en maakt er een feest van. Ik bedoel, hoeveel mecha-series ken je waarbij sterrenstelsels gebruikt worden als shuriken?

Dat gezegd hebbende, ik kan me ook heel goed indenken waarom mensen TTGL niet zouden kunnen waarderen, niet iedereen houdt nou eenmaal van series die compleet over de top zijn. Voor mij heeft de serie echter een bepaalde charme, iets onweerstaanbaar, iets waardoor ik als een glimlachende idioot aan de televisie zat gekluisterd. Laten we wel zijn, als je het verhaal serieus zou nemen is TTGL gewoon regelrechte bagger natuurlijk. Evil Overlord onderdrukt de mensheid, wordt verslagen, blijkt het juist goed voor te hebben met de mensheid, mensheid moet tegen de ware vijand vechten, dit alles met als basis ‘spiral power’. Blijkbaar is de mensheid gezegend met deze mysterieuze kracht en kan een bedreiging vormen voor het voortbestaan van al het bestaan.

Juist.

Geeft verder niet, spiral power levert gewoon kick ass actie op. Nimmer waren mecha’s die zich samenvoegen tot een sterkere entiteit zo briljant over de top. Het begint met wat simpele mecha’s, dan komt er een wandelend fort bij kijken, dan een ruimteschip, etc. etc. De inventiviteit waarmee dit gepaard gaat maakt het leuk, geen transformaties die ergens verklaarbaar zijn maar gewoon onzinnige transformaties met een glimlach.

O, vergeet ook niet de dochter van de evil overlord die Simon helpt in zijn strijd tegen papa en later onderdeel lijkt te zijn van het plan van de echte big bad. Far fetched? Yup. Cool? Yup.

De serie bestaat eigenlijk uit twee delen, het initiële gevecht tegen Lord Genome en het gevecht tegen de anti-spiral, een groepering die wil voorkomen dat het bestaan van het universum eindigt. Er zit hier een tijdsprong in van een aantal jaren wat in mijn opinie een wat stroef begin oplevert van het tweede deel. Het is even wennen om onze ‘helden’ in een politieke functie te zijn maar Haruhi-dank verandert dat snel wanneer de anti-spiral beginnen met het laten neerstorten van de maan op aarde. Niet dat de maan echt is, want het blijkt een ruimteschip te zijn die ooit door Lord Genome is gebouwd. Weer een aardig voorbeeld van een onzinnig uitgangspunt en daar een flink feest te maken. Vooral aangezien de echte maan ergens verstopt was in een andere dimensie.

TTGL is een product uit de stal van Gainax wat zo ongeveer betekent dat er flink geouwehoerd wordt met animatie in bepaalde stukken. Niet iedereen is hier fan van maar in dit geval vond ik het prima te pruimen. Zelfs het eind was dit keer prima te doen, al kan ik wel een paar scenario’s bedenken met een wat meer bevredigend eind. Het laat niet zozeer vragen open maar de dood van een bepaald personage had m.i. niet gehoeven.

Ik heb van begin tot eind genoten in ieder geval, maar zoals altijd had de recap-aflevering van mij niet gehoeven. 4.5 out of 5 stars

Zo, het is me gelukt om een stukje over Sunabouzu (Desert Punk) te tikken zonder een verwijzing te maken naar het boek Dune, iets wat op zich redelijk voor de hand had gelegen gezien de inhoud van de serie en mijn voorliefde voor dat boek. Maar eerlijk gezegd had ik dan ook geen idee hoe ik dat zou moeten bewerkstelligen, de enige echte overeenkomst is dat in beide titels een worm voorkomt. In Sunabouzu is die worm bekend onder de naam Kanta. Ergens is Kanta absoluut geen fijn hoofdpersonage, ranzig en puberaal zijn typeringen die in me opkomen als ik hem zou moeten omschrijven. Wel bijzonder bekwaam in wat hij doet en de serie speelt er ook vrolijk op los met de manieren waarop Kanta zich uit schier onoverkomelijke problemen weer te wurmen.

