Kodaka Hasegawa wordt door velen gezien als een delinquent dankzij zijn blonde haren. Hij heeft dan ook redelijk veel moeite om vrienden te maken. Op een dag treft hij echter klasgenote Yozora Mikazuki die in gesprek is met een imaginair persoon. Op een of andere manier leidt dit tot de oprichting van een club voor sociaal niet heel erg sterk aangelegde mensen die graag vrienden willen maken. Maar Kodaka en Yozora hebben een verleden, al is Kodaka dit zich niet bewust.

Boku wa Tomodachi ga Sukunai is zo’n beetje het schoolvoorbeeld van een serie die lijkt te zijn gemaakt voor otaku’s. Uiteraard geldt dit voor het grootste deel van het anime-aanbod, maar deze serie doet wel erg goed zijn best dit te maximaliseren. Stoort dit? Welnee, deze anime is wat mij betreft vermakelijk genoeg om te verbloemen dat het eigenlijk niet zo heel origineel is. Betekent dat dan dat ik de anime goed vind? Deels.

Een aantal van de personages zijn bijvoorbeeld niet echt heel erg interessant. Een “loli” non bijvoorbeeld. Of Kodaka’s zusje met haar vampiertoneelstukjes. Niet dat ik me aan die twee ergerde, maar heel erg toegevoegde waarde vond ik ze niet hebben. Als ik echter een personage moest aanwijzen waar ik me wel aan ergerde was dat, helaas, Yozora. Niet heel erg sociaal aangelegd zijn is niet iets wat mij onbekend voorkomt, daar ik zelden spontaan een gesprek zal gaan aanknopen met een mij volledig onbekende, maar Yozora is simpelweg een bitch. Een jaloerse bitch nog wel. Haar bitcherige gedrag leek zich vooral te beperken tot één slachtoffer, de rondborstige Sena “Niku” Kashiwazaki. Kodaka en Sena bouwen iets op wat lijkt op een vriendschap (zij het een wat ongemakkelijke), en dat is voor Yozora aanleiding om Sena af te katten. Niet op een wijze die wijst op een intellectueel overwicht, nee, ze vertoonde eigenlijk gewoon gemeen gedrag. Natuurlijk, het zijn maar fictieve personages, maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vind om er naar te kijken. Maar wellicht ben ik gewoon een Sena-fan.

De serie is aan de oppervlakte een aaneenschakeling van losse verhalen waarin de personages iets van sociale interactie uitproberen, waarbij je kan denken aan het bezoeken van een zwembad, het strand, en ook het spelen van computerspellen. Hierin zit aardig wat humor, maar het spelen van computerspelletjes waarbij de personages “in” het spel zitten heb ik al eens eerder gezien. En ook vermakelijker. Maar je zult me niet horen klagen hier, het was, wederom, vermakelijk genoeg.

Onder de oppervlakte is er de voorgeschiedenis tussen Yozora en Kodaka. Als kleine kinderen gingen ze al met elkaar om, maar blijkbaar is Kodaka dat helemaal vergeten. In de laatste aflevering is de “onthulling” en dat lijkt in eerste instantie tot een aardig einde te leiden. Helaas weet Yozora dat met haar nukken weer prima om zeep te helpen en stak ik bijna mijn middelvinger naar mijn scherm op.
Haganai, zoals de serie ook wel wordt genoemd, heeft wat mij betreft net iets teveel beperkende factoren om goed uit de verf te komen. Het was dan wel redelijk amusant, maar meer ook niet. Een 3.5 out of 5 stars.

Zo is het ook met voorverpakte lunchpakketten. Zodra een winkeleigenaar c.q. –bediende een voorverpakt lunchpakket afprijst voor de helft van de prijs breekt er een ware veldslag uit in de diverse supermarkten in Japan. En dan doel ik niet op omaatjes die voordringen met hun winkelkarretjes, nee, ik doel echt op knokpartijen. Knokpartijen waar zelfs Kimbo Slice nog een zware dobber aan zou hebben. Satou You ondervindt dit aan den lijve wanneer hij nietsvermoedend midden in zo’n knokpartij terecht komt. Hij delft uiteraard het onderspit, maar blijkbaar heeft hij talent genoeg om door een aantal anderen ‘opgeleid’ te worden tot een ware vechtmachine die om de beste voorverpakte lunchpakketten kan strijden. Maar of het genoeg is om de grote namen en samenwerkende partijen het hoofd te kunnen bieden, is nog maar de vraag.

