Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

Souten Kouro volgt veelal het reilen en zeilen van het personage Cao Cao, die vastberaden is China te veranderen. Dit mondt veelal uit in oorlog voeren.

Juist. Qua samenvatting valt er eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Natuurlijk, ik zou wat aandacht kunnen geven aan de individuele verhaallijnen en hoe bepaalde personages hun ambities al dan niet waarmaken, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze anime dat eigenlijk niet echt waard. Met een 2.5 out of 5 stars komt het er eigenlijk nog redelijk van af. Er zijn simpelweg een redelijk groot aantal aspecten waar ik me best aan ergerde. Niet eens zozeer de wijze waarop sommige personages verschrikkelijk overdreven worden neergezet, gezien ik dat in Sengoku Basara bijvoorbeeld prima kan waarderen. Nee, het is meer de verschrikkelijke wijze waarop iedereen praat. Geen idee of de producers van de serie (of de manga) op deze manier trachten de serie authentiek historisch te laten overkomen, geen idee, maar erg gecharmeerd was ik er niet van. Het is een beetje lastig uitleggen wat ik precies bedoel, maar het komt neer op: “Ik, naam, ga dit en dat doen.” Waarop iemand dan reageert: “Ja, jij, naam, gaat dit doen.” Waarop iemand anders weer reageert met: “Nee, ik, naam, ga je tegenhouden.” Nu is dat niet heel erg storend als dit een paar keer voorkomt, maar blijkbaar moeten kijkers om de haverklap eraan herinnerd worden wie nou ook alweer wie is. Kami-samadank worden personages met enige regelmaat voorzien van een naambordje, om het nog wat duidelijker te maken.

Ik heb werkelijk niets tegen historische anime, maar ik vond Souten Kouro echt nergens op lijken. De manier waarop sommige verhalen waren opgebouwd was eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. Zoals de manier waarop sommige grote namen wel heel makkelijk hun loyaliteit voor de een overboord zetten om trouw te beloven aan een ander. Waarschijnlijk wordt dit in de serie wat meer overdreven weergegeven dan in het bronmateriaal, maar gezien de redelijk grote hoeveelheid namen die eigenlijk constant op het scherm worden gedropt wordt het er in ieder geval niet transparanter op. Sowieso is het een beetje gokken wie nu de ‘good guy’ en wie de ‘bad guy’ is. Cao Cao is dan wellicht de protagonist in het verhaal, maar hij heeft toch echt genoeg acties waarbij je hem als een antagonist zou kunnen neerzetten.

Het is ergens spijtig dat Madhouse deze serie heeft gedaan. Er zullen genoeg mensen zijn die hier anders over denken, maar ik zie hun animatiekwaliteiten toch liever wat beter benut dan dat ze tijd en geld steken in een serie als Souten Kouro. Niet dat het er allemaal zo spettend uit ziet trouwens, maar Madhouse heb ik toch wel redelijk hoog zitten.

Afijn, genoeg gezeken. De volgende serie waar ik mijn mening over zal spuien is dan wellicht ook historisch, maar van een hele andere orde en voorzien van wat meer lovende woorden van mijn kant.

Lucius is een succesvolle ontwerper van badhuizen gedurende het gezag van keizer Hadrianus in het Romeinse tijdperk. Inspiratie haalt hij uit merkwaardige en onvoorspelbare bezoeken aan het hedendaagse Japan.

Met een zestal afleveringen van een minuut of twaalf is Thermae Romae een korte doch amusante komedie. De humor zit ‘m niet alleen in het absurde uitgangspunt van een tijdrijzende Romein, maar ook zeer zeker in de manier waarop hij hiermee omgaat. Zo denkt hij in eerste instantie dat die vreemde mensen met hun platte gezicht slaven zijn, waarna hij zich beseft dat hij hun badcultuur er een is die hij graag wil gebruiken in zijn eigen ontwerpen. Denk hierbij niet alleen aan bijvoorbeeld een onsen, maar ook uitzicht op Mt. Fuji, een bidet en een televisie in de badkamer. Hij weet uiteraard niet wat een televisie is en denkt dat het een ingebouwd aquarium is.

