Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

Shingo Uryuu is een scholier die met zijn neus in de boter valt. Zijn school fuseert met een meisjesschool en de jongeman is speciaal geselecteerd om als soort proef zijn schooltijd te vervolgen op die school. En wat er is er in overvloed op meisjesscholen? Juist, meisjes. Hoewel niet iedereen staat te springen van blijdschap bij de aanwezigheid van jongens of Shingo in het bijzonder, weet hij met zijn zachtaardige karakter de meest nukkige dames om te krijgen. Maar voor wie zal Shingo uiteindelijk kiezen?

Mashiro-iro Symphony: The Color of Lovers is een van de meest saaie haremseries die ik tot op heden heb gezien. De serie poogt romantiek aan een lichtelijk hartverwarmende toon te koppelen en slaagt daar dan wellicht deels in, de wijze waarop het gebeurt is niet aan mij besteed. Het begint bij de dames. Ik zal geen negatief oordeel vellen over het punt dat de dames praktisch stuk voor stuk gebaseerd op overbekende archetypes zijn, daar wen je als kijker wel aan na het kijken van tig series. Maar neem nu bijvoorbeeld Angelina Nanatsu Sewell, een jongedame die gekleed als een ‘maid’ haar schooltijd doorbrengt. Ik kan me wel indenken wat de bedenkers van de visual novel waarop deze serie is gebaseerd hiermee in gedachte hadden, maar om heel eerlijk te zijn is het gewoon een onzinnig concept. Ze wacht op haar ‘meester’. Niemand die haar vertelt dat ze wellicht haar tijd iets beter kan besteden, maar dat hoef je dan natuurlijk ook niet te verwachten van een dergelijke serie. Sowieso toont ze nou niet echt de verstandelijke capaciteiten dit überhaupt te begrijpen, mocht iemand het wel te hebben gezegd.

Maar goed, deze anime draait deels om een dik rond dier met katachtige trekjes waarvan ik nog steeds niet weet wat het is. Dus om nou te verwachten dat de serie iets meer dan een oppervlakkig verhaal te bieden heeft is misschien wat te veel gevraagd.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Welnee. Wellicht zou je aan de hand van bovenstaande rant verwachten dat ik me dood heb zitten ergeren bij deze serie, maar zo erg is het allemaal nog net niet. Het is meer dat de serie simpelweg te weinig te bieden heeft om mij te kunnen bekoren. Ik geef eerlijkheidshalve gewoon toe dat ik de serie waarschijnlijk veel beter zou hebben gewaardeerd als er wat meer ecchi in had gezeten. Niet dat de serie er dan automatisch beter op wordt, maar een onderbroekje of tiet of wat zou wonderen hebben gedaan in deze serie. Tenminste, het zou de saaiheid van het verhaal wellicht wat draaglijker hebben gemaakt.

Mashiro-iro is me eigenlijk simpelweg wat te zoet en licht. Dat een op een Visual Novel c.q. Dating Sim gebaseerde anime zonder ecchi elementen me wel kan boeien bewees True Tears wel, maar vergeleken met deze serie heeft True Tears wel wat meer emotionele inhoud. De emoties in Mashiro-iro draaien veelal om dat katachtige ding (met de naam Pannya, een samenvoeging van Panda en Nyanko) en het onvermijdelijke afscheid wat daarvan genomen moet worden. Ja, echt, in plaats van menselijke emoties en drama draait het hier om een f&*$ing bol haar. Voordat iemand nu denkt dat ik een harteloze klootzak ben: Ik weet hoe het is om noodgedwongen afscheid te nemen van een dier en hoe dat verre van leuk is, maar ik kan een beest als Pannya niet heel erg serieus nemen. Zelfs niet als katalysator voor een romance.

Wat ik overigens wel kon waarderen is dat de moeder van Airi Sena, een jongedame die het absoluut niet zag zitten dat er jongens op ‘haar’ school zouden rondlopen, in haar rol als rector van de meisjesschool, de fusie mede gebruikte om haar dochter kloten mee te geven. Letterlijk en figuurlijk. Niet dat het er uiteindelijk echt iets toe doet, want Shingo maakt zowaar een keuze. En Airi is niet de gelukkige. Nee, de gelukkige is een jongedame wiens route ik het liefst zou skippen als ik de Visual Novel zou spelen. Erg uitnodigend om de Visual Novel überhaupt te spelen is het na het kijken van deze anime overigens niet echt, wat me toch wel genoeg vertelt over de serie. Een 3 out of 5 stars past prima, een middenmoot.

