Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

Dalian is wellicht de meest schattige bibliotheek ter wereld. U kunt bij haar terecht voor de meest bijzondere boeken, voornamelijk van de fantoomvariant. De bibliotheek is elegant ontworpen als een perky jongedame met lichtelijk tsundere trekjes. De vaste bibliothecaris, Hugh Anthony Disward, stelt zich aimabel op richting zijn persoonlijke bibliotheek en samen proberen ze de wereld te behoeden voor het gevaar wat fantoomboeken bieden.

Gezien het redelijk episodische karakter van deze anime zou deze samenvatting wel moeten volstaan. Er is wel iets van een samenhang te vinden in de aard van de verhalen en sommige personages, maar een rode draad lijkt grotendeels te ontbreken. Normaliter ben ik niet echt een voorstander van een dergelijke aanpak, maar bij Dantalian no Shoka was dit prima te verteren naar mijn mening.

Het is bijna onvermijdelijk een parallel te trekken met de serie Gosick, doordat Dalian karaktertrekjes heeft die we ook bij Victorique zagen en dan met name haar wat tsundere gedrag en de voorliefde voor lekkere dingen. Tevens kennen beide series een wat ‘gothic’ sfeer. Maar buiten dat lijken de series eigenlijk nergens op elkaar. Was Gosick een serie met occulte elementen, Dantalian no Shoka is compleet gebouwd op een occult fundament. Deze bespreking  is eigenlijk  niet bedoeld de twee series naast elkaar te zetten, dit stukje is louter een soort van referentiepunt. Het heeft werkelijk niets te maken met overbodige vulling om toch maar wat op het scherm te krijgen.

Alle ‘gekheid’ op een stokje, deze anime was eigenlijk best een prettig geheel. De verhalen, waarin meestal iemand de beschikking had over een fantoomboek en Dalian en Hugh Anthony er op uit trokken om de schade te beperken en het boek veilig te stellen, waren redelijk duister en niet zelden vielen er dodelijke slachtoffers. Zo af en toe weken ze gelukkig wel af van dit concept, waarbij het resultaat bijzonder welkom was. Herhaling van stappen moet je altijd zien te voorkomen en dat lukte hiermee prima. Overigens wil ik hiermee niet beweren dat deze serie neigde naar saaiheid, maar het toonde hiermee wel aan dat het niet bang was om het eigen format te breken.

Er zijn echter nog wel wat zaken die wat meer toegelicht hadden mogen worden. Zo zijn er meer ‘mensen’ als Dalian op de wereld en wat meer achtergrondinformatie hierover was zeker welkom geweest. Ik zette hier mensen expres tussen aanhalingstekens, want een jongedame met een sleutelgat die, wanneer de bijpassende sleutel in het slot wordt gestoken, toegang geeft tot een keur aan kennis kan ik met moeite een mens noemen.

De animatie was prima; het vulde de wat duistere sfeer prima aan. De OP werd gezongen in ’t Latijn en werkte voor mij prima, de live-action ED was echter niet helemaal naar mijn smaak. Maar goed, OP en ED slaat ik meestal over, dus ik val er zeker niet over. Ongetwijfeld zal er ergens op Internet wel fotomateriaal rondzweven waarbij de gezichtsuitdrukkingen van Dalian nader worden uitgezet, want dat is iets waar ze aardig mee speelden, niet ongelijk een eerder genoemde jongedame.

Al met al een hele aardige serie waarbij ik zeker niet negatief sta ten opzichte van een vervolg. Een 3.5 out of 5 stars.

Overdag zijn Kurumi Hazuki, Aoi Kannazuki en Haruka Minazuki scholieren, ’s nachts (of ieder ander dagdeel dat ze nodig zijn) zijn ze Kaitou Tenshi Twin Angel: een doldriest trio dat strijdt tegen het immer aanwezige gevaar. Een boze meneer maakt jacht op een aantal artefacten omdat hij zo boos is dat de wereld kapot moet. Aan de spookachtige dievegges^[1] de ijdele taak dit meesterlijke plan te dwarsbomen.

Aangezien ik geen deel uitmaak van de doelgroep waarvoor Kaitou Tenshi Twin Angel: Kyun Kyun Tokimeki Paradise!! gemaakt is, ga ik dit even heel kort houden. Ik bedoel, wat moet ik in Kami-sama’s naam met een serie waarin heldinnen er behoudens hun kledij exact hetzelfde uitzien als hun reguliere zelf en toch door niemand herkend worden? Dit kan enkel inhouden dat de doelgroep of gewoon idioot is, of simpelweg te jong om het onderscheid te kunnen maken. Laat ik er maar van uitgaan dat de producers niet idioten als doelgroep hebben.