Ben-to biedt in mijn opinie een redelijk amusant concept. Uiteraard is het van begin tot eind onzin, maar ik was redelijk verrast door de toch wel redelijk serieuze aanpak van het verhaal. Het is wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met een grap die door iemand met een serieus gezicht verteld wordt. De gevechten in deze anime zijn echter verre van een grap; er zonder kleerscheuren vanaf komen vergt aardig wat vergevorderde vechtkunsten. Maar het verhaal erachter is en blijft een grap. Na twaalf afleveringen van deze op zich weinig kolderieke onzin is het dan ook wel weer leuk geweest. Ik prijs de producers dat ze het geheel niet hebben laten ontsporen, maar ik vroeg me wel af waarom het allemaal zo serieus moest. Uiteraard zitten er wel momenten in die pogen het redelijk donkere karakter van de serie wat te verlichten, maar geef toe: knokpartijen om aanbiedingen, waar gaat het over? Ik wil bijna tikken dat het allemaal wat ongeloofwaardig is, maar het is en blijft fictie natuurlijk en in de realiteit loopt het ook wel eens uit de hand.

Als ik zo bovenstaand stukje teruglees, zie ik dat het tweeledige er vanaf druipt en dat weerspiegelt dan ook precies mijn mening over de serie. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars voor de uitwerking van het geheel, maar ik blijf erbij (en herhaal het nog maar even): het is onzin.

De personages zijn half wat de serie maken. Satou You is bijvoorbeeld op zich een aardig personage. Zijn lichtelijk perverse karakter wordt op een door mij gewaardeerde wijze gecompenseerd door hem niet eens neer te zetten als een ruggengraatloze shounen-held, maar door hem gewoon terug te laten knokken. De geloofwaardigheid van een ietwat tenger gebouwde jongeman die doorgewinterde prijsvechters verslaat is weer een heel ander punt echter, maar ik heb het woord onzin nu wel vaak genoeg genoemd, geloof ik.

De vrouwelijke personages komen in verschillende vormen en maten. Sen “Ice Witch” Yarizui, een quirky tiener die befaamd is om haar vechtkwaliteiten. Ayama Shaga, een rondborstige meganekko en familielid van Satou die haar mannetje wel weet te staan. Kyou en Kyou Sawagi, een tweeling met dezelfde naam, doch anders geschreven. Er is voor elk wat wils, maar er wordt ook in deze serie aardig gegrepen in de bak met archetypes. Deert dat? Nee, niet echt. Wellicht komt het omdat de setting zo onzinnig is, maar ik stoorde me er in dit geval niet aan voor de verandering.

Ben-to was al met al een redelijk vermakelijk stukje onzin. Nergens hoogstaand, nergens strontvervelend. Kortom, een leuk tussendoortje.

Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

Shingo Uryuu is een scholier die met zijn neus in de boter valt. Zijn school fuseert met een meisjesschool en de jongeman is speciaal geselecteerd om als soort proef zijn schooltijd te vervolgen op die school. En wat er is er in overvloed op meisjesscholen? Juist, meisjes. Hoewel niet iedereen staat te springen van blijdschap bij de aanwezigheid van jongens of Shingo in het bijzonder, weet hij met zijn zachtaardige karakter de meest nukkige dames om te krijgen. Maar voor wie zal Shingo uiteindelijk kiezen?

Mashiro-iro Symphony: The Color of Lovers is een van de meest saaie haremseries die ik tot op heden heb gezien. De serie poogt romantiek aan een lichtelijk hartverwarmende toon te koppelen en slaagt daar dan wellicht deels in, de wijze waarop het gebeurt is niet aan mij besteed. Het begint bij de dames. Ik zal geen negatief oordeel vellen over het punt dat de dames praktisch stuk voor stuk gebaseerd op overbekende archetypes zijn, daar wen je als kijker wel aan na het kijken van tig series. Maar neem nu bijvoorbeeld Angelina Nanatsu Sewell, een jongedame die gekleed als een ‘maid’ haar schooltijd doorbrengt. Ik kan me wel indenken wat de bedenkers van de visual novel waarop deze serie is gebaseerd hiermee in gedachte hadden, maar om heel eerlijk te zijn is het gewoon een onzinnig concept. Ze wacht op haar ‘meester’. Niemand die haar vertelt dat ze wellicht haar tijd iets beter kan besteden, maar dat hoef je dan natuurlijk ook niet te verwachten van een dergelijke serie. Sowieso toont ze nou niet echt de verstandelijke capaciteiten dit überhaupt te begrijpen, mocht iemand het wel te hebben gezegd.

