The Legend of Black Heaven is een voorbeeld van een serie die, ondanks het werkelijk absurde uitgangspunt, situationele humor verkiest boven slapstick. Met heel weinig fantasie valt er van deze basis een heel erg flauwe serie te maken, gelukkig gebeurt dat niet. Geen domme grappen, geen deformity, gewoon humor halen uit de elementen die je hebt. Zoals een drietal dames die ook op zijn kantoor rondhangen en als afleiding dienen voor vrouw en kind om Oji lekker te kunnen laten rocken.

Op het eind wordt het wat bizar, wanneer de vijand een (overleden) oud-bandlid van de band van Oji opgraaft en daar een androïde van bouwt om de muzikale krachten van Oji en de inmiddels opgetrommelde bandleden tegengas te bieden. De vijand krijg je overigens nooit te zien, tevens wordt nimmer uitgelegd waarom er oorlog wordt gevoerd. Voor hetzelfde geld helpt Oji juist de ‘slechte kant’ i.p.v. de goede. Niet dat het wat uitmaakt overigens want deze serie probeert eigenlijk niet echt een verhaal te vertellen. Het is meer een soort van boodschap in de vorm van ‘stop nooit met dromen’. Het is ook weer niet zo dat ze een boodschap door je strot proberen te drukken maar een verhaal als dit kun je nou eenmaal moeilijk erg serieus nemen verder.

De muziek is trouwens best lekker, beetje cheesy jaren 80 rock met catchy stukken gitaarspel. Helaas komen bepaalde riedeltjes nogal vaak voor en hoop je ergens dat Oji eens met nieuwe materiaal op de proppen komt. Buiten de muziek die hij ten gehore brengt zit er nog een wat bevreemdende soundtrack onder die me ergens deed denken aan Welcome to the NHK. Qua sfeer lijkt The Legend of Black Heaven daardoor wat op die serie, maar dat is niet bepaald een minpunt te noemen.

De animatie die de optredens vergezelt is niet zo heel erg bijzonder, het voelt een beetje aan als low budget en je kunt alleen maar fantaseren hoe de serie er uit had gezien als er wat meer geld in was gestoken. Niet dat de kwaliteit van de animatie verder storend is verder, het is effectief genoeg om niet af te leiden van waar de serie werkelijk om draait. Het budget toont zich ook in het hergebruik van beelden, altijd een handig trucje om geld te besparen.

Al met al een 4 out of 5 stars.

1. Nee, het is geen blauwe police box

Veel meer verhaal zit er niet echt in K-ON!! en daar is eerlijk gezegd ook weinig reden toe in mijn visie. Dit is een voorbeeld van een (moe) slice of life serie die gewoon prima werkt door het tonen van wat de dames doen (of eigenlijk: niet doen). Uiteraard gebeurt er wel wat, zo is er het jaarlijkse cultural festival, gaan de dames voor het eerst naar een rockfestival, wordt er driftig gezocht naar nieuwe leden (als in thee drinkend en plannen bedenkend die nooit zullen werken), maar doet dat er nou echt toe? K-ON!! is gewoon geen serie met actie of zelfs maar doldwaze humor. Humor zit er zat in maar simpelweg niet de drukke vol deformity gegooide variant. Natuurlijk, het is een regelrechte (stupid) girls doing stupid things maar voor mij een bijzonder vermakelijke.

De serie heeft in mijn opinie wel wat moeite de zesentwintig afleveringen op een constant niveau te houden, zo vond ik het uitstapje waarbij clublid Yui samen met het jongste lid Azusa meedoen aan één of andere talentenjacht redelijk slaapverwekkend. Er waren wel meer afleveringen die mijn aandacht om wat reden dan ook niet helemaal konden vasthouden maar over de hele linie gezien viel er weinig te klagen. Vooral het afscheidsnummer van de oude garde die ze zongen voor Azusa was gewoon een mooi moment.