Het is op zich ook best opmerkelijk dat ik voor zo’n weerzinwekkend figuur nog best wat sympathie kan opbrengen en het staat de producers te prijzen dat ze hem op het eind een beetje als een anti-held neerzetten zonder dat ze daarbij zijn (minieme) integriteit om zeep helpen. Is zijn keuze namelijk wel zo fout? Is er een goede kant in het (komende) conflict? Het is natuurlijk erg makkelijk te stellen dat Kanta door zijn keuze (zich bij wat eerder als vijand werd gezien aan te sluiten) verraad pleegt, maar de kant van de rebellen is ook niet echt helemaal zuiver. Aan de andere kant van het conflict staat zijn voormalig protegé Koizumi en zij lijkt de rol van Kanta aan de ‘goede’ kant over te nemen.

De opbouw naar het conflict is niet heel erg noemenswaardig, het begin van de serie zijn veelal (vermakelijke) losse flodders en halverwege verlangde ik toch best naar een verhaal. Een wereld met zoveel mogelijkheden waarbij ruïnes vol liggen met geheimen en artefacten uit het verleden is toch een aardige voedingsbron voor een boeiend verhaal lijkt me. Het verhaal wat er vervolgens uit de kast wordt getrokken stelt op zich niet teleur maar er viel m.i. wel wat meer uit te halen.

De losse flodders in het begin lijken soms lichtelijk parodiërend op series uit het post-apocalyptische genre maar maakt hier (gelukkig) niet het hoofdgerecht van. Het is eerder een komedie met flinke knipogen naar het genre. Er zitten wat grappen in die gedurende de serie een paar keer herhaald worden, zoals een gezin wat iedere keer in de problemen lijkt te komen en dochterlief alsmaar honger heeft. De humor moet je wel liggen, de grappen waarbij Kanta’s voorkeur voor mooie dames (met grote borsten) verveelde me bijvoorbeeld redelijk vlot. Uiteraard maken zijn dan zijn concullega een rondborstige dame, zo is de serie ook wel weer.

De animatie is oké, weinig bijzonder maar gezien de setting effectief genoeg. Geheel ongerelateerd aan de voorgaande zin: de keuze om het gelaat van Kanta in de eerste paar afleveringen niet te tonen werkt goed, het geeft de man ondanks zijn wat puberale gedrag een was mysterieus karakter mee om die vervolgens keihard om zeep te helpen wanneer ze zijn gezicht wel tonen. Net als de rondborstige concullega kun je niets anders dan erom lachen.

Mja, al met al toch best een amusante serie, het neemt zichzelf niet te serieus zonder een volledig op los zand (bah) gebaseerde slapstick comedy te worden.

J: “De eerste mythe heeft betrekking op een scène waarbij hoofdrolspeler Takeru na een berisping een taakstraf moet uitvoeren op het maanoppervlak en wat restanten van een raket vindt met foto’s en dergelijke die later afkomstig blijkt te zijn van de aarde.”
A: “En gelanceerd blijkt te zijn te midden van een groep mensen die er blijkbaar een soort feest of ritueel van heeft gemaakt.”
J: “De mensen die zich op de maan bevinden hebben namelijk het (door anderen ingefluisterde) idee dat er geen leven meer mogelijk is aarde terwijl dat helemaal niet zo blijkt te zijn.”
A: “We hebben de afgelopen weken een raket bij elkaar gepuzzeld die qua afmetingen redelijk overeen stemt met die uit de serie.”
J: “Buiten het feit dat ik betwijfel of deze raket de maan überhaupt zal bereiken is nog maar de vraag of je hier veilig bij in de buurt kan staan.”
A: “Daarvoor hebben we gelukkig wat vrijwilligers kunnen vinden.”
J: “Klopt, maar eerst even een bakje Nissin Cup Noodles verorberen.”

