In eerste instantie liet ik deze anime na de eerste aflevering voor wat het was maar na wat ‘lovende’ kritieken toch maar gewoon afgekeken en ondanks dat er wat haken en ogen aan deze serie zaten heb ik er toch redelijk met plezier naar gekeken 3.5 out of 5 stars.

Maar beginnen met die haken en ogen; het is dat het ‘maar’ animatie is want een minderjarig meisje zoekend naar een bedpartner is nou niet bepaald een thema waar bepaalde groeperingen blij van zullen worden. ‘Gelukkig’ maar dan dat het eigenlijk nooit verder komt dan enkel de fantasie van Yamada, want na afloop van de twaalf afleveringen is het met haar maagdelijkheid net zo gesteld als voor de serie. B Gata H Kei is eigenlijk niets meer of minder dan een romantische komedie die qua schunnigheid niet in de buurt komt van een serie als bijvoorbeeld Kiss x Sis. Yamada praat er enkel over, daadwerkelijk rampetampen vindt niet plaats. Eigenlijk is de serie behoorlijk onschuldig, ondanks het wat pikante karakter is bijvoorbeeld eigenlijk totaal geen (onnodige) fanservice te bekennen en wordt alles een beetje simplistisch gehouden dankzij de toevoeging van een ‘seks-god’ (een miniatuur versie van Yamada met snor die om de haverklap irritante opmerkingen maakt), idioot domme (en kinderachtige) vormen van censuur (niet dat ik tegen de censuur ben maar dit was gewoon… dom) en om heel eerlijk te zijn vond ik Yamada maar een irritant personage.

Altijd lastig, een hoofdpersonage wat me irriteert. Haar gedrag was wellicht humoristisch bedoeld met de wijze waarop haar arrogantie (want dat is ze) een schril contrast vormt met haar onzekerheden en haar onvermogen niet in gillen uit te barsten bij het aanzien van een erectie, mij stond het behoorlijk tegen. Natuurlijk is haar arrogantie maar een masker want mejuffrouw ziet het buurmeisje (Mayu Miyano) van Kosuda als concurrente. Nu had ik als ik Kosuda was eigenlijk wel gekozen voor Miyano (girl next door types bevallen me nou eenmaal beter dan schreeuwerds) maar Yamada is het populairste meisje van de klas en dat weet ze zelf ook wel, natuurlijk kiest Kosuda voor haar. Dat Yamada zich niet meteen beseft trouwens dat ze Kosuda leuk vindt (anders zou je je er niet druk om maken dat een sul als Kosuda mogelijk een ander meisje kiest) is ook een voorbeeld van een kant van Yamada die me wat irriteerde. Stiekem hoopte ik dat Yamada op een avond mee zou worden genomen door een groep boos kijkende Yakuza die haar vervolgens helpen haar dromen waar te maken (honderd seksvriendjes, op één avond, in een grote zaal) waarna Yamada zwanger raakt, verstoten wordt door haar ouders, vrienden en verdere familie en haar leven verder slijt als crackhoer.

Maar dat zat er helaas niet in.

De komst van Kyoka Kanejou, een rivale van Yamada als het aankomt op looks en populariteit, brengt een klein beetje vuur in het verhaal wanneer de twee de strijd vol aan gaan en Kanejou het plan heeft de vriend van Yamada af te pakken (zonder in eerste instantie te weten wie hij is of Yamada er überhaupt één heeft). Dat vuur wordt echter heel snel weer geblust door Kanejou neer te zetten als zo mogelijk een grotere bitch dan Yamada en haar stiekeme verlangen om het bed te delen met haar broer doet haar personage ook weinig goeds. Overigens is dat verlangen nu weer ook niet zo heel stiekem aangezien Kanejou een deel van haar woonruimte heeft ingericht als shrine voor haar broerlief. Uiteraard blijkt broerlief Yamada wel leuk te vinden om zo olie op een onbelangrijk vuurtje te gooien. Yamada heeft echter besloten dat Kosuda haar levende dildo zal worden en niet die door vele meisjes aanbeden broer van Kanejou, want het is natuurlijk liefde.

Het meest normale personage in deze serie is wellicht Miharu Takeshita, de beste vriendin van Yamada. Takeshita komt een stuk volwassener over dan het grootste deel van de personages en is dan ook de enige die iets van een normale en stabiele relatie heeft. Helaas gebruiken de producers van de serie haar nogal eens als deadpan snarker om de domme geilzucht van Yamada te benadrukken, wat erg spijtig is.

