Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

De vrijwel wetteloze stad Roanapur krijgt bezoek van een oude bekende, Roberta. De Zuid-Amerikaanse dame is uit op wraak na een moordaanslag op haar werkgever en de daders daarvan hangen in afwachting van hun nieuwe missie rond in Roanapur. De Lagoon “trading company” krijgt van Fernando Garcia Lovelace, feitelijk de nieuwe werkgever van Roberta, het verzoek hem te helpen haar weer op het rechte pad te krijgen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Roberta’s Blood Trail is wellicht nog het best te vergelijken met een minioorlog binnen de stadsgrenzen van Roanapur (en later ook daarbuiten). Diverse partijen maken jacht op Roberta, ieder zo met eigen belangen, en Roberta maakt op haar beurt jacht op een groepje ‘ondergedoken’ Amerikaanse commando’s. Hoe een eenling volgepompt met medicijnen en niet onaardig arsenaal aan wapens zoveel puinhoop weet aan te richten is me een raadsel overigens, laten we het erop houden dat de tegenstanders van Roberta niet van haar kaliber zijn. Dit uiteraard gezien haar achtergrond en niet misselijke en zeker niet overdreven reputatie. Maar goed, geef toe, het zou maar saaie anime zijn als Roberta al in de eerste aflevering ergens van haar bed zou worden gelicht en een kogel door haar hoofd zou krijgen.

Overigens heeft deze OVA wel een klein beetje last van een bekend verschijnsel waarbij alleen hoofdpersonages blijken te kunnen mikken met wapens. Hoeveel mensen hoeveel kogels dan ook op Roberta afschieten, blijkbaar is niemand in staat haar te raken. Toegegeven, ze komt er niet zonder kleerscheuren van af, naar het einde toe dan, maar zelfs als ze zich open en bloot (al dan niet schietend) vertoont, weet niemand haar te raken. Dit kan me overigens echt niet deren. Roberta’s Blood Trail is in mijn opinie een heerlijke actievolle anime. Rappe dialogen, wat ‘cultural references’, bloedige en gewelddadige actiescènes, maar ook af en toe een moment waarop mensen even tot adem kunnen komen. Het is een vermakelijke mix van veel elementen en onmiskenbaar van het niveau wat we kennen van de twee eerdere incarnaties.

Ondanks dat ik de manga lees en derhalve al bekend met het verhaal was, wist de anime me van begin tot eind te boeien. In de manga zat echter een stuk dialoog die ik niet in de anime terugzag waarvan ik niet helemaal snap waarom deze er niet in zat. Niet dat het stuk dialoog onmisbaar was in het verhaal zelf, maar het stelt het verleden van iemand ter discussie en kan in een eventueel vervolg nog wel eens consequenties hebben.

De OP is een heerlijke remix van de OP zoals we die kennen uit de serie en geeft de OVA daarmee een herkenbaar begin. De inhoud is ook herkenbaar en de liefhebbers van de serie komen dan ook prima aan hun trekken. Er is wederom een glansrol voor Rock weggelegd, die in de loop van de serie zijn naïviteit compleet overboord heeft gezet en in deze OVA aantoont dat zijn brein spreekwoordelijke kloten heeft. Hij lijkt bovendien vooralsnog nog altijd de enige die Revy half om zijn vinger kan winden en dat is eigenlijk al heel wat.

Eigenlijk kan ik hier weinig meer over vertellen. Roberta’s Blood Trail is wat mij betreft echt een ijzersterk vervolg van de serie en het smaakt echt naar meer. Spijtig genoeg komt de manga niet met een heel erg hoog tempo op de markt, dus veel meer verhaal valt er vooralsnog niet in animevorm te gieten. Dit krijgt in ieder geval een 4.5 out of 5 stars.