A: “Welkom terug. We zijn nu ergens in Florida en onze raket staat hier te midden van een groep mensen die door Chuck Norris zijn ‘overgehaald’ vrijwilliger te spelen voor deze aflevering.”
J: “Waarom gebruiken we niet Buster als vrijwilliger?”
A: “We proberen het zo realistisch mogelijk te houden natuurlijk.”
J: “In dat geval, gezien dit een anime betreft, zou Kari willen cosplayen?”
A: “Geen idee, maar ze kleedt zich wel eens vaker anders.”
J: “Chuck, alles gereed daar?”
C: “Yup, er stribbelden er een paar tegen maar mijn roundhouse kick is redelijk doorslaggevend.”
A: “Mooi, dan gaan we zo eens aftellen.”
J: “Laten we wel eerst even een veilige plek opzoeken.”
A: “Goed punt. Chuck, ga je mee?”
C: “Nee, ik weet mezelf wel te redden, bedankt.”

J: “We zitten hier nu in de bunker vanwaar we de lancering zullen volgen.”
A: “Zoals het een goed toeschouwer betaamt overzien we graag alles en zitten we op een kleine kilometer van de plek van lancering af.”
J: “Veiligheid gaat voor alles.”
A: “Jamie, begin maar met aftellen.”
J: “Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, één…’

A: “Welkom terug dames en heren.”
J: “Zoals u voor de onderbreking zag waren we aan het aftellen voor de lancering van onze raket.”
A: “Maar omwille van de tijd die we beschikbaar hebben laten we de beelden niet zien.”
J: “De beelden waren op zich spectaculair maar omwille van wat kwesties waar onze advocaten maar weinig over kwijt willen hebben toch maar besloten verder te gaan met de tweede mythe.”
A: “De beelden leken overigens niet echt op wat je in Freedom zag, deze anime leek ergens wat op Akira maar dan met een wat modernere technologie gemaakt.”
J: “De ova zag er op zich mooi uit maar het miste wat charme die je helaas bijna altijd lijkt kwijt te raken als je niet zwaar onderbetaalde animators met pen en papier laat werken.”
A: “Sowieso is er wel meer dan één parallel te trekken met Akira.”
J: “Klopt, de combinatie van de stijl en de motoren waar Takeru en vriend op rondtoeren waarbij ze met regelmaat de wet overtreden lijkt meer dan een dikke knipoog naar Akira.”
A: “Laten we ook vooral niet vergeten dat Katsuhiro Otomo bij dit project betrokken was.”
J: “Dat verklaart veel inderdaad.”
A: “Naar verwachting zal Chuck trouwens binnen een aantal maanden weer het ziekenhuis mogen verlaten.”
J: “O ja, voordat ik het vergeet, ik zeg: ‘busted’.”
A: “Ik ook. Duidelijk. Sowieso kwam de raket niet tot de maan en mja, de vrijwilligers…”

J: “In de anime vonden Takeru en vrienden ondanks hevige tegenstand van de leidinggevende macht een manier om twee man naar de aarde te sturen met een raket die ergens tientallen jaren in opslag lag. En dat allemaal omdat Takeru het meisje op de foto blijkbaar wel aantrekkelijk vond.”
A: “Eenmaal terug op aarde besloten ze daar weer een raket te bouwen om terug te keren naar de maan.”
J: “Om iedereen van het blijde nieuws te voorzien dat de aarde toch echt bewoonbaar was.”
A: “De reden waarom dit allemaal werd stilgehouden werd nooit echt plausibel verklaard vond ik.”
J: “Nee, niet echt, maar doet het er toe? Er zitten raketten in!”
A: “Goed punt.”

J: “Komen we bij dus de tweede mythe van vandaag.”
A: “Takeru en zijn vrienden op aarde (die hij ontmoet heeft na een trektocht door Amerika waar ze o.a. hippies tegen kwamen) bouwden van restanten van andere raketten, onderdelen uit musea en met behulp van wat documentatie binnen drie jaar een raket die hem naar de maan bracht.”
J: “Klinkt plausibel, ik bedoel, het is niet echt rocket scie… wacht…”
A: “Precies. Hartstikke leuk een aardig maar een raket opbouwen in drie jaar zonder enige studie lijkt me onbegonnen werk.”
J: “Sterker nog, na drie jaar aankloten is het ons niet eens gelukt en wij staan toch wel wereldwijd bekend om onze kundigheid.”
A: “Klopt, dit is gewoon een dikke busted.”
J: “Neemt niet weg dat Freedom een aardige anime was.”
A: “Zeker. Een 3.5 out of 5 stars welteverstaan.”
J: “Dat zou ik het ook geven, er zaten grote gaten in de plausibiliteit van het verhaal maar aan de andere kant, het is natuurlijk anime en anime geeft niet zo heel veel om logica en natuurwetten.”
A: “Inderdaad. Freedom is dan ook best het kijken waard.”