Oké, K-ON!! is dan wel geen Ichigo Mashimaro (tot op heden de leukste slice of life komedie die ik heb gezien) maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De serie is de perfecte adempauze in een reeks vol drukke shounen en met clichés volgedrukte anime. Één van de weinige series waar ik wekelijks redelijk naar uitkeek in ieder geval. Een derde seizoen (K-ON!!!) zie ik niet gebeuren maar er zal wel een film verschijnen die hopelijk wat nieuw materiaal zal hebben en geen rehash van de serie zal zijn.

Qua animatie was het ook prima voor elkaar, ik heb de twee seizoenen niet zij aan zij vergeleken maar volgens mij was het het grotendeels van dezelfde kwaliteit. Leg voor de lol de twee seizoenen/series van The Melancholy of Haruhi Suzumiya eens naast elkaar en kijk naar het verschil (is dit heiligschennis?), dat is hier m.i. niet het geval.

K-ON!! zal ik bijna zeker in de top 10 series over 2010 aanhalen, want: 4 out of 5 stars.

Sora no Woto (aka Sora no Oto, aka So・Ra・No・Wo・To) is een bijzondere mixed bag moet ik zeggen. Aan de ene kant begint het allemaal een beetje als een (niet zo heel erg bijzonder boeiende) slice of life maar gaandeweg krijgen de personages redelijk veel diepgang door hun achtergronden wat meer te belichten en de nakende oorlog is ook niet echt iets wat je in een serie als deze zou verwachten. Hoewel ik dit uitgangspunt eigenlijk best boeiend vind kon deze anime mij toch niet helemaal bekoren. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen waarom maar vooral in het begin verveelde de serie me behoorlijk. Kanata was hier mede debet aan, ik had liever een hoofdpersonage gehad met wat meer quirkyness en de eerste kennismaking met (haar collega) Kureha deed me vrezen dat dit een serie zou worden met personages die al een paar honderd keer zijn gebruikt. Toch ging het naar het eind toe wat meer boeien maar over het geheel gezien is dit niet een serie die ik op DVD zou kopen (om maar een graadmeter te noemen). Of het moet een aanbieding zijn.

Visueel valt er weinig te klagen, mooie landschappen en achtergronden gaan toch wel veelal vergezeld van redelijke vloeiende actiescènes (die er niet zo heel erg veel in zitten). De personages zijn veelal cute, liefhebbers van moe komen hier goed aan hun trekken. De karakterdesigns doen me denken aan een mengeling tussen K-ON! en Kannagi waarbij K-ON! natuurlijk helemaal voor de hand ligt gezien de link met muziek. Muziek speelt hier echter een hele andere rol dan in K-ON!. Het spelen van de trompet heeft hier zowaar een echte functie (signalen) maar loopt ook als een rode draad door het verhaal heen en kent een duidelijke resonantie bij een groot deel van de personages. De achtergronden van de personages linken ook behoorlijk aan elkaar en dat geeft het verhaal een wat doordachter concept mee wat goed werkt.

Ik had graag wat meer gezien van de wat duistere kant van het verhaal, er zijn duidelijke hints naar een wat mythologische achtergrond en de oorlog met Rome (waar ze verstaanbaar Duits praten) had ook wel iets meer gedaan mee kunnen worden. Was trouwens amusant, een wereld waarin ze in Rome blijkbaar Duits praten wat bijna niemand in Helvetia blijkbaar sprak. Duidelijk een alternatieve realiteit dit. Enfin, ondanks het wat matige begin en mede dankzij het toch wel sterke eind: 3.5 out of 5 stars

Terwijl Chiaki flink aan de weg timmert staat Nodame weer eens voor keuzes, belangrijke keuzes. Hoewel de liefde tussen de twee dieper gaat dan Chiaki zelf wil toegeven moeten er een paar lastige hindernissen worden genomen, hindernissen die niet noodzakelijkerwijs met derden te maken hebben ook. Chiaki reist de wereld af en Nodame ziet hun niet alledaagse relatie langzamerhand afbrokkelen. Bovendien is het pad wat Nodame wil bewandelen niet wat anderen voor haar voor ogen hebben en dat levert ook genoeg spanningen ook. Komt alles uiteindelijk nog wel goed tussen de twee?