Veel meer inhoud heeft de serie eigenlijk niet. Het toont een beetje het verschil tussen twee culturen die blijkbaar dol zijn op badderen en Lucius’ verbazingwekkende bezoeken aan Japan zijn onderwerp van oprechte bewondering zonder dat daarbij al te veel slapstick wordt gescoord door het overduidelijke cultuurverschil. Door het gebrek aan al te veel inhoud is deze anime niet alleen kort maar ook weinig verheffend.

De animatie is van een redelijk simplistisch geheel die 2D tot het uiterste is, waarbij personages blijkbaar elkaar aanspreken zonder elkaar aan te kijken. Niet een heel erg vernieuwend concept, we zagen het bijvoorbeeld ook in Double J, maar het werkt hier eigenlijk bijzonder goed. Uiteraard zou zoiets redelijk snel gaan vervelen, dus wat dat aangaat is het maar goed dat de complete serie niet veel langer duurt dan een uur.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat de serie me voor een Noitamina tegenviel, maar het was daarvoor toch net amusant genoeg om dat niet te doen. Al deed ik dat hier indirect natuurlijk wel. Afijn, een 3.5 out of 5 stars.

Om heel eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat ik van Ikoku Meiro no Croisée moet denken. Aan de ene kant is het een licht vermakelijk verhaal wat duidelijk probeert te maken dat wat in Japan gewoon is, in een ander land als ongebruikelijk of zelfs vreemd wordt gezien. Aan de andere kant gebeurt er feitelijk niets en verdient deze anime het predicaat ‘saai’.  Ik keek het niet met tegenzin, maar na afloop van de serie had ik niet bepaald de indruk dat er erg veel gebeurd was.

Voor een Europeaan zie ik weinig meerwaarde bij een serie als deze. Dat de Japanse cultuur verschilt van die van de Westerse wereld weet ik ook wel, daar kan ik zowat iedere andere anime wel voor bekijken. Ik kan hier dan natuurlijk ook niet voorbij gaan aan het punt dat deze anime niet voor Europeanen is gemaakt, maar voor Japanners. Uiteraard wordt er genoeg anime gemaakt waarbij er wordt gekeken naar een eventuele Westerse markt. Bij deze anime zie ik het echter niet. Half inhakend op het hele Europa vs. Japan idee: ik heb er op zich niet op zitten letten, maar volgens mij waren er genoeg voorbeelden waarbij mensen beleefdheidsvormen gebruikten die wij niet kennen^[1]. Op zich geen punt, maar het botst wel wat met wat de anime probeert uit te beelden: een samenleving die anders is dan de Japanse. Een serie als bijvoorbeeld Dantalian no Shoka is hier veel beter op ingericht, daar worden gewoon geen beleefdheidsvormen als san of kun gebruikt.

Hoewel er genoeg aanleiding voor was, wordt de cultuurshock van Yune gelukkig niet als aanleiding gebruikt voor tientallen flauwe grappen en misverstanden. Waar de serie met gemak een idioot slapstickverhaal had kunnen worden, wordt hier gekozen voor een ietwat meer volwassen aanpak. En dat valt te prijzen. Natuurlijk, er zijn wat lichtere momenten, maar het is niet het punt waarop de anime zichzelf probeert te verkopen. Het introduceert naast Yunes avonturen (uiteraard) nog wat andere personages. Deze dienen vooral ter illustratie om Yunes Stranger in a Strange Land verhaal te benadrukken, maar er wordt ook een blik geworpen op het isolement van een aristocratische jongedame wiens koers in het leven al is uitgestippeld voordat ze überhaupt de haven heeft verlaten. Dit terwijl Claude haar wellicht wel aanstaat. Als bijna complete tegenpool wordt tevens een stelend arm jochie getoond, maar deze heeft qua verhaal verder niet gek veel in te brengen.

Deze anime kan ik niet als goed of slecht ervaren, maar uiteindelijk biedt het maar weinig meer dan een poging tot het creëren van verhaal over ‘botsende’ culturen. Kortom, een 3 out of 5 stars.