Vash the Stampede kent een zwervend bestaan. Ergens blijven is niet echt een optie, daar de prijs die op zijn hoofd staat niet gering is en dat ongetwijfeld zal leiden tot problemen. Waar de prijs op zijn hoofd precies op gebaseerd is, is hem een raadsel, zijn vreedzame karakter en gebrek aan bereidheid om zijn wapen te trekken doet vermoeden dat er sprake moet zijn van een vergissing. Het is echter wel dat karakter wat hem in de problemen brengt, wanneer hij een vervaarlijke bandiet laat lopen en jaren later hem weer tegen het lijft loopt. Zal Vash hem het hoofd weer kunnen bieden?

Het is niet helemaal duidelijk of deze film zich in een alternatief universum afspeelt of simpelweg ergens tijdens de serie plaatsvindt. Het is in ieder geval een van deze twee opties, gezien de aanwezigheid van een bepaald personage. Nu is dat volgens mij een redelijk populair personage, dus ik kan de keuze wel begrijpen om hem toe te voegen. Niet dat het overigens eigenlijk iets toe doet, ik ga niet zitten miepen over dat ik liever een prequel of sequel had gehad en tig andere personages. Oh, wacht, ik ga een beetje miepen over dat ik liever een film had gehad die niet aanvoelde alsof het een zes afleveringen tellende arc uit de serie was. Begrijp me niet verkeerd, het is op zich een goede film, maar alles voelt wel een beetje aan alsof het gewoon een verhaallijn was uit de serie.

Het gevolg daarvan is uiteraard dat er weinig consequenties zijn voor de personages uit de serie en dat is wel spijtig. Liever had ik toch een verhaal met wat meer impact gehad. Nu is het gewoon een avontuurtje met elementen die we al kennen en vervolgens loopt iedereen gewoon weer weg zonder dat er iets gebeurt waar ze later (in de serie dus) ‘last’ van hebben. Mijn persoonlijke voorkeur gaat liever uit naar een onverklaard voorval of een zinsnede uit de serie waar de film een verhaal bij vertelt, maar dat zou betekenen dat de producers van de serie van te voren al hadden moeten weten dat men meer dan tien jaar later nog een film zou maken.

IJdele hoop natuurlijk. Neemt niet weg dat deze film eigenlijk gewoon prima te pruimen is. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars, omdat de film feitelijk niets toevoegt aan de al bestaande canon. Er zitten echter genoeg elementen in die het leuk kijkvoer maken. Uiteraard is er Vash’s standaard gedrag, zijn miraculeuze wijze van overleven, de absurditeit van de ‘bad guy’, de medewerksters van de verzekeringsmaatschappij die Vash meer dan eens tegen het lijf lopen, etc. etc. Good old Trigun, zeg maar. Als extraatje is er dit keer een vrouwelijke bountyhunter met een aardig portie skills, met als minpunt dat ze allergisch is voor mannen. Deze prima mix levert gewoon een aardige film op, dus kijken zou ik zeggen.

Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

Om heel eerlijk te zijn is de basis van dit verhaal eigenlijk niet zo heel bijster bijzonder of boeiend, maar de uitwerking ervan wel. Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zullen zijn die het niet zo hebben op de kleurrijke en wellicht wat simplistische animatie, maar ik vond het de serie een unieke sfeer meegeven. Daardoor stijgt Katanagatari wat dat aangaat boven de redelijke generieke massa uit. De combinatie van de vooral simplistische character designs met het niet onaardige kleurgebruik geeft de producers een kans de cast wat ‘kleur’ mee te geven. Sommige personages zien er wellicht wat te onrealistisch uit (met ogen die egaal zijn bijvoorbeeld), maar dat deerde me geenszins. De personages worden sowieso op een unieke wijze neergezet, dan maakt de animatie verder ook niets meer uit. Een personage wat zinnen omgekeerd uitspreekt als voorbeeld.

De twee hoofdpersonages worden ook goed neergezet. De lichtelijk naïeve Shichika tegenover de slimme maar eenvoudig door Shichika te bespelen Togame levert boeiende televisie op. De chemie tussen de twee is ook redelijk aanstekelijk, dat wat Togame in de laatste aflevering tegen hem zegt komt dan ook als een lichtelijk verrassing. Hierin speelt het linkeroog van Togame een rol in en het zijn dit soort dingen die de serie mij doen bekoren.