Rito Yuuki is een prototype scholier, die al een tijdje warme gevoelens koestert voor klasgenote Haruna Sairenji. Hij heeft echter nogal moeite met het verzamelen van genoeg moed om haar te vertellen dat hij haar leuk vindt. Het wordt er sowieso niet makkelijker op wanneer hij plots verloofd blijkt te zijn met een buitenaardse prinses, die vanuit het niets naakt voor hem verschijnt. Hoe gaat hij om met deze plotseling verschenen jongedame en hoe brengt hij Haruna aan het verstand dat hij haar leuk vindt?

Ik noem gewoon even wat elementen uit To LOVE-Ru die zonder toelichting feitelijk al vertellen wat je kan verwachten van deze anime: High School, Ecchi, een ‘vriendin’ die uit het niets verschijnt, een hoofdpersonage die met regelmaat zonder eigen toedoen in situaties terecht komt waarbij hij als een viezerik wordt bestempeld, een jongedame die afwijzend reageert op het hoofdpersonage maar hem eigenlijk leuk vindt. Tel deze elementen bij elkaar op en je hebt een redelijke bak clichés. Tel daarbij op dat de serie feitelijk bestaat uit een aantal losstaande verhaaltjes zonder al te veel samenhang en eigenlijk heb je dan een anime die me niet zou mogen bekoren.

Dat is deels ook het geval. Het gros van de humor heb je waarschijnlijk al in andere series kunnen zien en dat levert toch wel een aantal afleveringen op die redelijk doorbijten zijn. Leuk voor de liefhebbers van ecchi – welke ik ik overigens wel ben – maar voor de gemiddelde animeliefhebber valt er bitter weinig te halen. Maar zoals ik al zei, ben ik een ecchi liefhebber, dus wanneer de poging tot het maken van lunch door Lala, de bijzonder prettig geproportioneerde buitenaardse prinses, volledig uit de klauwen loopt en dames door grote monsters met tentakels worden gegrepen kijk ik daar niet met tegenzin naar. Ik heb dan wel het gevoel dat ik naar iets wat niet zo heel erg amusant is, zit te kijken, maar ik ben viezerik genoeg om daar doorheen te prikken en de ecchi beelden te waarderen.

Het zijn met enige regelmaat de acties van Lala waar de serie op probeert te leunen. Mevrouw heeft een keur aan zelfontworpen gadgets, waarvan het effect niet bepaald de gewenste uitkomst heeft. Met name de ‘transporter’ kent wat probleempjes; deze kan niet overweg met kleding. Je kunt zelf wel raden tot wat voor situaties leidt. Met Lala zelf wordt ook genoeg gedaan. Uiteraard is haar kijk op veel dingen in bepaald opzicht niet vergelijkbaar met die van de normale mensen, maar de producers geven vooral de voorkeur aan de manier waarop ze zonder gêne naakt kan rond paraderen.

De anime heeft voor het mannelijke hoofdpersonage Rito ook genoeg scènes in het arsenaal. Niet alleen zijn onfortuinlijke avonturen, die meestal eindigen in een draai om zijn oren van een jongedame die hij weer eens per ongeluk in een wat ongelukkige pose treft, krijgen aandacht, hij heeft ook een aardig dilemma om mee te leven. Hij vindt klasgenote Haruna bijzonder leuk (en zij hem), maar hij komt er nooit aan toe om zijn gevoelens aan haar te uiten. Is het niet dat hij onderbroken wordt, dan is het wel omdat hij te nerveus is om het te doen. Maar dan is er natuurlijk nog altijd Lala, die vastberaden is met hem te trouwen en Haruna weet dit. De situatie wordt er sowieso niet makkelijker op, wanneer blijkt dat het verbreken van de verloving waarschijnlijk het einde van de aarde zal betekenen. Bovendien vindt hij Lala ook weer niet oninteressant. Niet interessant genoeg om zich te vergrijpen aan haar, ondanks dat ze met regelmaat naakt is in zijn bijzijn. Ergens is dat onbegrijpelijk, hij is natuurlijk nog altijd een puber, maar hij ‘houdt’ nu eenmaal van Haruna.

