Alma Tandoji leidt een eenzaam bestaan. Hij is in het bezit van superkrachten en gezien hij hier niet helemaal de controle over heeft en daar anderen schade mee kan berokkenen houdt hij zich liever afzijdig. Ruri Alba is zich bewust van Alma’s superkrachten en probeert toenadering tot hem te zoeken om haar te helpen met ‘iets’. Alma wil hier uiteraard eerst niets van weten en weigert haar verzoek. Gelukkig maar dat er iets duisters gebeurt (lees: een vijandelijke entiteit duikt op) waarbij Alma de enige is die het gevaar kan trotseren. Probleem hierbij is echter dat hij net zijn krachten heeft uitgeput. Ruri biedt echter de helpende hand en een partnerschap is daarna dan ook bijna onvermijdelijk.

Ik merk aan mezelf dat ik me steeds minder begin te vermaken met series die weinig anders te bieden hebben dan aardige visuals en domme gevechten. Wellicht is dit onderdeel van de ontwikkeling die ik als redelijk laat begonnen animefan onderga of gewoon mede debet aan het kijken van veel te veel anime is. Of het ligt gewoon aan het punt dat Sacred Seven niet zo heel erg goed was. Wist Sunrise er in het geval van Star Driver nog enigszins iets van te maken, bij deze anime slaat het de plank naar mijn mening behoorlijk mis.

Laten we beginnen met het verhaal. Ik heb eigenlijk weinig zin om veel te tikken over Dark Stones en wat allemaal nog meer, maar in de basis komt het uiteindelijk allemaal neer op: Bad Guy X wil sterker worden; Good Guy Y wil dit voorkomen. Nu hoeft een serie natuurlijk geen diep plot of meerdere lagen te hebben, maar Sacred Seven houdt het zo oppervlakkig mogelijk. Hoewel de eerste paar afleveringen nog ergens een poging doen om een verhaal op te bouwen, op het eind rammen ze in sneltreinvaart door het verhaal heen. De hele schoolsetting die wordt geïntroduceerd doet vermoeden dat deze deel uitmaken van het verhaal, maar dit wordt compleet terzijde geschoven en ingeruild voor doelloze actiescènes. Toegegeven, de actiescènes zagen er goed uit.

Het grootste manco is echter wat mij betreft de personages. Een matig verhaal kan dragelijk zijn als de personages vermakelijk zijn, maar bij deze serie kan ik er eigenlijk geen een noemen waarmee ik wist te sympathiseren. Alma? Nee, hij is een beetje het prototype tiener die niet weet om te gaan met zijn lot en derhalve als een einzelgänger door het leven gaat. Ruri? Nee, zij is me veel te irritant en dweperig. Hellbrick? Welnee, dat is geen personage en een pratende steen die vergezeld gaat van tekens (smilies e.d.) die je op diverse internetfora zult tegenkomen bezorgt mij echt geen glimlach. Een zooitje gewapende maids? Nee, doe mij maar een gewone maid (met kattenoren het liefst). Er valt hier voor mij echt niets te halen. Bovendien is er eigenlijk amper karakterontwikkeling te vinden in de serie en dat is mede te wijten aan de afgeraffelde manier waarop ze er een eind aan maken en kiezen voor een simpele aanpak: meer actie. Iets van balans is hier echt ver te zoeken.  Niet dat ze het niet proberen, maar Alma’s ontwikkeling is er een uit het boekje (hij krijgt iets van een ruggengraat) en Ruri’s verhaal omtrent haar zuster is op zich aardig, maar veel te snel afgerond. Er was simpelweg te weinig tijd om er iets van te maken.

Ik heb me feitelijk geen moment vermaakt met Sacred Seven en ik ga de serie dan ook zeker niet aanraden. Wil je een vermakelijke Sunrise serie zien over mensen met superkrachten? Kijk dan liever Tiger & Bunny. Dit krijgt van mij maar een 2.5 out of 5 stars.

Wellicht totaal oninteressant, maar ik ga eens een uiteenzetten hoe ik te werk ga met een bespreking. Op een USB-stick (waar ik regelmatig een back-up van maak, gezien ik al eens de hele zooi ben kwijtgeraakt) staan een aantal folders: apw, drafts, running en finished. Tijdens een seizoen maak ik een document aan in de running folder voor iedere serie die ik kijk. In die documenten zet ik gedurende de looptijd van een serie wat losse observaties of in sommige gevallen een korte samenvatting van de afleveringen. Aan het eind van de rit probeer ik er vervolgens een verhaal van te maken, wat meestal nergens op de observaties lijkt.

De ‘running’ van Kamisama Dolls had de volgende nogal summiere observaties:

Kyouhei Kuga;
Utao Kuga, zusje van ^^;
Hibonoboobs Shiba;
Dolls (kakashi), muzikaal;
Verandering van toon halverwege;
Aki Kuga, bad guy met getroebleerd verleden, link met Kyouhei;
Mahiru Hyuuga, poging tot Yandere, link met Kyouhei;
Afleveringen: 13 – Rating: 7.