Maar goed, deze anime draait deels om een dik rond dier met katachtige trekjes waarvan ik nog steeds niet weet wat het is. Dus om nou te verwachten dat de serie iets meer dan een oppervlakkig verhaal te bieden heeft is misschien wat te veel gevraagd.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee. Wellicht zou je aan de hand van bovenstaande rant verwachten dat ik me dood heb zitten ergeren bij deze serie, maar zo erg is het allemaal nog net niet. Het is meer dat de serie simpelweg te weinig te bieden heeft om mij te kunnen bekoren. Ik geef eerlijkheidshalve gewoon toe dat ik de serie waarschijnlijk veel beter zou hebben gewaardeerd als er wat meer ecchi in had gezeten. Niet dat de serie er dan automatisch beter op wordt, maar een onderbroekje of tiet of wat zou wonderen hebben gedaan in deze serie. Tenminste, het zou de saaiheid van het verhaal wellicht wat draaglijker hebben gemaakt.

Mashiro-iro is me eigenlijk simpelweg wat te zoet en licht. Dat een op een Visual Novel c.q. Dating Sim gebaseerde anime zonder ecchi elementen me wel kan boeien bewees True Tears wel, maar vergeleken met deze serie heeft True Tears wel wat meer emotionele inhoud. De emoties in Mashiro-iro draaien veelal om dat katachtige ding (met de naam Pannya, een samenvoeging van Panda en Nyanko) en het onvermijdelijke afscheid wat daarvan genomen moet worden. Ja, echt, in plaats van menselijke emoties en drama draait het hier om een f&*$ing bol haar. Voordat iemand nu denkt dat ik een harteloze klootzak ben: Ik weet hoe het is om noodgedwongen afscheid te nemen van een dier en hoe dat verre van leuk is, maar ik kan een beest als Pannya niet heel erg serieus nemen. Zelfs niet als katalysator voor een romance.

Wat ik overigens wel kon waarderen is dat de moeder van Airi Sena, een jongedame die het absoluut niet zag zitten dat er jongens op ‘haar’ school zouden rondlopen, in haar rol als rector van de meisjesschool, de fusie mede gebruikte om haar dochter kloten mee te geven. Letterlijk en figuurlijk. Niet dat het er uiteindelijk echt iets toe doet, want Shingo maakt zowaar een keuze. En Airi is niet de gelukkige. Nee, de gelukkige is een jongedame wiens route ik het liefst zou skippen als ik de Visual Novel zou spelen. Erg uitnodigend om de Visual Novel überhaupt te spelen is het na het kijken van deze anime overigens niet echt, wat me toch wel genoeg vertelt over de serie. Een 3 out of 5 stars past prima, een middenmoot.

Rito Yuuki is een prototype scholier, die al een tijdje warme gevoelens koestert voor klasgenote Haruna Sairenji. Hij heeft echter nogal moeite met het verzamelen van genoeg moed om haar te vertellen dat hij haar leuk vindt. Het wordt er sowieso niet makkelijker op wanneer hij plots verloofd blijkt te zijn met een buitenaardse prinses, die vanuit het niets naakt voor hem verschijnt. Hoe gaat hij om met deze plotseling verschenen jongedame en hoe brengt hij Haruna aan het verstand dat hij haar leuk vindt?

Ik noem gewoon even wat elementen uit To LOVE-Ru die zonder toelichting feitelijk al vertellen wat je kan verwachten van deze anime: High School, Ecchi, een ‘vriendin’ die uit het niets verschijnt, een hoofdpersonage die met regelmaat zonder eigen toedoen in situaties terecht komt waarbij hij als een viezerik wordt bestempeld, een jongedame die afwijzend reageert op het hoofdpersonage maar hem eigenlijk leuk vindt. Tel deze elementen bij elkaar op en je hebt een redelijke bak clichés. Tel daarbij op dat de serie feitelijk bestaat uit een aantal losstaande verhaaltjes zonder al te veel samenhang en eigenlijk heb je dan een anime die me niet zou mogen bekoren.