Voordat ik nu ieder personage ga belichten: het draait dan wellicht een beetje om de driehoeksverhouding tussen Rito, Haruna en Lala, er zijn meer dames in het spel. Zo is er Ren, tevens buitenaards, met de rare eigenschap in een jongeman te veranderen als ze niest (en andersom.) Er is Yami, een buitenaardse ‘loli’, die uit is op het leven van Rito. Er is Yui, een jongedame die probeert te zorgen dat mensen op school zich gedragen en Rito beticht van alles en nog wat maar hem ondertussen stiekem wel leuk vindt. Kortom, genoeg voor een harem.

To LOVE-Ru vond ik bij tijd en wijle bijzonder vermakelijk, maar ik ben me ook bewust dat het eigenlijk niet zo’n hele goede anime was, met bovendien teveel clichés om boven de massa uit te stijgen. Toch maar een 3.5 out of 5 stars geven.

In deze anime draait het om Natsuru Senou, een jongeman die op een ongelukkige dag plotsklaps in een meisje transformeert en over superkrachten beschikt: een Kämpfer. Een knuffelbeest – een variant met uithangende ingewanden – vertelt hem dat hij tegen andere dames met superkrachten moet vechten. Zijn transformatie is echter niet permanent en hij loopt ook nog eens van het ene in het andere probleem van het ene probleem in het andere probleem.

Waarbij zijn problemen vooral draaien rond zijn geslachtsveranderingen. Zo is het meisje waar hij een oogje op heeft, de rondborstige Kaede Sakura, meer gecharmeerd van Natsuru’s vrouwelijke versie dan zijn mannelijke versie. Andere dames schenken hem aandacht in zijn zowel zijn vrouwelijke als mannelijke versie. Hoewel de eerste aflevering licht deed vermoeden dat de onderlinge gevechten tussen Kämpfers en het mysterie daarachter een belangrijke rol zouden gaan spelen in de serie, ligt de waarheid toch iets anders. Er zijn gevechten genoeg, maar erg serieus lijkt het niet echt te worden, behoudens dan wellicht de laatste paar afleveringen. De serie lijkt meer geïnteresseerd in het bespelen van Natsuru’s geslachtswisselingen. Geeft niets trouwens, er zit een humoristische en tevens licht ecchi toontje aan wat me wel beviel.

Er was echter een klein probleempje, Natsuru was nou niet echt bepaald een goed voorbeeld van een vermakelijk personage. Als jongen is hij een beetje een prototype ruggengraatloos scholiertje en als meisje wordt het er eigenlijk niet beter op. Waarom hij/zij dan wel weer een redelijk goed gevulde harem achter zich aankrijgt is me een raadsel, al is dit feitelijk wel standaard in haremseries natuurlijk. Gelukkig valt er nog genoeg plezier uit de dames om hem heen te halen, al is hier wel een grote graai uit de bak met standaard types genomen. Hoe meer haremseries ik kijk, hoe herkenbaarder de personages worden en dat is niet noodzakelijkerwijs een positieve ontwikkeling. Maar goed, daarmee valt verder prima te leven, dus een serie er op afbranden zal ik niet zo snel doen, of ze moeten het wel heel bont maken.

Er had wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen zijn voor het hele hebben en houden omtrent de Kämpfers en de onthullingen die op het eind van de serie werden gedaan rond dit ‘mysterie’ waren eigenlijk niet heel erg enerverend. Eerder redelijk knullig. Maar goed, dat anime over het algemeen met moeite ergens een bevredigend eind aan weet te breien, ben ik me ook al langer bewust. Wat dat betreft zou ik de eerste en laatste afleveringen moeten vergeten, daar deze amper de kwaliteit van een serie goed weerspiegelen. Mijn initiële mening, na één aflevering dus, was achteraf gezien in ieder geval niet terecht. Ik heb er meer plezier aan beleefd dan ik eerste vermoedde. Een 3.5 out of 5 stars.