Kari: “How do you like me now?”

Zombies! Boobs!

Dat is zo ongeveer alles wat je hoeft te weten over High School of the Dead (ook wel Highschool of the Dead danwel Gakuen Mokushiroko: High School of the Dead, hierna HSotD), zombies en boobs. Niet dat eigenlijk ooit bevestigd wordt wat er nu precies aan de hand is met de afwezig overkomende personen maar het meest waarschijnlijk is toch wel dat het zombies zijn. Deze twaalf afleveringen tellende serie is ook totaal niet geïnteresseerd in een backstory voor de afwezig overkomende personen maar verhaalt ‘gewoon’ over het groepje scholieren (en een zuster die niet echt geplaagd wordt door een overschot aan werkende hersencellen) die alles op alles zet om te overleven en hun respectievelijke ouders probeert te vinden in de chaos die ooit hun wereld was. Er wordt wel half gespeculeerd over een epidemie als oorzaak van het afwezig overkomen maar uitsluitsel over het hoe en wat is er niet. Sterker nog, in de laatste aflevering zijn er wat gebeurtenissen die hinten naar een heel ander verhaal en ergens is het spijtig dat hier niet verder op in wordt gegaan, wellicht dat er nog eens een tweede seizoen komt.

Voor de liefhebbers van zombiefilms is er in deze serie eigenlijk weinig nieuws onder de zon te vinden. Plotselinge ‘uitbraak’, check. Klein groepje wat samen probeert te werken, check. Bloederige gevechten, check. Het is alsof er ergens in een la een template klaarlag met een zombielabel en enkel de namen van de personages nog ingevuld dienden te worden. Want eerlijk is eerlijk, originaliteit is hier echt niet te vinden. Nu ben ik uiteraard een groot voorstander van originaliteit maar een niet gering onderdeel van de kwaliteit van een serie is natuurlijk ook te vinden in de uitvoering.

HSotD gooit niet alleen bloederige gevechten met afwezig overkomende mensen in de mix maar maakt handig gebruik van de vrouwelijk anatomie zonder dat er iemand daadwerkelijk pijn hoeft te lijden. Ik doel hier dan specifiek op een scène waarbij de borsten van één van de dames op een bijzonder pijnlijk ogende manier worden gebruikt om een geweer te stabiliseren bij het uitschakelen van wat afwezig overkomende personen. Zombies en boobs.

Mooi, ik heb een bruggetje gebouwd naar borsten en nu ligt de aandacht mooi bij iets waar de serie dol op is: grote borsten. Zowel de adolescenten als de volwassenen in deze serie die zijn geboren zonder piemel (zover ik weet, achtergrondverhalen doen we niet aan in deze serie) hebben een redelijk imposant stel borsten. Nu zou ik liegen als ik zeg dat ik niet graag naar borsten kijk maar de serie heeft er soms wel erg veel aandacht voor. Ze zouden echter wel wat consequenter hebben kunnen omgaan met het formaat van ieders borsten trouwens want borsten zijn er dan wellicht in verschillende vormen en maten, dit zal niet echt per dag verschillen bij één en dezelfde vrouw. En ze zijn ook wel erg… flexibel trouwens. Het bood de producers wel kans om de term bullet time een nieuwe draai te geven en ik moet toegeven dat ik daar toch best een dikke glimlach bij kreeg. Maar goed, aan de andere kant, borsten scoren nou eenmaal en ik zie dan ook bijna dagelijks meer bezoekers op een WordPress experiment dan op dit blog (seksisten!). Voor de liefhebbers: Saya, Rei, Saeko, Shizuka en Saya’s moeder.

