Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Zo is het ook met voorverpakte lunchpakketten. Zodra een winkeleigenaar c.q. –bediende een voorverpakt lunchpakket afprijst voor de helft van de prijs breekt er een ware veldslag uit in de diverse supermarkten in Japan. En dan doel ik niet op omaatjes die voordringen met hun winkelkarretjes, nee, ik doel echt op knokpartijen. Knokpartijen waar zelfs Kimbo Slice nog een zware dobber aan zou hebben. Satou You ondervindt dit aan den lijve wanneer hij nietsvermoedend midden in zo’n knokpartij terecht komt. Hij delft uiteraard het onderspit, maar blijkbaar heeft hij talent genoeg om door een aantal anderen ‘opgeleid’ te worden tot een ware vechtmachine die om de beste voorverpakte lunchpakketten kan strijden. Maar of het genoeg is om de grote namen en samenwerkende partijen het hoofd te kunnen bieden, is nog maar de vraag.

Ben-to biedt in mijn opinie een redelijk amusant concept. Uiteraard is het van begin tot eind onzin, maar ik was redelijk verrast door de toch wel redelijk serieuze aanpak van het verhaal. Het is wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met een grap die door iemand met een serieus gezicht verteld wordt. De gevechten in deze anime zijn echter verre van een grap; er zonder kleerscheuren vanaf komen vergt aardig wat vergevorderde vechtkunsten. Maar het verhaal erachter is en blijft een grap. Na twaalf afleveringen van deze op zich weinig kolderieke onzin is het dan ook wel weer leuk geweest. Ik prijs de producers dat ze het geheel niet hebben laten ontsporen, maar ik vroeg me wel af waarom het allemaal zo serieus moest. Uiteraard zitten er wel momenten in die pogen het redelijk donkere karakter van de serie wat te verlichten, maar geef toe: knokpartijen om aanbiedingen, waar gaat het over? Ik wil bijna tikken dat het allemaal wat ongeloofwaardig is, maar het is en blijft fictie natuurlijk en in de realiteit loopt het ook wel eens uit de hand.

Als ik zo bovenstaand stukje teruglees, zie ik dat het tweeledige er vanaf druipt en dat weerspiegelt dan ook precies mijn mening over de serie. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars voor de uitwerking van het geheel, maar ik blijf erbij (en herhaal het nog maar even): het is onzin.

De personages zijn half wat de serie maken. Satou You is bijvoorbeeld op zich een aardig personage. Zijn lichtelijk perverse karakter wordt op een door mij gewaardeerde wijze gecompenseerd door hem niet eens neer te zetten als een ruggengraatloze shounen-held, maar door hem gewoon terug te laten knokken. De geloofwaardigheid van een ietwat tenger gebouwde jongeman die doorgewinterde prijsvechters verslaat is weer een heel ander punt echter, maar ik heb het woord onzin nu wel vaak genoeg genoemd, geloof ik.

De vrouwelijke personages komen in verschillende vormen en maten. Sen “Ice Witch” Yarizui, een quirky tiener die befaamd is om haar vechtkwaliteiten. Ayama Shaga, een rondborstige meganekko en familielid van Satou die haar mannetje wel weet te staan. Kyou en Kyou Sawagi, een tweeling met dezelfde naam, doch anders geschreven. Er is voor elk wat wils, maar er wordt ook in deze serie aardig gegrepen in de bak met archetypes. Deert dat? Nee, niet echt. Wellicht komt het omdat de setting zo onzinnig is, maar ik stoorde me er in dit geval niet aan voor de verandering.

Ben-to was al met al een redelijk vermakelijk stukje onzin. Nergens hoogstaand, nergens strontvervelend. Kortom, een leuk tussendoortje.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

Na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen is het tijd voor meer gevechten, meer gescheurde kledingstukken, meer dames, etc. In tegenstelling tot het eerste seizoen staat Sonsaku Hakufu wat minder centraal en draait het ‘plot’ rond een zogenaamd verboden artefact en de veranderingen in het mannelijke personage Moutoko Sousou. Uiteraard culmineert dit alles in een grote vechtpartij, waarbij uiteraard Sonsaku het heft in handen neemt.