Kinjirou Sakamachi heeft een vreemd probleem:  wanneer hij in aanraking komt met iemand van het vrouwelijke geslacht krijgt hij een bloedneus. Bijzonder lastig, gezien zijn zusje dol is op hem stevig aanpakken alsof ze een worstelaar is. Op een doodgewone schooldag ontdekt hij het geheim van de persoonlijke en op school bijzonder geliefde butler van Kanade Suzutsuki. Deze Subaru Konoe blijkt geen jongen te zijn, zoals iedereen denkt, maar een meisje. Dankzij bijzonder kordaat optreden van Kanade onstaat er een patstelling waarbij Kinjirou Subarus geheim zal bewaren en op haar beurt gaat Subaru Kinjirou helpen om van zijn afwijking af te komen. Maar Subaru ontwikkelt wat gevoelens voor Kinjirou. Als dat maar goed komt.

Een high school romantic comedy is niet bepaald het meest unieke concept en deze in eerste instantie als een mengeling tussen MM! en Maria Holic aanvoelende serie lijkt eigenlijk maar weinig te bieden te hebben. Ondergetekende was echter redelijk gecharmeerd van de humor in de serie en van bepaalde personages en Subaru in het bijzonder. Mayo Chiki! biedt uiteraard een hoop flauwekul en grappen die voortkomen uit de gevoelens die Subaru heeft voor Kinjirou en zijn nogal vreemde afwijking. Maar flauwekul en grappen gebaseerd op een gimmick hoeven niet per definitie flauw te zijn. Sowieso zijn er wel meer dingen die zorgen voor een glimlach of meer. Zo werd er ook humor geput uit het feit dat het zusje van Kinjirou Subaru leuk vindt en stiekem vermoedens heeft dat Subaru en Kinjirou wat BL neigingen hebben. Of zusjes worsteltechnieken. Of…

Maar de meeste aandacht gaat toch wel uit naar de interactie tussen Subaru en Kinjirou. Uiteraard is fysiek contact zowat uitgesloten, maar Subaru doet haar best momenten te vinden om het toch te proberen. Er wordt bijvoorbeeld ook een semi-serieus subplot geïntroduceerd waarbij Subaru haar toekomst als butler van Kanade in rook ziet opgaan na een licht ongeval van laatstgenoemde. Dit wordt wel weer recht gebreid, maar uiteindelijk dient het meer als doel om de twee wat nader tot elkaar te brengen en zelfs Subaru haar gevoelens min of meer te laten uitspreken. De gehele wapenstilstand uit de eerste aflevering tussen Subaru en Kinjirou is overigens gebaseerd op het feit dat ze als meisje feitelijk geen butler kan zijn. Wanneer het haar lukt om ongemerkt als jongen door haar schooltijd heen te komen mag ze aanblijven als butler. Hierbij komt wel weer een paar keer wat anime-logica kijken. Zo heeft Subaru toch wel een redelijk handjevol qua boezem, en ik denk niet dat je die in het echte leven goed zou kunnen verbergen met kleding en zwachtels. Maar goed, ik heb dan ook geen ervaring met het verbergen van borsten.

Over borsten gesproken; deze anime heeft zo af en toe een licht ecchi tintje en ik vermoed dat de blu-rays en dvd’s in dat opzicht wat meer zullen tonen, maar over de hele breedte gezien is het zeker geen serie met een overdaad aan blote lichaamsdelen. Niet dat ik ook maar een enkel probleem heb met naaktheid, maar het is geen vereiste natuurlijk. Mayo Chiki! weet me zo ook wel te bekoren. Een 3.5 out of 5 stars.

Takuto Akutagawa is een genie als het aankomt op het schrijven van porno. Hij is zelfs zo geniaal dat hij een opleiding volgt aan een school speciaal voor genieën. Niet iedereen daar is zo gecharmeerd van het genre, maar Takuto kon nog wel eens een heel belangrijke rol gaan spelen bij een onderlinge competitie tussen een drietal klassen.

R-15 is een anime die vooral gericht lijkt te zijn op het verkopen van dvd’s en blu-rays, er is zo bijzonder veel gecensureerd dat het niet enkel storend is, maar ook afleidt van datgene wat er gebeurt. Ik ben persoonlijk op zich wel benieuwd naar de ongecensureerde versie, ik vraag me namelijk of er eigenlijk überhaupt wel wat te zien valt^[1]. Je mag me gerust een smeerlap noemen nu (want de lijdende onderwerpen zijn nog altijd scholieren), maar ik denk tevens dat een serie over een jongeman die over porno schrijft beter tot zijn recht komt als zijn denkbeelden ongecensureerd in beeld zijn in plaats van de ‘beams of light’ oplossing die hier is gekozen. De vraag is echter of ik R-15 überhaupt compleet zou willen herkijken en ik vermoed toch echt van niet.