De afleveringen zijn redelijk zwaar qua dialogen, niet zozeer inhoudelijk, maar meer de hoeveelheid ervan. Voor een serie waarin twee mensen op zoek naar een twaalftal zwaarden en die vaak bij een begenadigd zwaardvechter mag zien te verkrijgen heeft de serie maar weinig gevechten eigenlijk. De twaalf afleveringen duren zo’n vijftig minuten per stuk en dat kun je ook maar moeilijk vullen met alleen maar geknok natuurlijk. Nou ja, het kan wel, dan snij je de afleveringen door de midden en noem je het Basilisk, bijvoorbeeld. Zelfs het eind-gevecht lijkt in een zucht en een vloek over te zijn.

De manier waarop de strateeg Togame en haar partner Shichika, een levend zwaard die niet met zwaarden overweg kan, de zwaarden weet te bemachtigen is redelijk inventief. Hierbij valt vooral te denken aan de manier waarop Togame een tegenstandster weet af te leiden met het hardop praten over shogi. Er zit zelfs een gevecht bij die we nooit te zien krijgen, we krijgen er alleen over te horen. Wat voor nut het heeft om dit niet te laten zien terwijl de serie toch echt ging over het verzamelen van de zwaarden is echter een pluspunt in dit geval. Het zet een later gevecht op, misschien wel de lastigste die Shichika heeft gehad in de serie.

Over de laatste aflevering zit ik wat in dubio, aan de ene kant verklaart het veel over wat er tot op dat moment is getoond, aan de andere kant is het einde niet helemaal bevredigend. Zonder daarover al te veel in details te treden, het was op zich een beetje een anticlimax. Maar ook weer niet. Het eind-gevecht van Shichika tegen de twaalf zwaarden is een aardige reminder voor wat er allemaal te zien is geweest en het laat een Shichika zien die we nog niet kenden. Maar wat daarna gebeurt is wat… merkwaardig, vooral gezien de aanleiding van het eind-gevecht.

De twaalf zwaarden waren ook aardig gevonden, vooral als je de openbaringen in de laatste aflevering erbij betrekt. Het is een beetje misleidend de zwaarden zwaarden te noemen trouwens, gezien de verschijningsvormen ervan. Maar dat maakt het eigenlijk net een stukje leuker.

Een 4.5 out of 5 stars

Zo, het is me gelukt om een stukje over Sunabouzu (Desert Punk) te tikken zonder een verwijzing te maken naar het boek Dune, iets wat op zich redelijk voor de hand had gelegen gezien de inhoud van de serie en mijn voorliefde voor dat boek. Maar eerlijk gezegd had ik dan ook geen idee hoe ik dat zou moeten bewerkstelligen, de enige echte overeenkomst is dat in beide titels een worm voorkomt. In Sunabouzu is die worm bekend onder de naam Kanta. Ergens is Kanta absoluut geen fijn hoofdpersonage, ranzig en puberaal zijn typeringen die in me opkomen als ik hem zou moeten omschrijven. Wel bijzonder bekwaam in wat hij doet en de serie speelt er ook vrolijk op los met de manieren waarop Kanta zich uit schier onoverkomelijke problemen weer te wurmen.

Het is op zich ook best opmerkelijk dat ik voor zo’n weerzinwekkend figuur nog best wat sympathie kan opbrengen en het staat de producers te prijzen dat ze hem op het eind een beetje als een anti-held neerzetten zonder dat ze daarbij zijn (minieme) integriteit om zeep helpen. Is zijn keuze namelijk wel zo fout? Is er een goede kant in het (komende) conflict? Het is natuurlijk erg makkelijk te stellen dat Kanta door zijn keuze (zich bij wat eerder als vijand werd gezien aan te sluiten) verraad pleegt, maar de kant van de rebellen is ook niet echt helemaal zuiver. Aan de andere kant van het conflict staat zijn voormalig protegé Koizumi en zij lijkt de rol van Kanta aan de ‘goede’ kant over te nemen.