1. Honorifics dus.

Ja en nee.

Ja, omdat deze een redelijk aardig concept weet te brengen in de vorm van een scholiere die op het verkeerde moment op de verkeerde plek is en dankzij een dame die eeuwen aan frustratie met zich meesleept terug in de tijd reist om iets recht te zetten.

Nee, omdat de serie oninteressante personages heeft en dit koppelt aan een wereld waarin historische personages allemaal vrouwelijk zijn. Niets tegen vrouwen natuurlijk, verre van zelfs, maar als liefhebber van het spel Sengoku Basara: Samurai Heroes wil ik uiteraard niet mijn helden met borsten zien.

Alle flauwekul even terzijde schuivend, want het interesseert me uiteraard geen biet of Oda Nobunaga nou een vervaarlijke man is of een vrouw met een redelijk imposante voorgevel, het idee om historische gebeurtenissen te verdraaien op een wijze dat sommige van die gebeurtenissen niet plaatsvinden in een wereld waarin ook nog eens alle mannen zijn vervangen door vrouwen is simpelweg compleet onzinnig. Uiteraard ga ik anime niet zozeer beoordelen op logica, maar het wordt al redelijk vlot duidelijk dat het een alternatief universum betreft. De consequenties van alles wat er gebeurt zijn dan ook gewoon nihil.  Maar voordat ik nu meer namen ga noemen en conclusies trek even terug naar het begin.

Yoshino Hide is een scholiere die vooral opvalt omdat ze een verschrikkelijke airhead is. Na een voorval met een tijdreizende lerares, die de naam van haar familie wil ‘herstellen’, bevindt ze zich in de Sengoku periode en neemt haar intrek bij de befaamde Oda Nobunaga. Oda maakt Yoshino (die ze Hideyoshi noemt) een van haar vazallen en betrekt haar in haar zoektocht naar een harnas wat haar in staat moet stellen om Japan te verenigen onder één vlag. Er zijn echter kapers op de kust en tevens ligt historie op de loer.

Met historie wat op de loer ligt bedoel ik dus feitelijk al vastligt wat er met wie gebeurt. Yoshino haalt dit diverse malen aan met behulp van haar geschiedenisboek, maar de serie omzeilt dit alles zo’n beetje. Het is toch maar een alternatief universum, dus het maakt toch niet uit wat er wel of niet gebeurt. In een wereld met alleen maar vrouwen, waar voortplanting blijkbaar geen issue is, doet weinig er echt toe. Ik zal trouwens gemakshalve maar gewoon aannemen dat een deel van het vrouwenvolk futanari is, maar bij dit soort futiliteiten hoef je eigenlijk niet echt stil te staan, toch?

Hoewel de basis van het verhaal nog ergens de schijn wekt dat het een serieuze aangelegenheid is, op het eind loopt het, ik wil bijna zeggen uiteraard, gewoon goed af. Iedereen is weer heel lief tegen elkaar en de fans van de niet onaantrekkelijke character designs kunnen hier wellicht bij juichen. Ik persoonlijk vraag me echter maar een ding af: wat was nu precies het punt van het verhaal eigenlijk? Niets, maar dan ook niets doet er toe. De serie begon met Yoshino die terecht komt op een plek waar net een aanval plaats vindt of heeft plaats gevonden, maar zondigt zich daarna aan een veel te cutesy aanpak van zowat alles. En cutesy in deze setting werkt voor mij niet echt.

Deze anime geeft me het idee dat een serie gebaseerd op een pachinko-kast c.q. – franchise weinig materiaal levert voor een goed verhaal en het vooral moet hebben van een visueel aspect. Het zal wel in het aard van het spel liggen vermoed ik zo. Deze serie krijgt van mij in ieder geval maar een 2.5 out of 5 stars.