Ik kan nu natuurlijk tientallen dingen uit de serie plukken om mijn mening dat deze anime bijzonder prut is (een 2 out of 5 stars) te onderbouwen, maar ergens is dat gewoon niet erg eerlijk (niet dat een dergelijke opvatting me tegenhoudt overigens). De serie is met opzet vlak gehouden, er is met opzet gekozen voor onzinnige en herkenbare personages, er is met opzet gekozen voor een flinterdun plot. Er zijn maar weinig anime gericht op het jongere publiek die me echt weten te vermaken en dat geeft op zich ook niet echt.

Ik zit nu echt te graven naar aspecten die ik zou kunnen noemen die de serie het kijken waard maakt, maar ik weet echt niets. Het zijn niet de wat sneue henshin-scénes^[2] waarin een lichtelijk ecchi tintje voor de lolicons zit in ieder geval. Of de voluptueuze lerares die krap bij kas zit en verlegen is om wat mannelijk aandacht, want stereotypes doen het zelden goed. En het is zeker niet de aanwezigheid van Kugiyima Rie. Ik weet echt niets complimenteus te bedenken, sorry.

Opvallend was op zich de aanwezigheid van redelijk wat geweld. Niet overdreven, geen Black Lagoon-achtige schietpartijen of naakte jongedames die ledematen afrukken, maar toch, erg lief zijn de personages zeker niet voor elkaar. De boze man, de antagonist dus, is uiteraard een ‘slecht’ persoon, maar hij heeft werkelijk geen enkele actie die hem wellicht als sympathiek zou kunnen afschilderen.  Blijkbaar moet een serie van dit niveau zwart-wit zijn, dit terwijl grijs toch echt de meest interessante kleur is voor antagonisten. Ik wilde trouwens bijna tikken dat tekenfilms voor de jongere generatie wel wat minder geweld zouden mogen bevatten (wat ik hier alsnog doe), maar ik weet nog wel wat ik vroeger keek en met mij is het ook wel goed gekomen. Nou ja, ik zit als vrijgezelle dertiger Japanse tekenfilms te kijken, rant op mijn website over hoe slecht ik het allemaal wel niet vind, doe wat in fansubbing, speel wat op mijn PS3, lees visual novels, etc. etc. Dus het ligt maar net aan je definitie van ‘goed gekomen’.

Ik ben overigens redelijk vocaal over mijn animehobby en het interesseert me eigenlijk geen moer wat anderen hier nou eigenlijk van vinden. Het staat praktisch vast dat bijvoorbeeld de meeste van mijn collega’s het kinderachtig vinden en ik neem echt niet de moeite uit te leggen dat niet alle anime voor kinderen is. In de trein gebruik ik ook rustig mijn netbook om anime te kijken of een visual novel te lezen, oplettende omstanders zien me met een anime gerelateerde messenger bag rondlopen, vlak boven mijn twee monitoren kijkt een Asa Shigure figurine me aan… Eh, ik dwaal wat af. Iets te melden over deze serie heb ik toch niet meer, dus afsluiten maar met wat ik me iedere week afvroeg: Waarom kijk ik deze meuk eigenlijk?

1. Kaitou = Phantom Thief.
2. Henshin = transformatie.

Cinque^[1] is een atletische jongeman die op een dag naar een andere wereld/dimensie wordt geëscaflowned. In Fronyaldo, zoals die wereld/dimensie heet, staat een natie op het punt van vallen. Dit ondanks dat de gevechten daar vrijwel compleet onschuldig zijn en meer een recreatief karakter hebben. Cinque wordt als ‘held’ ingezet door de onderliggende partij, hij moet het tij doen keren.

Het hele idee dat oorlogen en gevechten een bijna sportief karakter hebben, waarbij zelden tot nooit doden of zelf maar gewonden vallen, is een beetje een vreemd uitgangspunt wanneer de personages praten over de ondergang van het land. Oorlogen worden van te voren besproken, er worden prijzen uitgeloofd, er zijn commentatoren aanwezig, echt sprake van enig echt gevaar lijkt er niet te zijn. Het botst een beetje met de reden waarom Cinque wordt ‘uitgenodigd’ om mee te vechten. Tel daarbij op dat de ‘mensen’ in Fronyaldo dierenoortjes en een staart hebben en je hebt een vrij onschuldig aanvoelend verhaal. Het is dat er op de achtergrond nog wat anders speelt, een profetie die de dood van een bepaald personage voorspelt, anders was het volgens mij gewoon klinkklare onzin wat de serie te tonen heeft. Niet dat die profetie het veel beter maakt, maar het geeft wel iets van dreiging mee aan het hele verhaal.