De opbouw naar het conflict is niet heel erg noemenswaardig, het begin van de serie zijn veelal (vermakelijke) losse flodders en halverwege verlangde ik toch best naar een verhaal. Een wereld met zoveel mogelijkheden waarbij ruïnes vol liggen met geheimen en artefacten uit het verleden is toch een aardige voedingsbron voor een boeiend verhaal lijkt me. Het verhaal wat er vervolgens uit de kast wordt getrokken stelt op zich niet teleur maar er viel m.i. wel wat meer uit te halen.

De losse flodders in het begin lijken soms lichtelijk parodiërend op series uit het post-apocalyptische genre maar maakt hier (gelukkig) niet het hoofdgerecht van. Het is eerder een komedie met flinke knipogen naar het genre. Er zitten wat grappen in die gedurende de serie een paar keer herhaald worden, zoals een gezin wat iedere keer in de problemen lijkt te komen en dochterlief alsmaar honger heeft. De humor moet je wel liggen, de grappen waarbij Kanta’s voorkeur voor mooie dames (met grote borsten) verveelde me bijvoorbeeld redelijk vlot. Uiteraard maken zijn dan zijn concullega een rondborstige dame, zo is de serie ook wel weer.

De animatie is oké, weinig bijzonder maar gezien de setting effectief genoeg. Geheel ongerelateerd aan de voorgaande zin: de keuze om het gelaat van Kanta in de eerste paar afleveringen niet te tonen werkt goed, het geeft de man ondanks zijn wat puberale gedrag een was mysterieus karakter mee om die vervolgens keihard om zeep te helpen wanneer ze zijn gezicht wel tonen. Net als de rondborstige concullega kun je niets anders dan erom lachen.

Mja, al met al toch best een amusante serie, het neemt zichzelf niet te serieus zonder een volledig op los zand (bah) gebaseerde slapstick comedy te worden.

Senkou no Night Raid kent een disclaimer die vertelt dat de serie niet tracht de geschiedenis te herschrijven en dat het puur fictie is. Verbazingwekkend niet? Je zou bijna denken dat de super powers echt waren. Maar enfin, waar ze vooral op doelen is dat de serie daadwerkelijk gebeurtenissen vertoont en hier een draai aan geeft. Ik gaf bij mijn APW! van deze serie al aan dat er toentertijd wat dingen zijn gebeurd die nogal gevoelig liggen, wellicht bij Japanners maar ook zeker bij de buren. Nu ben ik niet zo heel erg bekend met alles wat zich daar precies heeft afgespeeld maar WOII en de periode daarvoor is nog zeker niet vergeten daar. Geschiedenis tijdens mijn middelbare schooltijd sloeg in ieder geval een aantal zaken pertinent over waarvan dit er één was (de Nederlandse bezetting van Indonesië was ook een mooi voorbeeld). Het ging bij deze anime blijkbaar zo ver dat aflevering zeven niet op televisie werd uitgezonden. Deze alternatieve kijk op het zogenaamde Manchurian Incident lag tè gevoelig schijnbaar. Op zich valt te prijzen dat een anime deze periode behandelt want heel erg trots op de acties van toen zullen de Japanners ongetwijfeld niet zijn.

Niet dat Senkou no Night Raid hierdoor een prijzenswaardige serie is. Voor een anime die maar één seizoen duurde is het eigenlijk betreurenswaardig hoe weinig er daadwerkelijk gebeurt. Een aflevering filler was er zelfs te bespeuren waarbij onze met superkrachten uitgeruste vrienden jacht maken op een… kat. Ook pogingen wat meer humor in te serie te krijgen door toevoeging van een jongedame en haar etenswaren (zagen we dat ook al niet in Canaan?) werkte niet echt. Het verhaal was eigenlijk net wat te serieus voor een dergelijke vrolijke noot.