Het begint met een groepje jongeren die na wat crimineel gedrag in een cel terecht komt met Rokurouta Sakuragi. Dit is overigens niet echt een gevangenis, maar meer een heropvoedingskamp voor jongeren. Dat alles er uit ziet alsof het een gevangenis is doet er niet zo toe blijkbaar, dreigementen dat je in de gevangenis terecht kan komen is in de serie afschrikwekkend genoeg. Om maar aan te tonen dat het groepje jongeren serious business is besluiten ze hun kersverse celgenoot een portie klappen te geven. Spijtig genoeg voor hen is meneer een maatje te groot voor ze. Hij is echter de slechtste niet en deelt een sigaretje met ze. De jongens zijn hier zo onder de indruk van dat Sakuragi hun grote voorbeeld wordt. Dit is meteen wat mij betreft het meest irritante deel van Rainbow, het vreselijke gedweep hing me behoorlijk de keel uit op een gegeven moment.

Sakuragi kent wat vijanden binnen de muren van het heropvoedingskamp en zijn fans zetten dan ook alles op alles om hem veilig buiten te krijgen. Diverse regels (en wetten) worden er overtreden, maar het doel heiligt de middelen. Op zich is hier wat voor te zeggen natuurlijk, Sakuragi zou het niet hebben overleefd, maar toekomstperspectieven worden er natuurlijk niet beter op wanneer je de regels blijft overtreden. Achteraf gezien was het allemaal toch weinig nuttig, hij legt alsnog het loodje en de fanclub moet zichzelf weer zien te redden. Deze ommekeer luidt wat mij betreft echter ook het betere deel van de anime in.

Het tweede deel richt zich op hoe de jongens een leven proberen op te bouwen en vooral hun vriendschap. Want welke pad ze ook bewandelen, gemakkelijk gaat het nooit en de hulp van het vriendenclubje is bijna iedere keer nodig om niet al te ver af te dwalen. De één kiest ervoor zijn geld en toekomst in te zetten op een prostituee, een ander denkt een carrière te beginnen bij de maffia en weer een ander wil boksen. De verhalen zijn gevarieerd en redelijk vermakelijk. Natuurlijk komt de naam van Sakuragi diverse malen bovendrijven, maar het gaf me een wat minder misselijkmakend gevoel dan de idolatrie uit het eerste deel.

Waar de serie niet helemaal in slaagt is de staat van de Japanse samenleving in die periode goed tot uitdrukking te laten komen. Natuurlijk, we zien wat armoede, wat yakuza, de wat bevreemdende relatie tussen de aanwezige Amerikaanse soldaten en hun gedrag ten opzichte van Japanners, maar de schaal van de serie is simpelweg te klein om er echt wat mee te doen. Eigenlijk wel jammer, ik had hier graag wat meer van gezien. Uiteraard zal een anime bijna nooit een neutraal beeld hierover neerzetten, maar toch had ik een poging hiertoe willen zien. Ok, Hiroshima komt even ter sprake, en hoe de fall-out mogelijk gevolgen heeft voor één der vrienden, maar heel erg veel wordt hier niet mee gedaan. Je kunt het de serie natuurlijk niet kwalijk nemen, deze heeft nou eenmaal een andere focus. Wellicht dat Barefoot Gen hier wat meer invulling geeft.

Ik zit een beetje te wikken en te wegen hoe ik de serie moet beoordelen. Aan de kant is er de in mijn ogen knap irritante eerste helft, maar de tweede helft maakt veel goed. Ik ken ze, trouwens, die dit precies andersom hebben, maar smaken verschillen nu eenmaal. Ik ga voor 3.5 out of 5 stars, dit mede door de niet onaardige animatie die Madhouse weer eens tevoorschijn weet te toveren.

Ik tikte in mijn APW! van Otome Youkai Zakuro: ‘De personages deden me weinig en de cutesy aanpak van het geheel beklijft me evenmin.’. Ik ben blij dat ik dit seizoen series wat langer dan kans gaf en niet, zoals zo vaak, na één aflevering de stekker er uit trok wat het kijken ervan betreft. Anders had ik deze toch wel bijzonder vermakelijke serie waarschijnlijk geen eerlijke kans gegeven. De personages deden me, na de dertien afleveringen van de serie, toch echt wel wat en de cutesy aanpak was ook al redelijk vlot verdwenen (al bleven de dames natuurlijk wel cute). Het duurde wel even voordat de serie de juiste toon bij mij wist te raken, maar toen dat eenmaal het geval was bleek ik er elke week weer naar uit te kijken.