Dat is deels ook het geval. Het gros van de humor heb je waarschijnlijk al in andere series kunnen zien en dat levert toch wel een aantal afleveringen op die redelijk doorbijten zijn. Leuk voor de liefhebbers van ecchi – welke ik ik overigens wel ben – maar voor de gemiddelde animeliefhebber valt er bitter weinig te halen. Maar zoals ik al zei, ben ik een ecchi liefhebber, dus wanneer de poging tot het maken van lunch door Lala, de bijzonder prettig geproportioneerde buitenaardse prinses, volledig uit de klauwen loopt en dames door grote monsters met tentakels worden gegrepen kijk ik daar niet met tegenzin naar. Ik heb dan wel het gevoel dat ik naar iets wat niet zo heel erg amusant is, zit te kijken, maar ik ben viezerik genoeg om daar doorheen te prikken en de ecchi beelden te waarderen.

Het zijn met enige regelmaat de acties van Lala waar de serie op probeert te leunen. Mevrouw heeft een keur aan zelfontworpen gadgets, waarvan het effect niet bepaald de gewenste uitkomst heeft. Met name de ‘transporter’ kent wat probleempjes; deze kan niet overweg met kleding. Je kunt zelf wel raden tot wat voor situaties leidt. Met Lala zelf wordt ook genoeg gedaan. Uiteraard is haar kijk op veel dingen in bepaald opzicht niet vergelijkbaar met die van de normale mensen, maar de producers geven vooral de voorkeur aan de manier waarop ze zonder gêne naakt kan rond paraderen.

De anime heeft voor het mannelijke hoofdpersonage Rito ook genoeg scènes in het arsenaal. Niet alleen zijn onfortuinlijke avonturen, die meestal eindigen in een draai om zijn oren van een jongedame die hij weer eens per ongeluk in een wat ongelukkige pose treft, krijgen aandacht, hij heeft ook een aardig dilemma om mee te leven. Hij vindt klasgenote Haruna bijzonder leuk (en zij hem), maar hij komt er nooit aan toe om zijn gevoelens aan haar te uiten. Is het niet dat hij onderbroken wordt, dan is het wel omdat hij te nerveus is om het te doen. Maar dan is er natuurlijk nog altijd Lala, die vastberaden is met hem te trouwen en Haruna weet dit. De situatie wordt er sowieso niet makkelijker op, wanneer blijkt dat het verbreken van de verloving waarschijnlijk het einde van de aarde zal betekenen. Bovendien vindt hij Lala ook weer niet oninteressant. Niet interessant genoeg om zich te vergrijpen aan haar, ondanks dat ze met regelmaat naakt is in zijn bijzijn. Ergens is dat onbegrijpelijk, hij is natuurlijk nog altijd een puber, maar hij ‘houdt’ nu eenmaal van Haruna.

Voordat ik nu ieder personage ga belichten: het draait dan wellicht een beetje om de driehoeksverhouding tussen Rito, Haruna en Lala, er zijn meer dames in het spel. Zo is er Ren, tevens buitenaards, met de rare eigenschap in een jongeman te veranderen als ze niest (en andersom.) Er is Yami, een buitenaardse ‘loli’, die uit is op het leven van Rito. Er is Yui, een jongedame die probeert te zorgen dat mensen op school zich gedragen en Rito beticht van alles en nog wat maar hem ondertussen stiekem wel leuk vindt. Kortom, genoeg voor een harem.

To LOVE-Ru vond ik bij tijd en wijle bijzonder vermakelijk, maar ik ben me ook bewust dat het eigenlijk niet zo’n hele goede anime was, met bovendien teveel clichés om boven de massa uit te stijgen. Toch maar een 3.5 out of 5 stars geven.

Na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen is het tijd voor meer gevechten, meer gescheurde kledingstukken, meer dames, etc. In tegenstelling tot het eerste seizoen staat Sonsaku Hakufu wat minder centraal en draait het ‘plot’ rond een zogenaamd verboden artefact en de veranderingen in het mannelijke personage Moutoko Sousou. Uiteraard culmineert dit alles in een grote vechtpartij, waarbij uiteraard Sonsaku het heft in handen neemt.