Voor je het door hebt zit je vanaf het begin van deze elf afleveringen tellende anime weer aan de buis gekluisterd. De relatie tussen de twee is bijzonder vermakelijk gebracht en zonder dat je het wilt zit je de twee aan te moedigen nu eindelijk eens in Haruhi’s naam^[1] een normale relatie te beginnen. Maar Nodame is niet normaal, Nodame is een beetje vreemd. Één van de leukste personages van de laatste jaren uit een anime, dat dan weer wel. Je ziet ze langzaam uit elkaar groeien en keuzes maken die niet echt bevorderlijk zijn voor hun samenzijn en na drie seizoenen leef je hierin zo mee dat het ergens steekt. Ik wil eigenlijk zo min mogelijk over het einde zeggen om niet te spoilen voor beginnende kijkers maar ik kan je alvast verklappen dat het eind van de serie in mijn optiek behoorlijk onbevredigend was. Het liefst zag ik de twee voor het altaar (dit zeg ik overigens niet zomaar natuurlijk), maar hiermee verklap ik dus al hoe het allemaal niet eindigt.

Er is dit seizoen wat meer aandacht voor de andere personages en ook dat levert gewoon leuk kijkmateriaal op. Hoewel de personages eigenlijk allemaal niet zo heel bijzonder uniek zijn hebben ze net dat randje diepgang en quirkyness om ze vermakelijk te maken zonder dat het begint te vervelen. De personages maken ook allemaal een ontwikkeling door en wat dat betreft scoort de serie beter dan het eerste seizoen waar sommige personages meer een gimmick waren dan ‘echte’ personages.

Muzikaal gezien is het allemaal weer prima voor elkaar ook en als Nodame Cantabile één ding voor me zou hebben betekent is dat wel dat ik klassieke muziek beter ben gaan appreciëren. Klassieke muziek is niet stoffig, het zijn niet alleen oude(re) mensen die naar klassieke muziek luisteren, het is van iets van gisteren, vandaag en morgen. Tijdens muziekles op de middelbare school had ik er werkelijk niets mee, maar nu vind ik het heerlijk om onder genot van een stukje Beethoven een boek te lezen. Klassieke muziek heet niet voor niets klassieke muziek.

Qua animatie is het allemaal gewoon zoals de voorgaande twee seizoenen, ruim voldoende maar soms bijzonder statisch (vooral als er muziek wordt gespeeld). En mensen die piano spelen en daarbij hun hoofd flink bewegen doen dit doorgaans niet echt op de maat, maar heel erg storend kan ik dat niet noemen. Wat wil je? De serie is gewoon bijzonder vermakelijk al had ik het met een beter eind meer dan 4 out of 5 stars gegeven.

Ik zal deze serie missen.^[2]

1. Godsnaam dus.
2. Gelukkig komt er nog wel een OVA.

Een groepje meisjes op een middelbare school willen K-ON! voortzetten, een muziek-clubje op hun school. Het is niet zo makkelijk om genoeg leden te vinden maar uiteindelijk zijn er dan toch nog vier. Het zou daarbij wel handig zijn dat iedereen voor de muziek kwam maar in werkelijkheid wordt er meer tijd besteed aan het drinken van thee en het verorberen van lekkere taartjes. Toch weten de dames nog muziek te maken ook, dit niet zonder moeite, aangezien één der leden nog nooit iets met muziek had gedaan.

Een slice-of-life serie die zich meer richt op de vriendschap tussen de leden van het groepje dan op daadwerkelijk het spelen van muziek. Geeft niet, spelende muzikanten is niet erg makkelijk te animeren en dat weten ze op deze manier mooi te voorkomen. Bovendien zijn de leden van het groepje (waar later nog een vijfde lid bijkomt en een ‘supervisor’) eigenlijk best amusante personen. K-ON! is geenszins een hoogvlieger, maar gewoon een lekker tussendoortje. Geen moeilijke dingen, geen drama, geen hoogoplopende emoties, qua sfeer komt het in mijn ogen nog het meest in de buurt van Ichigo Mashimaro. Dat is overigens niet zo erg, aangezien die serie mij uitstekend beviel. K-ON! is verder aardig geanimeerd, maar de achtergrondmuziek in de serie beviel me persoonlijk wat minder. Nimmer storend maar met wat meer fantasie had daar wat meer uit gehaald kunnen worden. Al met al toch best een vermakelijke serie.