De personages zijn dan wellicht redelijk dertien uit een dozijn, wanneer gaandeweg hun achtergronden wat meer naar voren komen beginnen ze pas echt te leven. De meeste aandacht is er uiteraard voor Zakuro (zie de titel van de serie), maar ook de overige leden van de cast komen redelijk uitgebreid aan bod. De serie begint een beetje als een soort van allegorie van iets wat duidelijk naar racisme ruikt. Youkai worden door de gewone mens met een scheef gezicht bekeken en om heel eerlijk te zijn was de serie wat dat betreft niet zo heel erg boeiend. Wanneer echter de ware aard van het verhaal duidelijk wordt gaat het echt de goede kant op.

Zakuro blijkt niet zomaar een half-youkai te zijn, haar ‘krachten’ zijn een gewild item en het is dat uitgangspunt waarop het verhaal verder borduurt. Een spook uit haar verleden heeft plannen met haar en… Hmm. Nu wilde ik iets tikken waarmee ik het eind van de serie zou weggeven en dat zou ergens zonde zijn voor de lezers die de serie nog willen kijken. Laten we het erop houden dat het favoriete onderwerp van Japanners hier weer kwam bovendrijven. Wat dat is zou een spoiler zijn.

Enfin. De eerste helft van de serie is een beetje opbouwend, er gebeuren wat dingen die duidelijk nog geen plaats hebben wat naar het eind toe prima in de puzzel gaat passen. Er zit een licht romantisch sausje overheen die kennelijk nodig was om aan te tonen dat half-youkai geen monsters zijn. Het bouwt wel een leuke chemie tussen de personages, maar waarom dit op meerdere fronten moest gebeuren is mij eerlijk gezegd een beetje een raadsel, één stel was genoeg geweest.

De gevechten die er in zitten zijn amusant, maar gezang in combinatie met een takje met bloesem dat een mes/zwaard blijkt te zijn komt nou ook weer niet zo heel erg dreigend over eigenlijk. De serie draait echter niet bepaald om de gevechten dus dat is iets wat ik makkelijk door de vingers kan zien.

Een 4 out of 5 stars.

Om heel eerlijk te zijn is de basis van dit verhaal eigenlijk niet zo heel bijster bijzonder of boeiend, maar de uitwerking ervan wel. Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zullen zijn die het niet zo hebben op de kleurrijke en wellicht wat simplistische animatie, maar ik vond het de serie een unieke sfeer meegeven. Daardoor stijgt Katanagatari wat dat aangaat boven de redelijke generieke massa uit. De combinatie van de vooral simplistische character designs met het niet onaardige kleurgebruik geeft de producers een kans de cast wat ‘kleur’ mee te geven. Sommige personages zien er wellicht wat te onrealistisch uit (met ogen die egaal zijn bijvoorbeeld), maar dat deerde me geenszins. De personages worden sowieso op een unieke wijze neergezet, dan maakt de animatie verder ook niets meer uit. Een personage wat zinnen omgekeerd uitspreekt als voorbeeld.

De twee hoofdpersonages worden ook goed neergezet. De lichtelijk naïeve Shichika tegenover de slimme maar eenvoudig door Shichika te bespelen Togame levert boeiende televisie op. De chemie tussen de twee is ook redelijk aanstekelijk, dat wat Togame in de laatste aflevering tegen hem zegt komt dan ook als een lichtelijk verrassing. Hierin speelt het linkeroog van Togame een rol in en het zijn dit soort dingen die de serie mij doen bekoren.

De afleveringen zijn redelijk zwaar qua dialogen, niet zozeer inhoudelijk, maar meer de hoeveelheid ervan. Voor een serie waarin twee mensen op zoek naar een twaalftal zwaarden en die vaak bij een begenadigd zwaardvechter mag zien te verkrijgen heeft de serie maar weinig gevechten eigenlijk. De twaalf afleveringen duren zo’n vijftig minuten per stuk en dat kun je ook maar moeilijk vullen met alleen maar geknok natuurlijk. Nou ja, het kan wel, dan snij je de afleveringen door de midden en noem je het Basilisk, bijvoorbeeld. Zelfs het eind-gevecht lijkt in een zucht en een vloek over te zijn.

De manier waarop de strateeg Togame en haar partner Shichika, een levend zwaard die niet met zwaarden overweg kan, de zwaarden weet te bemachtigen is redelijk inventief. Hierbij valt vooral te denken aan de manier waarop Togame een tegenstandster weet af te leiden met het hardop praten over shogi. Er zit zelfs een gevecht bij die we nooit te zien krijgen, we krijgen er alleen over te horen. Wat voor nut het heeft om dit niet te laten zien terwijl de serie toch echt ging over het verzamelen van de zwaarden is echter een pluspunt in dit geval. Het zet een later gevecht op, misschien wel de lastigste die Shichika heeft gehad in de serie.

Over de laatste aflevering zit ik wat in dubio, aan de ene kant verklaart het veel over wat er tot op dat moment is getoond, aan de andere kant is het einde niet helemaal bevredigend. Zonder daarover al te veel in details te treden, het was op zich een beetje een anticlimax. Maar ook weer niet. Het eind-gevecht van Shichika tegen de twaalf zwaarden is een aardige reminder voor wat er allemaal te zien is geweest en het laat een Shichika zien die we nog niet kenden. Maar wat daarna gebeurt is wat… merkwaardig, vooral gezien de aanleiding van het eind-gevecht.

De twaalf zwaarden waren ook aardig gevonden, vooral als je de openbaringen in de laatste aflevering erbij betrekt. Het is een beetje misleidend de zwaarden zwaarden te noemen trouwens, gezien de verschijningsvormen ervan. Maar dat maakt het eigenlijk net een stukje leuker.

Een 4.5 out of 5 stars

Sengoku Basara ni gaat verder waar Sengoku Basara ophield. Dit keer een paar andere spelers, nieuwe verbonden, nieuwe vijanden, maar toch was er eigenlijk niets nieuws onder de horizon. Deze op een populair spel gebaseerde anime doet goed zijn best een verhaal neer te zetten, maar het doet er eigenlijk niet zo toe. Om alles goed bij te houden is pen en papier overigens niet overbodig. Een schema op bij te houden wie wie is, wie tegen wie vecht, wie uit welke regio komt, etc. etc., was op zich best welkom geweest. Maar wederom: het doet er eigenlijk niet zo toe. Sengoku Basara kent een aantal hoofdpersonages en alles wat daar een beetje omheen hangt is vooral cannon fodder. Wellicht helpt het als je het spel hebt gespeeld, maar ook zonder die voorkennis is Sengoku Basara ni het kijken waard.

Production I.G. maakt er visueel weer een aantrekkelijk geheel van en vooral de gevechten zien er wederom prima uit. Gelukkig maar, want vechten is toch wel zo’n beetje waar de anime om draait. Compleet over de top, onzinnige superkrachten (bij de hoofdpersonages), een varend/rijdend fort met een mega-kanon. Voor een ietwat historisch verantwoorde weergave van de geschiedenis van Japan hoef je hier echt niet te zijn. Het lijkt me wat onzinnig om te stellen dat Date Masamune over de gaven beschikte die hij in deze serie heeft bijvoorbeeld.

Uiteraard ook dit seizoen weer veel onderling respect bij vijanden. Iets wat in de toekomst ook nog wel zo zal zijn, zie Legend of the Galactic Heroes. Een serie die wel meer overeenkomsten kent trouwens, want idealen zijn ook hier een belangrijke drijfveer voor de personages.

Idealen als: ‘I will rule all of Japan!’ dan vooral.’

Al met al een plezierige anime, nooit een hoogvlieger maar ook nergens vervelend. Het spel lijkt me op zich ook wel amusant om een keer te spelen trouwens, wellicht dat die PS3 er dan toch nog een keer komt. Een 3.5 out of 5 stars.

Senkou no Night Raid kent een disclaimer die vertelt dat de serie niet tracht de geschiedenis te herschrijven en dat het puur fictie is. Verbazingwekkend niet? Je zou bijna denken dat de super powers echt waren. Maar enfin, waar ze vooral op doelen is dat de serie daadwerkelijk gebeurtenissen vertoont en hier een draai aan geeft. Ik gaf bij mijn APW! van deze serie al aan dat er toentertijd wat dingen zijn gebeurd die nogal gevoelig liggen, wellicht bij Japanners maar ook zeker bij de buren. Nu ben ik niet zo heel erg bekend met alles wat zich daar precies heeft afgespeeld maar WOII en de periode daarvoor is nog zeker niet vergeten daar. Geschiedenis tijdens mijn middelbare schooltijd sloeg in ieder geval een aantal zaken pertinent over waarvan dit er één was (de Nederlandse bezetting van Indonesië was ook een mooi voorbeeld). Het ging bij deze anime blijkbaar zo ver dat aflevering zeven niet op televisie werd uitgezonden. Deze alternatieve kijk op het zogenaamde Manchurian Incident lag tè gevoelig schijnbaar. Op zich valt te prijzen dat een anime deze periode behandelt want heel erg trots op de acties van toen zullen de Japanners ongetwijfeld niet zijn.

Niet dat Senkou no Night Raid hierdoor een prijzenswaardige serie is. Voor een anime die maar één seizoen duurde is het eigenlijk betreurenswaardig hoe weinig er daadwerkelijk gebeurt. Een aflevering filler was er zelfs te bespeuren waarbij onze met superkrachten uitgeruste vrienden jacht maken op een… kat. Ook pogingen wat meer humor in te serie te krijgen door toevoeging van een jongedame en haar etenswaren (zagen we dat ook al niet in Canaan?) werkte niet echt. Het verhaal was eigenlijk net wat te serieus voor een dergelijke vrolijke noot.

De personages in de serie waren tevens een beetje te twee-dimensionaal. Ondanks wat achtergronden (en spoken uit het verleden) bleven het een beetje saaie types. Oké, de spoken uit het verleden bleken toch wel een redelijk groot deel uit te maken van het uiteindelijke plot maar iets van een reflecterende dialoog ontbrak in deze serie vooral. Anime vind ik op zijn sterkst wanneer een serie de tijd neemt een personage iets van karakter meegeeft maar deze serie kiest voor een wat actievollere aanpak. Iets wat toch niet helemaal werkt in mijn opinie, onzelfzuchtige opofferingen van personages lijken compleet verloren te gaan doordat je de personages eigenlijk toch niet kent. Nu is een serie die maar een kwartaal duurt uiteraard niet het ideale vehikel om personages neer te zetten maar ze hadden wat mij betreft toch wel iets beter hun best mogen doen.

Ik kan dan echter wel weer waardering opbrengen op de manier waarop de uiteindelijke rode draad zijn uitwerking heeft. Er wordt gedreigd met een allesvernietigend wapen en gepoogd met deze dreiging bepaalde gebeurtenissen te voorkomen. Nu is het uiteraard vergezocht om het hele Manchurië-verhaal te linken aan een profetie van de atoombom die de Verenigde Staten uiteindelijk op Japan zal droppen maar op zich vond ik het wel prijzenswaardig dat dit het geval is. Dit komt overigens mede doordat ik dat in de verste verte niet zich aankomen maar dat kan meer aan mij liggen dan dat het daadwerkelijk een verrassende twist was, gezien the bleeding obviousness of it all. Alle hints waren gewoon aanwezig. Wellicht dat de matigheid van de serie me niet echt stimuleerde er erg diep over na te denken, zou zo maar kunnen.

Al met al vond ik Senkou no Night Raid een aardige poging die uiteindelijk helaas nogal matig was, er had wellicht wat meer in gezeten 3 out of 5 stars.

1. De persoon in kwestie kan ver kijken.