Dit tweede seizoen biedt feitelijk hetzelfde als het eerste seizoen: een verhaal vol knokpartijen waarbij de dames hun kleding op voor hun onhandige plekken zien scheuren, waarbij het mannelijke publiek getrakteerd wordt op niet onaardige vrouwelijke rondingen. Iets van een verhaal zit er uiteraard wel in, maar om heel eerlijk te zijn, kijk ik Ikkitousen nou niet echt voor het verhaal. Sowieso ben ik niet heel erg bekend met het verhaal van Romance of the Three Kingdoms, waar Ikkitousen inspiratie uit put, dus ik me niet uitlaten over eventuele vernuftige manieren waarop dat verhaal in deze anime wordt verweven. De vraag is echter of dat er daadwerkelijk ook maar iets toe zou doen. Ik kan me niet echt aan de indruk onttrekken dat zelfs wanneer je de bron kent Ikkitousen niet echt veel te bieden heeft.

Waarom ik het dan toch nog ‘beloon’ met een 3.5 out of 5 stars is eigenlijk vrij simpel: Ikkitousen kijkt heel makkelijk weg. Het is zo’n typische serie waarbij je niet hoeft na te denken en het visuele aspect de hoofdrol kan laten spelen. Ik geef ook heel eerlijk toe dat ik niet vies ben van vrouwelijk naakt in anime, dus ik kom bij Ikkitousen prima aan mijn trekken. Deze anime is wat ik een guilty pleasure zou noemen; ik weet dat het niet goed is, maar ik kijk er met meer plezier naar dan ik eigenlijk zou willen. Als een serie als deze geen vrouwelijk naakt had en hetzelfde verhaal (zonder de falende kledij) zou vertellen met louter jongemannen in de hoofdrollen zou ik het waarschijnlijk van begin tot eind afbranden. Oppervlakkig? Wellicht, maar ik kijk anime vooral voor mijn plezier.

Er zijn natuurlijk wel wat aspecten waar ik zo mijn kanttekeningen bij wil plaatsen. Zo wordt er een nieuw personage geïntroduceerd wat nog redelijk aan de jonge kant is. Nu komt deze Shokatsuryou Koumei er in de reguliere serie nog redelijk ongeschonden van af, de DVD specials doen er niet zo heel moeilijk over om haar uit de kleren te krijgen. Niet dat ik er een probleem mee heb, maar van mij hoeft het niet zo. Liever kijk ik naar Kan’u Unchou, bijvoorbeeld. Maar zelfs een Kan’u Unchou kan niet verbloemen dat de serie wel een bijzonder dun plot heeft. Deed het eerste seizoen ergens nog een poging het verhaal een onverwachte wending te geven, dit tweede seizoen is zo recht toe recht aan als het maar kan. Artefact geeft macht; Sousou heeft zijn macht niet onder controle; Sonsaku hervindt juist de controle over haar macht; vechten; het eind.

Dragon Destiny blinkt niet uit qua animatie, goed gechoreografeerde gevechten of een plot wat zelfs maar iets als lagen kent, nee, dit is wat mij betreft gewoon pure eye candy. Niet iedereen zal fan zijn van de character designs of de wijze waarop de ecchi elementen door je strot worden gedrukt, maar ik ben viezerik genoeg om hier zonder al te veel tegenzin tijd aan te besteden. Op naar het derde seizoen dus; van mij hoeft Ikkitousen nog niet te eindigen in ieder geval.

In deze anime draait het om Natsuru Senou, een jongeman die op een ongelukkige dag plotsklaps in een meisje transformeert en over superkrachten beschikt: een Kämpfer. Een knuffelbeest – een variant met uithangende ingewanden – vertelt hem dat hij tegen andere dames met superkrachten moet vechten. Zijn transformatie is echter niet permanent en hij loopt ook nog eens van het ene in het andere probleem van het ene probleem in het andere probleem.