3.5 out of 5 stars

Nodame en Chiaki reizen dus naar Parijs alwaar ze verder gaan met hun muziekstudie. Chiaki is de vertrouwde Chiaki (serieus) en Nodame weer de vertrouwde Nodame (een slons) maar Nodame leert zichzelf dit seizoen een stuk beter kennen terwijl Chiaki ook wat dingen begint te ontdekken, zoals zijn gevoelens voor Nodame.

Nodame Cantabile blijft een bijzonder amusante anime met een romantische ondertoon. Verwacht geen gekke dingen, geen crappy slapstick, geen briljante animatie maar gewoon een heerlijk licht verhaal over de avonturen van Nodame en Chiaki. De twee zijn praktisch tegenpolen die beiden een ongekende passie voor muziek en stiekem toch ook wel voor elkaar hebben, waarbij botsingen onvermijdelijk zijn. In Parijs ontmoeten ze weer een scala aan personages wiens karakter niet altijd even goed is uitgewerkt maar de serie draait dan nu ook eenmaal om Nodame en Chiaki. Doorspekt met wederom heerlijke stukken klassieke muziek trouwens, waarbij de animatie tijdens de concerten wederom afwisselend erg statisch is of juist heel energiek. Maar seizoen drie mag wat mij betreft wel komen.

4 out of 5 stars

Chiaki is zoon van een vermaard pianospeler en een begenadigd student aan een conservatorium in Japan maar ziet zijn (toekomstige) ontwikkeling in gevaar komen dankzij vliegangst en varen is zijn ding ook niet. Hoewel zijn echte liefde meer bij het dirigeren ligt heeft hij als afstudeervak de piano verkozen. Chiaki is echter een manusje van alles en weet zich ook prima te redden met de viool bijvoorbeeld. Hij raakt bevriend met zijn buurmeisje, Noda Megumi, kortweg Nodame, een talentvolle maar bijzonder slordige dame die pianospelen niet echt serieus lijkt te nemen. Chiaki is echter bijzonder gecharmeerd van haar pianospel en begint ongemerkt steeds meer naar hoe toe te trekken. Lastig voor Nodame, mevrouw is namelijk helemaal hoteldebotel van Chiaki en laat geen kans onbenut om haar stuntelige liefde voor hem te tonen. In drieëntwintig afleveringen zien we hoe de twee zich ontwikkelen tijdens hun studie en in hun vriendschap.

Op papier klinkt Nodame Cantabile als een bijzonder suffe serie moet ik zeggen maar in werkelijkheid heb ik van elke minuut genoten. Als je mij breed wilt zien glimlachen voor een minuut of twintig moet je me een aflevering laten kijken van deze serie. Van de uiterst slonzige maar onweerstaanbaar lieve Nodame tot de norse en lichtelijk arrogante Chiaki die langzaam voor haar opwarmt, van de perverse vrouwenjagende dirigent von Streseman tot de homoseksuele (en Chiaki liefhebbende) percussionist Masumi, alle personages hebben een bepaalde charme binnen de serie die het geheel een aanstekelijke brij maakt. Gelardeerd door zowaar mooie stukken klassieke muziek bovendien, maar dat kan bijna ook niet anders met dit onderwerp. De animatie is prima voor elkaar al is het soms bijzonder statisch, om kosten te besparen horen we soms een orkest spelen maar zien we niemand bewegen, wat dan weer afgewisseld wordt met driedimensionale beelden van een wel spelend orkest. Apart, maar het werkt allemaal wel. Nodame Cantabile is wat mij betreft een hele dikke aanrader, en vergeet ook niet de alleen op DVD uitgebrachte strandaflevering te kijken. Op naar Parijs!

4.5 out of 5 stars

Negishi is vanaf het platteland naar Tokyo verhuisd om een carrière op te bouwen als professioneel muzikant. Om één of andere reden is hij echter in een metalband terecht gekomen die snel in populariteit wint. Negishi wil liever hele andere muziek spelen (zoetgevooisde liefdesliedjes waar niemand naar wil luisteren) en maakt vaak genoeg kenbaar de band te willen verlaten. Dat blijkt echter minder makkelijk te zijn dan hij zou willen, DMC beheerst een groot deel van zijn leven.