De namen van personages moet ik wel opschrijven, want op een of andere manier heb ik altijd al moeite gehad die te onthouden.  De rest is meer een geheugensteuntje voor zaken die ik aan zou kunnen halen.

Maar goed, hoe bak ik hier een samenvatting van? Ik zal eens een poging wagen.

Kyouhei Kuga is zijn geboortestreek ontvlucht, na wat vervelende ervaringen in zijn jeugd. Hij probeert een normaal leventje te leiden, maar wanneer na hij na een gezamenlijk uitje samen met de rondborstige Hibino Shiba een lijk aantreft, blijkt zijn verleden hem maar niet te willen vergeten. Zijn zusje Utao komt hem vertellen dat Aki en zijn kakashi achter de moord zitten. Kyouheis wat nare ervaringen blijken betrekking te hebben tot deze Aki en dit is nog maar het begin van een nogal bizarre reeks gebeurtenissen.

Voor de mensen die de serie kennen, komt een dergelijke samenvatting wellicht nogal summier over. Mijn streven is dan eigenlijk ook wel de samenvatting op deze wijze neer te zetten. Ik probeer er zo min mogelijk spoilers in te verwerken en eventuele andere zaken die ik noemenswaardig vind, tracht ik in het restant van de blogpost — bestaande uit mijn mening en punten waarop ik afdwaal om toch maar wat tekst op het scherm te krijgen — te verwerken.

Zoals bijvoorbeeld ‘verandering van toon halverwege’. Hoewel dit punt wellicht niet echt halverwege was, kunnen we hier wat vaag omheen lullen door te stellen dat de serie intrigerend begon, met een moord, daarna wat gas leek terug te nemen en eigenlijk lichtelijk teleurstelde, om na een paar afleveringen het verhaal van Kyouhei en Akis verleden uit de doeken te doen, waarbij de toon van de serie opeens heel anders werd. Hierin verwerk ik feitelijk een persoonlijke observatie in een onduidelijk jasje, want ik zeg hier feitelijk niets over de serie, behoudens dan dat er iets wordt verteld over het verleden van de twee.

Iets lastiger wordt het bij ‘Dolls (kakashi), muzikaal’. Hierbij is toch wel een beetje de noodzaak uit te leggen wat zo’n kakashi nu precies is, maar buiten wat globale informatie om biedt de serie eigenlijk niet gek veel uitleg. We weten dat deze kakashi een soort van afstand bestuurbare ‘poppen’ zijn, met veel te veel spierkracht, en iets over de manier waarop ze gerepareerd worden. Maar wordt ooit uitgelegd wat ze nu precies zijn? Wat voor doel ze hebben? Eigenlijk niet. Sterker nog, een deel van de serie draait feitelijk om die laatste vraag: wat voor doel hebben ze nou precies? Waarvoor gebruiken de ‘eigenaren’ ze? De kakashi bestaan al een tijdje, iets wat duidelijk wordt wanneer Kyouhei, Aki en Mahiru, op wie ik zo nog wel terugkom, op een onbekende kakashi stuiten en de hel als het ware losbreekt. Wat ik me nou eigenlijk de hele serie afvroeg trouwens, is of de muziek die gepaard gaat met het verschijnen van kakashi door de kakashi geproduceerd werden of onderdeel uitmaakten van de soundtrack. Een beetje het idee van Mariano Rivera en Metallica’s ‘Enter Sandman’ zeg maar. Wellicht is het tijdens de serie ergens wel duidelijk geworden, ik mis ook wel eens wat.

Nu is er dus nog een puntje over: Mahiru Hyuuga. Deze jongedame denkt op één of andere manier dat Kyouhei de hare is en misbruikt haar kakashi om stennis te schoppen, onder andere door Hibino het lastig te maken. Van Mahiru kan rustig gezegd worden dat ze wat yandere trekjes heeft, maar het verhaal hieromheen wordt wel zo gekunsteld dat het net lijkt alsof ze ergens ook maar een slachtoffer is. Ergens wel waar, maar dat is natuurlijk geen reden om als een kip zonder kop een spoor van vernielingen achter te laten. Wat me overigens bij een brugje naar het vorige stukje brengt; hoe kan het toch dat niemand lijkt door te hebben dat er vreemde objecten in een grote stad rondhangen en van alles aan gort maken? Okay, er is een dame die er ‘onderzoek’ naar doet, maar hou je in hemelsnaam het bestaan van de kakashi geheim? Ze vallen toch wel degelijk op. Anime houdt zich echter zelden aan logica, erg druk kan ik me er niet om maken. Ik zat gewoon te kijken naar een redelijk vermakelijke serie met een paar interessante uitgangspunten.