Is er eigenlijk wel wat positiefs (ik merk dat het makkelijker is om de zwakke punten op te noemen)? Ja natuurlijk, de humor kent op zich een goede timing en er wordt redelijk veel humor gehaald uit de mislukte pogingen van Yamada Kosuda te ontmaagden en de wegen die ze er voor wil bewandelen zijn wel grappig gevonden. Neem de laatste aflevering waarin de wanhopige Yamada zich als zuster voordoet om Kosuda te plezieren in het ziekenhuis, alwaar hij ligt omdat hun avontuur in een hotel iets anders liep dan gepland, als voorbeeld. Al met al toch wel met plezier naar gekeken, ondanks de redelijk grote hoeveelheid minpunten.

Keita is een scholier die begeerd wordt door zijn stief-tweelingzussen. En door een meisje op zijn school. Meneer is niet helemaal gediend van de avances van de dames en loopt bovendien met regelmaat een ander meisje tegen het lijf, maar dat is een zeikverhaal. Keita warmt echter na verloop van tijd op voor zijn zussen en dat levert wat erotische getinte momenten op. Wat er zo bijzonder is aan Keita is me een raadsel, maar zijn zweetlucht zorgt ervoor dat een lerares van Ako en Riko (zijn zussen) in ieder geval klaar ligt te komen met behulp van een body-pillow, en één van zijn zussen maakt zich klaar met zijn voet en…

Je vat ‘m al, Kiss x Sis zit vol borderline-hentai elementen en om heel eerlijk te zijn is Kiss x Sis gewoon kut. Waarom ik ben blijven kijken is me dan eigenlijk ook een beetje een raadsel, soort van ramptoerisme? Wachten tot de trein ontspoort? Een ziekelijke drang naar schunnige dingen? Of gewoon om te kijken hoe ver ze durven gaan? Het idee dat twee zussen de liefde willen bedrijven met hun jongere stiefbroer is op zich al een beetje op het randje, dat ze daarbij aangemoedigd worden door hun beide ouders is wel weer humoristisch maar de producers doen er nog een schepje bovenop met het jongere meisje op Keita’s school die hem graag flasht en het andere meisje waar Keita steeds een ‘ongelukkige’ ontmoeting mee heeft. De allereerste keer belandt hij met zijn gezicht in haar kruis, niet lang daarna pist ze hem in zijn nek en nog weer een andere keer betrapt hij haar toevallig wanneer ze staat te urineren in de bosjes.

De lerares van Ako en Riko is ook zo’n verzinsel waarmee danig gespeeld wordt. De niet onaantrekkelijke dame (binnen de anime context dan hè) is een otaku en doet veel moeite een nieuwe ero-game te bemachtigen om later die avond in uitdagende kledij te worden gefotografeerd door haar zusje (de flashende jongedame). Toppunt was natuurlijk de masturbatiescène terwijl ze Keita’s sportkleding draagt. Ze leeft een beetje compleet in haar eigen wereldje zeg maar, wat zich vooral laat kenmerken door haar (zogenaamd) innerlijke gesprekken met een samurai. Please, get laid.

Deze serie zoekt constant de grens op, er worden geen ontblote borsten, vagina’s of penissen getoond maar wel scènes waarbij de twee zussen half-slapend aan de stijve penis van Keita liggen te fruniken bijvoorbeeld. Het is maar de vraag wat nu erger is eigenlijk, want schunnig blijft het wel. Als je de schunnigheden weghaalt blijft er sowieso maar weinig over trouwens, zo af en toe proberen ze het maar het laat alleen maar de tekortkomingen zien van de serie, het heeft gewoon geen echt verhaal. Keita die hard aan het studeren is om op de school te kunnen komen van zijn zussen brengt evenmin soelaas. Vooral niet omdat de twee hem op alle manieren steunen waaronder het maken van een talisman waarin hun schaamhaar zit. Geen makkelijke opgave voor de twee trouwens, beiden lagen in tranen toen ze plots ontdekten amper schaamhaar te hebben (want een normaal mens weet dat soort dingen niet, ondanks naar het toilet gaan en douchen). Toegegeven, één van de manieren van één van de zusjes om hem te helpen door de antwoorden op uitdagende plekken op haar lichamen te schrijven was gewoon grappig maar over het algemeen is het behoorlijk saaaaaaaaaai.