De personages in de serie waren tevens een beetje te twee-dimensionaal. Ondanks wat achtergronden (en spoken uit het verleden) bleven het een beetje saaie types. Oké, de spoken uit het verleden bleken toch wel een redelijk groot deel uit te maken van het uiteindelijke plot maar iets van een reflecterende dialoog ontbrak in deze serie vooral. Anime vind ik op zijn sterkst wanneer een serie de tijd neemt een personage iets van karakter meegeeft maar deze serie kiest voor een wat actievollere aanpak. Iets wat toch niet helemaal werkt in mijn opinie, onzelfzuchtige opofferingen van personages lijken compleet verloren te gaan doordat je de personages eigenlijk toch niet kent. Nu is een serie die maar een kwartaal duurt uiteraard niet het ideale vehikel om personages neer te zetten maar ze hadden wat mij betreft toch wel iets beter hun best mogen doen.

Ik kan dan echter wel weer waardering opbrengen op de manier waarop de uiteindelijke rode draad zijn uitwerking heeft. Er wordt gedreigd met een allesvernietigend wapen en gepoogd met deze dreiging bepaalde gebeurtenissen te voorkomen. Nu is het uiteraard vergezocht om het hele Manchurië-verhaal te linken aan een profetie van de atoombom die de Verenigde Staten uiteindelijk op Japan zal droppen maar op zich vond ik het wel prijzenswaardig dat dit het geval is. Dit komt overigens mede doordat ik dat in de verste verte niet zich aankomen maar dat kan meer aan mij liggen dan dat het daadwerkelijk een verrassende twist was, gezien the bleeding obviousness of it all. Alle hints waren gewoon aanwezig. Wellicht dat de matigheid van de serie me niet echt stimuleerde er erg diep over na te denken, zou zo maar kunnen.

Al met al vond ik Senkou no Night Raid een aardige poging die uiteindelijk helaas nogal matig was, er had wellicht wat meer in gezeten 3 out of 5 stars.

1. De persoon in kwestie kan ver kijken.

Deze anime staat zo ongeveer te boek als de slechtste ooit en ja, dit is slecht. Echt slecht 1.5 out of 5 stars. Niet zo slecht dat het stiekem ergens leuk is, nee, gewoon slecht. Slechte animatie, slecht verhaal, slecht, slecht, slecht. Nu is dat natuurlijk heel makkelijk om te roepen zonder onderbouwing dus ik zal eens proberen te beschrijven waarom ik het slecht vind.

Het begint al met de benaming van de organisatie waartoe de jongedames behoren, AAST. AAST is een briljante afkorting van Anti unidentified Ancients Special Team. Waarom de ‘monsters’ Ancients worden genoemd wordt niet echt duidelijk gemaakt en de openbaring op het eind dat deze wezens de oorspronkelijke bewoners zijn van de aarde roept meer vragen op dan het ook maar iets beantwoordt. Zouden er mensen zijn die dat weten? Heten ze daarom Ancients? Load of sh*t.

Ook zo’n mooi voorbeeld van de complete machteloosheid van het creatieve team achter deze OVA is Takeru Hinata. Een jongeman met wat issues (goh, wat origineel) die blijkbaar voorbestemd is rond te sjouwen met zijn fluoriscerende pakje. Dit is zo’n typische anime cliché die uit een hoge hoed wordt getoverd zonder ook maar enige uitleg waarom. Ik ben op zich benieuwd wat voor drugs de producers namen tijdens het bedenken en produceren van deze anime want het moet ongetwijfeld erg goed spul zijn geweest.

Ik heb eigenlijk stiekem niet zo heel veel zin om hier veel tijd aan te besteden. Wat korte kreten dan maar.

Is er nog iets positiefs te melden? Ja natuurlijk, de muziek was bijzonder episch. Episch niet passend bij het verhaal.

O, en de animatie is ook niet al te best, komt dit werkelijk uit 2005?

Aardige headshots ook, net alsof je Unreal Tournament aan het spelen bent al ziet UT er toch echt wel beter uit dan deze drek.

Slechtste anime ooit? Geen idee, maar Mars of Destruction doet goed zijn best.