De charme van de serie zit hem eigenlijk stiekem meer in de nogal merkwaardige manier waarop Cinque met zijn nieuwe kameraden omgaat. Het ras, volk, wat dan ook, wat hem heeft opgeroepen heeft uiterlijke kenmerken van een hond, wat kwispelende staarten tot gevolg heeft wanneer ze enthousiast zijn (of geaaid worden). Ik geef toe, dat was best schattig. Maar Cinque die ergens in een veld een frisbee aan het gooien is samen met de prinses van dat ras, volk, wat dan ook, is wat… lullig. Deze niet echt subtiele knipoog naar apporteren gaf me bijna een plaatsvervangend schaamtegevoel, zo van ‘wat doet hij nu?’

Ik heb het idee dat de doelgroep voor de serie een ietwat jongere generatie is, maar dat geldt als ik mijn collega’s zou moeten geloven voor alle anime. Ik geef toe, het is op zich vreemd dat ik als dertigplusser gewoon Japanse tekenfilms zit te kijken in mijn vrije tijd, maar sommige anime is verre van geschikt van kinderen. Dog Days zou ik daar echter niet onder scharen, het verhaal (behalve dan een demonische entiteit die wat vervelend komt doen) en de dialogen zijn eigenlijk redelijk kinderlijk. Vooral de dialogen zijn, als je er goed op let, van een bijzonder laag niveau. Vooral de laatste paar afleveringen zitten vol redundante zinnetjes die reeds bekende informatie herhalen. Als je meer dan dertig animeseries kijkt snap ik best dat iemand delen van informatie gewoon vergeet en dit minder opvalt, maar het is ook weer niet zo dat Dog Days een onnavolgbaar verhaal heeft. Het is echter best waarschijnlijk dat voor de gemiddelde kijker die onzinnige manier van herhalen niet eens zo opvalt, fansubben heeft nou eenmaal een prijs die betaald dient te worden.

Het minst bevredigende aan Dog Days vind ik het ontbreken van consequenties in het hele verhaal. Zoals ik al aangaf zijn oorlogen en schermutselingen vrijwel onschuldig en zelfs als het dreigt mis te gaan met de demonische entiteit gebeurt er gewoon niets. Sterker nog, dat is gewoon een verhaal met een happy end. Over een happy end gesproken, Cinque zal op een gegeven moment moeten terugkeren naar zijn eigen wereld en dat leidt tot ‘emotionele momenten’^[2]. Een zogenaamde consequentie van zijn terugkeer naar zijn eigen wereld is echter dat hij alles zal vergeten. Maar er blijken wat voorwaarden te zijn die, wanneer hier aan wordt voldaan, er toe leiden dat hij het niet vergeet. In een prachtige deus ex machina voldoet hij hier onbewust aan. Niet alleen laat dit de weg open voor een eventueel vervolgverhaal, het is ook een teken aan de wand dat er een compleet gebrek van lef bij de bedenkers van het verhaal is. Dit is overigens een optelsom, het is nu niet zo dat wanneer Cinque na terugkeer alles zou vergeten en zijn normale leventje weer op zou pikken ik Dog Days beter zou gaan waarderen. Het is gewoon een onschuldige en af en toe vermakelijke serie die het predicaat matig van me meekrijgt, een 3 out of 5 stars.

1. Deze naam heeft aardig wat voeten in de aarde gehad, met leechers kijkers die bleven volhouden dat het Shinku was. Het enige ‘officiële’ bewijs was echter een promo uit één of ander tijdschrift, waarbij de geromaniseerde naam toch echt Cinque was.
2. Het deed mij persoonlijk niets, maar de intentie was er wel.

Mocht je een jongedame zijn en aangesproken worden door een vreemd wit beest zonder zichtbare mond, ren dan hard weg. Het beest zal je waarschijnlijk een voorstel doen waarbij je een wens mag doen en in ruil daarvoor word je een mahou shoujo. Kyuubey, zoals het beest heet, vertelt echter niet dat er kleine lettertjes zijn in het ‘contract’. Het zijn echter wel die kleine lettertjes die Mahou Shoujo Madoka Magica (Puella Magi Madoka Magica) zo’n boeiende serie maakten.