Dit tweede seizoen biedt feitelijk hetzelfde als het eerste seizoen: een verhaal vol knokpartijen waarbij de dames hun kleding op voor hun onhandige plekken zien scheuren, waarbij het mannelijke publiek getrakteerd wordt op niet onaardige vrouwelijke rondingen. Iets van een verhaal zit er uiteraard wel in, maar om heel eerlijk te zijn, kijk ik Ikkitousen nou niet echt voor het verhaal. Sowieso ben ik niet heel erg bekend met het verhaal van Romance of the Three Kingdoms, waar Ikkitousen inspiratie uit put, dus ik me niet uitlaten over eventuele vernuftige manieren waarop dat verhaal in deze anime wordt verweven. De vraag is echter of dat er daadwerkelijk ook maar iets toe zou doen. Ik kan me niet echt aan de indruk onttrekken dat zelfs wanneer je de bron kent Ikkitousen niet echt veel te bieden heeft.

Waarom ik het dan toch nog ‘beloon’ met een 3.5 out of 5 stars is eigenlijk vrij simpel: Ikkitousen kijkt heel makkelijk weg. Het is zo’n typische serie waarbij je niet hoeft na te denken en het visuele aspect de hoofdrol kan laten spelen. Ik geef ook heel eerlijk toe dat ik niet vies ben van vrouwelijk naakt in anime, dus ik kom bij Ikkitousen prima aan mijn trekken. Deze anime is wat ik een guilty pleasure zou noemen; ik weet dat het niet goed is, maar ik kijk er met meer plezier naar dan ik eigenlijk zou willen. Als een serie als deze geen vrouwelijk naakt had en hetzelfde verhaal (zonder de falende kledij) zou vertellen met louter jongemannen in de hoofdrollen zou ik het waarschijnlijk van begin tot eind afbranden. Oppervlakkig? Wellicht, maar ik kijk anime vooral voor mijn plezier.

Er zijn natuurlijk wel wat aspecten waar ik zo mijn kanttekeningen bij wil plaatsen. Zo wordt er een nieuw personage geïntroduceerd wat nog redelijk aan de jonge kant is. Nu komt deze Shokatsuryou Koumei er in de reguliere serie nog redelijk ongeschonden van af, de DVD specials doen er niet zo heel moeilijk over om haar uit de kleren te krijgen. Niet dat ik er een probleem mee heb, maar van mij hoeft het niet zo. Liever kijk ik naar Kan’u Unchou, bijvoorbeeld. Maar zelfs een Kan’u Unchou kan niet verbloemen dat de serie wel een bijzonder dun plot heeft. Deed het eerste seizoen ergens nog een poging het verhaal een onverwachte wending te geven, dit tweede seizoen is zo recht toe recht aan als het maar kan. Artefact geeft macht; Sousou heeft zijn macht niet onder controle; Sonsaku hervindt juist de controle over haar macht; vechten; het eind.

Dragon Destiny blinkt niet uit qua animatie, goed gechoreografeerde gevechten of een plot wat zelfs maar iets als lagen kent, nee, dit is wat mij betreft gewoon pure eye candy. Niet iedereen zal fan zijn van de character designs of de wijze waarop de ecchi elementen door je strot worden gedrukt, maar ik ben viezerik genoeg om hier zonder al te veel tegenzin tijd aan te besteden. Op naar het derde seizoen dus; van mij hoeft Ikkitousen nog niet te eindigen in ieder geval.

In een alternatieve versie van historisch Japan draait de gehele samenleving om borsten. Hoe groter, hoe beter. Chifusa Manyuu wil hier verandering in brengen. Niet omdat ze opkijkt tegen vrouwen met grote borsten, haar borsten zijn namelijk ook niet misselijk, maar meer omdat ze het heeft gehad met de mentaliteit dat vrouwen met kleinere borsten een moeilijk bestaan moeten hebben. Ze maakt onderdeel uit van een clan die achter de schermen een aardige vinger in de pap hebben. Sterker nog, Chifusa is voorbestemd de macht te krijgen binnen de clan en hun focus op grote borsten en het ‘ontborsten’ van vrouwen is niet iets waar ze mee in kan stemmen. Chifusa steelt een perkamentrol van haar clan vol geheimen voor grotere borsten en slaat hiermee op de vlucht, vergezeld van de van haar borsten beroofde Kaede. De leden van de clan zijn op zijn zachtst gezegd not amused en maken dan ook jacht op Chifusa.