De serie is daar simpelweg niet goed genoeg voor. Zelfs mijn sympathiserende houding tegenover ecchi zal me niet kunnen bewegen wederom de twaalf afleveringen te gaan bekijken. Het probleem ligt hem niet eens zozeer in het onderwerp, maar vooral de manier waarop Takuto wordt neergezet in relatie tot zijn hobby. Ik heb geen enkel bezwaar tegen een middelbare scholier die porno schrijft verder, maar bijna alles wat er gebeurt is voor hem aanleiding om na te denken hoe dat in een verhaal te gieten. Hij wordt niet neergezet als een geniaal schrijver die toevalligerwijs porno als genre heeft gekozen, maar meer als een viezerik die toevalligerwijs aardig kan schrijven. Ik heb geen idee hoe het is om een schrijver te zijn, maar ik kan me ergens niet indenken dat een schrijver bij ieder wissewasje gaat nadenken hoe dit in zijn werk op te nemen. Het lijkt me ergens redelijk onproductief. Ik denk bij het kijken van een anime ook niet echt aan mijn eventuele bespreking bijvoorbeeld, maar ik doe dit dan ook niet voor mijn werk.

R-15 is niet alleen kommer en kwel natuurlijk. Er zitten wel degelijk humoristische momenten in, maar om heel eerlijk te zijn vond ik het geheel als komedie bij lange na niet grappig genoeg. Dit kwam deels door een nogal oninteressant groepje personages wat om Takuto heen hangt.  Van een jongeman die wanneer hij opgewonden raakt de waarde van pi gaat opnoemen tot een geniale jongedame die goed is met schoolkranten, het werkte voor mij allemaal niet zo. Het meest interessante personage aan de serie is wellicht is Utae Sonokoe, een talentvol idool. Ze is verwikkeld in een liefdesdriehoek met Takuto en de talentvolle Fukune Narukara, een talentvolle klarinetspeelster. Hoewel ik werkelijk geen idee heb wat Utae nu precies in Takuto ziet en waarom Takuto ‘kiest’ voor Fukune, haar onzelfzuchtige acties in de laatste aflevering tonen aan dat zij, als één van de weinigen, een volwassen inslag heeft.

Wellicht het grootste probleem van de serie is dat de zogenaamde genieën totaal niet bepaald geniaal overkomen. Wat me meekrijgen van Takuto’s schrijfsels wekt niet echt de indruk dat het van een hoogstaand niveau is en het repertoire van Fukune bestaat tot de laatste aflevering uit een enkel deuntje. Ik kan me overigens wel indenken waarom dit het geval is (de mannen van Bakuman schrijven ook geen hoogstaande verhalen bijvoorbeeld), maar het komt niet heel erg geloofwaardig over zo. Overigens worden de hoogbegaafde kindertjes hierdoor wel als een normaal mens neergezet, wat aan de andere kant op zich een pluspunt is. Een serie vol L’s of Eiji Nizuma’s^[2] lijkt me nou ook niet bepaald een pretje om naar te kijken.

R-15 is wat mij betreft een net niet serie. In de basis zou het prima kunnen werken, maar de uitwerking is een tikkeltje beneden par. Een 3 out of 5 stars’je.

1. Op het moment dat ik dit tikte had ik dit nog niet gezien, dus ja, er valt genoeg te zien.
2. Fuck it, ik ben onderhand zo gewend aan de Japanse volgorde qua namen dat ik er achteraf spijt van heb om de Westerse volgorde aan te houden.

Kaminomi verhaalt over Keima Katsuragi, een specialist op het gebied van dating sims. Hij heeft de aandacht getrokken van een vrouwelijke demon, Elucia de Lute Ima^[1], die hem rekruteert om uit de hel ontsnapte zielen te vangen. Deze zielen houden zich meestens schuil in de harten van jongedames. Aan Keima de taak de jongedames te versieren om zo de zielen te bevrijden.