Op een gegeven moment was ik op het punt aanbeland waarop ik eigenlijk gewoon hoopte dat de met irritant zeikerige stem uitgeruste Keita zijn zusjes gewoon pakte. Dat hij wakker werd met zijn zusjes zachtjes in zijn kruis knedend waarop hij hen gewoon bruut van hun maagdelijkheid beroofde. De twee raakten zwanger, Keita moest al snel van school af om de kost te verdienen voor zijn kindertjes maar dankzij een economische crisis zijn baan kwijtraakte en daardoor in de goot belandde.

Maar nee, niets van dat alles. Zelfs het dilemma ‘welke zus kies ik?’ krijgt geen antwoord (hij kiest voor geen van beide, vooralsnog). Nee, meer aandacht voor de kwijlende tongetjes van de zusjes terwijl ze hem met hun mond ‘ontdekken’. Het zou me trouwens niet verbazen als er een tweede seizoen zou komen en dan kijkt deze smeerlap waarschijnlijk ook wel weer.

Het stomme is eigenlijk wel dat ik er niet met tegenzin naar keek. Kiss x Sis is verre van goed, maar ergens ook wel weer een guilty pleasure. Qua kwaliteit verdient dit in ieder geval maar 2 out of 5 stars

Zal ik nu gewoon eens echte Hentai gaan kijken? Bible Black ofzo?

Hoe is trouwens het trouwens gesteld met het grijze gebied waarin deze anime zich bevindt? Hoewel er geen echte seks in voor komt is het nou ook weer niet een gevoelige visuele studie over de ontluikende seksuele gewaarwording van pubers waarin een taboe aan de kaak wordt gesteld. Maar het zijn wel minderjarigen. Dit is een discussie waar ik t.z.t. wat over zal tikken (wat ik al eens eerder meldde trouwens) maar ik kan me indenken dat dit voor sommige mensen een morele stap te ver is. Ik zal in mijn relaas in ieder geval naar boven halen dat seksueel getinte zaken blijkbaar moeilijker te verkroppen zijn dan moord, genocide en diefstal. Maar dat is dus voor later.

1. Beating around the bush.

Laten we beginnen met push-ups. Speciaal voor deze gelegenheid draag ik een strak groen hemdje met een mysterieus schouderbandje wat maar niet zijn plek wil blijven zitten en een strak wit broekje om wat contouren te accentueren. Vind je niet erg toch?

Ben je er klaar voor? Ja? Daar gaan we dan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, dat was de eerste oefening. Dat geeft een goed gevoel hè? We doen dat later nog wel een paar keer hoor, wees niet bang. Wellicht doe ik het zelfs een keer in mijn lingerie en een keer in een strak wit shirtje.

Nu is het tijd voor sit-ups. Laten we beginnen.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Ik begin nu wel een beetje te zweten hoor. Nu snel even nog een andere oefeningen, squats! Er klaar voor?

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Zes… Zeven… Acht… Negen… Tien… Elf… Twaalf.

Zo, nu is het tijd dat ik mijn opwachting maak in een anime, tot over een minuut ofzo, dan gaan we verder.

Ik vind het hartstikke leuk dat je mee doet, echt waar, ik hoop dat je er wat aan hebt want we gaan die drie oefeningen een aantal keer herhalen, met verschillende cameraposities enzo. De ene keer gericht op mijn borsten, dan op mijn broekje, dan weer duizelingwekkend meebewegend met de oefeningen. Maar laten we verder gaan.

Één… Twee… Drie… Vier… Vijf… Z.. Wat zeg je? Verveelt dit je? Zijn de enige spieren die je traint de spieren in je pols? Hoezo dat? Omdat ik wanneer ik niet meetel met de oefeningen klink alsof ik iets heel anders aan het doen ben? Of omdat mijn borsten bij iedere beweging nog wat natrillen? Je vindt de muziek irritant? Hoe dat zo? Je hoort hetzelfde deuntje maar een keer of dertig, valt toch wel mee?

Maar… maar… als je dit al saai vindt hoe moet het dan met Sleeping with Hinako? Die duurt maar twee keer zo lang.

2.5 out of 5 stars

Pubertje Tomoki krijgt de schrik van zijn leven als er iets op zijn hoofd dreigt neer te storten. Gelukkig is het maar een Angeloid, een dame met engelachtige vleugels die bovendien al zijn wensen waar wil maken. Dombo Tomoki gebruikt haar krachten om zijn voyeuristische hobby’s een nieuwe impuls te geven en lekker het buurmeisje te kunnen betasten en dergelijke. Ecchi avontuur na ecchi avontuur, maar er is iets met Alpha/Ikaros, iets sinisters, iets gevaarlijks ook. Het arriveren van een ander type Angeloid (met de naam Nymph) maakt dit wel duidelijk. Tomoki lijkt zich niet zo heel erg bewust van wat er precies speelt maar schoolgenoot Eishirou lijkt er wat meer van te weten.