Feitelijk begin ik dus ergens te tikken over de punten die ik genoteerd heb en er komen vanzelf nog wel dingen bovendrijven. Deze manier van werken heeft echter wel zo zijn nadelen, zelden tot nooit is er erg veel samenhang en een aantal aspecten komen gewoon niet aan bod. Zo heb ik het bijvoorbeeld niet gehad over de verstandhoudingen binnen het geboortedorp van Kyouhei. Of over de onvermijdelijke rugklachten van Hibino. Maar goed, je kunt dan ook niet alles aanhalen, het moet wel enigszins leesbaar blijven.

Nu weet je dus nog ongeveer hoe ik aan mijn lulverhalen kom en tegelijkertijd heb ik wat over Kamisama Dolls getikt. Een dertien afleveringen tellende serie die ik waardeer met een 3.5 out of 5 stars.

Overdag zijn Kurumi Hazuki, Aoi Kannazuki en Haruka Minazuki scholieren, ’s nachts (of ieder ander dagdeel dat ze nodig zijn) zijn ze Kaitou Tenshi Twin Angel: een doldriest trio dat strijdt tegen het immer aanwezige gevaar. Een boze meneer maakt jacht op een aantal artefacten omdat hij zo boos is dat de wereld kapot moet. Aan de spookachtige dievegges^[1] de ijdele taak dit meesterlijke plan te dwarsbomen.

Aangezien ik geen deel uitmaak van de doelgroep waarvoor Kaitou Tenshi Twin Angel: Kyun Kyun Tokimeki Paradise!! gemaakt is, ga ik dit even heel kort houden. Ik bedoel, wat moet ik in Kami-sama’s naam met een serie waarin heldinnen er behoudens hun kledij exact hetzelfde uitzien als hun reguliere zelf en toch door niemand herkend worden? Dit kan enkel inhouden dat de doelgroep of gewoon idioot is, of simpelweg te jong om het onderscheid te kunnen maken. Laat ik er maar van uitgaan dat de producers niet idioten als doelgroep hebben.

Ik kan nu natuurlijk tientallen dingen uit de serie plukken om mijn mening dat deze anime bijzonder prut is (een 2 out of 5 stars) te onderbouwen, maar ergens is dat gewoon niet erg eerlijk (niet dat een dergelijke opvatting me tegenhoudt overigens). De serie is met opzet vlak gehouden, er is met opzet gekozen voor onzinnige en herkenbare personages, er is met opzet gekozen voor een flinterdun plot. Er zijn maar weinig anime gericht op het jongere publiek die me echt weten te vermaken en dat geeft op zich ook niet echt.

Ik zit nu echt te graven naar aspecten die ik zou kunnen noemen die de serie het kijken waard maakt, maar ik weet echt niets. Het zijn niet de wat sneue henshin-scénes^[2] waarin een lichtelijk ecchi tintje voor de lolicons zit in ieder geval. Of de voluptueuze lerares die krap bij kas zit en verlegen is om wat mannelijk aandacht, want stereotypes doen het zelden goed. En het is zeker niet de aanwezigheid van Kugiyima Rie. Ik weet echt niets complimenteus te bedenken, sorry.

Opvallend was op zich de aanwezigheid van redelijk wat geweld. Niet overdreven, geen Black Lagoon-achtige schietpartijen of naakte jongedames die ledematen afrukken, maar toch, erg lief zijn de personages zeker niet voor elkaar. De boze man, de antagonist dus, is uiteraard een ‘slecht’ persoon, maar hij heeft werkelijk geen enkele actie die hem wellicht als sympathiek zou kunnen afschilderen.  Blijkbaar moet een serie van dit niveau zwart-wit zijn, dit terwijl grijs toch echt de meest interessante kleur is voor antagonisten. Ik wilde trouwens bijna tikken dat tekenfilms voor de jongere generatie wel wat minder geweld zouden mogen bevatten (wat ik hier alsnog doe), maar ik weet nog wel wat ik vroeger keek en met mij is het ook wel goed gekomen. Nou ja, ik zit als vrijgezelle dertiger Japanse tekenfilms te kijken, rant op mijn website over hoe slecht ik het allemaal wel niet vind, doe wat in fansubbing, speel wat op mijn PS3, lees visual novels, etc. etc. Dus het ligt maar net aan je definitie van ‘goed gekomen’.

Ik ben overigens redelijk vocaal over mijn animehobby en het interesseert me eigenlijk geen moer wat anderen hier nou eigenlijk van vinden. Het staat praktisch vast dat bijvoorbeeld de meeste van mijn collega’s het kinderachtig vinden en ik neem echt niet de moeite uit te leggen dat niet alle anime voor kinderen is. In de trein gebruik ik ook rustig mijn netbook om anime te kijken of een visual novel te lezen, oplettende omstanders zien me met een anime gerelateerde messenger bag rondlopen, vlak boven mijn twee monitoren kijkt een Asa Shigure figurine me aan… Eh, ik dwaal wat af. Iets te melden over deze serie heb ik toch niet meer, dus afsluiten maar met wat ik me iedere week afvroeg: Waarom kijk ik deze meuk eigenlijk?