In het tweede seizoen verandert er uiteraard niets aan dit concept en introduceert het, buiten een collega van Elucia om, eigenlijk bijzonder weinig nieuwe zaken. Dat geeft op zich niet heel erg veel, want vermakelijk was het wel, maar het gaf me wel een ‘been there, done that’ gevoel en dat is spijtig. De ‘slachtoffers’ van Keima waren dit jaar wellicht aantrekkelijker dan vorig seizoen^[2], maar de versierverhalen eromheen eigenlijk net een tikkeltje minder. Wellicht dat het simpelweg zo is dat de nieuwigheid er wel een beetje af is, maar feitelijk is het constant hetzelfde verhaal met andere pionnetjes. Natuurlijk, iedere dame heeft zo haar quirks en verhaal, maar aan het eind van de rit gaat Keima weer rustig verder met dating sims spelen, vergeten de dames wat er gebeurd is en is het netto-effect feitelijk nul. Keima begint dan wel te twijfelen aan zichzelf en vraagt zich een beetje af waarvoor hij het allemaal doet, het moment dat hij weer eens een nieuwe dating sim voor zijn neus heeft lijkt hij het weer glad vergeten te zijn.

De collega van Elucia is een aardige toevoeging. Ze vindt Keima redelijk interessant en geeft een heel klein beetje inzicht in welke situatie Keima zich nou eigenlijk bevindt. En die is vooral is uitzichtloos. De wereld is nog lang niet bevrijd van alle ontsnapte zielen en het contract wat hij heeft met Elucia is zo makkelijk niet om er vanaf te komen. Zolang er dames en hun verhaaltjes bedacht kunnen worden is er nog zat stof om Kaminomi voor een lange periode te continueren. Zolang mensen daadwerkelijk dvd’s en blu-rays kopen van de serie zullen er ook nog wel meer seizoenen verschijnen vermoed ik zo.

Ga ik die kijken? Ja. Maar ik hoop dan wel dat er iets meer met de serie gebeurt. In het tweede seizoen ontbrak het een gewoon aan een nieuwe invalshoek en de humor was zelden van een erg hoog niveau. Zo is er bijvoorbeeld net als in het eerste seizoen weer een aflevering waarin Keima zijn kwaliteiten niet zozeer voor een ontsnapte ziel hoeft in te zetten. Dit keer denkt hij na over de ultieme dating sim. De serie lijkt in deze aflevering enorm verlegen te zitten om maar van haar eigen sjabloon af te wijken en slaagt daar eigenlijk totaal niet in. Was de buggy dating sim uit het eerste seizoen eigenlijk ronduit subliem, dit keer ontbrak het een beetje aan inventiviteit. En dat is wel zo’n beetje kenmerkend voor het gehele seizoen. Een 3.5 out of 5 stars is het resultaat en daarmee komt de serie niet in aanmerking voor een plek in mijn persoonlijke top 10 van het jaar.

1. Ik neem hier even de schrijfwijze zoals op anidb, die in mijn bespreking van het eerste seizoen was toentertijd volgens mij de schrijfwijze zoals die op MAL stond.
2. Je mag zelf gissen of ik hier de personages an sich bedoel, of hun uiterlijk.

De ouders van Makoto Niwa zijn op reis en hij trekt daarop tijdelijk in bij zijn tante en nichtje. Dit nichtje, Erio Touwa, is in de veronderstelling dat ze een buitenaards wezen is en heeft daarin blijkbaar tevens ergens een reden gevonden om de ganse dag rond te lopen in een futon. Terwijl Makoto een beetje een normaal leven probeert te leiden, lijken de mensen in zijn omgeving alles op alles te zetten zijn leven zo ongewoon mogelijk te maken.

Deze anime moet het eigenlijk totaal niet van het verhaal hebben. Het drijft meer op een redelijk breed aanbod quirky personages en verwijzingen naar legio films, tv-series en andere anime. Dat laatste maakt de serie wel wat minder toegankelijk, maar een beetje oplettende fansubbers verwittigen je er wel van. Makoto dient een beetje als een stabiel punt in een verder doldwaze cast. Hoewel je zou kunnen vermoeden dat Makoto een saai personage is, zijn licht cynische kijk op het gebeuren rondom hem maken hem juist een prettig figuur temidden van alle vreemde figuren.