HSotD is verre van goed (ik geef het een 3.5 out of 5 stars) maar plezier valt hier wel aan te beleven. De vechtscènes zijn over het algemeen bijzonder aardig in elkaar gezet en er stromen hierbij vele liters bloed. Nu is dat praktisch standaard bij een zombieverhaal natuurlijk maar bij een anime kun je rustig een stap verder gaan en stiekem is het best leuk om te kijken naar een hummer die over een stel zombies, eh afwezig overkomende personen heenrijdt. En ook de scènes waarbij Saeko zich uitleeft op de afwezig overkomende personen zijn een genot voor het oog. Blijkbaar zijn ze ook een genot voor Saeko zelf maar de reden daarvoor mag de kijker zelf ontdekken.

Nu volgt een spoiler voor de laatste aflevering dus mensen die übergevoelig zijn voor spoilers: the end.

In de laatste aflevering vindt er een lancering plaats van een atoombom (eigenlijk in de één-na-laatste, maar de consequenties worden pas duidelijk in aflevering twaalf) die ergens in de atmosfeer boven Japan (en dan alleen Japan ook) tot ontploffing wordt gebracht met de grappige uitwerking die EMP heet. Elektronica is derhalve niet zo heel erg functioneel meer en voor een land als Japan betekent dat vooral nog meer isolatie. Overigens zijn er meer atoombommen afgevuurd maar deze zijn onderschept voordat ze tot ontploffing konden komen. Dat enkel Japan werd getroffen achteraf ruikt een beetje naar een voorop gezet plan maar gezien daar verder niet op in wordt gegaan is dit natuurlijk enkel speculatie. Wellicht dat een eventueel vervolg hier antwoord op zal geven (of de manga) en stiekem hoop ik ook op een vervolg want een echt eind zit niet in deze serie.

De personages zijn zoals ik al zei niet bijster voorzien van een backstory maar dat is op zich ook niet zo heel erg nodig in een setting als deze. Ieder personage heeft zo zijn quirks maar je kan vraagtekens zetten bij bijvoorbeeld de toevoeging van bijvoorbeeld Koichi Shidou, een bijzonder pervers en lichtelijk op macht geilende leraar die bovendien ook nog eens een akkefietje heeft gehad met Rei. Dit akkefietje slaat werkelijk helemaal nergens op en had wat mij betreft wel achterwege mogen worden gelaten, vooral gezien de scène die het oplevert tussen Rei en Koichi waarbij Rei hem dreigt om zeep te helpen omdat ze *kuch* een onvoldoende heeft gekregen. Uiteraard is op het moment dat je niet weet of je morgen nog leeft of dat je ouders nog in leven zijn totaal ondergeschikt aan het wel of niet halen van een vak op een school die waarschijnlijk nooit meer bezocht zal worden, gezien de destructie van dat iets wat men de maatschappij noemt. Maar ja, welk personage is nou eigenlijk niet lichtelijk karikaturaal? Neem de vader (en ergens ook moeder) van Saya, die de leiding heeft over een groepje aanwezig overkomende mensen, of de bijzonder van enige vorm van intelligentie voorziene Shizuka. Of.. of…

Uiteraard valt er nog veel meer te belichten in deze serie, de dood van de op dat moment afwezig overkomende vriend van Takashi en tegelijk de vriend van Rei aan de hand van Takashi, Takashi’s brute moord bij een tankstation op een pervers typje, de wat nerderige Kouta Hirano, etc. etc. Maar ik heb al genoeg tekst getikt dacht ik zo.

Plezierig was de serie toch wel. Ik bedoel, zombies, boobs, wat kan er mis gaan?

Sora no Woto (aka Sora no Oto, aka So・Ra・No・Wo・To) is een bijzondere mixed bag moet ik zeggen. Aan de ene kant begint het allemaal een beetje als een (niet zo heel erg bijzonder boeiende) slice of life maar gaandeweg krijgen de personages redelijk veel diepgang door hun achtergronden wat meer te belichten en de nakende oorlog is ook niet echt iets wat je in een serie als deze zou verwachten. Hoewel ik dit uitgangspunt eigenlijk best boeiend vind kon deze anime mij toch niet helemaal bekoren. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen waarom maar vooral in het begin verveelde de serie me behoorlijk. Kanata was hier mede debet aan, ik had liever een hoofdpersonage gehad met wat meer quirkyness en de eerste kennismaking met (haar collega) Kureha deed me vrezen dat dit een serie zou worden met personages die al een paar honderd keer zijn gebruikt. Toch ging het naar het eind toe wat meer boeien maar over het geheel gezien is dit niet een serie die ik op DVD zou kopen (om maar een graadmeter te noemen). Of het moet een aanbieding zijn.

