Een jongeman die immuun is voor vloeken krijgt een cadeautje toegestuurd in de vorm van een vervloekte kubus. De kubus blijkt een jongedame te zijn die weinig anders kent dan het pijnigen van mensen. Samen gaan ze de strijd aan tegen andere ‘cursed instruments’ en hun eigenaren.

Dit klinkt allemaal zo slecht nog niet eigenlijk. Tel daar nog een niet onaardige dosis ecchi elementen en eigenlijk zou ik deze anime gewoon goed moeten vinden. Maar nee, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Het was me allemaal simpelweg te herkenbaar. Neem bijvoorbeeld Fear Kubrick, het kubusmeisje. Ik laat even achterwege wat ik van haar naam vind, maar het hele personage stond me niet aan. Aan de ene kant is het dus een meedogenloze martelmachine, aan de andere kant is het een verschrikkelijk irritant wicht. Toegegeven, ze proberen haar wat menselijk neer te zetten met een hele bak aan zelftwijfel, maar zodra ze een rondborstige dame weer eens met haar ‘koosnaampje’ aanspreekt die betrekking heeft op haar rondborstigheid is bij iedere illusie weg dat C³ ook maar half een poging doet serieus te zijn. Een loli die minzaam doet over iemands grote borsten, hoe uniek.

Na het bekijken van de eerste aflevering was ik het eigenlijk al zat met deze serie, maar na de tweede en derde aflevering had ik toch de hoop dat het de goede kant op zou gaan. Deze twee afleveringen zijn een stuk duisterder van aard dan de eerste aflevering, en bevielen me eigenlijk uitstekend. Helaas balanceert het daarna tussen een aantal genres zonder dat het weet welke kant het op wil. Soms is het duister met (bloederige) actie, soms is het schaamteloze komedie met grappen die we al duizend keer hebben gehoord en soms is het gewoon een collage van fanservice. Ik wil niet beweren dat een combinatie van genres niet kan werken, maar in C³ is daar in mijn opinie absoluut geen sprake van.

En ergens is dat gewoon zonde. Silver Link heeft prima zijn best gedaan qua animatie en het hele concept achter de vervloekte entiteiten is op zich de moeite waard. Maar de uitwerking van het geheel is veel te knullig. Een verzameling op clichés gebaseerde personages werken simpelweg niet als personages in een verder inventief concept. Zoals ik eerder riep zijn de meeste archetypes na tientallen series gekeken te hebben voorspelbaar en dat is hier niet anders. Met een beetje meer moeite hadden de producers er volgens mij meer uit kunnen halen. Sowieso had het mijn inziens al een stuk gescheeld als de personages volwassenen waren geweest. Het hele idee dat meer dan de helft van de anime tieners als hoofdpersonages moet hebben deel ik niet echt. Nu zijn tieners als hoofdpersonages niet perse een minpunt, maar de manier waarop in C³ typische tienerzaken, zoals de licht ‘romantische’ tintjes die er af en toe doorsijpelen, worden afgewisseld met in de basis gruwelijke zaken rondom de vervloekte entiteiten is het uiteindelijke product niet heel erg goed.

Ik zal heel eerlijk zijn, een type jongedame als Fear, met een welbekend punttandje, kinderachtig gedrag (ondanks haar leeftijd, zover daar sprake van is) en loli-achtige trekjes is sowieso niet aan mij besteed. Enfin, een 2.5 out of 5 stars.

Mobiele projector = dikke alien tech

De wat nerdy scholier Kio Kakazu loopt de spreekwoordelijke pot of gold tegen het lijf wanneer er een alien catgirl (with big boobies) opduikt die na wat avontuurtjes bij hem intrekt. De aanwezigheid van een alien catgirl (with big boobies, maar daar hebben wel meer alien catgirls last van) wordt echter niet door iedereen even gewaardeerd en diverse organisaties maken dan ook ‘jacht’ op Eris (de alien catgirl (with big boobies)). Gelukkig zijn er ook nog partijen die het goed ophebben met Eris, wat in theorie inhoudt dat Eris veilig tijd op aarde zou moeten kunnen doorbrengen maar in praktijk inhoudt dat Kio twee jongedames aan zijn (minieme) harem kan toevoegen. Niet dat alles nu pais en vree is overigens, want achter de schermen speelt een alien doggirl (with big spaceship) een wat sinister spelletje.