Kyuubey ronselt dus jongedames, met als doel deze tegen heksen te laten vechten. Hoewel dit natuurlijk allemaal nobel klinkt, is er hier sprake van een listig opgezet plot. Kyuubey is een buitenaards wezen en gebruikt de magische krachten van de dames voor eigen gebruik (of eigenlijk meer de gevolgen ervan). Wat het beest namelijk niet vertelt is hoe heksen ontstaan en wat de daadwerkelijke prijs is die de dames betalen. Het klinkt allemaal leuk en aardig natuurlijk, je mag een wens doen en in ruil daarvoor krijg je magische krachten. Het klinkt bijna als een win-win situatie. Dat je je ziel daarvoor afstaat en een grote kans loopt of dood te gaan of zelf een heks te worden laat Kyuubey gemakshalve maar even achterwege.

Zoals de naam van de serie al aangeeft draait het hier om Madoka Kaname, een jongedame waarin Kyuubey bijzonder geïnteresseerd is. Madoka is echter nogal terughoudend, ze heeft zo haar twijfels en het duurt dan ook bijna tot het einde van de serie voordat ze eindelijk besluit haar wens te doen. Dit tot verbazing van een redelijk groot deel van de kijkers, die maar liepen te klagen over het feit dat het allemaal zo lang duurde voordat de serie haar naam eer aan ging doen. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij daar weer over, ik keek naar een bijzonder vermakelijke serie waarbij al vanaf het begin duidelijk was dat Kyuubey niet helemaal zuivere intenties had. Ik was meer geïnteresseerd in het verhaal achter dit beest dan het punt waarom Madoka nog niet tegen heksen vocht.

Aflevering tien gaf trouwens antwoord op de vraag waarom Madoka nog geen mahou shoujo was en ondanks dat de uitwerking hiervan niet bijster bijzonder of uniek was, het werkte wel. Het concept van reizen door de tijd in een poging iets te voorkomen is niet bepaald nieuw, maar het is en blijft een aardig idee. En dan vooral omdat het bijna nooit werkt. Eigenlijk is reizen door tijd niet helemaal de juiste benaming overigens, het is meer dat een jongedame in staat is terug te keren naar een bepaald tijdstip en zij de enige is die herinneringen heeft aan de toekomst die ze probeert aan te passen. Het meest vermakelijk hieraan was wellicht de verandering die de jongedame, Homura Akemi, onderging. Van een wat schuchtere meganekko tot een bijna ijskoude bitch. Ondertussen heb je je al negen afleveringen lopen afvragen waarom ze zo is, nu weet je het dus.

Mahou Shoujo Madoka Magica beviel me vooral omdat het eens een keer wat anders is. Het concept dat magische krachten een prijs hebben is dan niet helemaal nieuw (het is een beetje een variant op ‘with great power comes great responsibility’), het wordt hier wel heerlijk mee gespeeld. Het verraderlijke aan de hele deal is natuurlijk dat een mahou shoujo worden juist de prijs is, die de dames moeten betalen om hun wens gedaan te krijgen. Bovendien lopen wensen niet altijd zoals van te voren gepland. Zo is er een meisje wat een jongen waar ze op valt in goede gezondheid wil terugzien, wat uitmondt in een ander meisje wat er met hem vandoor lijkt te gaan. Madoka is de enige die haar wens op een niet-egoïstische wijze invult, ze kiest ervoor om door alle eeuwen heen te voorkomen dat heksen ooit ontstaan. Hoewel een dappere poging, het voorkomt niet dat Kyuubey een andere wijze vindt om zijn behoeftes te vullen en het eindresultaat is voor Madoka eigenlijk bijzonder tragisch. Waarom nou nooit iemand wenst altijd te mogen door blijven wensen of gewoon (in dit geval) wenst dat Kyuubey nooit en te nimmer zijn of haar vizier op de aarde richt is me een raadsel, maar dat kun je wellicht wijten aan de naïviteit van de dames in kwestie. Het zijn per slot van rekening gewoon kinderen.

Shaft weet met Mahou Shoujo Madoka Magica weer aardig te scoren bij mij. Ik vond het visueel bijzonder aantrekkelijk, al wil ik hier wel bij zeggen dat de scènes waarin de mahou shoujo’s ten strijde trekken tegen heksen verre van aantrekkelijk zijn. Shaft speelt hier met animatie en hoewel het een lichtelijk magisch surrealistisch karakter heeft, het is in mijn ogen spuuglelijk. Gelukkig maar dat er weer aardig wat leuke en quirky personages in zitten ter compensatie. Deze serie was voor mij één van de hoogtepunten van het winterseizoen, wellicht wel het hoogtepunt. 4 out of 5 stars

RECHTBANK ANIMEBLOG.NL
Sector anime

zaak/rolnr.: 133769 AN IME 01-13304
datum uitspraak: 10 mei 2011

VONNIS VAN DE ANIMERECHTER

inzake

de subjectieve animeliefhebber met beperkte aansprakelijkheid Giovanni
te xxxxxx
eiser
hierna te noemen [eiser]

tegen

animatiestudio Studio Deen
te Japan
gedaagde
hierna te noemen [gedaagde]

De procedure

Op 15-01-2011 stelde [eiser] na het bekijken van de eerste aflevering van Dragon Crisis! reeds dat deze enkele zwakke punten kende. [eiser] wilde echter geen oordeel vellen over één enkele aflevering en bekeek de overige elf afleveringen ook.