1. Kaitou = Phantom Thief.
2. Henshin = transformatie.

Tiger & Bunny speelt zich af in een wereld waarin een aantal mutanten (met superkrachten), zogenaamde ‘Next’, vechten tegen criminaliteit, waarbij hun acties live worden uitgezonden op televisie. Deze heldhaftige daden zijn onlosmakelijk verbonden aan soort van onderlinge competitie. De outfits van de dames en heren zijn bovendien rijkelijk voorzien van reclame-uitingen. Oudgediende Kotetsu “Tiger” Kaburagi, vooral bekend om de nevenschade die hij aanricht bij zijn heldhaftige daden, wordt gekoppeld aan de rising star Barnaby “Bunny” Brooks Jr. De twee hebben een moeizame collegiale relatie, maar wanneer de nood echt aan de man komt…

Ik kan weinig anders doen dan denken dat Madhouse met hun X-Men adaptatie een voorbeeld had moeten nemen aan Tiger & Bunny. Ten eerste weet het verhaal te boeien en ten tweede zijn de personages veel beter uitgewerkt.

Verhaal zit er dan ook genoeg in. De langste rode draden draaien om Bunny en zijn niet al te fortuinlijke verleden. Al op jonge leeftijd werden zijn ouders om zeep geholpen en Bunny zint op wraak. Hoewel de rest van de helden niet echt een ultiem doel lijken te hebben in hun werk, heeft Bunny dus een eigen agenda en dit botst nog wel eens. Maar zoveel wat Bunny doet botst. Het botst vooral met de manier waarop Tiger zijn werk poogt te doen. Bunny heeft dan ook een beetje last van wat arrogante trekjes en Tiger is eigenlijk een beetje een flierefluiter. Na verloop van tijd gaan de twee toch zeer zeker met elkaar om en die ontwikkeling is een voorbeeld wat Tiger & Bunny gewoon goed doet: het geeft de personages een smoel.

Niet alle helden krijgen even veel tijd in het spotlicht, maar toch bij deze anime heb je wat meer het idee naar mensen te kijken dan bij de gemiddelde anime. Getroebleerde superhelden zijn echter niets nieuws natuurlijk, maar er wordt wel degelijk door de personages nagedacht over het hoe en wat. Waar de één twijfelt of een superheld zijn wel is wat ze wil, heeft een ander weer moeite met de manier waarop haar ouders haar behandelen. Het zijn maar kleine dingetjes, maar het maakt de personages zoveel geloofwaardiger. Tiger zelf heeft bijvoorbeeld een dochter (ook met Next krachten trouwens) en zijn pogingen haar te beschermen door zijn identiteit als superheld te verbergen (op een lichtelijk naïeve manier overigens) is tevens een sterk punt aan de serie.

De serie is ook redelijk vrij van publieke tegenstand tegen de superhelden. Het publiek lijkt de Next gewoon te omarmen, al is er aan de andere kant wel weer een antagonist die denkt dat Next de macht zouden moeten hebben en is er tevens een antagonist die wel een hekel heeft aan Next en ze uit de weg probeert te ruimen. Dat is dan ook meteen zo’n beetje het zwakste aspect aan Tiger & Bunny: de vijanden zijn redelijk cliché. Het is tekenend voor de kwaliteit van de serie dat dit niet automatisch betekent dat het saai is om naar te kijken, maar om heel eerlijk te zijn vond ik wel dat ze hier een te gemakkelijk pad bewandelden. Sowieso kan ik een hele rits aan kanttekeningen plaatsen bij de manier waarop de tweede helft van de serie zich ontwikkelde en mede daardoor kom ik bij deze anime niet verder dan een 3.5 out of 5 stars.

Takuto Tsunashi arriveert al zwemmend op een eiland, na een boot gemist te hebben. Hij ontmoet een meisje, Wako Agemaki, die al redelijk vlot gevoelens voor hem ontwikkelt, maar helaas (ik weet niet precies voor wie eigenlijk) is ze eigenlijk al bezet. De gelukkige (al zou ik hem niet zo willen noemen) blijkt echter een gewild persoon te zijn. Niet alleen op het gebied van de mij compleet niet boeiende liefdeszaken is deze Sugata Shindou mogelijk de sleutel tot het ontwaken van de verborgen krachten van een zooitje op het eiland aanwezige mecha’s.

Om een lang (en niet altijd even logisch) verhaal kort te houden: er zijn wat mecha’s (Cybodies) die in een staat van hibernatie verkeren. Een aantal mensen kunnen deze mecha’s besturen in een soort van alternatieve dimensie. Dit klinkt net zo nutteloos als het is, vandaar dat er groepen op uit zijn om het mogelijk te maken de mecha’s in de echte wereld te gebruiken. Takuto valt met de neus in de boter wanneer blijkt dat hij zo ongeveer uit zichzelf een mecha tevoorschijn kan toveren en deze kan gebruiken om het gevaar te bestrijden. Dat zowat iedereen elkaar wel kent in dit hele verhaal en elkaar op school (natuurlijk) normaal behandelt is wat mij betreft toch wel één van die dingen waarbij ik achter mijn oren krab. Is nu iedereen echt zo blind? Het is ook weer niet zo dat ze het weten en elkaar bewust met rust laten, gezien de ‘openbaringen’ die sommigen hebben wanneer ze een fabulous medestander ontmoeten en te weten komen dat deze een medestander is.