Ergens zou ik Manyuu Hikenchou kunnen omschrijven als een satirische kijk op de hedendaagse samenleving en haar focus op oppervlakkigheden en uiterlijk, maar als het al zo op te vatten zou kunnen zijn, het is niet meer dan een excuus om (grote) blote borsten te laten zien. Dit kwam overigens in drie varianten: een compleet gecensureerde versie, een semi-gecensureerde versie waarbij borsten waren te zien maar bepaalde activiteiten met borsten niet in beeld waren (waarbij vreemd genoeg zo af en toe ook ‘gekreun’ niet te horen was) en een compleet ongecensureerde webcast. Censuur kwam in de vorm van prachtige en bijzonder felle lichtbundels die uit het niets kwamen, dus ik adviseer je om niet de gecensureerde versie te kijken. Om specifieke redenen heb ik geen keuze gehad niet de semi-gecensureerde versie te kijken, maar ik denk dat ik wellicht op de dvd’s/blu-rays zou hebben gewacht na het kijken van de eerste aflevering. Als je dan toch naar borsten wil kijken, dan toch liever in een wat hogere kwaliteit en zonder Ishihara die over je schouder meekijkt.

Hoewel ik absoluut niet vies ben van naaktheid en borsten in anime, is het me in deze anime  eigenlijk wat te gortig. Uiteraard, de basis van het verhaal draait om borsten, maar de serie maakt er een sport van om hier zoveel mogelijk aandacht aan te besteden. Een vrouw laat haar borsten zien aan omstanders om haar autoriteit duidelijk te maken, tempels kunnen namen hebben die hinten naar borsten, borsten, borsten, borsten… Maar ik ga hier ook even voorbij aan het feit dat Chifusa in staat is om middels een handige zwaardtechniek borsten van andere vrouwen kan decimeren, waarbij haar borsten toenemen. Ja, je leest het goed, Chifusa kan borsten stelen. Ze is niet al te blij dat ze het kan, maar een van de doelen in haar leven is om de techniek te kunnen gebruiken om borsten terug te geven. Kaede kan hier dan ook niet op wachten, tot vervelens toe.

Manyuu Hikenchou is deels speels en deels eigenlijk bijzonder serieus. Borsten kunnen bijvoorbeeld als straf worden verwijderd. Behalve dat dit uiteraard voor een vrouw bijzonder denigrerend moet zijn, is haar sociale status ook meteen om zeep geholpen. Nu is het natuurlijk ook zo dat vrouwen met grote borsten (mits in proportie) in het echte leven veel bekijks hebben, in deze anime krijgt het net een wat ander gewicht mee. De omvang van het geheel wordt goed duidelijk als er aandacht wordt geschonken aan slachtoffers van de denkbeelden in de wereld en de manier waarop een gevestigde clan een monopolie probeert te onderhouden op het gebied van borstvergrotingen. Mannen worden neergezet als een stel seksisten, maar dat is feitelijk inherent aan de hele setting. Er zijn maar weinig mannen die hun bezwaren lijken te hebben tegen de gehele gang van zaken, je zou bijna kunnen zeggen dat er geen brave borst rondloopt, maar dat doe ik alleen om een woordspeling te maken.

Ergens is de hele basis van deze anime wel amusant, zij het dat borsten het lijdend voorwerp zijn.  Ik kan me goed indenken dat een serie over een jongedame of jongeman die haar of zijn leven wijdt aan het pogen een revolutie te ontketenen en de gevestigde orde omver probeert te werpen goed scoort. Maar eerlijk is eerlijk, als je borsten als primair middel gebruikt in een dergelijk verhaal zal je weinig mensen in je doelgroep hebben die het verhaal kijken om het verhaal. Gelukkig voor liefhebbers van bustes eindigt het verhaal niet eens echt, dus er zou zo maar eens een vervolg kunnen komen. Kijk ik dan? Ja natuurlijk, zo’n viezerik ben ik wel. Een 3 out of 5 stars, omdat Chifusa zulke mooie ogen heeft.

Had ik trouwens al gezegd dat er borsten in Manyuu Hikenchou zitten?