De feiten

[gedaagde] heeft in het eerste kwartaal van 2011 de serie Dragon Crisis! weten uit te laten zenden door enkele Japanse televisiestations en tevens heeft [gedaagde] de serie weten te laten streamen op Crunchyroll.
Dragon Crisis! kende twaalf afleveringen.
Dragon Crisis! verhaalt in het kort over een jongeman (Ryuuji) en een familielid van hem (Eriko) wie een artefact uit de handen van een tweetal groeperingen weten te grissen, waarna het artefact een meisje bleek te zijn (hierna Rose). Dit meisje was tevens een draakje en haar hartje ging sneller kloppen door de jongeman. Uiteraard ging dit niet over rozen^[1] en bleken er aardig wat andere lieden interesse te hebben in het meisje. Gelukkig overwint liefde alles.

De vordering

[eiser] vordert van [gedaagde] een vijftal uren van zijn leven terug die hij verloren waant. [eiser] verklaart dat hij ‘s nachts met regelmaat huilend wakker wordt, na gedroomd te hebben over een klein blond overbelicht draakje wat constant ‘Suki Ryuuji’ roept met een verschrikkelijk irritant toontje (dankzij seiyuu Rie Kugimiya, hierna KugiRie).

Het verweer

[gedaagde] verzoekt om wraking van de rechter, daar deze één en dezelfde persoon is als [eiser]. Tevens stelt [gedaagde] dat KugiRie geen verschrikkelijk irritant toontje heeft en [eiser] tevens het besluit heeft kunnen nemen niet te kijken.

De beoordeling van het geschil

1. De animerechter weerlegt de stelling van [gedaagde] dat [eiser] had kunnen besluiten niet verder te kijken. [eiser] geeft tegenwoordig series nou eenmaal de kans zich te bewijzen, iets wat niet altijd het geval was en zeker niet betekent dat [eiser] nadien een negatief oordeel mag vellen over het bekekene.

2. De animerechter bevestigt de totaal subjectieve stelling van [eiser] dat KugiRie een irritante stem heeft. De animerechter wil hier echter wel aan toevoegen dat KugiRie als Happy (Fairy Tail) en Taiga (Toradora!) minder irritaties opwekte dan als Rose in Dragon Crisis!

3. De animerechter vraagt [gedaagde] hoe het mogelijk is dat wanneer diverse organisaties jacht maken op de artefacten^[2], op een redelijk openbare wijze, er niemand in de gaten lijkt te hebben dat er van alles gebeurt. Suspension of disbelief is iets wat je redelijk vaak kan en moet toepassen op anime, maar een halve school die afgebroken wordt door een op hol geslagen artefact en dan niemand die het opvalt is een stap te ver, vooral in een wereld waar nieuws eerder via sociale netwerken te vinden is dan via reguliere kanalen. [gedaagde] mompelt iets over een uiterst effectieve reparatieteam, maar de animerechter wimpelt dat vlot weg. De animerechter stelt dat er wel meer voorbeelden in de serie aan te wijzen zijn waarbij er wel erg makkelijk voorbij wordt gegaan aan de consequenties van het gebeurde.

4. De animerechter geeft te kennen dat het hele einde, waarin een zogenaamde ziekte van draakje Rose opeens iets heel anders blijkt te zijn (namelijk het punt dat Rose blijkbaar niet kan omgaan met haar lichaam wat hunkert naar Ryuji), verschrikkelijk kazig is. De animerechter geeft aan dat het maar goed is dat oogkassen redelijk bescherming bieden, anders waren er ongetwijfeld aardig wat ogen uitgerold bij een deel van de kijkers.

5. De animerechter belicht het punt dat de serie het beste bij daglicht bekeken kan worden, mede gezien het feit dat [gedaagde] voor Dragon Crisis! een bijzonder overbelicht kleurgebruik heeft bedacht, welke haast pijn doen aan de ogen. De animerechter geeft aan dat dit de enige anime is die hij tot op heden heeft gezien waarbij hij overwoog de contrast-instellingen van de televisie tijdelijk aan te passen.