De serie weet de balans tussen de ecchi kant van het verhaal (met als ‘hoogtepunt’ een gender bending avontuur van Tomoki in een badhuis) en de wat duistere kant op zich goed te bewaren. Nergens slaat de serie echt door naar één van beider zijden terwijl de ecchi en harem elementen toch echt wel de boventoon voeren . Met iets meer moeite en aandacht voor de menselijke trekken van Ikaros was het wellicht een stuk beter geweest maar op één of andere manier lijkt het wel of de producers het niet helemaal aan durfden om de serie echt een serieus verhaal mee te geven. Uit glimpen uit het verleden van en dialogen tussen vooral Ikaros en Nymph zien we wat er zich afspeelt in een wereld die voor de normale mens niet zichtbaar lijkt te zijn en op zich is het spijtig dat hier niet zo gek veel aandacht aan wordt gegeven. Het houdt wel aanknopingspunten over voor een volgend seizoen, maar het maakt van de serie wel een beetje een laagvlieger op serieus gebied. Gelukkig is de ecchi c.q. harem kant voor de verandering eens humoristisch en in mijn ogen geslaagd. Ik ben normaliter absoluut geen fan van het genre maar de speelse manier waarop de serie hier mee omgaat was ergens een geslaagde zet. Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin Tomoki het aan de stok krijgt met een kudde vliegende slipjes. Totaal over de top maar briljant qua humor (op een guilty pleasure achtige wijze). Tel daar de niet onaardige animatie bij op (met soms oog voor bijzondere details) en de dertien (!) verschillende eindanimaties en je hebt een serie die eigenlijk veel vermakelijker is dan zou mogen en dat ondanks de blindheid van Tomoki voor wat er om hem heen gebeurt (Ikaros, Nymph en de rondborstige buurmeid Sohara vinden hem leuker dan je zou verwachten) en de overdaad aan chibi (tot vervelends aan toe soms). Toch één van de amusantere series van 2009 eigenlijk.

4 out of 5 stars

Junpei Kousaka treft het niet wanneer hij op baldadige wijze een leeg blikje drinken in een prullenbak wil schoppen maar per ongeluk een beeld van een beschermheilige (of zoiets, je weet wel, Japan, shrines, etc.) onthoofdt. Het gevolg: Junpei wordt vervloekt, hij moet honderd opdrachten van katten voltooien voordat de vloek wordt opgeheven, wanneer hij dit niet doet zal hij zelf in een kat veranderen. Wat problematisch is, gezien Junpei allergisch is voor katten en zodoende aan zichzelf zal doodgaan. Maar goed, Junpei is geenszins van plan het loodje te leggen en gaat druk aan het werk de opdrachten van de katten (variërend van het beschermen tegen een terroriserende kattenliefhebster tot het herenigen van een kattengezinnetje) te voltooien. Geen gemakkelijke taak op zich en al helemaal niet wanneer Junpei het spil lijkt te worden van een liefdespolygoon. Terwijl Junpei zelf gek is op Kaede Mizuno (de (onbewuste) kattenterroriste) hebben andere dames het weer op hem voorzien en een normaal gesprek met Kaede voeren (om zo nader tot elkaar te komen) blijkt nog zo makkelijk niet. Zal Junpei het allemaal wel lukken?

Een in mijn ogen bijzonder vermakelijk variant op het niet bepaald originele uitgangspunt van een haremshow. Junpei is sowieso een prettig personage en dat is natuurlijk altijd een pluspunt in een serie gezien hij de hoofdrol heeft. De dames in zijn harem (sort of) zijn niet altijd even vermakelijk (please Kanako, do shut up) maar gelukkig nimmer echt irritant. Wel een beetje cliché natuurlijk, zo is er de standaard Tsundere (big boobed Kanako) want blijkbaar kan geen enkele haremshow zonder. Wanneer je over dat laagje clichés heen kijkt blijft er gelukkig nog genoeg leuks over. Ik ben op zich wel een liefhebber van een wat meer mythologische achtergrond en hoewel dat in deze serie eigenlijk maar bijzaak is werkt het m.i. wel (al mag daar van mij wel wat meer achtergrond bij). Toch neemt de serie daar wel redelijk vlot afstand van en is het gewoon een (simpele) comedy, zelfs de opdrachten van Junpei krijgen wat minder aandacht naar het eind toe en ergens is het spijtig gezien de quirkiness van katten in het begin erg treffend leek. Gelukkig maar dat de humor die er in zit leuk is en je soms bijna medelijden krijgt met Junpei en alle tegenslagen die hij tegen lijkt te komen. Nyan Koi! was niet de beste of leukste serie van het jaar maar leuk genoeg om gekeken te worden.

4 out of 5 stars

Wat doe je als rector van een school als je je studenten beter wil laten presteren? Je kwelt ze, je vernedert ze, je huurt een Punishment Teacher in die een leerlinge halfnaakt aan een ronddraaiende swastika hangt (die lerares heet dan ook Ms. Gestapoko, haar vorige werkgever was Auschwitz College) in een hal vol andere leerlingen. Gelukkig is daar Kekko Kamen, een heldin dit het opneemt tegen de onderdrukking van de leiding van de school. Gekleed in een masker, laarsjes en handschoenen (voor de rest naakt dus) gaat ze de strijd, haar ultieme aanval is er één om in te lijsten. Met haar benen gespreid maakt ze een sprong en neemt het slachtoffer in een wurggreep (wat de rector en één of andere perverse leraar niet eens zo erg lijken te vinden). Wie is deze heldin?

Uiteraard kun je aanstoot nemen aan alle smakeloze onderdelen van het verhaal (hakenkruizen liggen altijd nog gevoelig en Auschwitz College is natuurlijk een stap te ver eigenlijk) maar het is allemaal toch redelijk onschuldig op zich. Wanneer je voorbij dat soort zaken kijkt blijft er overigens weinig over, een naakte heldin (zonder al te veel details uiteraard) die haar lichaam inzet om perverts te bestrijden (de ironie). Niet echt bijzonder geanimeerd deze OVA, weinig dynamiek in de beelden, de meeste aandacht lijkt er te zijn voor de borsten van de diverse dames. De humor is bijzonder flauw eigenlijk maar ik kon het niet helpen er om te lachen zo nu en dan. De viertal Punishment Teachers zijn grappig gevonden maar het meeste kruit lijkt al te zijn verschoten in het eerste deel van de OVA helaas. Daarna is het toch iets minder smakeloos allemaal, wat ergens een goed punt zou moeten zijn maar de smakeloosheid maakt van Kekko Kamen nu net de guilty pleasure die het is. Voor de kijkers met een wat ‘aparte’ drempel zeg maar.

3.5 out of 5 stars

Yoichi is toe aan een nieuwe stap in zijn ontwikkeling, vanuit het leventje in de bergen trekt hij naar de grote stad om zijn kunsten als martial artist te verbeteren. Hij trekt bij een viertal zusters in die samen een dojo runnen. De principieel ingestelde jongeman komt echter terecht in een wereld die hij niet kent en heeft hij zijn handen vol aan de dames, soms letterlijk (met hun borsten bijvoorbeeld). Bovendien lijkt iemand het op hem voorzien te hebben, maar de reden daarachter is anders dan het lijkt.

Een bij tijd en wijlen grappige anime met helaas toch net iets te veel nadruk op clichématige fanservicegrapjes. Yoichi is een behoorlijk kluns en komt met (te) grote regelmaat in aanraking met vrouwelijke lichaamsdelen (van de zusjes). In het begin stoort dat nog niet maar gaandeweg weet je het eigenlijk wel en smeek je bijna om wat anders. Net zoals die principes van hem, zijn rechtschapenheid is ergens gewoon een farce, niemand is zo politiek correct. Spijtig ergens, want de cast is wel vermakelijk op zich, van de wat emo Ayame tot de ‘rebelse’ Washizu (die ondanks dat het een stoere bink is overloopt van de onzekerheid als het aankomt op zijn liefde (één van de zusjes)). Ook jammer is dat ze het jongste zusje van de vier eigenlijk niets laten doen maar wel aankomen met haar onzekerheid op het gebied van… borsten. Beetje fout ergens, aangezien ze waarschijnlijk nog op de lagere school zit. Zo zijn er wel meer van die foute dingen die je in live-action series niet zal tegenkomen, maar ja, het is animatie en dan kan nou eenmaal wat meer zonder dat er meteen groeperingen voor de deur staan te schreeuwen. De animatie is gelukkig wel prima op orde, zij het redelijk conventioneel. Kijk bijvoorbeeld naar de gevechten (een paar keer zwaaien met een stok, meer is het eigenlijk niet), weinig inspiratie te vinden daar. Asu no Yoichi! is geen hoogvlieger, verre van, maar vervelen doet het ook nergens. Een beetje een guilty pleasure zeg maar.