Visueel valt er weinig te klagen, mooie landschappen en achtergronden gaan toch wel veelal vergezeld van redelijke vloeiende actiescènes (die er niet zo heel erg veel in zitten). De personages zijn veelal cute, liefhebbers van moe komen hier goed aan hun trekken. De karakterdesigns doen me denken aan een mengeling tussen K-ON! en Kannagi waarbij K-ON! natuurlijk helemaal voor de hand ligt gezien de link met muziek. Muziek speelt hier echter een hele andere rol dan in K-ON!. Het spelen van de trompet heeft hier zowaar een echte functie (signalen) maar loopt ook als een rode draad door het verhaal heen en kent een duidelijke resonantie bij een groot deel van de personages. De achtergronden van de personages linken ook behoorlijk aan elkaar en dat geeft het verhaal een wat doordachter concept mee wat goed werkt.

Ik had graag wat meer gezien van de wat duistere kant van het verhaal, er zijn duidelijke hints naar een wat mythologische achtergrond en de oorlog met Rome (waar ze verstaanbaar Duits praten) had ook wel iets meer gedaan mee kunnen worden. Was trouwens amusant, een wereld waarin ze in Rome blijkbaar Duits praten wat bijna niemand in Helvetia blijkbaar sprak. Duidelijk een alternatieve realiteit dit. Enfin, ondanks het wat matige begin en mede dankzij het toch wel sterke eind: 3.5 out of 5 stars

Kuniko is een jongedame die op een dag eindelijk vrij gelaten wordt uit een gevangenis (waar ze blijkbaar erg populair was/is). Ze keert terug naar haar woonplaats, gelegen in ‘de schaduw’ van een immens bouwwerk wat bekend staat als Atlas. In een wereld waar landen failliet kunnen gaan door het uitstoten van co2 (hoe actueel) begint Kuniko een strijd, een strijd tegen oneerlijkheid. Maar die strijd gaat zeker niet zonder slag of stoot (bad pun alert), er blijkt veel meer te stoten en Kuniko lijkt het spil in de toekomst van Atlas en mogelijk de hele wereld.

Een verhaal vol pretenties die in mijn ogen behoorlijk de weg kwijt raakt, niet eens pas op het eind maar eigenlijk al vanaf het begin. Wanneer een op hol geslagen applicatie (ongetwijfeld geschreven door Microsoft) dreigt de wereld te vernietigen middels een wereldwijde atoomaanval was ik daar eigenlijk gewoon voorstander van. De personages konden me a) niet boeien of b) irriteerden me. Of beiden. Zoals Kuniko. Het is natuurlijk al problematisch als je het hoofdpersonage niet kan uitstaan maar het verhaal zou dat eventueel kunnen verbloemen. Helaas. Het plot lijkt als los zand aan elkaar te hangen en hoewel ongeloofwaardigheid niet meteen een factor is vond ik dat in deze serie een veel te grote factor. Dieptepunt wat dat betreft was een ontsnapping uit een gevangenis op een manier waarop MacGyver zelfs nog trots zou zijn (fermenterende dingen, luchtballon gemaakt van oude lappen). Echt zonde eigenlijk, de setting kon genoeg mee gebeuren en de animatie (vooral in de laatste paar afleveringen) was eigenlijk fantastisch. Ik kijk echt liever drie keer de Endless Eight arc van the Melancholy of Haruhi Suzumiya dan ik dit nog een keer zou moeten kijken.