Ik zal wat specifiekere details over de hele mecha business (en wat kompas-gerelateerde dames) achterwege laten, voordat ik van de 3 out of 5 stars een hele of halve ster ga aftrekken. De mecha-aangelegenheden zijn op zich wel aardig geanimeerd, maar iets meer variatie had geen kwaad gekund. Alsof hij een magical girl is, ondergaat Takuto een transformatie wanneer hij zijn mecha ‘apprivoised’ en hoewel kleurrijk, meer dan twintig keer hetzelfde trucje gebruiken verveelt toch wel een beetje. Met kleurrijk bedoelde ik eigenlijk dat het nogal camp was. Zijn kleding, zijn haarkleur, de manier waarop zijn Cybody ten tonele verscheen, de punthakken van de Cybody (ik verzin het niet), de pluim op het hoofd van de Cybody, het was bijzonder camp eigenlijk. Het was niet helemaal mijn smaak in ieder geval. Veel liever keek ik naar de gevechten tussen de verschillende Cybodies dan die hele transformatiescène, die overigens wel van aangename muziek werd voorzien.

Gevechten tussen Cybodies waren er genoeg, je kon er praktisch iedere aflevering wel je klok op gelijk zetten dat Takuto terecht zou komen in Zero Time (die vreemde alternatieve dimensie die ik eerder noemde), samen met de whiny Wako en niet zelden zonder Sugata. Niet dat veel mensen wat doen tijdens zulke gevechten, de meesten zijn gewoon toeschouwer als voor de tigste keer iemand Takuto probeert te verslaan. Iets wat natuurlijk niet lukt. Hij vindt, als een ware held uit een shounen serie, steeds weer een manier om aan het langste eind te trekken. Pas op het eind van de serie begint alles wat minder van een leien dakje te gaan en het zijn deze uitstapjes van de vaste formule die serie nog enige glans meegeeft. Het volgt wat mij betreft veel te veel hetzelfde stramien en ook dat verveelt snel. Mijn favoriete aflevering was wellicht de volgens mij enige aflevering waarin er geen Cybody te zien was.

Maar Star Driver heeft in mijn ogen eigenlijk gewoon een redelijk groot manco (bovenop wat ik hierboven al tikte); de personages deden me niets. Ik bedoel, de vrouwelijke hoofdrol (Wako) was toch niet een stevige basis waarop je een driehoeksverhouding op baseert? Oké, de aflevering waarin ze haar best doet een toneelstuk om zeep te helpen gaf haar iets meer body, maar zelden was een vrouwelijke hoofdrol zo ongelofelijk saai. Niet dat er een alternatief voor handen was, of het moet de quirky Mizuno You zijn geweest. Dit vermakelijk vreemde meisje werd echter na een nogal bizarre plotwending buitenspel gezet, want stel je voor dat er een lid van Takuto’s harem zou zijn die leuker is dan Wako.

Kort samengevat: Star Driver was niet mijn ding, het werd naar het eind toe wel beter, maar meer dan een gemiddelde middenmoter is het voor mij nooit geworden.

Voordat ik aan mijn gebruikelijke rant begin: mijn lichtelijk ongenoegen over deze serie^[1] heeft wellicht mede te maken met het punt dat ik vanaf halverwege de serie zo’n één tot twee uur per aflevering kwijt was, dankzij bepaalde extra curriculaire werkzaamheden *kuch*. Onzinnige gebeurtenissen en vooral dialogen vallen op zich niet zo heel erg op als je iets één keer bekijkt, maar iedere zin een keer of drie lezen helpt niet bepaald. Of bepaald niet.

High-tech wapens in de vorm van een power-suit, die overigens een recreationele functie hebben, kunnen om een of andere reden alleen maar gebruikt worden door mensen wiens ouders succesvol twee X-chromosomen wisten te combineren. Er is echter welgeteld één persoon wiens ouders succsvol een X- en een Y-chromosoom wisten te combineren die het ook kan, genaamd Ichika Orimura. Hij gaat een studie volgen aan een academie die zich volledig richt op de zogenaamd IS-suits. En een hele school vol vrouwen en een enkele jongeman, dat ruikt naar harem. De bedenker(s) van het verhaal draaide(n) vervolgens blijkbaar aan het grote harem-rad en kwam(en) met een bijzonder uniek gezelschap dames om daadwerkelijk invulling te geven aan de harem. Men neme een tsundere jeugdvriendin, nog een jeugdvriendin, nog een tsundere jongedame, een stuck-up bitch, een … Je kent het wel. Er is werkelijk niets nieuws te vinden hier. Voor het gemak hebben ze ook nog een oudere zus in het verhaal gegooid, maar hierbij is (kami-samadank) geen romantische/seksuele ondertoon toegevoegd.