Denpa Onna to Seishun Otoko is eigenlijk gewoon een harem-serie. Dit keer zijn de vrouwelijke protagonisten echter eens niet uit een rijtje archetypes uitgepikt, maar hebben ze allemaal een vermakelijk en quirky insteek. Zo is er bijvoorbeeld een jongedame die overkomt als een serieus en stabiel type, maar tegelijkertijd rondloopt in vreemde pakjes. Of een meisje wat de hele dag rondloopt in een ruimtepak. Of… of…  Terwijl Makoto poogt Erio een normaal leven te laten leiden, wat hem deels lukt, loopt er feitelijk nog genoeg rond om haar plek als centraal punt van de eigenlijk bijzonder vreemde serie over te nemen.

Neem nou bijvoorbeeld Erio’s moeder, Meme. De manier waarop zij Makoto tracht te bespelen, die overigens bijzonder nuchter hiermee omgaat, is lichtelijk pervers, maar ze is hier bijzonder speels in (d’oh) en in plaats van te denken dat Makoto een slachtoffer is, zul je hem eerder bestempelen als een lucky bastard. Meme is overigens een redelijk enigma, ze geeft de indruk lichtelijk oppervlakkig te zijn, maar onder die oppervlakte huist een bak vol geheimen. Wie of wat is bijvoorbeeld de vader van Erio precies?

Shaft is eigenlijk weinig Shaft bezig qua animatie. Hoewel het wel degelijk te merken is dat deze anime visueel iets anders te bieden heeft dan het gemiddelde aanbod is er amper sprake van bijvoorbeeld de door Shaft geliefde vreemde camerahoeken. De meeste aandacht lijkt hier uit te gaan naar close-ups van diverse personages en ik moet toegeven, de manier waarop Erio af en toe wordt weergegeven maakt haar ontzettend schattig. Spijtig genoeg wordt er op andere momenten aardig beknibbeld op het animatiebudget, maar dat is vrijwel standaard in anime tegenwoordig helaas.

Denpa Onna to Seishun Otoko behoorde absoluut tot mijn favorieten tijdens het lenteseizoen. Een heerlijk quirky komedie boordevol amusante personages. Een 4 out of 5 stars.

Kazuma Hoshino gaat wegens gezondheidsperikelen van zijn jongere broertje samen met dit jongere broertje wonen in een rustig dorpje. Zonder al te veel inspanningen te hoeven doen worden de twee meegezogen in het alledaagse leven daar. Voor Kazuma betekent dit een keur aan dames die min of meer interesse in hem tonen. Maar voor wie kiest hij?

Hoshizora e Kakaru Hashi doet daadwerkelijk echt totaal geen moeite om een verhaal te vertellen. Het is niet dat er niets gebeurt, maar deze anime draait gewoon om niets meer of minder dan Kazuma en de dames die hem ter beschikking staan. Natuurlijk, er zitten wel wat verhaaltjes in die wat achtergrond moeten geven aan de dames, maar een overlappend verhaal is er eigenlijk niet. Je zou kunnen beargumenteren dat een plaatselijk festival de grootste factor is in de serie, maar deze dient meer als instrument om Kazuma en zijn uiteindelijke keuze uiteindelijk elkaar de liefde te laten verklaren.

De serie heeft een paar merkwaardige neigingen, waarbij de meest merkwaardige toch wel Kazuma’s vreemde obsessie voor zijn broertje is. Ik snap best dat Kazuma een diepe band heeft met zijn broertje, maar het neigt zo af en toe naar lichtelijk homo-erotisch. Tenminste, ik zit niet echt te wachten op Kazuma’s voorliefde voor zijn broertje in een bedenkelijke outfit. Het is allemaal redelijk onschuldig, maar met een legioen vrouwen hoef ik geen shotacon-achtige taferelen te zien.

Het legioen vrouwen voor Kazuma bestaat een beetje uit de bekende archetypes, blijkbaar is het niet eenvoudig een uniek karakter te bedenken. Het zorgt er een beetje voor dat het mij als kijker eigenlijk niet zo gek veel uitmaakt voor wie hij nu uiteindelijk kiest. Een aantal dames laat hun interesse voor hem duidelijk merken en meneer wimpelt ze allemaal af. In de laatste aflevering besluit hij dan toch maar ‘de ware’ zijn liefde te verklaren, want Kazuma is geen Makoto.

Hoshizora e Kakaru Hashi mist een duidelijke smoel en komt daardoor een beetje over als een flauwe serie. Met wat meer peper en wat uniekere personages was het ongetwijfeld een veel betere serie geweest. Een 3 out of 5 stars.