Asobi ni Iku yo! lijkt een anime uit Het Grote Clichéboek Der Clichés en bovendien een serie die ik ik als een jong ventje waarschijnlijk hartstikke gaaf had gevonden. Je kunt er over debatteren of de serie de clichés omarmt en erin zwelgt of er mee speelt en een kleine twist meegeeft. Ik ben er nog niet helemaal over uit maar hoe dan ook, deze anime zal in de verste verte niet in aanmerking komen in mijn top 10 animeseries over 2010 te belanden. Is de serie slecht dan? Nee, maar gedenkwaardig evenmin. Een luchtig tussendoortje zou ik het noemen.

Er zijn vast mensen genoeg te vinden die me in geuren en kleuren kunnen vertellen dat ik te sceptisch ben over deze serie maar een anime waarin een sudden girfriend appearance gekoppeld wordt aan ‘cute’ robots (die ook nog eens censurerende functies hebben blijkbaar) zal bij mij geen hoge ogen scoren. Zoals ik al zei zit de serie tjokvol clichés en dat werkt op zichzelf nooit het voordeel van een anime. Uiteraard kun je met cliché’s leuke dingen doen (Lampshade Hanging) maar ik heb niet de indruk dat ze goed hun best deden dit te doen. Er is nog een argument aan te halen dat de boekenreeks waar de serie op is gebaseerd al x delen omvat maar populariteit is in mijn opinie niet vertaalbaar naar kwaliteit. Wellicht ben ik een zuurpruim, is ook nog mogelijk.

De personages zijn op zich wel prima, maar ook hier slaat de man met de clichéhamer flink toe. De alien catgirl (with big boobies^[1]) is erg makkelijk aan te halen natuurlijk in dat kader, maar kom, de hoofdrolspeler is een onopvallende wat nerdy jongen die opeens door een aantal dames wordt begeerd. Volgens mij is dat zo ongeveer uitgangspunt nummer één in zowat iedere haremserie. Of zijn jeugdvriendin die begint te beseffen dat ze gevoelens voor hem heeft. En ze is een dame met lichtelijke tsundere neigingen die bij het minste en geringste Kio een oplawaai verkoopt. Echt, qua originaliteit is het ver zoeken op het vlak van de personages. Niet dat ze nu meteen vervelend zijn maar ik mis een wat (subtielere) vorm van quirkiness die een serie als deze heel goed had kunnen gebruiken.

Is er dan nog iets positiefs te noemen aan de serie? Sure, de animatie is prima voor elkaar, er zit niets echt storends in (ondanks de rant hierboven) en het verhaal waar een buitenaardse mogendheid met kenmerken van een hond een buitenaardse mogendheid met kenmerken van een kat dwars zit is op zich leuk gevonden. We zien overigens maar één alien doggirl (with big boobies) en je kunt je afvragen wat haar beweegredenen nu zijn op het punt na dat honden het nou eenmaal niet op katten hebben volgens de clichés (lukt in praktijk vaak prima namelijk). Helaas gaan ze hier niet echt op in en lijkt dat verhaal meer een springplank voor een avontuur die voor geen van de hoofdpersonages eigenlijk consequenties heeft. Ik haal dit punt wel vaker aan maar weinig series hechten waarde aan het punt dat acties vaak consequenties hebben, wonden die niet genezen, mensen die niet dood willen gaan, je kent het wel. Asobi ni Iku yo! is zo’n serie waarbij acties weinig gevolgen lijkt te hebben. Sterker nog, er zijn wapens die non-organisch doen verdwijnen en zodoende de schade bij gevechten te verminderen.

Ergo, te weinig substantie, wellicht dat de OVA die volgend jaar komt met blijkbaar inhoud die tijdens de reguliere uitzending niet kon worden vertoond wat meer te bieden heeft 3 out of 5 stars.

1. Voor de mensen die het nog niet doorhadden, dit is een verwijzing naar ‘Allo ‘Allo.

Zombies! Boobs!