Dat klinkt nog mak niet? DMC is echter verre van mak, de serie is een comedy met een apart soort stijl wat niet iedereen zal liggen. De teksten zijn grof (tenminste, een vrouw roept dat haar [censuur] zo nat is dat er vissen in zouden kunnen leven, dat noem ik grof), de band is gigantisch over de top en de fans zijn hilarisch parodieën. Alles wat Krauser II (Negishi in zijn DMC make-up) doet wordt door het publiek compleet verkeerd geïnterpreteerd, wanneer hij bijvoorbeeld komt te struikelen en op een politieagente landt is de conclusie al snel dat hij haar aanrandt. Een seksueel onderonsje met de Tokyo Tower (ik verzin dit niet) brengt een dag later het gerucht de wereld in dat nabij gelegen heuvels het demonische nageslacht is van beiden. De hele serie zit vol met dit soort onzinnige observaties waarbij Negishi zich de oren van zijn kop schaamt maar helaas compleet machteloos staat. Liever gaat hij met zijn vriendinnetje op pad maar die weet hij keer op keer af te schrikken door de Krauser in hem naar boven te laten komen. DMC kent een minimalistische stijl van animatie maar dat werkt wonderbaarlijk goed bij deze serie. Een verrassend hilarische guilty pleasure, want eigenlijk mag je dit helemaal niet leuk vinden, zelfs niet als Krauser II binnen één seconde elf keer het woord rape kan roepen en de platenbazin hiervan nat van plezier wordt.

4 out of 5 stars

Mima is een zangeres van het kleine popgroepje Cham!, tijdens een live optreden kondigt ze haar besluit aan dat ze wil gaan acteren en het leven als zangeres vaarwel gaat zeggen. Sommige mensen hebben zo hun twijfels over het besluit en één nogal bizar lelijke man (en bovendien een zogenaamde Hikikomori) is niet van plan Mima zomaar haar gang laten gaan. Al gauw ontdekt Mima dat iemand zich voordoet als haar persoon op Internet en daar een dagboek bijhoudt die niet overeenstemt met haar werkelijke ideeën. Het boezemt haar echter aardig wat angst in aangezien de gebeurtenissen die er beschreven worden wel merkwaardig waarheidsgetrouw zijn, het lijkt alsof het iemand is die haar dagelijks in de gaten houdt. Mima heeft bovendien genoeg andere zaken aan haar hoofd, haar carriëre wil niet echt vlotten en de rollen die ze krijgt aangeboden zijn niet bepaald hoogstaand. Bovendien wordt ze door een fotograaf uit de kleren geluld en een naaktrapportage doet weinig goed in haar situatie. Een lid van haar management raakt ook nogal van slag en in een heerlijk spannend verhaal wordt duidelijk wat er zich nu precies afspeelt. Wie bedreigt Mima of is alleen maar een hersenspinsel?

Een verhaal waarin drie personages geleidelijk aan hun gezonde verstand verliezen en in een neerwaartse spiraal terecht komen. Satoshi Kon gebruikt diverse elementen in het verhaal die bijna naadloos in elkaar overlopen en we vanzelf worden meegezogen in de hard achteruitlopende geestelijke toestand van Mima. De rollen die ze speelt en de werkelijkheid lopen subtiel in elkaar over en als kijker dien je je volle aandacht erbij te houden aangezien ieder puzzelstukje belangrijk is. De film zit boordevol twists en veel scènes blijken niet uit te beelden wat je denkt dat er uitgebeeld wordt. Perfect Blue is een hele sterke thriller die optimaal gebruik maakt van het feit dat het anime is, in live action zijn bepaalde overgangen bijna onmogelijk uit te voeren, maar het getekende medium biedt deze mogelijkheden ruimschoots. Hoewel de animatie op zich niet zo heel erg briljant is maakt dit voor de film niet zo gek veel uit. Het verhaal staat namelijk als een huis.

4.5 out of 5 stars