1. Ja, ik haal hier twee gezegdes door elkaar.

Om heel eerlijk te zijn is de basis van dit verhaal eigenlijk niet zo heel bijster bijzonder of boeiend, maar de uitwerking ervan wel. Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zullen zijn die het niet zo hebben op de kleurrijke en wellicht wat simplistische animatie, maar ik vond het de serie een unieke sfeer meegeven. Daardoor stijgt Katanagatari wat dat aangaat boven de redelijke generieke massa uit. De combinatie van de vooral simplistische character designs met het niet onaardige kleurgebruik geeft de producers een kans de cast wat ‘kleur’ mee te geven. Sommige personages zien er wellicht wat te onrealistisch uit (met ogen die egaal zijn bijvoorbeeld), maar dat deerde me geenszins. De personages worden sowieso op een unieke wijze neergezet, dan maakt de animatie verder ook niets meer uit. Een personage wat zinnen omgekeerd uitspreekt als voorbeeld.

De twee hoofdpersonages worden ook goed neergezet. De lichtelijk naïeve Shichika tegenover de slimme maar eenvoudig door Shichika te bespelen Togame levert boeiende televisie op. De chemie tussen de twee is ook redelijk aanstekelijk, dat wat Togame in de laatste aflevering tegen hem zegt komt dan ook als een lichtelijk verrassing. Hierin speelt het linkeroog van Togame een rol in en het zijn dit soort dingen die de serie mij doen bekoren.

De afleveringen zijn redelijk zwaar qua dialogen, niet zozeer inhoudelijk, maar meer de hoeveelheid ervan. Voor een serie waarin twee mensen op zoek naar een twaalftal zwaarden en die vaak bij een begenadigd zwaardvechter mag zien te verkrijgen heeft de serie maar weinig gevechten eigenlijk. De twaalf afleveringen duren zo’n vijftig minuten per stuk en dat kun je ook maar moeilijk vullen met alleen maar geknok natuurlijk. Nou ja, het kan wel, dan snij je de afleveringen door de midden en noem je het Basilisk, bijvoorbeeld. Zelfs het eind-gevecht lijkt in een zucht en een vloek over te zijn.

De manier waarop de strateeg Togame en haar partner Shichika, een levend zwaard die niet met zwaarden overweg kan, de zwaarden weet te bemachtigen is redelijk inventief. Hierbij valt vooral te denken aan de manier waarop Togame een tegenstandster weet af te leiden met het hardop praten over shogi. Er zit zelfs een gevecht bij die we nooit te zien krijgen, we krijgen er alleen over te horen. Wat voor nut het heeft om dit niet te laten zien terwijl de serie toch echt ging over het verzamelen van de zwaarden is echter een pluspunt in dit geval. Het zet een later gevecht op, misschien wel de lastigste die Shichika heeft gehad in de serie.

Over de laatste aflevering zit ik wat in dubio, aan de ene kant verklaart het veel over wat er tot op dat moment is getoond, aan de andere kant is het einde niet helemaal bevredigend. Zonder daarover al te veel in details te treden, het was op zich een beetje een anticlimax. Maar ook weer niet. Het eind-gevecht van Shichika tegen de twaalf zwaarden is een aardige reminder voor wat er allemaal te zien is geweest en het laat een Shichika zien die we nog niet kenden. Maar wat daarna gebeurt is wat… merkwaardig, vooral gezien de aanleiding van het eind-gevecht.

De twaalf zwaarden waren ook aardig gevonden, vooral als je de openbaringen in de laatste aflevering erbij betrekt. Het is een beetje misleidend de zwaarden zwaarden te noemen trouwens, gezien de verschijningsvormen ervan. Maar dat maakt het eigenlijk net een stukje leuker.

Een 4.5 out of 5 stars

Zo, even een summiere samenvatting van een verhaal wat 80% niet weet te boeien en in de laatste paar afleveringen een dapper teken van leven geeft. Het mysterie achter de naakte jongedame (Jubei Yagyuu) wordt pas in de laatste paar afleveringen onthuld en eerlijk is eerlijk, dat verhaal is op zich best boeiend. Dat daarvoor eerst nog negen of tien afleveringen zaten die doen denken aan een harem-serie is eigenlijk spijtig. Nou ja, doen denken aan, het was gewoon een harem-serie. Een aantal jongedames gaan op pad om Muneakira te stoppen (of meer het verzet an sich) en sluiten zich op den duur aan bij Muneakira en consorten. Nu heb ik op zich geen problemen met een serie die rustig opbouwt naar een climax, maar Hyakka Ryouran: Samurai Girls lijkt in eerste instantie meer op een manier om de Dvd’s/Blu-rays te doen verkopen. Dit klinkt wat vreemd op zich, maar de serie zit vol ecchi scènes waarbij inktvlekken worden gebruikt om te censureren. Ik heb even snel door de eerste blu-ray versie gekeken en inderdaad, borsten worden nu wel gewoon getoond. Deze vorm van censureren vond ik trouwens een beetje overdreven gebruikt, ook stukken die niet gecensureerd hoefden te worden werden voorzien van inktvlekken, blijkbaar om te doen overkomen alsof het een artistieke keuze was. De animatie is overigens een beetje wennen, met dikke lijnen en personages die bijna afsteken tegen de achtergronden.