Dat is zo ongeveer alles wat je hoeft te weten over High School of the Dead (ook wel Highschool of the Dead danwel Gakuen Mokushiroko: High School of the Dead, hierna HSotD), zombies en boobs. Niet dat eigenlijk ooit bevestigd wordt wat er nu precies aan de hand is met de afwezig overkomende personen maar het meest waarschijnlijk is toch wel dat het zombies zijn. Deze twaalf afleveringen tellende serie is ook totaal niet geïnteresseerd in een backstory voor de afwezig overkomende personen maar verhaalt ‘gewoon’ over het groepje scholieren (en een zuster die niet echt geplaagd wordt door een overschot aan werkende hersencellen) die alles op alles zet om te overleven en hun respectievelijke ouders probeert te vinden in de chaos die ooit hun wereld was. Er wordt wel half gespeculeerd over een epidemie als oorzaak van het afwezig overkomen maar uitsluitsel over het hoe en wat is er niet. Sterker nog, in de laatste aflevering zijn er wat gebeurtenissen die hinten naar een heel ander verhaal en ergens is het spijtig dat hier niet verder op in wordt gegaan, wellicht dat er nog eens een tweede seizoen komt.

Voor de liefhebbers van zombiefilms is er in deze serie eigenlijk weinig nieuws onder de zon te vinden. Plotselinge ‘uitbraak’, check. Klein groepje wat samen probeert te werken, check. Bloederige gevechten, check. Het is alsof er ergens in een la een template klaarlag met een zombielabel en enkel de namen van de personages nog ingevuld dienden te worden. Want eerlijk is eerlijk, originaliteit is hier echt niet te vinden. Nu ben ik uiteraard een groot voorstander van originaliteit maar een niet gering onderdeel van de kwaliteit van een serie is natuurlijk ook te vinden in de uitvoering.

HSotD gooit niet alleen bloederige gevechten met afwezig overkomende mensen in de mix maar maakt handig gebruik van de vrouwelijk anatomie zonder dat er iemand daadwerkelijk pijn hoeft te lijden. Ik doel hier dan specifiek op een scène waarbij de borsten van één van de dames op een bijzonder pijnlijk ogende manier worden gebruikt om een geweer te stabiliseren bij het uitschakelen van wat afwezig overkomende personen. Zombies en boobs.

Mooi, ik heb een bruggetje gebouwd naar borsten en nu ligt de aandacht mooi bij iets waar de serie dol op is: grote borsten. Zowel de adolescenten als de volwassenen in deze serie die zijn geboren zonder piemel (zover ik weet, achtergrondverhalen doen we niet aan in deze serie) hebben een redelijk imposant stel borsten. Nu zou ik liegen als ik zeg dat ik niet graag naar borsten kijk maar de serie heeft er soms wel erg veel aandacht voor. Ze zouden echter wel wat consequenter hebben kunnen omgaan met het formaat van ieders borsten trouwens want borsten zijn er dan wellicht in verschillende vormen en maten, dit zal niet echt per dag verschillen bij één en dezelfde vrouw. En ze zijn ook wel erg… flexibel trouwens. Het bood de producers wel kans om de term bullet time een nieuwe draai te geven en ik moet toegeven dat ik daar toch best een dikke glimlach bij kreeg. Maar goed, aan de andere kant, borsten scoren nou eenmaal en ik zie dan ook bijna dagelijks meer bezoekers op een WordPress experiment dan op dit blog (seksisten!). Voor de liefhebbers: Saya, Rei, Saeko, Shizuka en Saya’s moeder.

HSotD is verre van goed (ik geef het een 3.5 out of 5 stars) maar plezier valt hier wel aan te beleven. De vechtscènes zijn over het algemeen bijzonder aardig in elkaar gezet en er stromen hierbij vele liters bloed. Nu is dat praktisch standaard bij een zombieverhaal natuurlijk maar bij een anime kun je rustig een stap verder gaan en stiekem is het best leuk om te kijken naar een hummer die over een stel zombies, eh afwezig overkomende personen heenrijdt. En ook de scènes waarbij Saeko zich uitleeft op de afwezig overkomende personen zijn een genot voor het oog. Blijkbaar zijn ze ook een genot voor Saeko zelf maar de reden daarvoor mag de kijker zelf ontdekken.