6. Al het voorgaande in achting nemende, oordeelt de animerechter dat Dragon Crisis! inderdaad geen al te beste anime was. [eiser] wordt er echter wel op gewezen dat de anime-industrie niet louter dient om hem te voorzien van anime die hem bevalt, maar er een uiteraard veel breder publiek is. [eiser] beaamt dit, maar herhaalt dat dit hem er niet van kan en mag weerhouden zijn mening te spuien.

Beslissing

De animerechter:

veroordeelt [gedaagde] tot compensatie van de vijf verloren gewaande uren van [eiser] door een betere anime te produceren;

beoordeelt de anime met 2.5 out of 5 stars;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

hoger beroep kan aangetekend worden in de comments.

Dit vonnis is gewezen door Giovanni en uitgesproken op de openbare terechtzitting van bovengenoemde datum.

1. Pun intended.
2. Een artefact heet een Lost Precious in deze serie.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: 3.5 out of 5 stars. Waarom? Als een serie die op zich zelf zou staan is Legend of the Legendary Heroes eigenlijk best een teleurstelling. Na een wat matige eerste aflevering (understatement) pikt de serie gaandeweg aardig wat stoom op en schroomt het niet om een redelijk hard verhaal te vertellen. Wanneer dan echter het einde nadert heb je het idee dat ze het verhaal niet kunnen afronden dat idee blijkt dan ook te kloppen. Sterker nog, deze vierentwintig afleveringen lijken meer op een introductie tot een veel groter verhaal. Wellicht dat mijn waardering voor deze serie hoger zal worden wanneer er een vervolg komt (die niet is aangekondigd vooralsnog) maar de serie die er nu ligt is een beetje onbevredigend op deze manier.

Afijn, buiten dat eind om is er natuurlijk nog genoeg te beleven. Hoewel de focus in eerste instantie lijkt te liggen op het vinden van de artefacten verschuift de aandacht al snel naar de dingen zich af spelen in de wereld. Verbonden worden gesloten, politieke spelletjes worden gespeeld en Ryner voelt zich totaal niet thuis in al dat gedoe. Liever doet hij de hele dag eigenlijk niets. Nu is dat een eigenschap die een personage niet zo heel bijster boeiend maakt, maar er speelt uiteraard meer. Ryner is gezegend/vervloekt met het hebben van zogenaamde Alpha Stigma ogen, iets wat hem zowel een geducht wapen als een gevaar maakt. Diverse malen balanceert hij dan ook op het randje, om iedere keer toch weer terug te keren naar zijn normale personage. Ryner is echter een unicum als het aankomt op de Alpha Stigma, maar dat heeft dan ook een reden die ik hier maar niet weggeef voor het geval je de serie (nog) niet hebt gezien.

Het grootste deel van de tijd wordt Ryner vergezeld door een blonde jongedame genaamd Ferris. Ferris heeft zo ook haar geheimen en haar broer lijkt een grote vinger in de pap te hebben. Leuk voor Ryner dat hij vergezeld wordt door Ferris, maar hun interactie beviel me eerlijk gezegd niet helemaal. Vooral in het begin is het wat tsundere karakter van Ferris best vervelend, maar in de loop van de serie zit hier mijn inziens wel wat verbetering in. Ferris gaat Ryner op een andere manier bekijken en dat maakt hun interactie gelukkig wat volwassener. Zo af en toe wapent ze zich met een leuke vorm van sarcasme en weet Ryner keer op keer neer te zetten als een perverseling, iets wat hij totaal niet is.

Ik ga niet ieder personage aanhalen nu, maar er zijn wel wat mensen aanwezig die wat mij betreft compleet weggelaten hadden mogen worden. Er zijn echter ook wat mensen aanwezig die juist wat meer aandacht hadden mogen krijgen. Redelijk veel personages krijgen maar weinig verhaal mee en dat geeft ze een wat vlak karakter mee. Hier had wel iets meer balans in mogen zitten.

De animatie is prima voor elkaar, al zit er wel een aflevering in die wellicht een wat meer dynamische manier van animatie had, maar eigenlijk een beetje uit de toon viel. Het deed me ergens denken aan een aflevering van Naruto Shippuuden die ook in één aflevering opeens een heel andere vorm van animatie had.

LOLHeroes is geen slechte serie, maar zolang er geen vervolg komt is het eigenlijk niet echt de moeite waard om te kijken door het lichtelijk frustrerende einde.

Fullmetal Alchemist Brotherhood is aan actievolle romantische kome… Wacht eens even, er klopt hier iets niet.

Klap eens in je handjes,
blij blij blij.
Of gebruik een alchemy-circle,
allebei!

