Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Rikuo Nura lijkt zo op het eerste oog een doodnormale jongen. Hij is echter de kleinzoon van Nurarihyon, een leider van een yokai-clan. Het gevolg daarvan is dat Rikuo ’s nachts in staat is om te transformeren in een redelijk sterke yokai. In dit tweede seizoen krijgt hij het aan de stok met een eeuwenoude vijand van zijn clan: Haguromo-Gitsune.

Deze anime is feitelijk gewoon een standaard shounenserie: een protagonist wordt sterker en sterker, hierin gevoed door zijn eigen overtuiging en tegenslagen. Normaliter betekent dit bijna automatisch dat ik de serie maar matig zal beoordelen. Dergelijke series staan nou eenmaal niet hoog op mijn favorietenlijst en Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou is hier eigenlijk geen uitzondering op. Een groot verschil met andere series is echter simpelweg de aanwezigheid van yokai en de zo op het eerste oog redelijk interessante mythologie. Series met een dergelijke inslag kan ik over het algemeen wel waarderen. De vraag is echter, wat weegt zwaarder? Het interessante uitgangspunt of het punt dat het de zoveelste shounenserie is?

Waar Rikuo in het eerste seizoen nog in dubio was over wat hij wilde met zijn toekomst en eigenlijk liever die doodnormale jongen was dan een stoere yokai, dit tweede seizoen is Rikuo beiden, maar vooral de stoere yokai. Hij wil sterker worden om zijn volgers en (menselijke) vrienden te beschermen en dat is nou eenmaal niet iets wat hem zal lukken als tenger scholiertje. Hiervoor gaat hij tijdelijk in training om zijn ‘Fear’ onder de knie te krijgen; een techniek die in het eerste seizoen niet of nauwelijks ter zake deed en nu opeens van levensbelang blijkt te zijn. Ik krab me met regelmaat achter de oren als op dergelijk gekunstelde wijze een element wordt geïntroduceerd zonder echte voorbode en ook deze serie weet me wat dat betreft wel wat lichtelijk teleur te stellen. Heel erg storend was het eigenlijk ook weet niet, maar ik geef de voorkeur aan een wat natuurlijkere wijze van vertellen.

De (menselijke) klasgenoten c.q. vrienden van Rikuo krijgen in dit tweede seizoen wat minder de aandacht en hoewel ik had verwacht dat hiermee een stuk van de charme van de serie verloren zou gaan, viel dat eigenlijk nog wel mee. Sterker nog, ik vond het eigenlijk wel prima. Rikuo hoeft zich in ieder geval wat minder druk te maken om de veiligheid van zijn vrienden en kan zijn aandacht richten op de serieuze tegenstand die hem geboden wordt. Hij krijgt hierbij overigens wel hulp van een van zijn vrienden, maar zij, Yura Keikan, is dan ook een onmyouji en niet zomaar een willekeurige klasgenote. Haar familie, uiteraard vol met onmyouji, speelt in dit seizoen sowieso een redelijk belangrijke rol, al is het uiteindelijk wel weer Rikuo die de held is.

Voor een shounenserie vind ik Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou prima te doen. Het is in mijn opinie zeker geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het wel. Een [rating 3.5/5], kortom.

Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

In een hopelijk alternatieve toekomst leeft een deel van de bevolking van de aarde in een grote zwevende stad, Musashi. Dit deel van de bevolking lijkt niet echt goede vrienden te zijn met een ander deel van de bevolking en ze maken dan ook ruzie. Op een of andere manier reflecteren de resulterende conflicten gevechten die vroeger hebben plaatsgevonden, waarbij de Sengoku periode centraal lijkt te staan. Maar de geschiedenisboeken missen wat informatie wat er heeft plaatsgevonden na een specifiek jaartal. De olijke Toori Aoi heeft zijn zinnen gezet op het scoren van een jongedame, Horizon Ariadust, die al dan niet is wie ze moet voorstellen en zij lijkt centraal te staan in het conflict wat is ontstaan. Toori gaat vol goede moed de strijd aan.