Waarbij zijn problemen vooral draaien rond zijn geslachtsveranderingen. Zo is het meisje waar hij een oogje op heeft, de rondborstige Kaede Sakura, meer gecharmeerd van Natsuru’s vrouwelijke versie dan zijn mannelijke versie. Andere dames schenken hem aandacht in zijn zowel zijn vrouwelijke als mannelijke versie. Hoewel de eerste aflevering licht deed vermoeden dat de onderlinge gevechten tussen Kämpfers en het mysterie daarachter een belangrijke rol zouden gaan spelen in de serie, ligt de waarheid toch iets anders. Er zijn gevechten genoeg, maar erg serieus lijkt het niet echt te worden, behoudens dan wellicht de laatste paar afleveringen. De serie lijkt meer geïnteresseerd in het bespelen van Natsuru’s geslachtswisselingen. Geeft niets trouwens, er zit een humoristische en tevens licht ecchi toontje aan wat me wel beviel.

Er was echter een klein probleempje, Natsuru was nou niet echt bepaald een goed voorbeeld van een vermakelijk personage. Als jongen is hij een beetje een prototype ruggengraatloos scholiertje en als meisje wordt het er eigenlijk niet beter op. Waarom hij/zij dan wel weer een redelijk goed gevulde harem achter zich aankrijgt is me een raadsel, al is dit feitelijk wel standaard in haremseries natuurlijk. Gelukkig valt er nog genoeg plezier uit de dames om hem heen te halen, al is hier wel een grote graai uit de bak met standaard types genomen. Hoe meer haremseries ik kijk, hoe herkenbaarder de personages worden en dat is niet noodzakelijkerwijs een positieve ontwikkeling. Maar goed, daarmee valt verder prima te leven, dus een serie er op afbranden zal ik niet zo snel doen, of ze moeten het wel heel bont maken.

Er had wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen zijn voor het hele hebben en houden omtrent de Kämpfers en de onthullingen die op het eind van de serie werden gedaan rond dit ‘mysterie’ waren eigenlijk niet heel erg enerverend. Eerder redelijk knullig. Maar goed, dat anime over het algemeen met moeite ergens een bevredigend eind aan weet te breien, ben ik me ook al langer bewust. Wat dat betreft zou ik de eerste en laatste afleveringen moeten vergeten, daar deze amper de kwaliteit van een serie goed weerspiegelen. Mijn initiële mening, na één aflevering dus, was achteraf gezien in ieder geval niet terecht. Ik heb er meer plezier aan beleefd dan ik eerste vermoedde. Een 3.5 out of 5 stars.

Taito is een scholier die droomt van een dame die hem zou hebben ‘vergiftigd’. Hoewel de meeste dromen bedrog zijn, in dit geval is dat zeer zeker niet zo. Hij komt hier op een nogal vreemde manier achter wanneer hij iets meemaakt waardoor hij eigenlijk dood had moeten zijn, maar merkwaardig genoeg nog in leven is. Nou ja, nog, eigenlijk is het wederom. Saitohimea, de dame uit zijn dromen, is een vampier en dankzij haar ‘vergif’ is hij nu onsterfelijk. Aangezien dat maar een saai concept is wordt hier echter een limiet aangesteld van x keren per y tijd. Taito en Saitohimea komen weer samen, maar er zijn behoorlijk wat kapers op de kust.

Itsuten is een serie die wellicht valt te typeren als: een aardig concept in een bijzonder knullig jasje. Het idee is geheel niet onaardig zelfs, daar schort het hem absoluut niet aan, maar de halfbakken fanservice en de bijzonder matige uitwerking van het verhaal zeker wel. Neem nou die halfbakken fanservice bijvoorbeeld. Zoals ik al meerdere malen heb getikt heb ik absoluut geen bezwaar tegen fanservice, maar de manier waarop de fanservice in dit verhaal wordt geweven ben ik wel lichtelijk op tegen. Hoewel het redelijk duistere verhaal in deze anime wellicht half tot een komedie wordt omgebogen, snap ik niet helemaal waarom de pantsu van (bij voorkeur van de producers) het personage Mirai met enige regelmaat in beeld moest komen. Wellicht een poging om te verbloemen dat er eigenlijk een gebrek aan een goed verhaal was, ik weet het niet, maar voor mij had het in ieder geval niet gehoeven.