Eduard en Alphonse Elric zijn twee jonge alchemisten op zoek naar een mogelijkheid om hun originele lichamen terug te krijgen. Een alchemie-experiment om hun overleden moeder weer onder de levenden te krijgen is in hun lagere schooltijd gruwelijk misgegaan, Ed verloor zijn linkerbeen en Al zijn hele lichaam. Dankzij kordaat optreden van Ed wist hij echter Al’s ziel in een harnas te transporteren, dit echter wel ten koste van zijn rechterarm. Ed is sindsdien in staat om de normale manier van een alchemie te omzeilen en zonder een ‘cirkel’ zaken te kunnen transformeren. Nou ja, zonder cirkel, hij voltooit de cirkel door in zijn handen te klappen waarbij zijn lichaam feitelijk verder alles in huis heeft om alchemie te kunnen uitvoeren. Om hun doel te bereiken zijn de twee op zoek naar een zogenaamde ‘Philosopher’s Stone’, een handig artefact wat het mogelijk moet maken de normale wetten der alchemie te omzeilen. Tijdens hun zoektocht stuiten ze echter op een aantal zaken die hun kijk op de wereld aardig verandert en mogelijk bijzonder grote gevolgen heeft voor het voortbestaan van de wereld. Een groep homunculi onder leiding van ene Father (die verdacht veel wegheeft van de vader van de gebroeders Elric) heeft hele andere plannen.

Ik hou de samenvatting expres even wat summier, er gebeurt uiteraard veel (en veel) meer. In onderstaand stuk is een beetje voorkennis wel vereist, aangezien ik wat namen noem en dergelijke.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood (hierna FMA BH) is geen (echte) remake of herinterpretatie van Fullmetal Alchemist maar een wat getrouwere depictie van de manga. Waar de eerste serie op een gegeven moment afweek van de manga volgt Brotherhood deze bijna geheel nauwkeurig. Er bestaat echter wel een overlap tussen deze serie en de eerste versie, bij Brotherhood is ervoor gekozen de overlap zo snel mogelijk er doorheen te jassen waardoor sommige gebeurtenissen wat aan impact verliezen (de dood van Hughes, het verhaal van Nina) ten opzichte van de eerste serie. Het is een opmerkelijke keuze maar aan de andere kant wel de juiste. Waar kijkers van de eerste serie het allemaal wat vlot vinden gaan is het voor nieuwe kijkers volgens mij prima te doen. Helaas is de balans tussen drama en humor soms een beetje zoek in het begin, er zit mij wat te veel meligheid in (die overigens ook wel in de manga zit).

Zodra het ‘nieuwe’ materiaal wordt bereikt gaat de knop echter net zo snel weer om en de achtbaanrit die volgt is voortreffelijk en met tijd en wijlen zelfs adembenemend. Laten we echter voorop stellen dat het idee van het hele verhaal als je er goed over nadenkt nergens op slaat (binnen de context van de serie). Hohenheim wist blijkbaar al jaren wat Father van plan was en zijn prachtige oplossing hiervoor was het verstoppen van Philosopher’s Stones, wachtende op hetgeen wat komen gaat. In plaats van actie ondernemen om te voorkomen dat het hele plan van Father ooit plaats zal vinden kiest hij dus deze route. Bugger no sense. Fijn idee dat iemand met zoveel macht (in de zin van alchemie) een dergelijk plan verzint met zoveel risico, want in zijn eentje was het verder allemaal nooit gelukt. Niet dat Father’s plan maar enige logica kent, maar hey, het is fantasy, dan kan dat.

Hohenheim’s uitvoering van zijn plan is natuurlijk een Crowning Moment of Awesome maar daar zijn er wel meer van in deze vierenzestig afleveringen tellende anime. Van Ed’s knokpartij met Selim tot Scar/Greed’s gevecht met King Bradley, van Major Armstrong’s gevecht met Sloth tot de aardbevingbestendigheid van Winry. Ok, die laatste was niet serieus maar FMA BH zit vol mooie momenten, heerlijke gevechten en dito dialogen in overvloed.