Deze anime slaagt er prima in om een hele sloot niet onaardige concepten (de zwevende stad bijvoorbeeld) en een hele sloot idiote concepten (een studentenraad met veel te veel macht) in één verhaal te gieten en daar spijtig genoeg een niet al te beste serie van te mixen. Ik was op voorhand al lichtelijk sceptisch over de niet geringe hoeveelheid bronmateriaal en of dat wel in een kortlopende serie (twee keer dertien afleveringen, er komt nog een seizoen) te proppen was. Het resultaat was in mijn visie dan ook een bevestiging dat het inderdaad eigenlijk niet te doen is.

Ik vergeleek het in eerste instantie met Infinite Stratos, maar die serie is toch wel iets toegankelijker dan deze anime. Het grootste probleem met Kyoukai Senjou no Horizon is wat mij betreft simpelweg de setting. Het is op zich inherent aan het verhaal, maar er is een reden dat er een zwevende stad is en die reden wordt enkel genoemd, niet getoond. Natuurlijk moet je ergens het verhaal beginnen en de voorgeschiedenis maar ter kennis aannemen, maar de voorgeschiedenis klinkt interessanter dan het verhaal wat de anime voorschotelt. Teveel onzinnige gevechten, teveel grote borsten (ja, echt), oninteressante personages (hallo Toori en Horizon) en een overdosis aan onzinnige elementen die verder geen enkel deel lijken uit te maken van het verhaal en enkel dienst te lijken doen om maar te laten zien dat de serie anders is dan andere series.

Op een paar lichtelijk duistere elementen na, zoals een jongedame die door het leven gaat als jongeman om bepaalde redenen, is de serie me bovendien wat teveel op humor gericht. Met name Toori is hier verantwoordelijk voor, met zijn onverantwoorde gedrag en lichtelijk perverse neigingen. De serie had in mijn optiek ook wel zonder gekund en had wellicht in dat geval wat hoger gescoord dan de 2.5 out of 5 stars die ik het nu geef. Ik wil niet zeggen dat humor in serieuze verhalen niet werkt, maar het werkt zeker niet zoals het hier wordt gepresenteerd. Maar goed, de in mijn ogen foeilelijke character designs en wat overdreven proporties bij een groot deel van de dames werken ook niet mee. Het is een combinatie van factoren die Kyoukai Senjou no Horizon tot een anime maken waar ik geen fan van ben en ook nooit zal worden. Het tweede seizoen zal ik echter niet aan me voorbij laten gaan, wellicht dat het verhaal beter wordt, maar ik reken er niet op.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

In deze anime draait het om Natsuru Senou, een jongeman die op een ongelukkige dag plotsklaps in een meisje transformeert en over superkrachten beschikt: een Kämpfer. Een knuffelbeest – een variant met uithangende ingewanden – vertelt hem dat hij tegen andere dames met superkrachten moet vechten. Zijn transformatie is echter niet permanent en hij loopt ook nog eens van het ene in het andere probleem van het ene probleem in het andere probleem.

Waarbij zijn problemen vooral draaien rond zijn geslachtsveranderingen. Zo is het meisje waar hij een oogje op heeft, de rondborstige Kaede Sakura, meer gecharmeerd van Natsuru’s vrouwelijke versie dan zijn mannelijke versie. Andere dames schenken hem aandacht in zijn zowel zijn vrouwelijke als mannelijke versie. Hoewel de eerste aflevering licht deed vermoeden dat de onderlinge gevechten tussen Kämpfers en het mysterie daarachter een belangrijke rol zouden gaan spelen in de serie, ligt de waarheid toch iets anders. Er zijn gevechten genoeg, maar erg serieus lijkt het niet echt te worden, behoudens dan wellicht de laatste paar afleveringen. De serie lijkt meer geïnteresseerd in het bespelen van Natsuru’s geslachtswisselingen. Geeft niets trouwens, er zit een humoristische en tevens licht ecchi toontje aan wat me wel beviel.