Met het onvermijdelijke risico dat ik fans van de serie die op zoek zijn naar een positieve bespreking tegen het zere been aan schop (alsof dat nog niet gebeurt is)  als laatste enkel nog wat sterretjes: 2.5 out of 5 stars

Casshern is onsterfelijk, bovendien roest hij niet. Een top-fabricaat dus. Enfin, Casshern is een robot die zoals de rest van de wereld niet lijkt te kunnen vergaan. Terwijl de mensheid aan het uitsterven is en alle robots kapot roesten dwaalt Casshern doelloos rond, niet wetende wie of wat hij is. Door toevallige ontmoetingen (als toeval al bestaat) leert Casshern een deel van zijn verleden kennen en komt hij tot de schrikbarende ontdekking dat hij wellicht verantwoordelijk is voor de erbarmelijke toestand van het ‘leven’ op aarde. Wanneer hij geruchten hoort dat ene Luna (wie hij volgens bronnen zou hebben gedood) nog in leven is gaat hij naar haar op zoek, zoekende naar mogelijke antwoorden. Er is echter nog een gerucht, een gerucht dat het consumeren van Casshern leidt tot eeuwig leven.

Casshern Sins is een reboot van een oudere anime die ik (helaas) niet ken die een pseudofilosofisch verhaal probeert neer te zetten maar mijn inziens daar maar deels in slaagt. Het is tot daar aan toe dat robots mijmeren over leven en dood (dat is nu eenmaal de setting van het verhaal) en gevoelens hebben, robots die bloeden en huilen is een concept wat maar lastig te bevatten is. Bovendien zijn sommige robots blijkbaar speciaal, zoals de kleine Ringo, die blijkbaar als baby begon en aan het eind van de serie het lichaam lijkt te hebben van een tiener en Casshern zelf, die in staat is verwondingen te repareren inclusief zijn kleding.

De backstory is redelijk interessant maar kent nog wel wat punten die wat beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Normaliter ben ik niet zo’n fan van flashbacks maar deze serie had er wel wat meer kunnen gebruiken. Er was bovendien tijd zat voor, de serie kent een behoorlijk laag (maar sfeervol) tempo wat gerust een stuk sneller had gekund zonder afbreuk te doen aan de werkelijk verbluffende animatie. Want als er één ding is waar deze vierentwintig afleveringen tellende animatie in uitblinkt is dat wel de animatie. Er wordt gebruik gemaakt van een redelijk mat en sober kleurgebruik met redelijke grove lijnen wat de redelijk spaarzame felle kleuren (zoals een veld vol bloemen) een extra dimensie meegeeft. Door het wat rustigere tempo is er bovendien tijd genoeg om daarvan te genieten.De animatie tijdens de gevechten (en die zijn er plenty) is ook van te smullen, zij het redelijk eentonig.

De reis duurt even en kent helaas een niet zo heel denderend eind, er zit een bepaalde mate van opbouw in waarin Casshern met een oude bekende moet afrekenen en dat wordt een beetje te vlot afgehandeld eigenlijk. Ergens is dat ironisch, gezien het tempo van de rest van de serie. Maar al met al kan ik Casshern Sins zeker aanbevelen, een soort van art-house anime met animatie om van te smullen.  Een 4 out of 5 stars.

Het is het verhaal van een kleine groep wolven dat op zoek gaat naar het paradijs, een plek waar wolven vrij kunnen leven en alles goed en aardig is. Tenminste, dat zou de bedoeling moeten zijn. Er zijn kapers op de kust die er alles aan willen doen dat de wolven hun doel niet bereiken.
Zo is er een man, genaamd Quent, die als doel in het leven heeft alle wolven uit te roeien. Door een nogal gruwelijke gebeurtenis in zijn verleden heeft hij zijn familie verloren en in zijn ogen zijn wolven verantwoordelijk voor de dood van hen. Probleempje voor hem is dat wolven op één of andere manier zich voor kunnen doen als mensen en alleen dieren hen werkelijk herkennen in hun ware gedaante. Wolven worden dan ook eigenlijk geacht uitgestorven te zijn. Vergezeld van zijn hond Blue (die deels wolf is) reist hij van stad naar stad om zijn levensdoel te bereiken.