Valt er nog wat te klagen over deze serie? Ja. De manier waarop de homonculi aan hun eind komen is soms wat te cheesy, bijna allemaal krijgen een moment waarop ze hun menselijkheid (of zelfs iets van berouw) mogen tonen. Laat de bad guys gewoon bad guys blijven, die tragische momenten had ik ook wel zonder gekund. Eerdere bad guys blijken opeens de goede kant te kiezen en dat is ook ergens wat misselijkmakend. Is er een echt een goede reden dat Kimbley Father (Selim meer natuurlijk) gaat tegenwerken? Verder is het happy end een beetje… meh. Ik ben op zich voorstander van een afgerond verhaal maar de notie dat Winry en Ed kindjes gaan krijgen, Scar goede dingen gaat doen, ‘lil Selim opgroeit als een echt kind en Roy zijn zicht weer terug heeft had voor mij net niet gehoeven. Natuurlijk, het leven gaat verder maar voor mij hadden ze dit echt achterwege mogen laten. Sterker nog, wat is nu de prijs die sommigen hebben moeten betalen? Roy’s zicht wat weer terug keert is een cop-out, Scar had het eigenlijk niet mogen overleven en Winry [censuur]. Wellicht ronden ze het in de film die komen gaat nog fatsoenlijk af, waarbij Scar de ogen van Roy om zeep helpt terwijl Roy Scar’s hoofd eraf brandt en Winry [censuur].

De animatie in de serie is overigens redelijk goed, hier was duidelijk wat meer budget voorhanden dan een groot deel van het overige aanbod qua anime. De geheel niet onaardige beelden worden bovendien ondersteund door een eveneens geheel niet onaardige soundtrack. De combinatie van beiden wist zo af en toe heel goed de spanning over te brengen. Normaal meld ik eigenlijk alleen maar iets over een soundtrack wanneer die mij niet aanstaat maar in dit geval viel het me gewoon positief op.

Mijn oordeel: 4.5 out of 5 stars. Punt kwijt voor het verlies van wat impact door het vlotte begin en het veel te zoete eind.

Wat begon als een bijzonder amusante serie met lekkere off-beat humor eindigt helaas een beetje in een stuurloos zooitje. Vreemd genoeg komt het dit keer door het toevoegen van een poging tot een verhaal. In eerste instantie is alles lekker vrij, worden er leuke personages geïntroduceerd, is er leuke humor (soms schaamteloos seksistisch) maar zodra men toe probeert te komen aan een plot blijft er weinig meer over. Maar om nou te zeggen dat Ichiban Ushiro no Daimaou een ondoordringbaar plot heeft?

Nee, dat ook weer niet.

Akuto wordt al gauw door iedereen gewantrouwd en de vooroordelen die heersen worden door hem bijna keer op keer bevestigd, wat natuurlijk wel ergens te verwachten was. Maar dat geeft niets op zich, de mensen om hem heen maken het er wel leuker op. Zoals Junko, die niet helemaal weet wat ze nu met hem aanmoet en hem stiekem wel mag, ondanks dat ze weet dat ze tegen hem zal moeten vechten. Of Korone, een androïde meisje wat hem vergezelt en eigenlijk hem constant uitdaagt’ met niet helemaal koshere opmerkingen. De lichtelijk seksistische getinte opmerkingen van haar zijn in het begin eigenlijk bijzonder geslaagd maar gaandeweg verliest het zijn stoom en verdwijft Korone ook wat meer naar de achtergrond. Gelukkig is daar nog Keena Soga, een meisje wat een grote rol speelt in het verloop van het verhaal en bij wie de producers niet schromen haar naakt door het beeld te laten drentelen. Als deze anime ergens in uitblinkt is het dan ook wel naaktheid ten toon spreiden. Ik ben er niet vies van maar ze doen het hier vooral zonder reden, misschien bij Keena wat minder, maar Junko’s borsten verschijnen met regelmaat in beeld zonder echt goede reden. Aan de andere kant, moet er echt reden zijn om borsten te tonen? Vreemd genoeg laten ze het bij één dame bij wie je het zou verwachten juist achterwege.

Zodra het plot echter daadwerkelijk in gang wordt gezet zakt de serie in elkaar, de humor ebt weg en wordt vervangen door standaard geneuzel met magie, wat magische beesten en plannen in plannen in plannen. Spijtig, de setting was eigenlijk best aardig, magie in een wereld waar voorbeelden zijn van geavanceerde technologie, een pseudo-legende (inclusief zwaard die door een ‘geroepen’ held kan worden gebruikt), niets origineels verder eigenlijk, maar het werkte ergens wel. Het is niet ze goed hun best doen naar het eind toe trouwens, de greep één van de kwijlvriendjes van Akuto een soort van held te maken d.m.v. een power-suit was ergens goed gevonden maar het werkte gewoon simpelweg net niet. Het toonde eigenlijk meer aan dat deze anime een mengelmoes was van allerlei stijlen en dat maakte het geheel toch wat rommelig.

Een aardig tussendoortje, meer dan ook niet. 3.5 out of 5 stars

1. Dit is een mooie voor het etymologisch woordenboek.