Er was echter een klein probleempje, Natsuru was nou niet echt bepaald een goed voorbeeld van een vermakelijk personage. Als jongen is hij een beetje een prototype ruggengraatloos scholiertje en als meisje wordt het er eigenlijk niet beter op. Waarom hij/zij dan wel weer een redelijk goed gevulde harem achter zich aankrijgt is me een raadsel, al is dit feitelijk wel standaard in haremseries natuurlijk. Gelukkig valt er nog genoeg plezier uit de dames om hem heen te halen, al is hier wel een grote graai uit de bak met standaard types genomen. Hoe meer haremseries ik kijk, hoe herkenbaarder de personages worden en dat is niet noodzakelijkerwijs een positieve ontwikkeling. Maar goed, daarmee valt verder prima te leven, dus een serie er op afbranden zal ik niet zo snel doen, of ze moeten het wel heel bont maken.

Er had wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen zijn voor het hele hebben en houden omtrent de Kämpfers en de onthullingen die op het eind van de serie werden gedaan rond dit ‘mysterie’ waren eigenlijk niet heel erg enerverend. Eerder redelijk knullig. Maar goed, dat anime over het algemeen met moeite ergens een bevredigend eind aan weet te breien, ben ik me ook al langer bewust. Wat dat betreft zou ik de eerste en laatste afleveringen moeten vergeten, daar deze amper de kwaliteit van een serie goed weerspiegelen. Mijn initiële mening, na één aflevering dus, was achteraf gezien in ieder geval niet terecht. Ik heb er meer plezier aan beleefd dan ik eerste vermoedde. Een 3.5 out of 5 stars.

Taito is een scholier die droomt van een dame die hem zou hebben ‘vergiftigd’. Hoewel de meeste dromen bedrog zijn, in dit geval is dat zeer zeker niet zo. Hij komt hier op een nogal vreemde manier achter wanneer hij iets meemaakt waardoor hij eigenlijk dood had moeten zijn, maar merkwaardig genoeg nog in leven is. Nou ja, nog, eigenlijk is het wederom. Saitohimea, de dame uit zijn dromen, is een vampier en dankzij haar ‘vergif’ is hij nu onsterfelijk. Aangezien dat maar een saai concept is wordt hier echter een limiet aangesteld van x keren per y tijd. Taito en Saitohimea komen weer samen, maar er zijn behoorlijk wat kapers op de kust.

Itsuten is een serie die wellicht valt te typeren als: een aardig concept in een bijzonder knullig jasje. Het idee is geheel niet onaardig zelfs, daar schort het hem absoluut niet aan, maar de halfbakken fanservice en de bijzonder matige uitwerking van het verhaal zeker wel. Neem nou die halfbakken fanservice bijvoorbeeld. Zoals ik al meerdere malen heb getikt heb ik absoluut geen bezwaar tegen fanservice, maar de manier waarop de fanservice in dit verhaal wordt geweven ben ik wel lichtelijk op tegen. Hoewel het redelijk duistere verhaal in deze anime wellicht half tot een komedie wordt omgebogen, snap ik niet helemaal waarom de pantsu van (bij voorkeur van de producers) het personage Mirai met enige regelmaat in beeld moest komen. Wellicht een poging om te verbloemen dat er eigenlijk een gebrek aan een goed verhaal was, ik weet het niet, maar voor mij had het in ieder geval niet gehoeven.

En een gebrek aan een goed verhaal was er naar mijn mening toch zeker. Dit was echter wel mede te wijten aan een in mijn ogen niet zo heel erg interessante cast. Taito doet weinig anders dan peinzen over zijn gebrek aan ‘spierballen’ om Saitohimea te kunnen helpen en Saitohimea, met haar opmerkelijke haar, doet op haar beurt weinig anders dan zich afvragen of Taito haar wel leuk vindt. Dat is nou niet echt een heel erg aantrekkelijk uitgangspunt in mijn visie. Er valt voor het gedrag van Taito wel wat te zeggen, bovendien is hij niet – zoals je met regelmaat in anime ziet – een verschrikkelijk watje. Maar Saitohimea vond ik eigenlijk regelrecht vervelend. Het moment dat de wat vrolijker aangelegde Izumi Aomi op het toneel verschijnt bracht dat pijnlijk aan het licht. Een personage als haar brengt wat meer leven in de brouwerij. Maar zelfs de eigenlijk redelijk irritante Mirai Andou, vooral aanwezig voor pantsu en om Gekkou Kurenai te irriteren, is in vergelijking met Saitohimea eigenlijk een verademing.