Maar er zijn meer kapers op de kust, hoewel de wereld zeer troosteloos is en de mensen weinig ambitieus meer zijn wordt deze geregeerd door zogenaamde Nobles, die met harde hand regeren. Een aantal van deze kennen de zogenaamde Lunar Tome, een boek waarin geschreven/voorspeld staat hoe het paradijs zal ontstaan en streven naar een eigen versie van dit paradijs. Spil in dit alles is Cheza, the Flower Maiden, die de weg naar het paradijs zal tonen.

In dertig afleveringen (waarvan de laatste vier eigenlijk een OVA zijn) zien we vooral de avonturen van de groep wolven die niet zonder slag of stoot verloopt, de wereld is niet alleen troosteloos, de wereld is langzamerhand aan het vergaan en het doel moet snel bereikt worden. Geholpen door diverse personen (zowel mensen als wolven) bereiken ze het paradijs, maar het paradijs is niet een paradijs zoals deze normaal voorgesteld kan worden. Niets prachtigs, maar het einde van deze wereld zodat een nieuwe wereld geboren kan worden.

Zeer triest en sfeervol verhaal. Hoewel sommige delen behoorlijk bloederig zijn en vol geweld is dit niet kenmerkend voor de serie, het gaat om vriendschap, opoffering en het concept paradijs. Er valt absoluut niets te lachen (een anime zonder gekke bekken en overbodige humor), Wolf’s Rain is vooral serieus. Maar o zo mooi. Prachtig verteld, mooi geanimeerd en bovendien voorzien van sfeervolle muziek. Simpelweg één van de beste anime die ik ken.

4.5 out of 5 stars

Na een ecologische ramp heeft de mensheid zich teruggetrokken in overkoepelde steden. In de steden leven de mens in harmonie met zogenaamde AutoReivs totdat een paar van deze androïde levensvormen aan het moorden begint te slaan. Ze blijken geïnfecteerd met het zogenaamd Cogito-virus waardoor deze robots zelfbewust worden. Re-l Mayer, kleindochter van de leider van de stad Romdo, wordt op de zaak gezet maar lijkt het slachtoffer te worden van een aanval door een nog onbekend wezen, een zogenaamde Proxy. Samen met immigrant Vincent Law gaat ze op zoek naar de waarheid achter deze Proxies maar ontdekt al snel dat er veel meer aan de hand is en dat Vincent Law iets heel anders is dan ze in eerste instantie aanneemt.

Alsof het verhaal nog niet surrealistisch genoeg is weten de makers de serie ook nog eens vol symboliek en quasifilosofische vraagstukken te gooien die heel wat wenkbrauwen doen fronsen. Het maakt de serie ideaal om meerdere malen te kijken maar de makers maken het je niet makkelijk. Zo is er een aflevering waarin onze helden (Re-l, Vincent en AutoReiv Pino) opeens meedoen met één of ander spelshow. Je vraagt je af hoe ze daar in hemelsnaam terecht zijn gekomen en wat het allemaal moet voorstellen. Het leuke hieraan is echter dat er best veel vragen worden beantwoord die tot nu vrij onduidelijk waren. Een droomtrip in een vreemd attractiepark (heerlijk maffe aflevering) is nog zo’n voorbeeld van een totaal uit het niets komend verhaal waarin bepaalde zaken duidelijker worden. Wanneer op het laatst alles samenkomt en je eindelijk te weten komt wat er allemaal is gebeurt blijf je nog even zitten nadenken en er zijn maar weinig anime waarbij dat gebeurt.

De animatie is uitstekend verzorgd en blijft bovendien consequent qua niveau, dat hebben we wel eens anders gezien. Vooral de afleveringen die zich buiten de steden afspelen ademen heel veel sfeer uit qua animatie, briljante achtergronden gewoon. De designs van de personages is ook prima verzorgd, Pino als grappig meisjes, Vincent met zijn vreemde pakje en Re-l die iets gothics over haar heen heeft. De muziek is ook prima voor elkaar en dan met name de OP en de afsluiter (Paranoid Android van Radiohead, heel toepasselijk). Ergo Proxy is kort samengevat drieëntwintig afleveringen lang genieten 4 out of 5 stars.