Nu volgt een spoiler voor de laatste aflevering dus mensen die übergevoelig zijn voor spoilers: the end.

In de laatste aflevering vindt er een lancering plaats van een atoombom (eigenlijk in de één-na-laatste, maar de consequenties worden pas duidelijk in aflevering twaalf) die ergens in de atmosfeer boven Japan (en dan alleen Japan ook) tot ontploffing wordt gebracht met de grappige uitwerking die EMP heet. Elektronica is derhalve niet zo heel erg functioneel meer en voor een land als Japan betekent dat vooral nog meer isolatie. Overigens zijn er meer atoombommen afgevuurd maar deze zijn onderschept voordat ze tot ontploffing konden komen. Dat enkel Japan werd getroffen achteraf ruikt een beetje naar een voorop gezet plan maar gezien daar verder niet op in wordt gegaan is dit natuurlijk enkel speculatie. Wellicht dat een eventueel vervolg hier antwoord op zal geven (of de manga) en stiekem hoop ik ook op een vervolg want een echt eind zit niet in deze serie.

De personages zijn zoals ik al zei niet bijster voorzien van een backstory maar dat is op zich ook niet zo heel erg nodig in een setting als deze. Ieder personage heeft zo zijn quirks maar je kan vraagtekens zetten bij bijvoorbeeld de toevoeging van bijvoorbeeld Koichi Shidou, een bijzonder pervers en lichtelijk op macht geilende leraar die bovendien ook nog eens een akkefietje heeft gehad met Rei. Dit akkefietje slaat werkelijk helemaal nergens op en had wat mij betreft wel achterwege mogen worden gelaten, vooral gezien de scène die het oplevert tussen Rei en Koichi waarbij Rei hem dreigt om zeep te helpen omdat ze *kuch* een onvoldoende heeft gekregen. Uiteraard is op het moment dat je niet weet of je morgen nog leeft of dat je ouders nog in leven zijn totaal ondergeschikt aan het wel of niet halen van een vak op een school die waarschijnlijk nooit meer bezocht zal worden, gezien de destructie van dat iets wat men de maatschappij noemt. Maar ja, welk personage is nou eigenlijk niet lichtelijk karikaturaal? Neem de vader (en ergens ook moeder) van Saya, die de leiding heeft over een groepje aanwezig overkomende mensen, of de bijzonder van enige vorm van intelligentie voorziene Shizuka. Of.. of…

Uiteraard valt er nog veel meer te belichten in deze serie, de dood van de op dat moment afwezig overkomende vriend van Takashi en tegelijk de vriend van Rei aan de hand van Takashi, Takashi’s brute moord bij een tankstation op een pervers typje, de wat nerderige Kouta Hirano, etc. etc. Maar ik heb al genoeg tekst getikt dacht ik zo.

Plezierig was de serie toch wel. Ik bedoel, zombies, boobs, wat kan er mis gaan?

Keita is een scholier die begeerd wordt door zijn stief-tweelingzussen. En door een meisje op zijn school. Meneer is niet helemaal gediend van de avances van de dames en loopt bovendien met regelmaat een ander meisje tegen het lijf, maar dat is een zeikverhaal. Keita warmt echter na verloop van tijd op voor zijn zussen en dat levert wat erotische getinte momenten op. Wat er zo bijzonder is aan Keita is me een raadsel, maar zijn zweetlucht zorgt ervoor dat een lerares van Ako en Riko (zijn zussen) in ieder geval klaar ligt te komen met behulp van een body-pillow, en één van zijn zussen maakt zich klaar met zijn voet en…