Waar het verhaal nou precies over ging is me grotendeels een raadsel. Uiteraard kun je in globale lijnen wel iets van een samenhang extraheren uit de afleveringen, maar heel erg rechtlijnig was het allemaal niet zo. Het kan ook gewoon zo zijn dat de serie me dusdanig niet kon bezighouden dat ik niet heel erg heb zitten opletten op het verhaal. Toch was er met het verhaal genoeg te doen, lijkt me. Diverse groeperingen, een profetie, diverse geheime agenda’s, het had op zich lagen genoeg. Maar het lag me allemaal niet zo. Hoe ze hier trouwens een OVA van willen gaan maken die een cross-over moet zijn met Legend of the Legendary Heroes is me tevens een raadsel, maar we zullen zien.

Itsuten geef ik uiteindelijk een 3 out of 5 stars. Er waren wel wat lichtpuntjes, maar over het algemeen vond ik het maar een grote bak los zand zonder al te veel cohesie. Spijtig wel, ik had er ergens meer van verwacht.

In de Natsume Yuujinchou franchise draait het om een boek vol namen welke Takashi Natsume van zijn grootmoeder ‘erfde’. Deze namen behoren toe aan youkai, welke door grootmoeder Reiko waren opgeëist wanneer ze deze versloeg in een gevecht. Takashi wordt dan ook met regelmaat lastig gevallen door diverse youkai met het al dan niet vriendelijk verzoek hun naam terug te geven. Takashi heeft gelukkig een beschermengel in de vorm van een veel te dikke kat, die eigenlijk een redelijk imposante youkai is. Zijn avonturen en vooral het feit dat hij youkai überhaupt kan zien, hebben Takashi echter in een redelijk sociaal isolement gedrukt, maar daar lijkt langzaam aan verandering in te komen.

Dat laatste deel van bovenstaande laatste zin heeft vooral betrekking op het derde seizoen. Waren er in het tweede seizoen al ontwikkelingen waarbij Takashi wat meer sociaal contact kreeg met mensen, dit seizoen komt Takashi langzaam tot de ontdekking dat hij wellicht zoiets als vrienden heeft. Waar hij in het verleden opliep tegen een muur van onbegrip en met grote regelmaat geridiculiseerd werd, zijn er nu daadwerkelijk personen die naar hem luisteren en begrip hebben voor hetgeen wat hij moet doorstaan. Sterker nog, er zijn voorbeelden dat ze zelfs geïnteresseerd in de wereld die Takashi ziet. Takashis lot heeft echter ook invloed op de anderen en Takashi heeft nog steeds problemen de verantwoordelijkheid hiervoor met anderen te delen. Geleidelijk krijgt hij echter door dat ze hem willen helpen. En heel geleidelijk leert hij accepteren dat anderen dat willen.

De anime is duidelijk een stuk volwassener aan het worden. Dat geldt niet alleen voor de manier waarop de interactie tussen Takashi en zijn kompanen zich ontwikkelt, maar ook zeker voor de verhalen zelf. Het eerste seizoen was nog redelijk licht, de youkai en de daarbij komende moeilijkheden voor Takashi zijn in dit seizoen redelijk aan de duistere kant. Hierbij wordt nimmer een punt bereikt waarbij het te duister wordt; de serie weet hier prima een balans in te bewaren.

De basis van de serie wordt niet vergeten, maar er lijkt op zich wat minder aandacht te zijn voor het boek en de voormalige eigenaren van de namen die er in vermeld staan. Op zich een logische ontwikkeling natuurlijk, er wordt op deze manier voorkomen dat het boek al te snel leeg raakt. Er is echter wel voldoende aandacht voor de manier waarop Takashi tegen youkai aan kijkt. Het zijn niet alleen mensen met wie hij wat vriendschappelijke relaties heeft, ook youkai kan hij tot zijn vriendenkring rekenen. Hoewel dit uiteraard niet helemaal zuiver kan zijn, daar youkai een ietwat andere agenda er op nahouden dan mensen, maar hulp voor Takashi kan nu gewoon van twee kanten komen.

