Sora no Woto (aka Sora no Oto, aka So・Ra・No・Wo・To) is een bijzondere mixed bag moet ik zeggen. Aan de ene kant begint het allemaal een beetje als een (niet zo heel erg bijzonder boeiende) slice of life maar gaandeweg krijgen de personages redelijk veel diepgang door hun achtergronden wat meer te belichten en de nakende oorlog is ook niet echt iets wat je in een serie als deze zou verwachten. Hoewel ik dit uitgangspunt eigenlijk best boeiend vind kon deze anime mij toch niet helemaal bekoren. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen waarom maar vooral in het begin verveelde de serie me behoorlijk. Kanata was hier mede debet aan, ik had liever een hoofdpersonage gehad met wat meer quirkyness en de eerste kennismaking met (haar collega) Kureha deed me vrezen dat dit een serie zou worden met personages die al een paar honderd keer zijn gebruikt. Toch ging het naar het eind toe wat meer boeien maar over het geheel gezien is dit niet een serie die ik op DVD zou kopen (om maar een graadmeter te noemen). Of het moet een aanbieding zijn.

Visueel valt er weinig te klagen, mooie landschappen en achtergronden gaan toch wel veelal vergezeld van redelijke vloeiende actiescènes (die er niet zo heel erg veel in zitten). De personages zijn veelal cute, liefhebbers van moe komen hier goed aan hun trekken. De karakterdesigns doen me denken aan een mengeling tussen K-ON! en Kannagi waarbij K-ON! natuurlijk helemaal voor de hand ligt gezien de link met muziek. Muziek speelt hier echter een hele andere rol dan in K-ON!. Het spelen van de trompet heeft hier zowaar een echte functie (signalen) maar loopt ook als een rode draad door het verhaal heen en kent een duidelijke resonantie bij een groot deel van de personages. De achtergronden van de personages linken ook behoorlijk aan elkaar en dat geeft het verhaal een wat doordachter concept mee wat goed werkt.

Ik had graag wat meer gezien van de wat duistere kant van het verhaal, er zijn duidelijke hints naar een wat mythologische achtergrond en de oorlog met Rome (waar ze verstaanbaar Duits praten) had ook wel iets meer gedaan mee kunnen worden. Was trouwens amusant, een wereld waarin ze in Rome blijkbaar Duits praten wat bijna niemand in Helvetia blijkbaar sprak. Duidelijk een alternatieve realiteit dit. Enfin, ondanks het wat matige begin en mede dankzij het toch wel sterke eind: 3.5 out of 5 stars

Kuniko is een jongedame die op een dag eindelijk vrij gelaten wordt uit een gevangenis (waar ze blijkbaar erg populair was/is). Ze keert terug naar haar woonplaats, gelegen in ‘de schaduw’ van een immens bouwwerk wat bekend staat als Atlas. In een wereld waar landen failliet kunnen gaan door het uitstoten van co2 (hoe actueel) begint Kuniko een strijd, een strijd tegen oneerlijkheid. Maar die strijd gaat zeker niet zonder slag of stoot (bad pun alert), er blijkt veel meer te stoten en Kuniko lijkt het spil in de toekomst van Atlas en mogelijk de hele wereld.

Een verhaal vol pretenties die in mijn ogen behoorlijk de weg kwijt raakt, niet eens pas op het eind maar eigenlijk al vanaf het begin. Wanneer een op hol geslagen applicatie (ongetwijfeld geschreven door Microsoft) dreigt de wereld te vernietigen middels een wereldwijde atoomaanval was ik daar eigenlijk gewoon voorstander van. De personages konden me a) niet boeien of b) irriteerden me. Of beiden. Zoals Kuniko. Het is natuurlijk al problematisch als je het hoofdpersonage niet kan uitstaan maar het verhaal zou dat eventueel kunnen verbloemen. Helaas. Het plot lijkt als los zand aan elkaar te hangen en hoewel ongeloofwaardigheid niet meteen een factor is vond ik dat in deze serie een veel te grote factor. Dieptepunt wat dat betreft was een ontsnapping uit een gevangenis op een manier waarop MacGyver zelfs nog trots zou zijn (fermenterende dingen, luchtballon gemaakt van oude lappen). Echt zonde eigenlijk, de setting kon genoeg mee gebeuren en de animatie (vooral in de laatste paar afleveringen) was eigenlijk fantastisch. Ik kijk echt liever drie keer de Endless Eight arc van the Melancholy of Haruhi Suzumiya dan ik dit nog een keer zou moeten kijken.