Twee medewerksters van een verzekeringsmaatschappij zijn op zoek naar de mysterieuze Vash: the Stampede, een man die volgens de verhalen behoorlijk destructief is en bovendien staat er een aardig sommetje te wachten voor de lucky shit die hem weet over te dragen aan de autoriteiten. De waarheid is echter veel anders, de sullig ogende Vash is een pacifist in hart en nieren die alleen bij uiterste nood zijn pistool trekt en dan ook zeker geen slachtoffers wil maken. De vernietigingen die hij achterlaat zijn veelal dan ook niet zijn schuld maar meer van de lui die jacht op hem maken en de toevallige geweldsuitbarstingen die ontstaan wanneer Vash ergens rondhangt (hij trekt het aan als een magneet bijna). Maar het verleden van Vash herbergt een geheim, een groot geheim, en dat verleden dreigt hem te achterhalen.

Na een aardig begin met veelal losse gebeurtenissen die enkele dienen om de serie toegankelijk te laten beginnen wordt je bijna vanzelf meegesleept in de wereld van Vash the Stampede. Ondanks een redelijke dosis (flauwe) humor en absurd gevormde mensen af en toe merk je al snel dat Vash veel meer is dan hij wil laten blijken en wanneer middels flashbacks wordt getoond wat de oorsprong is van de meeste ellende vallen veel puzzelstukjes op hun plaats. De rit naar het eind toe is dan ook een heerlijk verhaal. Zelfs de twee dames van de verzekeringsmaatschappij die in eerste instantie een beetje ergernis weten op te wekken hebben hun plaats in het verhaal en onder het gehele verhaal van Trigun ligt een laag die je in eerste instantie niet zo snel opmerkt over de moraliteit van het om zeep helpen van een levend wezen. De SF setting van het verhaal is wellicht niet zo gek origineel (soort postapocalyptische woestijn met technologie waarvan de kennis schaars is) maar Trigun is het verhaal van Vash en zijn verleden. Meer hierover zeggen zou spoilen zijn voor de mensen die de serie nog niet hebben gekeken. De animatie is redelijk, gezien de leeftijd van de serie (uit 1998) hoef je sowieso niet de scherpe animatie van tegenwoordig te verwachten natuurlijk maar het is allemaal adequaat, een Madhouse productie. Wat mij betreft verdient de serie zijn plek in de SFX top 25 zeer zeker, van begin tot eind wist de serie me te bekoren op de uiteraard de haast standaard recap-aflevering na.

4.5 out of 5 stars

Reiji is een Japanse scholier die tijdens een vakantie in de VS getuige is van een brute moord en weet wonder boven wonder te ontsnappen aan de dader. Reiji wordt echter gevangen genomen, gehersenspoeld en getraind in het vermoorden van mensen. De machtige maffiaorganisatie Inferno is zijn ‘werkgever’, een groepje machtige criminelen die Reiji (omgedoopt tot Zwei) en ene Ein (de moordenaar die door Reiji op heterdaad werd betrapt) gebruikt om tegenstanders uit te schakelen en een monopoliepositie te veroveren in de onderwereld. Reiji/Zwei heeft echter andere plannen, hij hervindt zijn persoonlijkheid een beetje en wil samen met Ein op de vlucht slaan. Niet alles werkt zoals hij wil en hij ziet zijn droom uiteen spatten. Is er überhaupt wel een toekomst voor hem en Ein?

Een serie van zesentwintig afleveringen die maar liefst twee recaps nodig is om een verhaal te vertellen scoort bij mij niet heel erg hoog normaliter en deze serie maakt ook nog een grandioze fout door na de tweede recap het verhaal zo verschrikkelijk ongeloofwaardig te maken dat je je echt afvraagt of er zakjes met wit poeder bij de makers werden bezorgd naar het eind toe. Neemt overigens niet weg dat de serie tot die tweede recap best genieten was. Redelijk veel geweld (love it!) en interessante personages. Niet dat deze serie bijzonder origineel was overigens maar met een niet onaantrekkelijk stuk animatie, goede muziek en een redelijk goed verhaal weet de serie me goed te boeien. Qua karakteranimatie is de serie wat verwarrend eigenlijk, ga er maar vanuit dat Ein en Zwei (en Cal) de achttien nog lang niet bereikt hebben en dat zie je er niet vanaf in ieder geval. Ondanks het (redelijk belabberde) einde van de serie geef ik ‘m echter toch:

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars