Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

Rito Yuuki is een prototype scholier, die al een tijdje warme gevoelens koestert voor klasgenote Haruna Sairenji. Hij heeft echter nogal moeite met het verzamelen van genoeg moed om haar te vertellen dat hij haar leuk vindt. Het wordt er sowieso niet makkelijker op wanneer hij plots verloofd blijkt te zijn met een buitenaardse prinses, die vanuit het niets naakt voor hem verschijnt. Hoe gaat hij om met deze plotseling verschenen jongedame en hoe brengt hij Haruna aan het verstand dat hij haar leuk vindt?

Ik noem gewoon even wat elementen uit To LOVE-Ru die zonder toelichting feitelijk al vertellen wat je kan verwachten van deze anime: High School, Ecchi, een ‘vriendin’ die uit het niets verschijnt, een hoofdpersonage die met regelmaat zonder eigen toedoen in situaties terecht komt waarbij hij als een viezerik wordt bestempeld, een jongedame die afwijzend reageert op het hoofdpersonage maar hem eigenlijk leuk vindt. Tel deze elementen bij elkaar op en je hebt een redelijke bak clichés. Tel daarbij op dat de serie feitelijk bestaat uit een aantal losstaande verhaaltjes zonder al te veel samenhang en eigenlijk heb je dan een anime die me niet zou mogen bekoren.

Dat is deels ook het geval. Het gros van de humor heb je waarschijnlijk al in andere series kunnen zien en dat levert toch wel een aantal afleveringen op die redelijk doorbijten zijn. Leuk voor de liefhebbers van ecchi – welke ik ik overigens wel ben – maar voor de gemiddelde animeliefhebber valt er bitter weinig te halen. Maar zoals ik al zei, ben ik een ecchi liefhebber, dus wanneer de poging tot het maken van lunch door Lala, de bijzonder prettig geproportioneerde buitenaardse prinses, volledig uit de klauwen loopt en dames door grote monsters met tentakels worden gegrepen kijk ik daar niet met tegenzin naar. Ik heb dan wel het gevoel dat ik naar iets wat niet zo heel erg amusant is, zit te kijken, maar ik ben viezerik genoeg om daar doorheen te prikken en de ecchi beelden te waarderen.

Het zijn met enige regelmaat de acties van Lala waar de serie op probeert te leunen. Mevrouw heeft een keur aan zelfontworpen gadgets, waarvan het effect niet bepaald de gewenste uitkomst heeft. Met name de ‘transporter’ kent wat probleempjes; deze kan niet overweg met kleding. Je kunt zelf wel raden tot wat voor situaties leidt. Met Lala zelf wordt ook genoeg gedaan. Uiteraard is haar kijk op veel dingen in bepaald opzicht niet vergelijkbaar met die van de normale mensen, maar de producers geven vooral de voorkeur aan de manier waarop ze zonder gêne naakt kan rond paraderen.

De anime heeft voor het mannelijke hoofdpersonage Rito ook genoeg scènes in het arsenaal. Niet alleen zijn onfortuinlijke avonturen, die meestal eindigen in een draai om zijn oren van een jongedame die hij weer eens per ongeluk in een wat ongelukkige pose treft, krijgen aandacht, hij heeft ook een aardig dilemma om mee te leven. Hij vindt klasgenote Haruna bijzonder leuk (en zij hem), maar hij komt er nooit aan toe om zijn gevoelens aan haar te uiten. Is het niet dat hij onderbroken wordt, dan is het wel omdat hij te nerveus is om het te doen. Maar dan is er natuurlijk nog altijd Lala, die vastberaden is met hem te trouwen en Haruna weet dit. De situatie wordt er sowieso niet makkelijker op, wanneer blijkt dat het verbreken van de verloving waarschijnlijk het einde van de aarde zal betekenen. Bovendien vindt hij Lala ook weer niet oninteressant. Niet interessant genoeg om zich te vergrijpen aan haar, ondanks dat ze met regelmaat naakt is in zijn bijzijn. Ergens is dat onbegrijpelijk, hij is natuurlijk nog altijd een puber, maar hij ‘houdt’ nu eenmaal van Haruna.

Voordat ik nu ieder personage ga belichten: het draait dan wellicht een beetje om de driehoeksverhouding tussen Rito, Haruna en Lala, er zijn meer dames in het spel. Zo is er Ren, tevens buitenaards, met de rare eigenschap in een jongeman te veranderen als ze niest (en andersom.) Er is Yami, een buitenaardse ‘loli’, die uit is op het leven van Rito. Er is Yui, een jongedame die probeert te zorgen dat mensen op school zich gedragen en Rito beticht van alles en nog wat maar hem ondertussen stiekem wel leuk vindt. Kortom, genoeg voor een harem.

To LOVE-Ru vond ik bij tijd en wijle bijzonder vermakelijk, maar ik ben me ook bewust dat het eigenlijk niet zo’n hele goede anime was, met bovendien teveel clichés om boven de massa uit te stijgen. Toch maar een 3.5 out of 5 stars geven.

Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

De dames en heren uit de serie High School of the Dead arriveren op een eilandje, in de hoop daar voor even bevrijd te zijn van de alsmaar groter wordende groep zombies. De kust lijkt veilig te zijn, maar de dames en heren dienen uiteraard ook een hapje te eten. Ze ontdekken een verlaten strandtentje; helaas is er geen eten te vinden. Wel bikini’s. De dames maken hier gretig gebruik van en genieten ongestoord van het zonnetje terwijl de heren een maaltijd bij elkaar proberen te sprokkelen. Een paar vissen is de schamele opbrengst. Het groepje maakt een vuurtje om de vissen te bereiden, niet wetende dat de bladeren die ze gebruiken de vervelende bijwerking hebben hallucinaties op te wekken. Voor de kijkers niet erg trouwens, de hallucinaties leveren wat ecchi scènes op met een redelijk dikke laag lesbisch plezier. Wanneer iedereen weer tot hun zinnen komt de volgende ochtend, zien ze met wie ze hebben liggen vozen, en tot overmaat van ramp blijkt het eiland niet helemaal geïsoleerd te zijn. Dankzij een tunnel naar het vasteland hebben een aantal zombies het eiland weten te bereiken, het kan ook niet te vreedzaam worden natuurlijk.

Kort samengevat: voor de liefhebbers van Highschool of the Dead die graag de dames uit de serie met ietwat minder kleding en in sexy scènes wil zien. Het is eigenlijk een compleet overbodige OVA, maar er zijn echt wel vervelendere dingen om te kijken.

Het voegt in ieder geval niets toe aan het verhaal uit de serie. Er zijn geen nieuwe ontwikkelingen te bespeuren en uiteindelijk zit het groepje aan het eind nog in precies dezelfde situatie als aan het begin, al zullen de dames er iets bruiner op zijn geworden. Er zijn wel wat scènes die wat vragen oproepen over de onderlinge verstandhoudingen tussen de leden van het groepje en ook zeker eentje over de verstandhouding tussen een der leden en haar moeder. Maar daar doen ze verder niets mee, dit is voor de fans van het vrouwelijk schoon in de serie.

Voor de niet geringe hoeveelheid ecchi die erin zit, houden ze het eigenlijk nog redelijk keurig. Tepels zijn bijvoorbeeld niet zichtbaar, wat op zich redelijk opmerkelijk is, gezien het een OVA is en die per bijna per definitie meestal ongecensureerd zijn. Nu blonk de serie op DVD/Blu-ray ook al niet uit als het aankwam op ongecensureerde beelden en ergens vond ik het nogal spijtig dat dit ook hier het geval was. Ja, je leest het goed, ik vond het spijtig dat er niet meer naakt te zien was. Een OVA als deze is toch de uitgelezen mogelijkheid om wat verder te gaan dan in de serie mogelijk was? De enige reden van het bestaan van de OVA is nou eenmaal de ecchi kant, maak er dan ook meteen goed gebruik van zou ik zeggen.

Een 3 out of 5 stars, omdat het toch wel aardig is om naar te kijken.

Na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen is het tijd voor meer gevechten, meer gescheurde kledingstukken, meer dames, etc. In tegenstelling tot het eerste seizoen staat Sonsaku Hakufu wat minder centraal en draait het ‘plot’ rond een zogenaamd verboden artefact en de veranderingen in het mannelijke personage Moutoko Sousou. Uiteraard culmineert dit alles in een grote vechtpartij, waarbij uiteraard Sonsaku het heft in handen neemt.

Dit tweede seizoen biedt feitelijk hetzelfde als het eerste seizoen: een verhaal vol knokpartijen waarbij de dames hun kleding op voor hun onhandige plekken zien scheuren, waarbij het mannelijke publiek getrakteerd wordt op niet onaardige vrouwelijke rondingen. Iets van een verhaal zit er uiteraard wel in, maar om heel eerlijk te zijn, kijk ik Ikkitousen nou niet echt voor het verhaal. Sowieso ben ik niet heel erg bekend met het verhaal van Romance of the Three Kingdoms, waar Ikkitousen inspiratie uit put, dus ik me niet uitlaten over eventuele vernuftige manieren waarop dat verhaal in deze anime wordt verweven. De vraag is echter of dat er daadwerkelijk ook maar iets toe zou doen. Ik kan me niet echt aan de indruk onttrekken dat zelfs wanneer je de bron kent Ikkitousen niet echt veel te bieden heeft.

Waarom ik het dan toch nog ‘beloon’ met een 3.5 out of 5 stars is eigenlijk vrij simpel: Ikkitousen kijkt heel makkelijk weg. Het is zo’n typische serie waarbij je niet hoeft na te denken en het visuele aspect de hoofdrol kan laten spelen. Ik geef ook heel eerlijk toe dat ik niet vies ben van vrouwelijk naakt in anime, dus ik kom bij Ikkitousen prima aan mijn trekken. Deze anime is wat ik een guilty pleasure zou noemen; ik weet dat het niet goed is, maar ik kijk er met meer plezier naar dan ik eigenlijk zou willen. Als een serie als deze geen vrouwelijk naakt had en hetzelfde verhaal (zonder de falende kledij) zou vertellen met louter jongemannen in de hoofdrollen zou ik het waarschijnlijk van begin tot eind afbranden. Oppervlakkig? Wellicht, maar ik kijk anime vooral voor mijn plezier.

Er zijn natuurlijk wel wat aspecten waar ik zo mijn kanttekeningen bij wil plaatsen. Zo wordt er een nieuw personage geïntroduceerd wat nog redelijk aan de jonge kant is. Nu komt deze Shokatsuryou Koumei er in de reguliere serie nog redelijk ongeschonden van af, de DVD specials doen er niet zo heel moeilijk over om haar uit de kleren te krijgen. Niet dat ik er een probleem mee heb, maar van mij hoeft het niet zo. Liever kijk ik naar Kan’u Unchou, bijvoorbeeld. Maar zelfs een Kan’u Unchou kan niet verbloemen dat de serie wel een bijzonder dun plot heeft. Deed het eerste seizoen ergens nog een poging het verhaal een onverwachte wending te geven, dit tweede seizoen is zo recht toe recht aan als het maar kan. Artefact geeft macht; Sousou heeft zijn macht niet onder controle; Sonsaku hervindt juist de controle over haar macht; vechten; het eind.

Dragon Destiny blinkt niet uit qua animatie, goed gechoreografeerde gevechten of een plot wat zelfs maar iets als lagen kent, nee, dit is wat mij betreft gewoon pure eye candy. Niet iedereen zal fan zijn van de character designs of de wijze waarop de ecchi elementen door je strot worden gedrukt, maar ik ben viezerik genoeg om hier zonder al te veel tegenzin tijd aan te besteden. Op naar het derde seizoen dus; van mij hoeft Ikkitousen nog niet te eindigen in ieder geval.

In deze anime draait het om Natsuru Senou, een jongeman die op een ongelukkige dag plotsklaps in een meisje transformeert en over superkrachten beschikt: een Kämpfer. Een knuffelbeest – een variant met uithangende ingewanden – vertelt hem dat hij tegen andere dames met superkrachten moet vechten. Zijn transformatie is echter niet permanent en hij loopt ook nog eens van het ene in het andere probleem van het ene probleem in het andere probleem.

Waarbij zijn problemen vooral draaien rond zijn geslachtsveranderingen. Zo is het meisje waar hij een oogje op heeft, de rondborstige Kaede Sakura, meer gecharmeerd van Natsuru’s vrouwelijke versie dan zijn mannelijke versie. Andere dames schenken hem aandacht in zijn zowel zijn vrouwelijke als mannelijke versie. Hoewel de eerste aflevering licht deed vermoeden dat de onderlinge gevechten tussen Kämpfers en het mysterie daarachter een belangrijke rol zouden gaan spelen in de serie, ligt de waarheid toch iets anders. Er zijn gevechten genoeg, maar erg serieus lijkt het niet echt te worden, behoudens dan wellicht de laatste paar afleveringen. De serie lijkt meer geïnteresseerd in het bespelen van Natsuru’s geslachtswisselingen. Geeft niets trouwens, er zit een humoristische en tevens licht ecchi toontje aan wat me wel beviel.

Er was echter een klein probleempje, Natsuru was nou niet echt bepaald een goed voorbeeld van een vermakelijk personage. Als jongen is hij een beetje een prototype ruggengraatloos scholiertje en als meisje wordt het er eigenlijk niet beter op. Waarom hij/zij dan wel weer een redelijk goed gevulde harem achter zich aankrijgt is me een raadsel, al is dit feitelijk wel standaard in haremseries natuurlijk. Gelukkig valt er nog genoeg plezier uit de dames om hem heen te halen, al is hier wel een grote graai uit de bak met standaard types genomen. Hoe meer haremseries ik kijk, hoe herkenbaarder de personages worden en dat is niet noodzakelijkerwijs een positieve ontwikkeling. Maar goed, daarmee valt verder prima te leven, dus een serie er op afbranden zal ik niet zo snel doen, of ze moeten het wel heel bont maken.

Er had wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen zijn voor het hele hebben en houden omtrent de Kämpfers en de onthullingen die op het eind van de serie werden gedaan rond dit ‘mysterie’ waren eigenlijk niet heel erg enerverend. Eerder redelijk knullig. Maar goed, dat anime over het algemeen met moeite ergens een bevredigend eind aan weet te breien, ben ik me ook al langer bewust. Wat dat betreft zou ik de eerste en laatste afleveringen moeten vergeten, daar deze amper de kwaliteit van een serie goed weerspiegelen. Mijn initiële mening, na één aflevering dus, was achteraf gezien in ieder geval niet terecht. Ik heb er meer plezier aan beleefd dan ik eerste vermoedde. Een 3.5 out of 5 stars.

Taito is een scholier die droomt van een dame die hem zou hebben ‘vergiftigd’. Hoewel de meeste dromen bedrog zijn, in dit geval is dat zeer zeker niet zo. Hij komt hier op een nogal vreemde manier achter wanneer hij iets meemaakt waardoor hij eigenlijk dood had moeten zijn, maar merkwaardig genoeg nog in leven is. Nou ja, nog, eigenlijk is het wederom. Saitohimea, de dame uit zijn dromen, is een vampier en dankzij haar ‘vergif’ is hij nu onsterfelijk. Aangezien dat maar een saai concept is wordt hier echter een limiet aangesteld van x keren per y tijd. Taito en Saitohimea komen weer samen, maar er zijn behoorlijk wat kapers op de kust.

Itsuten is een serie die wellicht valt te typeren als: een aardig concept in een bijzonder knullig jasje. Het idee is geheel niet onaardig zelfs, daar schort het hem absoluut niet aan, maar de halfbakken fanservice en de bijzonder matige uitwerking van het verhaal zeker wel. Neem nou die halfbakken fanservice bijvoorbeeld. Zoals ik al meerdere malen heb getikt heb ik absoluut geen bezwaar tegen fanservice, maar de manier waarop de fanservice in dit verhaal wordt geweven ben ik wel lichtelijk op tegen. Hoewel het redelijk duistere verhaal in deze anime wellicht half tot een komedie wordt omgebogen, snap ik niet helemaal waarom de pantsu van (bij voorkeur van de producers) het personage Mirai met enige regelmaat in beeld moest komen. Wellicht een poging om te verbloemen dat er eigenlijk een gebrek aan een goed verhaal was, ik weet het niet, maar voor mij had het in ieder geval niet gehoeven.

En een gebrek aan een goed verhaal was er naar mijn mening toch zeker. Dit was echter wel mede te wijten aan een in mijn ogen niet zo heel erg interessante cast. Taito doet weinig anders dan peinzen over zijn gebrek aan ‘spierballen’ om Saitohimea te kunnen helpen en Saitohimea, met haar opmerkelijke haar, doet op haar beurt weinig anders dan zich afvragen of Taito haar wel leuk vindt. Dat is nou niet echt een heel erg aantrekkelijk uitgangspunt in mijn visie. Er valt voor het gedrag van Taito wel wat te zeggen, bovendien is hij niet – zoals je met regelmaat in anime ziet – een verschrikkelijk watje. Maar Saitohimea vond ik eigenlijk regelrecht vervelend. Het moment dat de wat vrolijker aangelegde Izumi Aomi op het toneel verschijnt bracht dat pijnlijk aan het licht. Een personage als haar brengt wat meer leven in de brouwerij. Maar zelfs de eigenlijk redelijk irritante Mirai Andou, vooral aanwezig voor pantsu en om Gekkou Kurenai te irriteren, is in vergelijking met Saitohimea eigenlijk een verademing.

Waar het verhaal nou precies over ging is me grotendeels een raadsel. Uiteraard kun je in globale lijnen wel iets van een samenhang extraheren uit de afleveringen, maar heel erg rechtlijnig was het allemaal niet zo. Het kan ook gewoon zo zijn dat de serie me dusdanig niet kon bezighouden dat ik niet heel erg heb zitten opletten op het verhaal. Toch was er met het verhaal genoeg te doen, lijkt me. Diverse groeperingen, een profetie, diverse geheime agenda’s, het had op zich lagen genoeg. Maar het lag me allemaal niet zo. Hoe ze hier trouwens een OVA van willen gaan maken die een cross-over moet zijn met Legend of the Legendary Heroes is me tevens een raadsel, maar we zullen zien.

Itsuten geef ik uiteindelijk een 3 out of 5 stars. Er waren wel wat lichtpuntjes, maar over het algemeen vond ik het maar een grote bak los zand zonder al te veel cohesie. Spijtig wel, ik had er ergens meer van verwacht.

Kinjirou Sakamachi heeft een vreemd probleem:  wanneer hij in aanraking komt met iemand van het vrouwelijke geslacht krijgt hij een bloedneus. Bijzonder lastig, gezien zijn zusje dol is op hem stevig aanpakken alsof ze een worstelaar is. Op een doodgewone schooldag ontdekt hij het geheim van de persoonlijke en op school bijzonder geliefde butler van Kanade Suzutsuki. Deze Subaru Konoe blijkt geen jongen te zijn, zoals iedereen denkt, maar een meisje. Dankzij bijzonder kordaat optreden van Kanade onstaat er een patstelling waarbij Kinjirou Subarus geheim zal bewaren en op haar beurt gaat Subaru Kinjirou helpen om van zijn afwijking af te komen. Maar Subaru ontwikkelt wat gevoelens voor Kinjirou. Als dat maar goed komt.

Een high school romantic comedy is niet bepaald het meest unieke concept en deze in eerste instantie als een mengeling tussen MM! en Maria Holic aanvoelende serie lijkt eigenlijk maar weinig te bieden te hebben. Ondergetekende was echter redelijk gecharmeerd van de humor in de serie en van bepaalde personages en Subaru in het bijzonder. Mayo Chiki! biedt uiteraard een hoop flauwekul en grappen die voortkomen uit de gevoelens die Subaru heeft voor Kinjirou en zijn nogal vreemde afwijking. Maar flauwekul en grappen gebaseerd op een gimmick hoeven niet per definitie flauw te zijn. Sowieso zijn er wel meer dingen die zorgen voor een glimlach of meer. Zo werd er ook humor geput uit het feit dat het zusje van Kinjirou Subaru leuk vindt en stiekem vermoedens heeft dat Subaru en Kinjirou wat BL neigingen hebben. Of zusjes worsteltechnieken. Of…

Maar de meeste aandacht gaat toch wel uit naar de interactie tussen Subaru en Kinjirou. Uiteraard is fysiek contact zowat uitgesloten, maar Subaru doet haar best momenten te vinden om het toch te proberen. Er wordt bijvoorbeeld ook een semi-serieus subplot geïntroduceerd waarbij Subaru haar toekomst als butler van Kanade in rook ziet opgaan na een licht ongeval van laatstgenoemde. Dit wordt wel weer recht gebreid, maar uiteindelijk dient het meer als doel om de twee wat nader tot elkaar te brengen en zelfs Subaru haar gevoelens min of meer te laten uitspreken. De gehele wapenstilstand uit de eerste aflevering tussen Subaru en Kinjirou is overigens gebaseerd op het feit dat ze als meisje feitelijk geen butler kan zijn. Wanneer het haar lukt om ongemerkt als jongen door haar schooltijd heen te komen mag ze aanblijven als butler. Hierbij komt wel weer een paar keer wat anime-logica kijken. Zo heeft Subaru toch wel een redelijk handjevol qua boezem, en ik denk niet dat je die in het echte leven goed zou kunnen verbergen met kleding en zwachtels. Maar goed, ik heb dan ook geen ervaring met het verbergen van borsten.

Over borsten gesproken; deze anime heeft zo af en toe een licht ecchi tintje en ik vermoed dat de blu-rays en dvd’s in dat opzicht wat meer zullen tonen, maar over de hele breedte gezien is het zeker geen serie met een overdaad aan blote lichaamsdelen. Niet dat ik ook maar een enkel probleem heb met naaktheid, maar het is geen vereiste natuurlijk. Mayo Chiki! weet me zo ook wel te bekoren. Een 3.5 out of 5 stars.

In een alternatieve versie van historisch Japan draait de gehele samenleving om borsten. Hoe groter, hoe beter. Chifusa Manyuu wil hier verandering in brengen. Niet omdat ze opkijkt tegen vrouwen met grote borsten, haar borsten zijn namelijk ook niet misselijk, maar meer omdat ze het heeft gehad met de mentaliteit dat vrouwen met kleinere borsten een moeilijk bestaan moeten hebben. Ze maakt onderdeel uit van een clan die achter de schermen een aardige vinger in de pap hebben. Sterker nog, Chifusa is voorbestemd de macht te krijgen binnen de clan en hun focus op grote borsten en het ‘ontborsten’ van vrouwen is niet iets waar ze mee in kan stemmen. Chifusa steelt een perkamentrol van haar clan vol geheimen voor grotere borsten en slaat hiermee op de vlucht, vergezeld van de van haar borsten beroofde Kaede. De leden van de clan zijn op zijn zachtst gezegd not amused en maken dan ook jacht op Chifusa.

Ergens zou ik Manyuu Hikenchou kunnen omschrijven als een satirische kijk op de hedendaagse samenleving en haar focus op oppervlakkigheden en uiterlijk, maar als het al zo op te vatten zou kunnen zijn, het is niet meer dan een excuus om (grote) blote borsten te laten zien. Dit kwam overigens in drie varianten: een compleet gecensureerde versie, een semi-gecensureerde versie waarbij borsten waren te zien maar bepaalde activiteiten met borsten niet in beeld waren (waarbij vreemd genoeg zo af en toe ook ‘gekreun’ niet te horen was) en een compleet ongecensureerde webcast. Censuur kwam in de vorm van prachtige en bijzonder felle lichtbundels die uit het niets kwamen, dus ik adviseer je om niet de gecensureerde versie te kijken. Om specifieke redenen heb ik geen keuze gehad niet de semi-gecensureerde versie te kijken, maar ik denk dat ik wellicht op de dvd’s/blu-rays zou hebben gewacht na het kijken van de eerste aflevering. Als je dan toch naar borsten wil kijken, dan toch liever in een wat hogere kwaliteit en zonder Ishihara die over je schouder meekijkt.

Hoewel ik absoluut niet vies ben van naaktheid en borsten in anime, is het me in deze anime  eigenlijk wat te gortig. Uiteraard, de basis van het verhaal draait om borsten, maar de serie maakt er een sport van om hier zoveel mogelijk aandacht aan te besteden. Een vrouw laat haar borsten zien aan omstanders om haar autoriteit duidelijk te maken, tempels kunnen namen hebben die hinten naar borsten, borsten, borsten, borsten… Maar ik ga hier ook even voorbij aan het feit dat Chifusa in staat is om middels een handige zwaardtechniek borsten van andere vrouwen kan decimeren, waarbij haar borsten toenemen. Ja, je leest het goed, Chifusa kan borsten stelen. Ze is niet al te blij dat ze het kan, maar een van de doelen in haar leven is om de techniek te kunnen gebruiken om borsten terug te geven. Kaede kan hier dan ook niet op wachten, tot vervelens toe.

Manyuu Hikenchou is deels speels en deels eigenlijk bijzonder serieus. Borsten kunnen bijvoorbeeld als straf worden verwijderd. Behalve dat dit uiteraard voor een vrouw bijzonder denigrerend moet zijn, is haar sociale status ook meteen om zeep geholpen. Nu is het natuurlijk ook zo dat vrouwen met grote borsten (mits in proportie) in het echte leven veel bekijks hebben, in deze anime krijgt het net een wat ander gewicht mee. De omvang van het geheel wordt goed duidelijk als er aandacht wordt geschonken aan slachtoffers van de denkbeelden in de wereld en de manier waarop een gevestigde clan een monopolie probeert te onderhouden op het gebied van borstvergrotingen. Mannen worden neergezet als een stel seksisten, maar dat is feitelijk inherent aan de hele setting. Er zijn maar weinig mannen die hun bezwaren lijken te hebben tegen de gehele gang van zaken, je zou bijna kunnen zeggen dat er geen brave borst rondloopt, maar dat doe ik alleen om een woordspeling te maken.

Ergens is de hele basis van deze anime wel amusant, zij het dat borsten het lijdend voorwerp zijn.  Ik kan me goed indenken dat een serie over een jongedame of jongeman die haar of zijn leven wijdt aan het pogen een revolutie te ontketenen en de gevestigde orde omver probeert te werpen goed scoort. Maar eerlijk is eerlijk, als je borsten als primair middel gebruikt in een dergelijk verhaal zal je weinig mensen in je doelgroep hebben die het verhaal kijken om het verhaal. Gelukkig voor liefhebbers van bustes eindigt het verhaal niet eens echt, dus er zou zo maar eens een vervolg kunnen komen. Kijk ik dan? Ja natuurlijk, zo’n viezerik ben ik wel. Een 3 out of 5 stars, omdat Chifusa zulke mooie ogen heeft.

Had ik trouwens al gezegd dat er borsten in Manyuu Hikenchou zitten?

1. Ja, ik haal hier twee gezegdes door elkaar.