Met het onvermijdelijke risico dat ik fans van de serie die op zoek zijn naar een positieve bespreking tegen het zere been aan schop (alsof dat nog niet gebeurt is)  als laatste enkel nog wat sterretjes: 2.5 out of 5 stars

Casshern is onsterfelijk, bovendien roest hij niet. Een topfabrikaat dus. Enfin, Casshern is een robot die zoals de rest van de wereld niet lijkt te kunnen vergaan. Terwijl de mensheid aan het uitsterven is en alle robots kapot roesten dwaalt Casshern doelloos rond, niet wetende wie of wat hij is. Door toevallige ontmoetingen (als toeval al bestaat) leert Casshern een deel van zijn verleden kennen en komt hij tot de schrikbarende ontdekking dat hij wellicht verantwoordelijk is voor de erbarmelijke toestand van het ‘leven’ op aarde. Wanneer hij geruchten hoort dat ene Luna (wie hij volgens bronnen zou hebben gedood) nog in leven is gaat hij naar haar op zoek, zoekende naar mogelijke antwoorden. Er is echter nog een gerucht, een gerucht dat het consumeren van Casshern leidt tot eeuwig leven.

Casshern Sins is een reboot van een oudere anime die ik (helaas) niet ken die een pseudofilosofisch verhaal probeert neer te zetten maar mijn inziens daar maar deels in slaagt. Het is tot daar aan toe dat robots mijmeren over leven en dood (dat is nu eenmaal de setting van het verhaal) en gevoelens hebben, robots die bloeden en huilen is een concept wat maar lastig te bevatten is. Bovendien zijn sommige robots blijkbaar speciaal, zoals de kleine Ringo die blijkbaar als baby begon en aan het eind van de serie het lichaam lijkt te hebben van een tiener en Casshern zelf, die in staat is verwondingen te repareren inclusief zijn kleding. De backstory is redelijk interessant maar kent nog wel wat punten die wat beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Normaliter ben ik niet zo’n fan van flashbacks maar deze serie had er wel wat meer kunnen gebruiken. Er was bovendien tijd zat voor, de serie kent een behoorlijk traag (maar sfeervol) tempo wat gerust een stuk sneller had gekund zonder afbreuk te doen aan de werkelijk verbluffende animatie. Want als er één ding is waar deze vierentwintig afleveringen tellende animatie in uitblinkt is dat wel de animatie. Er wordt gebruik gemaakt van een redelijk mat en sober kleurgebruik met redelijke grove lijnen wat de redelijk spaarzame felle kleuren (zoals een veld vol bloemen) een extra dimensie meegeeft. Door het wat rustigere tempo is er bovendien tijd genoeg om daarvan te genieten. De animatie tijdens de gevechten (en die zijn er plenty) is ook van te smullen, zij het redelijk eentonig. De reis duurt even en kent helaas een niet zo heel denderend uit, er zit een bepaalde mate van opbouw in waarin Casshern met een oude bekende moet afrekenen en dat wordt een beetje te vlot afgehandeld eigenlijk. Wat ironisch is gezien het tempo van de rest van de serie. Maar al met al kan ik Casshern Sins zeker aanbevelen, een soort van art-house anime met animatie om van te smullen.