Dit derde seizoen vond ik veruit de beste van de drie tot nu toe. Nog steeds redelijk kalmerend, maar de wat volwassener toon doet de serie bijzonder goed. Het aangekondigde vierde seizoen zal ik dan ook met plezier gaan bekijken. Dit seizoen krijgt in een ieder geval een 4 out of 5 stars van me.

Dalian is wellicht de meest schattige bibliotheek ter wereld. U kunt bij haar terecht voor de meest bijzondere boeken, voornamelijk van de fantoomvariant. De bibliotheek is elegant ontworpen als een perky jongedame met lichtelijk tsundere trekjes. De vaste bibliothecaris, Hugh Anthony Disward, stelt zich aimabel op richting zijn persoonlijke bibliotheek en samen proberen ze de wereld te behoeden voor het gevaar wat fantoomboeken bieden.

Gezien het redelijk episodische karakter van deze anime zou deze samenvatting wel moeten volstaan. Er is wel iets van een samenhang te vinden in de aard van de verhalen en sommige personages, maar een rode draad lijkt grotendeels te ontbreken. Normaliter ben ik niet echt een voorstander van een dergelijke aanpak, maar bij Dantalian no Shoka was dit prima te verteren naar mijn mening.

Het is bijna onvermijdelijk een parallel te trekken met de serie Gosick, doordat Dalian karaktertrekjes heeft die we ook bij Victorique zagen en dan met name haar wat tsundere gedrag en de voorliefde voor lekkere dingen. Tevens kennen beide series een wat ‘gothic’ sfeer. Maar buiten dat lijken de series eigenlijk nergens op elkaar. Was Gosick een serie met occulte elementen, Dantalian no Shoka is compleet gebouwd op een occult fundament. Deze bespreking  is eigenlijk  niet bedoeld de twee series naast elkaar te zetten, dit stukje is louter een soort van referentiepunt. Het heeft werkelijk niets te maken met overbodige vulling om toch maar wat op het scherm te krijgen.

Alle ‘gekheid’ op een stokje, deze anime was eigenlijk best een prettig geheel. De verhalen, waarin meestal iemand de beschikking had over een fantoomboek en Dalian en Hugh Anthony er op uit trokken om de schade te beperken en het boek veilig te stellen, waren redelijk duister en niet zelden vielen er dodelijke slachtoffers. Zo af en toe weken ze gelukkig wel af van dit concept, waarbij het resultaat bijzonder welkom was. Herhaling van stappen moet je altijd zien te voorkomen en dat lukte hiermee prima. Overigens wil ik hiermee niet beweren dat deze serie neigde naar saaiheid, maar het toonde hiermee wel aan dat het niet bang was om het eigen format te breken.

Er zijn echter nog wel wat zaken die wat meer toegelicht hadden mogen worden. Zo zijn er meer ‘mensen’ als Dalian op de wereld en wat meer achtergrondinformatie hierover was zeker welkom geweest. Ik zette hier mensen expres tussen aanhalingstekens, want een jongedame met een sleutelgat die, wanneer de bijpassende sleutel in het slot wordt gestoken, toegang geeft tot een keur aan kennis kan ik met moeite een mens noemen.

De animatie was prima; het vulde de wat duistere sfeer prima aan. De OP werd gezongen in ’t Latijn en werkte voor mij prima, de live-action ED was echter niet helemaal naar mijn smaak. Maar goed, OP en ED slaat ik meestal over, dus ik val er zeker niet over. Ongetwijfeld zal er ergens op Internet wel fotomateriaal rondzweven waarbij de gezichtsuitdrukkingen van Dalian nader worden uitgezet, want dat is iets waar ze aardig mee speelden, niet ongelijk een eerder genoemde jongedame.

Al met al een hele aardige serie waarbij ik zeker niet negatief sta ten opzichte van een vervolg. Een 3.5 out of 5 stars.

1 En op een dag was er een gebeurtenis in Assiah; en de vader van Rin Okumura, de duivel, was aldaar.
2 En de kerk was er ook, met zijn discipelen, om te vechten tegen de vader van Rin.
3 En als er drama ontbrak, zeide de moeder van Rin tegen hem: Hier is je duivelse zoon.
4 De duivel zeide tot haar: Zijn ure is nog niet gekomen.