Om het lichtelijk typische harem-gedoe wat inhoud te geven is er wat gesteggel met IS-suits, dreigt er gevaar vanuit onbekende hoek (wat later wellicht een bekende hoek blijkt te zijn) maar het draait veelal om de strijd om Ichika’s liefkozingen. Het is niet allemaal kommer en kwel, er zijn wel degelijk leuke momenten, maar goede geanimeerde power-suit gevechten (hier, een compliment) kunnen wat mij betreft niet verbergen dat IS: Infinite Stratos gewoon een bijzonder middelmatige haremserie is. Het grootste probleem hierbij was wellicht dat ik geen van de dames als ‘leuk’ bestempelde. Ik weet dat het wellicht merkwaardig is een getekend personage zo te noemen, maar ik doel dan uiteraard op het karakter binnen de anime en niet alsof de dames levende mensen zijn. Kijk naar Shuffle! bijvoorbeeld, de aanwezigheid van Asa Shigure maakte de serie er gewoon vermakelijker op. In IS: Infinite Stratos liet het me echt geheel koud voor wie Ichika zou gaan kiezen, Houki, Charlotte (wie werd geïntroduceerd als zijnde het tweede XY’tje die een IS kon besturen, maar gewoon over borsten bleek te beschikken), Laura, het boeide me echt niet wie. Niet in de laatste plaats omdat Ichika eigenlijk best wel een lame personage was.

Ik was duidelijk niet één van de mensen die een ranglijstje van de dames in zijn hoofd had, ik had het denk ik te druk met me te verbazen over de merkwaardige ontwikkelingen. Zo krijgt Houki op een gegeven moment een speciale en persoonlijke IS-suit en pats! boem!, Houki blijkt opeens een gigantische snob te zijn. Ik vond deze ontwikkeling behoorlijk uit de lucht vallen, alsof er een hoofdstuk ontbrak in het verhaal. Het is toch wel handig dat dit soort ontwikkelingen gestaag gaan, van het ene op het andere moment een dergelijk plot in de serie gooien werkt wat mij betreft maar matig. Maar ja, topje van de ijsberg zeg maar. Er was echt maar weinig aan IS: Infinite Stratos wat me wist te boeien en dat was best zonde. De animatie verdiende een beter verhaal: 2.5 out of 5 stars

1. Ik ben overigens niet de enige, als ik zo de waardering op Anidb bekijk (die uiteraard zo rond een vol punt lager ligt dan op bijvoorbeeld MAL).

Het begint allemaal met een Japanse jongedame met magische krachten, die ze veelal lijkt te gebruiken om anderen te helpen. Niet geheel onbelangrijk echter is dat de aarde verwikkeld is een oorlog met een buitenaardse mogendheid en het enige effectieve wapen van de mensheid zijn jongedames met magische krachten. De Japanse jongedame wordt dan ook geronseld om mee te helpen in de strijd. De magische krachten van de jongedames worden gebruikt om bepaalde battle suits te kunnen gebruiken, al is battle suits een beetje een groot woord voor mechanische laarzen waarmee de dames kunnen vliegen. Heel toevallig zijn deze metalen Uggs ontworpen en bedacht door de vader van de Japanse jongedame. Waarom er overigens jongedames nodig zijn zal wellicht een hele goede reden hebben, de bedenkers vonden waarschijnlijk dat het voor de doelgroep interessanter zou zijn om vliegende jongedames in korte rokjes te zien. Het aantal scenes waarbij onderbroekjes in beeld zijn ligt dan ook redelijk hoog. Hierdoor is het bijzonder makkelijk om Strike Witches te betitelen als pure fanservice, maar onder de oppervlakte heeft de serie echt wel meer te bieden.

Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin één van de dames een slipje ‘leent’ van een ander meisje en de hele aflevering een running gag wordt waarbij iemand zonder slip rond rent en andere slipjes… Nee, misschien niet zo’n heel goed voorbeeld.

Een beter voorbeeld is de vijand. Hoewel het idee van een grotendeels onbekende vijand zonder gezicht niet bepaald een nieuw idee is, is het wel redelijk effectief. De vijand is hierdoor onberekenbaar en onheilspellend. Gaandeweg zijn er wat ontwikkelingen met betrekking tot de steeds van vorm variërende vijand (dit doet me denken aan Neon Genesis Evangelion) en lijkt er een soort van impasse te ontstaan. Nou ja, impasse, de vijand die tot dan toe enkel en alleen als een bijzonder destructieve mogendheid is neergezet lijkt toch iets meer inhoud te hebben en ergens gloort er hoop aan de horizon. Hoop op een eind aan de gewapende strijd. Gelukkig maar dan dat er een groepering is binnen het leger die hele andere plannen heeft en technologie van de vijand heeft weten te bemachtigen om hier zelf een wapen van te bouwen. De Strike Witches worden pardoes aan de kant gezet, niet heel veel later zijn ze echter het laatste redmiddel. Ook dit idee is verre van origineel, maar de uitvoering ervan is geslaagd.

De serie geeft ook wat aandacht aan de personages, maar weet hier eigenlijk niet zo heel erg veel interessant materiaal uit te halen. Een paar personages hebben op zich een boeiend verhaal te vertellen, of beter gezegd, dat wat hen is overkomen is interessant. De serie is echter te kort om hier echt wat mee te doen en een deel van de dames blijft wat dat betreft een beetje aan de zijlijn staan. Wellicht dat het tweede seizoen hier wat meer mee doet, maar ik heb het bange vermoeden van niet. De interactie tussen de personages is ook niet echt heel erg bijster interessant, er worden redelijk wat stereotypes gebruikt in dat opzicht. Niet dat het storend is, maar als je alle factoren bij elkaar optelt lijkt Strike Witches niet echt een origineel idee. Het is een soort mengelmoes van dingen die we allemaal al kennen.

Maar goed, is dit kinderporno? Valt pantsu onder kinderporno? Of ontblote borsten? Of wat gegraai in borsten? Welnee. Het zijn misschien wel elementen die met enige regelmaat voorkomen, maar er is toch echt wel wat meer te zien. Een 3.5 out of 5 stars.

Deze anime-versie van een populaire comic doet helaas niet waar ik op had gehoopt. Iron Man lijkt gemaakt te zijn voor een eventuele licentie in de V.S. en mist wat mij betreft dat wat anime anime maakt. De personages komen mij allemaal stuk voor stuk ‘leeg’ over, alsof het geen personages zijn maar bordkartonnen etalagepoppen. Dit komt nog het meest naar voren wanneer personages een dialoog voeren en als het ware langs elkaar heen lijken te kijken. Madhouse weet er op zich een aardig geanimeerd geheel van te maken verder, waardoor de vlakke karakters des te meer opvallen. De gevechten heeft Madhouse zoals gewoonlijk voor elkaar, dat is dan weer een pluspunt.

Het verhaal is op zich wel redelijk, een groepering met diepe wortelen in de regering wil van Japan (wederom) een wereldmacht maken en misbruikt daarvoor de technologie die Tony Stark juist wil gebruiken om een vredige wereld te bouwen. Tony Stark krijgt daarbij bezoek door een spook uit het verleden en heeft het zwaar te verduren. Niet dat het me dat ook meer enigszins interesseerde trouwens, Tony Stark is een personage dat me niet kan bekoren. Naar ik heb horen zeggen was deze Tony Stark sterk gebaseerd op de Tony Stark zoals hij in de comic is en om heel eerlijk te zijn snap ik niet helemaal waarom een hoofdpersonage zo belabberd wordt neergezet. Het is nooit een goed teken wanneer het me niet kan boeien of een hoofdpersonages nu leeft of niet leeft. Personages waarmee ik eigenlijk niets kan, leveren zelden goede anime op en dat is waar Iron Man mijn inziens het bos mee in gaat.

Vreemd genoeg denk ik dat ik de serie beter had kunnen pruimen als het een gewoon een Amerikaanse cartoon was geweest met een Amerikaanse cast. Niet dat het verhaal zich daarvoor leent trouwens. Sterker nog, ik denk dat wanneer dit verhaal niet uit Japan was gekomen Japanners er eigenlijk niet zo blij mee waren geweest. Zelfs nu nog weet de Tweede Wereldoorlog invloed te hebben op anime. Wellicht ietwat overdreven, maar het hele verhaal draait nou eenmaal om vergane glorie en dat is iets waar je als westerling naar mijn idee vaak raar tegenaan kijkt.

Enfin, een 3 out of 5 stars, vooral voor de animatie. Ik heb overigens het bange vermoeden dat ik Wolverine (die een cameo heeft in deze serie) ook niet ga waarderen.

Laten we vooropstellen dat ik op zich niet zo’n heel erg grote fan ben van mecha-series, veelal omdat deze gepaard gaan met een berg clichés. Tengen Toppa Gurren Lagann bevat ook een deel van die clichés maar steekt vervolgens de spreekwoordelijke middelvinger op en trekt zich totaal niets aan van de vervelende verhaallijnen die normaliter daarmee gepaard gaan.

Ja, Simon is gewoon een normale jongen die tegen zijn zin een mecha mag/moet besturen en voorbestemd lijkt te zijn grootse dingen te doen.

Ja, de tegenstand wordt steeds groter en sterker.

Ja, Simon vindt steeds ergens op het randje van de afgrond hernieuwde krachten.

Ja, een deel van de personages schreeuwt zoals in bijna iedere shounen.

Ja, aanvallen worden luidkeels aangekondigd.

Who cares? TTGL omarmt de clichés en maakt er een feest van. Ik bedoel, hoeveel mecha-series ken je waarbij sterrenstelsels gebruikt worden als shuriken?