4 out of 5 stars

Het is het verhaal van een kleine groep wolven dat op zoek gaat naar het paradijs, een plek waar wolven vrij kunnen leven en alles goed en aardig is. Tenminste, dat zou de bedoeling moeten zijn. Er zijn kapers op de kust die er alles aan willen doen dat de wolven hun doel niet bereiken.
Zo is er een man, genaamd Quent, die als doel in het leven heeft alle wolven uit te roeien. Door een nogal gruwelijke gebeurtenis in zijn verleden heeft hij zijn familie verloren en in zijn ogen zijn wolven verantwoordelijk voor de dood van hen. Probleempje voor hem is dat wolven op één of andere manier zich voor kunnen doen als mensen en alleen dieren hen werkelijk herkennen in hun ware gedaante. Wolven worden dan ook eigenlijk geacht uitgestorven te zijn. Vergezeld van zijn hond Blue (die deels wolf is) reist hij van stad naar stad om zijn levensdoel te bereiken.

Maar er zijn meer kapers op de kust, hoewel de wereld zeer troosteloos is en de mensen weinig ambitieus meer zijn wordt deze geregeerd door zogenaamde Nobles, die met harde hand regeren. Een aantal van deze kennen de zogenaamde Lunar Tome, een boek waarin geschreven/voorspeld staat hoe het paradijs zal ontstaan en streven naar een eigen versie van dit paradijs. Spil in dit alles is Cheza, the Flower Maiden, die de weg naar het paradijs zal tonen.

In dertig afleveringen (waarvan de laatste vier eigenlijk een OVA zijn) zien we vooral de avonturen van de groep wolven die niet zonder slag of stoot verloopt, de wereld is niet alleen troosteloos, de wereld is langzamerhand aan het vergaan en het doel moet snel bereikt worden. Geholpen door diverse personen (zowel mensen als wolven) bereiken ze het paradijs, maar het paradijs is niet een paradijs zoals deze normaal voorgesteld kan worden. Niets prachtigs, maar het einde van deze wereld zodat een nieuwe wereld geboren kan worden.

Zeer triest en sfeervol verhaal. Hoewel sommige delen behoorlijk bloederig zijn en vol geweld is dit niet kenmerkend voor de serie, het gaat om vriendschap, opoffering en het concept paradijs. Er valt absoluut niets te lachen (een anime zonder gekke bekken en overbodige humor), Wolf’s Rain is vooral serieus. Maar o zo mooi. Prachtig verteld, mooi geanimeerd en bovendien voorzien van sfeervolle muziek. Simpelweg één van de beste anime die ik ken.

4.5 out of 5 stars

Na een ecologische ramp heeft de mensheid zich teruggetrokken in overkoepelde steden. In de steden leven de mens in harmonie met zogenaamde AutoReivs totdat een paar van deze androïde levensvormen aan het moorden begint te slaan. Ze blijken geïnfecteerd met het zogenaamd Cogito-virus waardoor deze robots zelfbewust worden. Re-l Mayer, kleindochter van de leider van de stad Romdo, wordt op de zaak gezet maar lijkt het slachtoffer te worden van een aanval door een nog onbekend wezen, een zogenaamde Proxy. Samen met immigrant Vincent Law gaat ze op zoek naar de waarheid achter deze Proxies maar ontdekt al snel dat er veel meer aan de hand is en dat Vincent Law iets heel anders is dan ze in eerste instantie aanneemt.

Alsof het verhaal nog niet surrealistisch genoeg is weten de makers de serie ook nog eens vol symboliek en quasifilosofische vraagstukken te gooien die heel wat wenkbrauwen doen fronsen. Het maakt de serie ideaal om meerdere malen te kijken maar de makers maken het je niet makkelijk. Zo is er een aflevering waarin onze helden (Re-l, Vincent en AutoReiv Pino) opeens meedoen met één of ander spelshow. Je vraagt je af hoe ze daar in hemelsnaam terecht zijn gekomen en wat het allemaal moet voorstellen. Het leuke hieraan is echter dat er best veel vragen worden beantwoord die tot nu vrij onduidelijk waren. Een droomtrip in een vreemd attractiepark (heerlijk maffe aflevering) is nog zo’n voorbeeld van een totaal uit het niets komend verhaal waarin bepaalde zaken duidelijker worden. Wanneer op het laatst alles samenkomt en je eindelijk te weten komt wat er allemaal is gebeurt blijf je nog even zitten nadenken en er zijn maar weinig anime waarbij dat gebeurt.

De animatie is uitstekend verzorgd en blijft bovendien consequent qua niveau, dat hebben we wel eens anders gezien. Vooral de afleveringen die zich buiten de steden afspelen ademen heel veel sfeer uit qua animatie, briljante achtergronden gewoon. De designs van de personages is ook prima verzorgd, Pino als grappig meisjes, Vincent met zijn vreemde pakje en Re-l die iets gothics over haar heen heeft. De muziek is ook prima voor elkaar en dan met name de openingssong en de afsluiter (Paranoid Android van Radiohead, heel toepasselijk). Ergo Proxy is kort samengevat drieëntwintig afleveringen lang genieten.

4 out of 5 stars

Oké, ik lieg, de aanval is al geweest, de maan is in tweeën gebroken en op aarde heerst een ongemakkelijke status quo waarbij het bos niet alleen de complete beschaving van de aardbodem heeft gevaagd maar ook nog eens de macht heeft over het aanwezige water, een levensbehoefte van zowel de overgebleven mensheid als het bos. Deze duizelingwekkende situatie is ontstaan na jarenlang genetisch gemanipuleer door de mensheid om bomen en planten in staat te stellen zich voort te planten (en überhaupt te overleven) op de maan. Waar het allemaal precies mis is gegaan is me niet helemaal duidelijk maar de natuur heeft de tegenaanval gekozen en de mens moest het ontgelden. Gevolg daarvan is dat de maan, zoals ik al zei, in stukken is gebroken en de mensheid gedoemd is tot in kleine dorpen wonen en een teruggetrokken bestaan moet leiden. De kennis van “toen” is grotendeels vergeten en archeologische expedities naar lang vervallen steden leveren informatie op die voor ons heel normaal is. Wanneer Agito een soort van overlevingsark in het bos ontdekt en er een meisje (genaamd Toola) ontwaakt breekt de hel los. Ze blijkt in het bezit te zijn van een Raban, een metalen voorwerp wat gebruikt kan worden om een machine te besturen die eind kan maken aan de heerschappij van het bos en op één of andere manier weet het bos dat. Ze laat zich bovendien overhalen zich aan te sluiten bij Ragna, een groepering die niet in vrede leeft met het bos maar juist strijd voert. Agito gaat haar proberen te redden en ontleent kracht aan het bos (klinkt warrig, maar in de film wordt deels uitgelegd hoe dat kan). Uiteraard lukt hem dat maar helaas voor hem is de prijs nogal hoog, hij verandert in een boom (!).  Maar het bos herbergt gelukkig nog een geheim, schijnbaar is de natuur in staat nieuw leven te creëren en Agito wordt herboren. Ze leefden nog lang en gelukkig in harmonie met de natuur.

De ecologische boodschap die in de film verpakt zit ligt er wel heel erg duidelijk bovenop maar het stoort allerminst. Origin is een film vol prachtige beelden (veel groen) en waanzinnige ideeën, een bos wat de aarde aanvalt, hoe bedenk je het. Hoewel de hoofdrollen kinderen voorstellen blijft de film gelukkig ver weg van de neurotische projectielen die kinderen vaak zijn in anime, ze komen tot een bepaalde hoogte redelijk volwassen over. Er zit zelfs een liefdesdriehoek in de film verwerkt maar dat verhaal heeft verder niet zo veel impact dus dat stoort evenmin. Origin is een hele aardige film, niet bijzonder origineel of uniek, gewoon een lekker tussendoortje.

3 out of 5 stars