Zoals ik al tikte komt in de laatste paar afleveringen de ware aard van het verhaal bovendrijven en verbetert de serie zienderogen. Het hele verhaal draait om het verdwijnen van zogenaamde Master Samurai en hun generaals en het gevaar daarvan voor Japan. Blijkbaar zijn er door de jaren heen groeperingen/mensen die een aloud kwaad willen doen herrijzen waartegen de Master Samurai vechten. Genetische experimenten moeten er toe leiden dat er weer Master Samurai komen, maar liefde overwint uiteraard alles. Make shit sense, maar dit hoor je tot vervelens toe in de serie, dus het zal wel. Het verhaal doet overigens een beetje ruiken naar een wat nationalistische inslag overigens, maar daar hebben anime wel vaker last van.

De serie is een beetje een allergaartje van veel dingen, bulten pantsu, superpowers, op zich wel aardige gevechten, maar ook van bijzonder suf overkomende technologie. Met name de bril van Hanzou Hattori, die blijkbaar in staat is ‘power-levels’ te kunnen herkennen. Dit voelt wel heel erg over 9000 en de serie is met weinig fantasie een fan-wank te noemen. Gemaakt door en voor otaku’s. Het geheel vind ik echter niet iets waar ik heel erg blij van word, ondanks het niet onaardige eind. Een 3 out of 5 stars.

Ikkitousen (Battle Vixens) is gebaseerd op het klassieke Chinese verhaal Romance of the Three Kingdoms. De belangrijke personages in deze dertiendelige anime dragen dan ook een variatie van de namen die uit die boeken komen. Wellicht is het een voordeel deze boeken te kennen om de verstandhoudingen wat beter te begrijpen. Voor een leek is het vooral een groep jongeren die elkaar het leven zuur maken. De voice-over legt dan wel zo af en toe uit welke rol een personage had in Romance of the Three Kingdoms maar om heel eerlijk te zijn pik je daar eigenlijk maar weinig van op. Nu heb ik niet zo’n bezwaar tegen de voice-over die wat dingetjes uitlegt, maar dat de personages zich klaarblijkelijk ook bewust zijn van die boeken vind ik een wat mindere keuze van de producers.

Ik betwijfel overigens of voorkennis over Romance of the Three Kingdoms er echt toe doet. Het is nou ook weer niet zo dat Ikkitousen een bijzonder moeilijk verhaal heeft om te volgen. Als je het puur op de oppervlakte bekijkt is het gewoon dom knokken met als bonus een portie gezonde fanservice. Niet alleen gaan de vechtende vrouwelijke exemplaren veelal gekleed in een veel te kort rokje, de meeste knokpartijen lopen uit op gescheurde bovenkleding, waarbij tepels wonderbaarlijk genoeg nooit zichtbaar zijn. Wellicht dat Romance of the Three Kingdoms ook vol zat met goed geproportioneerde dames en weinig verhullende kledij maar dat waag ik te betwijfelen.

De serie is niet alleen maar dom knokken, er zit wel iets van een verhaal in. Een machtsspelletje wat gespeeld wordt door een aantal individuen levert het nodige drama op. Maar laten we gewoon eerlijk zijn, veel stelt het allemaal niet voor. Er zijn vast wel betere manieren te verzinnen om een klassiek verhaal in de huidige tijd neer te zetten dan ‘voorbestemde’ personages te zien vechten.

De focus van het verhaal ligt vooral op Sonsaku, een rondborstige jongedame die waarschijnlijk niet echt een hoog IQ heeft. In het begin van de serie is ze wellicht sterk maar niet zo’n hele goede vechter. Mevrouw heeft echter een flinke aap in de mouw, op het randje van verslagen worden ontwaakt een ietwat andere Sonsaku en die schopt simpelweg kont. Hier leert ze in de loop van het verhaal wat meer mee om te gaan om uiteindelijk compleet ‘één’ te worden hiermee. Het zou bijna een shounen kunnen zijn.