Dat gezegd hebbende, ik kan me ook heel goed indenken waarom mensen TTGL niet zouden kunnen waarderen, niet iedereen houdt nou eenmaal van series die compleet over de top zijn. Voor mij heeft de serie echter een bepaalde charme, iets onweerstaanbaar, iets waardoor ik als een glimlachende idioot aan de televisie zat gekluisterd. Laten we wel zijn, als je het verhaal serieus zou nemen is TTGL gewoon regelrechte bagger natuurlijk. Evil Overlord onderdrukt de mensheid, wordt verslagen, blijkt het juist goed voor te hebben met de mensheid, mensheid moet tegen de ware vijand vechten, dit alles met als basis ‘spiral power’. Blijkbaar is de mensheid gezegend met deze mysterieuze kracht en kan een bedreiging vormen voor het voortbestaan van al het bestaan.

Juist.

Geeft verder niet, spiral power levert gewoon kick ass actie op. Nimmer waren mecha’s die zich samenvoegen tot een sterkere entiteit zo briljant over de top. Het begint met wat simpele mecha’s, dan komt er een wandelend fort bij kijken, dan een ruimteschip, etc. etc. De inventiviteit waarmee dit gepaard gaat maakt het leuk, geen transformaties die ergens verklaarbaar zijn maar gewoon onzinnige transformaties met een glimlach.

O, vergeet ook niet de dochter van de evil overlord die Simon helpt in zijn strijd tegen papa en later onderdeel lijkt te zijn van het plan van de echte big bad. Far fetched? Yup. Cool? Yup.

De serie bestaat eigenlijk uit twee delen, het initiële gevecht tegen Lord Genome en het gevecht tegen de anti-spiral, een groepering die wil voorkomen dat het bestaan van het universum eindigt. Er zit hier een tijdsprong in van een aantal jaren wat in mijn opinie een wat stroef begin oplevert van het tweede deel. Het is even wennen om onze ‘helden’ in een politieke functie te zijn maar Haruhi-dank verandert dat snel wanneer de anti-spiral beginnen met het laten neerstorten van de maan op aarde. Niet dat de maan echt is, want het blijkt een ruimteschip te zijn die ooit door Lord Genome is gebouwd. Weer een aardig voorbeeld van een onzinnig uitgangspunt en daar een flink feest te maken. Vooral aangezien de echte maan ergens verstopt was in een andere dimensie.

TTGL is een product uit de stal van Gainax wat zo ongeveer betekent dat er flink geouwehoerd wordt met animatie in bepaalde stukken. Niet iedereen is hier fan van maar in dit geval vond ik het prima te pruimen. Zelfs het eind was dit keer prima te doen, al kan ik wel een paar scenario’s bedenken met een wat meer bevredigend eind. Het laat niet zozeer vragen open maar de dood van een bepaald personage had m.i. niet gehoeven.

Ik heb van begin tot eind genoten in ieder geval, maar zoals altijd had de recap-aflevering van mij niet gehoeven. 4.5 out of 5 stars

Deze anime staat zo ongeveer te boek als de slechtste ooit en ja, dit is slecht. Echt slecht 1.5 out of 5 stars. Niet zo slecht dat het stiekem ergens leuk is, nee, gewoon slecht. Slechte animatie, slecht verhaal, slecht, slecht, slecht. Nu is dat natuurlijk heel makkelijk om te roepen zonder onderbouwing dus ik zal eens proberen te beschrijven waarom ik het slecht vind.

Het begint al met de benaming van de organisatie waartoe de jongedames behoren, AAST. AAST is een briljante afkorting van Anti unidentified Ancients Special Team. Waarom de ‘monsters’ Ancients worden genoemd wordt niet echt duidelijk gemaakt en de openbaring op het eind dat deze wezens de oorspronkelijke bewoners zijn van de aarde roept meer vragen op dan het ook maar iets beantwoordt. Zouden er mensen zijn die dat weten? Heten ze daarom Ancients? Load of sh*t.

Ook zo’n mooi voorbeeld van de complete machteloosheid van het creatieve team achter deze OVA is Takeru Hinata. Een jongeman met wat issues (goh, wat origineel) die blijkbaar voorbestemd is rond te sjouwen met zijn fluoriscerende pakje. Dit is zo’n typische anime cliché die uit een hoge hoed wordt getoverd zonder ook maar enige uitleg waarom. Ik ben op zich benieuwd wat voor drugs de producers namen tijdens het bedenken en produceren van deze anime want het moet ongetwijfeld erg goed spul zijn geweest.

Ik heb eigenlijk stiekem niet zo heel veel zin om hier veel tijd aan te besteden. Wat korte kreten dan maar.

Is er nog iets positiefs te melden? Ja natuurlijk, de muziek was bijzonder episch. Episch niet passend bij het verhaal.

O, en de animatie is ook niet al te best, komt dit werkelijk uit 2005?

Aardige headshots ook, net alsof je Unreal Tournament aan het spelen bent al ziet UT er toch echt wel beter uit dan deze drek.

Slechtste anime ooit? Geen idee, maar Mars of Destruction doet goed zijn best.