Eh, ja… Een Bijbeltekst omzetten naar een samenvatting van een serie waarin de duivel zijn halfmenselijke zoon wil gebruiken om de aarde in vuur en vlam te zetten is zo makkelijk nog niet. Veel makkelijker is gewoon te tikken dat Ao no Exorcist een shounen serie is waarin een tweetal jongemannen een leven vol tegenslagen op positieve wijze proberen om te buigen door hun opleiding te volgen aan een of andere school voor jongelui die de strijd aan willen gaan tegen duivels. Probleem is, beiden zijn nazaten van Satan en een van de broers heeft nogal last van een wat opvliegend karakter, wat meestal leidt tot situaties die men liever ziet te voorkomen. Vooral gezien het feit dat hij feitelijk de vijand is van de groepering voor wie hij zich wil inzetten. Er zijn echter wat mensen, of wat er voor door moet gaan, die iets andere plannen hebben met de broers.

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik tot een aflevering of twintig een wat negatieve mening had over de serie. Er waren weinig dingen aan de serie die me konden bekoren. Om een serie echt te kunnen bekoren is wellicht één aspect het belangrijkste: de personages. En dat was bij deze anime niet echt een punt waar ik bij stond te juichen. Hoofdpersonage Rin Okumura is eigenlijk maar een irritant ventje, en dan vooral zijn stem. Broerlief Yukio is zo’n typische flapdrol die gebukt gaat onder het gevoel veel te veel verantwoordelijkheid te moeten dragen. Waar hij feitelijk de rol als beschermengel van Rin wil spelen, is het eigenlijk zo dat hij Rin alleen maar tegenhoudt in diens ontwikkeling. Niet dat Rin daar erg veel hinder van ondervindt trouwens, in typische shounenstijl weet Rin zich zo ook wel te ontplooien als een sterke good guy. Maar dat is niet iets waar je een serie op af moet rekenen natuurlijk.

De laatste paar afleveringen introduceert eindelijk iets van een echt plot. Deze was wel vanaf het begin half aanwezig, maar de eerste afleveringen neigen meer naar losstaande verhalen. De mensen, of wat er voor door moet gaan, met boze plannen brengen deze in uitvoering en uiteraard is Satan van de partij om zijn eigen plan te trekken. Het is toch wel dit verhaal wat mijn mening over de serie naar een wat positievere kant omboog, maar Ao no Exorcist is geen anime die ik in de toekomst nog een keer zou willen kijken. Dit geldt niet voor alle series die ik met een 3.5 out of 5 stars waardeer, maar bij deze anime heb ik toch wel het gevoel dat het een beetje een dertien in een dozijn serie is.

Ik zit me nu overigens sterk af te vragen welke serie met een Bijbels thema (soort van) ik meer dan bovenstaande waardering heb gegeven, maar er komt me even niets bovendrijven. Er zou toch genoeg voer moeten zijn voor een goed verhaal, de Bijbel zit toch vol intriges wat dat aangaat. Niet dat ik nu zit te springen om een Bijbels verhaal, doch zou er vast wel iets van te maken kunnen zijn. Iets meer seinen dan, want vechtseries hebben we voldoende op voorraad.

Hierboven zeg ik dan wel Bijbels, dit is wel oppervlakkig natuurlijk. Nergens worden er daadwerkelijk Bijbelverhalen gebruikt als bron voor de verhalen, het is meer een klassiek kerk vs. duivelse schepsels verhaal. Ik zie dan liever toch een serie over yokai, als ik heel eerlijk mag zijn.

Qua animatie blinkt de serie ook niet echt uit. Adequaat is denk ik het beste label wat je er aan kan hangen. De gevechten zien er aardig uit, maar als het aankomt op character designs is hier eigenlijk gek weinig om aan te prijzen. Ao no Exorcist heeft tevens weer een goed voorbeeld van anime logica, waarbij een rondborstige dame zich zo weet te vermommen dat het net lijkt alsof ze geen boezem heeft. Hoe dan toch? Maar enfin, dat soort vragen zijn voor een andere keer.