En een gebrek aan een goed verhaal was er naar mijn mening toch zeker. Dit was echter wel mede te wijten aan een in mijn ogen niet zo heel erg interessante cast. Taito doet weinig anders dan peinzen over zijn gebrek aan ‘spierballen’ om Saitohimea te kunnen helpen en Saitohimea, met haar opmerkelijke haar, doet op haar beurt weinig anders dan zich afvragen of Taito haar wel leuk vindt. Dat is nou niet echt een heel erg aantrekkelijk uitgangspunt in mijn visie. Er valt voor het gedrag van Taito wel wat te zeggen, bovendien is hij niet – zoals je met regelmaat in anime ziet – een verschrikkelijk watje. Maar Saitohimea vond ik eigenlijk regelrecht vervelend. Het moment dat de wat vrolijker aangelegde Izumi Aomi op het toneel verschijnt bracht dat pijnlijk aan het licht. Een personage als haar brengt wat meer leven in de brouwerij. Maar zelfs de eigenlijk redelijk irritante Mirai Andou, vooral aanwezig voor pantsu en om Gekkou Kurenai te irriteren, is in vergelijking met Saitohimea eigenlijk een verademing.

Waar het verhaal nou precies over ging is me grotendeels een raadsel. Uiteraard kun je in globale lijnen wel iets van een samenhang extraheren uit de afleveringen, maar heel erg rechtlijnig was het allemaal niet zo. Het kan ook gewoon zo zijn dat de serie me dusdanig niet kon bezighouden dat ik niet heel erg heb zitten opletten op het verhaal. Toch was er met het verhaal genoeg te doen, lijkt me. Diverse groeperingen, een profetie, diverse geheime agenda’s, het had op zich lagen genoeg. Maar het lag me allemaal niet zo. Hoe ze hier trouwens een OVA van willen gaan maken die een cross-over moet zijn met Legend of the Legendary Heroes is me tevens een raadsel, maar we zullen zien.

Itsuten geef ik uiteindelijk een 3 out of 5 stars. Er waren wel wat lichtpuntjes, maar over het algemeen vond ik het maar een grote bak los zand zonder al te veel cohesie. Spijtig wel, ik had er ergens meer van verwacht.

In een notendop gaat Baka to Test to Shokanjuu over een aantal scholieren op een school die ingedeeld worden in klas F dankzij hun niet echt bijster goede studieresultaten. Het lokaal waar klas F haar lessen moet volgen is van een bijzonder povere kwaliteit. Er is echter een systeem op de school aanwezig waarbij proxy battles (waarbij de sterkte van de ‘summons’ bepaald wordt door het behaalde cijfer op een bepaald vak) kunnen uitmaken of je het klaslokaal van een betere klas mag overnemen.

Ik ga er in de onderstaande tekst van uit dat de lezers in ieder geval het eerste seizoen hebben gezien, zodat ik niet ieder personage hoef te introduceren.

In dit vervolg op Baka to Test to Shoukanjuu gebeurt er feitelijk niets wat we in het eerste seizoen ook niet zagen. Himeji en Minami vinden Akihisa leuk. Akihisa doet en zegt domme dingen. Himeji en Minami worden boos op Akihisa. Kouta maakt voyeuristische foto’s. Shouko domineert Yuuji. Etc. etc. etc. Het is veelal een herhaling van stappen, er wordt amper iets nieuws toegevoegd. Natuurlijk, de serie is in de basis nog steeds bijzonder vermakelijk, maar een serie mag zich best wat meer ontwikkelen. Zaken die in het eerste seizoen ergens nog fris en fruitig aanvoelen komen nu over als “been there, done that”. Er wordt wel iets minder tijd besteed aan proxy battles en wat meer tijd aan de inter-persoonlijke relaties tussen de personages, maar daarmee is ook alle verandering wel zo ongeveer samengevat.

Deze anime is echter zeker nog wel de moeite waard om te kijken. De humor blijft vermakelijk en zo af en toe wordt er afgeweken van de eigen standaard, zoals bijvoorbeeld een Minami-gecentreerde aflevering waarin ze voor het eerst met Akihisa krijgt te maken na haar verhuizing vanuit Duitsland. Toch is ten aanzien van de humor ook sprake van herhaling. Ik wil niet zeggen dat de humor compleet over de kop moet worden gegooid, maar hoe rekbaar is Akihisa’s bijna kinderlijke naïviteit? Hoe lang kun je nog doorgaan met Shouko’s aanpak van Yuuji? Hoe lang blijven grappen over het geslacht van Hideyoshi grappig? De grens is nog niet bereikt, toch had ietwat meer afwisseling geen kwaad kunnen doen.