Je vat ‘m al, Kiss x Sis zit vol borderline-hentai elementen en om heel eerlijk te zijn is Kiss x Sis gewoon kut. Waarom ik ben blijven kijken is me dan eigenlijk ook een beetje een raadsel, soort van ramptoerisme? Wachten tot de trein ontspoort? Een ziekelijke drang naar schunnige dingen? Of gewoon om te kijken hoe ver ze durven gaan? Het idee dat twee zussen de liefde willen bedrijven met hun jongere stiefbroer is op zich al een beetje op het randje, dat ze daarbij aangemoedigd worden door hun beide ouders is wel weer humoristisch maar de producers doen er nog een schepje bovenop met het jongere meisje op Keita’s school die hem graag flasht en het andere meisje waar Keita steeds een ‘ongelukkige’ ontmoeting mee heeft. De allereerste keer belandt hij met zijn gezicht in haar kruis, niet lang daarna pist ze hem in zijn nek en nog weer een andere keer betrapt hij haar toevallig wanneer ze staat te urineren in de bosjes.

De lerares van Ako en Riko is ook zo’n verzinsel waarmee danig gespeeld wordt. De niet onaantrekkelijke dame (binnen de anime context dan hè) is een otaku en doet veel moeite een nieuwe ero-game te bemachtigen om later die avond in uitdagende kledij te worden gefotografeerd door haar zusje (de flashende jongedame). Toppunt was natuurlijk de masturbatiescène terwijl ze Keita’s sportkleding draagt. Ze leeft een beetje compleet in haar eigen wereldje zeg maar, wat zich vooral laat kenmerken door haar (zogenaamd) innerlijke gesprekken met een samurai. Please, get laid.

Deze serie zoekt constant de grens op, er worden geen ontblote borsten, vagina’s of penissen getoond maar wel scènes waarbij de twee zussen half-slapend aan de stijve penis van Keita liggen te fruniken bijvoorbeeld. Het is maar de vraag wat nu erger is eigenlijk, want schunnig blijft het wel. Als je de schunnigheden weghaalt blijft er sowieso maar weinig over trouwens, zo af en toe proberen ze het maar het laat alleen maar de tekortkomingen zien van de serie, het heeft gewoon geen echt verhaal. Keita die hard aan het studeren is om op de school te kunnen komen van zijn zussen brengt evenmin soelaas. Vooral niet omdat de twee hem op alle manieren steunen waaronder het maken van een talisman waarin hun schaamhaar zit. Geen makkelijke opgave voor de twee trouwens, beiden lagen in tranen toen ze plots ontdekten amper schaamhaar te hebben (want een normaal mens weet dat soort dingen niet, ondanks naar het toilet gaan en douchen). Toegegeven, één van de manieren van één van de zusjes om hem te helpen door de antwoorden op uitdagende plekken op haar lichamen te schrijven was gewoon grappig maar over het algemeen is het behoorlijk saaaaaaaaaai.

Op een gegeven moment was ik op het punt aanbeland waarop ik eigenlijk gewoon hoopte dat de met irritant zeikerige stem uitgeruste Keita zijn zusjes gewoon pakte. Dat hij wakker werd met zijn zusjes zachtjes in zijn kruis knedend waarop hij hen gewoon bruut van hun maagdelijkheid beroofde. De twee raakten zwanger, Keita moest al snel van school af om de kost te verdienen voor zijn kindertjes maar dankzij een economische crisis zijn baan kwijtraakte en daardoor in de goot belandde.

Maar nee, niets van dat alles. Zelfs het dilemma ‘welke zus kies ik?’ krijgt geen antwoord (hij kiest voor geen van beide, vooralsnog). Nee, meer aandacht voor de kwijlende tongetjes van de zusjes terwijl ze hem met hun mond ‘ontdekken’. Het zou me trouwens niet verbazen als er een tweede seizoen zou komen en dan kijkt deze smeerlap waarschijnlijk ook wel weer.

Het stomme is eigenlijk wel dat ik er niet met tegenzin naar keek. Kiss x Sis is verre van goed, maar ergens ook wel weer een guilty pleasure. Qua kwaliteit verdient dit in ieder geval maar 2 out of 5 stars

Zal ik nu gewoon eens echte Hentai gaan kijken? Bible Black ofzo?