De animatie stelt niet bijster veel voor, niet goed, niet slecht. Mooie achtergronden waren in ieder geval niet de focus hier, gescheurde kledij op pikante plekken krijgt meer aandacht. Maar is Ikkitousen slecht? Ik vond van niet, het is niet goed, verre van, maar vermakelijk was het dan weer wel. Brein uitschakelen en dom knokken kijken. Een 3.5 out of 5 stars.

Sengoku Basara ni gaat verder waar Sengoku Basara ophield. Dit keer een paar andere spelers, nieuwe verbonden, nieuwe vijanden, maar toch was er eigenlijk niets nieuws onder de horizon. Deze op een populair spel gebaseerde anime doet goed zijn best een verhaal neer te zetten, maar het doet er eigenlijk niet zo toe. Om alles goed bij te houden is pen en papier overigens niet overbodig. Een schema op bij te houden wie wie is, wie tegen wie vecht, wie uit welke regio komt, etc. etc., was op zich best welkom geweest. Maar wederom: het doet er eigenlijk niet zo toe. Sengoku Basara kent een aantal hoofdpersonages en alles wat daar een beetje omheen hangt is vooral cannon fodder. Wellicht helpt het als je het spel hebt gespeeld, maar ook zonder die voorkennis is Sengoku Basara ni het kijken waard.

Production I.G. maakt er visueel weer een aantrekkelijk geheel van en vooral de gevechten zien er wederom prima uit. Gelukkig maar, want vechten is toch wel zo’n beetje waar de anime om draait. Compleet over de top, onzinnige superkrachten (bij de hoofdpersonages), een varend/rijdend fort met een mega-kanon. Voor een ietwat historisch verantwoorde weergave van de geschiedenis van Japan hoef je hier echt niet te zijn. Het lijkt me wat onzinnig om te stellen dat Date Masamune over de gaven beschikte die hij in deze serie heeft bijvoorbeeld.

Uiteraard ook dit seizoen weer veel onderling respect bij vijanden. Iets wat in de toekomst ook nog wel zo zal zijn, zie Legend of the Galactic Heroes. Een serie die wel meer overeenkomsten kent trouwens, want idealen zijn ook hier een belangrijke drijfveer voor de personages.

Idealen als: ‘I will rule all of Japan!’ dan vooral.’

Al met al een plezierige anime, nooit een hoogvlieger maar ook nergens vervelend. Het spel lijkt me op zich ook wel amusant om een keer te spelen trouwens, wellicht dat die PS3 er dan toch nog een keer komt. Een 3.5 out of 5 stars.

Het was even wennen de oude Naruto weer te zien, je weet wel, dat irritante kereltje wat alleen maar loopt te schreeuwen. In Shippuuden is de jongeman toch iets beter te genieten dan in zijn vroegere dagen in ieder geval hoewel het ook wel weer zijn charme heeft. Gelukkig is de verschrikkelijke Sasuke er ook nog, de emo in het kwadraat. Wanneer je je over deze kleine dingetjes heen weet te zetten blijft er echter helaas een film over die eigenlijk bijzonder weinig inhoud heeft. Het is eigenlijk gewoon een herhaling van stappen ook, voor de zoveelste keer is er een persoon die ‘geïnspireerd’ wordt door het karakter van Naruto. Als iets mij tegenhoudt te investeren in dvd’s van Naruto is dat wel dat oeverloze herhalen van Naruto’s ‘way of the ninja’ en de complete willekeur aan mensen die hij hiermee weet te overtuigen. Maar ondanks het gebrek aan ook maar iets origineels, een gebrek aan vermakelijke bad guys (iets waar de manga zeker geen gebrek aan heeft) en de verschrikkelijk geforceerde connectie tussen de prinses en Kakashi is deze film toch wel redelijk te verteren. Het is simpelweg een extraatje, het voegt niets toe maar het is nou ook weer niet zo tenenkrommend dat het niet te kijken valt. De dag erna weet je alleen niet meer waar het over gaat, het is compleet vergeetbaar. Wellicht dat de film beter werkte op het moment van uitkomen, dan weet je nog niet wat er komen gaat in het restant van de serie.

3 out of 5 stars