Zoals ik hierboven ergens al tikte was er wel ontwikkeling op gebied van de onderliggende verstandhoudingen. Wat dat betreft hebben we bepaalde personages dit seizoen wel iets meer achtergrond zien krijgen, dit uiteraard allemaal verkleed in een bak humor. Een eventueel vervolg van de serie mag wat mij betreft wel verder bouwen op de ingezette ontwikkelingen en dan hoop ik op een lichte verschuiving naar een wat minder gimmicky aanpak van de humor. Yuuji lijkt Shouko wat meer te accepteren, Akihisa lijkt zich wat meer bewust van de vrouwelijke aandacht en Himeji lijkt zich te beseffen dat Akihisa wel eens aan haar voorbij kon gaan. Er is in ieder geval nog genoeg ruimte hierin om meer verhalen te brouwen, dus kom maar op. Dit seizoen moet het doen met een 3.5 out of 5 stars.

In de Natsume Yuujinchou franchise draait het om een boek vol namen welke Takashi Natsume van zijn grootmoeder ‘erfde’. Deze namen behoren toe aan youkai, welke door grootmoeder Reiko waren opgeëist wanneer ze deze versloeg in een gevecht. Takashi wordt dan ook met regelmaat lastig gevallen door diverse youkai met het al dan niet vriendelijk verzoek hun naam terug te geven. Takashi heeft gelukkig een beschermengel in de vorm van een veel te dikke kat, die eigenlijk een redelijk imposante youkai is. Zijn avonturen en vooral het feit dat hij youkai überhaupt kan zien, hebben Takashi echter in een redelijk sociaal isolement gedrukt, maar daar lijkt langzaam aan verandering in te komen.

Dat laatste deel van bovenstaande laatste zin heeft vooral betrekking op het derde seizoen. Waren er in het tweede seizoen al ontwikkelingen waarbij Takashi wat meer sociaal contact kreeg met mensen, dit seizoen komt Takashi langzaam tot de ontdekking dat hij wellicht zoiets als vrienden heeft. Waar hij in het verleden opliep tegen een muur van onbegrip en met grote regelmaat geridiculiseerd werd, zijn er nu daadwerkelijk personen die naar hem luisteren en begrip hebben voor hetgeen wat hij moet doorstaan. Sterker nog, er zijn voorbeelden dat ze zelfs geïnteresseerd in de wereld die Takashi ziet. Takashis lot heeft echter ook invloed op de anderen en Takashi heeft nog steeds problemen de verantwoordelijkheid hiervoor met anderen te delen. Geleidelijk krijgt hij echter door dat ze hem willen helpen. En heel geleidelijk leert hij accepteren dat anderen dat willen.

De anime is duidelijk een stuk volwassener aan het worden. Dat geldt niet alleen voor de manier waarop de interactie tussen Takashi en zijn kompanen zich ontwikkelt, maar ook zeker voor de verhalen zelf. Het eerste seizoen was nog redelijk licht, de youkai en de daarbij komende moeilijkheden voor Takashi zijn in dit seizoen redelijk aan de duistere kant. Hierbij wordt nimmer een punt bereikt waarbij het te duister wordt; de serie weet hier prima een balans in te bewaren.

De basis van de serie wordt niet vergeten, maar er lijkt op zich wat minder aandacht te zijn voor het boek en de voormalige eigenaren van de namen die er in vermeld staan. Op zich een logische ontwikkeling natuurlijk, er wordt op deze manier voorkomen dat het boek al te snel leeg raakt. Er is echter wel voldoende aandacht voor de manier waarop Takashi tegen youkai aan kijkt. Het zijn niet alleen mensen met wie hij wat vriendschappelijke relaties heeft, ook youkai kan hij tot zijn vriendenkring rekenen. Hoewel dit uiteraard niet helemaal zuiver kan zijn, daar youkai een ietwat andere agenda er op nahouden dan mensen, maar hulp voor Takashi kan nu gewoon van twee kanten komen.

Dit derde seizoen vond ik veruit de beste van de drie tot nu toe. Nog steeds redelijk kalmerend, maar de wat volwassener toon doet de serie bijzonder goed. Het aangekondigde vierde seizoen zal ik dan ook met plezier gaan bekijken. Dit seizoen krijgt in een ieder geval een 4 out of 5 stars van me.