Hoe is trouwens het trouwens gesteld met het grijze gebied waarin deze anime zich bevindt? Hoewel er geen echte seks in voor komt is het nou ook weer niet een gevoelige visuele studie over de ontluikende seksuele gewaarwording van pubers waarin een taboe aan de kaak wordt gesteld. Maar het zijn wel minderjarigen. Dit is een discussie waar ik t.z.t. wat over zal tikken (wat ik al eens eerder meldde trouwens) maar ik kan me indenken dat dit voor sommige mensen een morele stap te ver is. Ik zal in mijn relaas in ieder geval naar boven halen dat seksueel getinte zaken blijkbaar moeilijker te verkroppen zijn dan moord, genocide en diefstal. Maar dat is dus voor later.

1. Beating around the bush.

Wat begon als een bijzonder amusante serie met lekkere off-beat humor eindigt helaas een beetje in een stuurloos zooitje. Vreemd genoeg komt het dit keer door het toevoegen van een poging tot een verhaal. In eerste instantie is alles lekker vrij, worden er leuke personages geïntroduceerd, is er leuke humor (soms schaamteloos seksistisch) maar zodra men toe probeert te komen aan een plot blijft er weinig meer over. Maar om nou te zeggen dat Ichiban Ushiro no Daimaou een ondoordringbaar plot heeft?

Nee, dat ook weer niet.

Akuto wordt al gauw door iedereen gewantrouwd en de vooroordelen die heersen worden door hem bijna keer op keer bevestigd, wat natuurlijk wel ergens te verwachten was. Maar dat geeft niets op zich, de mensen om hem heen maken het er wel leuker op. Zoals Junko, die niet helemaal weet wat ze nu met hem aanmoet en hem stiekem wel mag, ondanks dat ze weet dat ze tegen hem zal moeten vechten. Of Korone, een androïde meisje wat hem vergezelt en eigenlijk hem constant uitdaagt’ met niet helemaal koshere opmerkingen. De lichtelijk seksistische getinte opmerkingen van haar zijn in het begin eigenlijk bijzonder geslaagd maar gaandeweg verliest het zijn stoom en verdwijft Korone ook wat meer naar de achtergrond. Gelukkig is daar nog Keena Soga, een meisje wat een grote rol speelt in het verloop van het verhaal en bij wie de producers niet schromen haar naakt door het beeld te laten drentelen. Als deze anime ergens in uitblinkt is het dan ook wel naaktheid ten toon spreiden. Ik ben er niet vies van maar ze doen het hier vooral zonder reden, misschien bij Keena wat minder, maar Junko’s borsten verschijnen met regelmaat in beeld zonder echt goede reden. Aan de andere kant, moet er echt reden zijn om borsten te tonen? Vreemd genoeg laten ze het bij één dame bij wie je het zou verwachten juist achterwege.

Zodra het plot echter daadwerkelijk in gang wordt gezet zakt de serie in elkaar, de humor ebt weg en wordt vervangen door standaard geneuzel met magie, wat magische beesten en plannen in plannen in plannen. Spijtig, de setting was eigenlijk best aardig, magie in een wereld waar voorbeelden zijn van geavanceerde technologie, een pseudo-legende (inclusief zwaard die door een ‘geroepen’ held kan worden gebruikt), niets origineels verder eigenlijk, maar het werkte ergens wel. Het is niet ze goed hun best doen naar het eind toe trouwens, de greep één van de kwijlvriendjes van Akuto een soort van held te maken d.m.v. een power-suit was ergens goed gevonden maar het werkte gewoon simpelweg net niet. Het toonde eigenlijk meer aan dat deze anime een mengelmoes was van allerlei stijlen en dat maakte het geheel toch wat rommelig.

Een aardig tussendoortje, meer dan ook niet. 3.5 out of 5 stars

1. Dit is een mooie voor het etymologisch woordenboek.

Laten we beginnen met push-ups. Speciaal voor deze gelegenheid draag ik een strak groen hemdje met een mysterieus schouderbandje wat maar niet zijn plek wil blijven zitten en een strak wit broekje om wat contouren te accentueren. Vind je niet erg toch?

Ben je er klaar voor? Ja? Daar gaan we dan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, dat was de eerste oefening. Dat geeft een goed gevoel hè? We doen dat later nog wel een paar keer hoor, wees niet bang. Wellicht doe ik het zelfs een keer in mijn lingerie en een keer in een strak wit shirtje.

Nu is het tijd voor sit-ups. Laten we beginnen.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Ik begin nu wel een beetje te zweten hoor. Nu snel even nog een andere oefeningen, squats! Er klaar voor?

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, nu is het tijd dat ik mijn opwachting maak in een anime, tot over een minuut ofzo, dan gaan we verder.

Ik vind het hartstikke leuk dat je mee doet, echt waar, ik hoop dat je er wat aan hebt want we gaan die drie oefeningen een aantal keer herhalen, met verschillende cameraposities enzo. De ene keer gericht op mijn borsten, dan op mijn broekje, dan weer duizelingwekkend meebewegend met de oefeningen. Maar laten we verder gaan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Z.. Wat zeg je? Verveelt dit je? Zijn de enige spieren die je traint de spieren in je pols? Hoezo dat? Omdat ik wanneer ik niet meetel met de oefeningen klink alsof ik iets heel anders aan het doen ben? Of omdat mijn borsten bij iedere beweging nog wat natrillen? Je vindt de muziek irritant? Hoe dat zo? Je hoort hetzelfde deuntje maar een keer of dertig, valt toch wel mee?

Maar… maar… als je dit al saai vindt hoe moet het dan met Sleeping with Hinako? Die duurt maar twee keer zo lang.

2.5 out of 5 stars

Pubertje Tomoki krijgt de schrik van zijn leven als er iets op zijn hoofd dreigt neer te storten. Gelukkig is het maar een Angeloid, een dame met engelachtige vleugels die bovendien al zijn wensen waar wil maken. Dombo Tomoki gebruikt haar krachten om zijn voyeuristische hobby’s een nieuwe impuls te geven en lekker het buurmeisje te kunnen betasten en dergelijke. Ecchi avontuur na ecchi avontuur, maar er is iets met Alpha/Ikaros, iets sinisters, iets gevaarlijks ook. Het arriveren van een ander type Angeloid (met de naam Nymph) maakt dit wel duidelijk. Tomoki lijkt zich niet zo heel erg bewust van wat er precies speelt maar schoolgenoot Eishirou lijkt er wat meer van te weten.

De serie weet de balans tussen de ecchi kant van het verhaal (met als ‘hoogtepunt’ een gender bending avontuur van Tomoki in een badhuis) en de wat duistere kant op zich goed te bewaren. Nergens slaat de serie echt door naar één van beider zijden terwijl de ecchi en harem elementen toch echt wel de boventoon voeren . Met iets meer moeite en aandacht voor de menselijke trekken van Ikaros was het wellicht een stuk beter geweest maar op één of andere manier lijkt het wel of de producers het niet helemaal aan durfden om de serie echt een serieus verhaal mee te geven. Uit glimpen uit het verleden van en dialogen tussen vooral Ikaros en Nymph zien we wat er zich afspeelt in een wereld die voor de normale mens niet zichtbaar lijkt te zijn en op zich is het spijtig dat hier niet zo gek veel aandacht aan wordt gegeven. Het houdt wel aanknopingspunten over voor een volgend seizoen, maar het maakt van de serie wel een beetje een laagvlieger op serieus gebied. Gelukkig is de ecchi c.q. harem kant voor de verandering eens humoristisch en in mijn ogen geslaagd. Ik ben normaliter absoluut geen fan van het genre maar de speelse manier waarop de serie hier mee omgaat was ergens een geslaagde zet. Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin Tomoki het aan de stok krijgt met een kudde vliegende slipjes. Totaal over de top maar briljant qua humor (op een guilty pleasure achtige wijze). Tel daar de niet onaardige animatie bij op (met soms oog voor bijzondere details) en de dertien (!) verschillende eindanimaties en je hebt een serie die eigenlijk veel vermakelijker is dan zou mogen en dat ondanks de blindheid van Tomoki voor wat er om hem heen gebeurt (Ikaros, Nymph en de rondborstige buurmeid Sohara vinden hem leuker dan je zou verwachten) en de overdaad aan chibi (tot vervelends aan toe soms). Toch één van de amusantere series van 2009 eigenlijk.

4 out of 5 stars