3 out of 5 stars

Kintaro is een intelligente en ijverige jongen die op een dag besluit dat hij de wereld moet leren kennen. Al fietsend gaat hij van klus naar klus alwaar hij tegen de mooiste vrouwen aanloopt (op de fiets?). Kintaro is echter ook een verschrikkelijke geilneef die bij het aanzicht van al dat vrouwelijke schoon onbeheersbare bloedstromingen richting bepaalde zwellichamen krijgt. De vrouwen moeten allemaal niets van hen weten hoe goed de jongeman zijn best ook doet. Ieder ‘avontuur’ eindigt met een Kintaro die weer op zijn fietsje stapt om een nieuwe levensles tegemoet te gaan terwijl het vrouwelijk schoon er achter komt dat Kintaro eigenlijk een fantastische gozer is en hem opeens zien zitten. Arme Kintaro, never gonna get any nookie.

Deze korte anime is bijzonder expliciet en eerlijk gezegd redelijk puberaal. Maar eigenlijk ook erg grappig. Kintaro mag dan wel een viezerik zijn met een regelmatig opbollende broek (hij is dol op pas door vrouwen gebruikte toiletten), zijn welhaast neurotische inslag als het aankomt op het alles willen leren is bijzonder vermakelijk. Bij het minste geringste duikt hij in zijn aantekenboekje om nieuwe levenslessen te noteren. Na zes afleveringen weet je het echter ook wel weer, Kintaro stapt op de fiets en de dame van de week heeft een openbaring, niets meer en niets minder. De klusjes die Kintaro aanneemt zijn trouwens divers, van programmeren tot meehelpen in aan animestudio. De animatie is op zich niets bijzonders en zit bovendien regelmatig vol met de bijna standaard ”humoristische” overdrijvingen (gezichten die van vorm veranderen bijvoorbeeld) en uiteraard borsten die doen vermoeden dat in Kintaro’s wereld de zwaartekracht zijn werk niet goed doet. Dit is duidelijk geen voorbeeld van een serieus ingestelde anime, het is een komedie met een wat een seksistische inslag waarbij je je bijna schuldig gaat voelen dat je het leuk vindt.

3 out of 5 stars

Een groep jongeren gaat voor hun militaire opleiding trainen op het ruimtestation Aries dat rond de aarde draait. Voor de training goed en wel op gang is gekomen arriveert een groep terroristen aan bord van het station en dreigt men het station in de dampkring te laten storten met een leuke lading atoombommen aan boord wanneer men geen geld krijgt (in eerste instantie willen ze wat andere terroristen vrij krijgen). Er speelt echter meer, de terroristen maken deel uit van een groepering waarvan een deel deze actie niet ondersteund en een huurling op het station heeft afgestuurd om de actie te stoppen. Om het allemaal nog ingewikkelder te maken is er ook nog een verrader in het militaire groepje aanwezig die eigenlijk een wetenschapster is die via wat genetische manipulatie schier onverslaanbare mensen wil creëren.

Dat klinkt zo slecht niet toch?

Helaas is Soul Link gewoon slecht. Niet een beetje slecht, nee echt gewoon slecht. Ten eerste bestaat een groot deel van de personages uit vrouwen (die in anime bijna nooit normaal worden neergezet overigens) die constant lopen te huilen en te snikken. Halverwege de serie ben je al die kreuntjes en snikjes en dat gedweep over hun vriendjes echt spuugzat en hoop je er gewoon op dat het station spontaan neerstort en de rest van de afleveringen alleen nog maar bestaan uit ruis. De personages zijn stuk voor stuk totaal niet boeiend. De naam Soul Link is gebaseerd op het feit dat iedereen een connectie met een ander lijkt te hebben, de één blijkt haar verloren gewaande vader te treffen aan boord (die ze niet eens herkende), twee anderen zijn verliefd (en delen zelfs het bed), maar echt waar, het interesseert je allemaal niets. Het hele verhaal lijdt onder die irritante personages. Zelfs extreem grote borsten (totaal anatomisch incorrect, pas op je rug!) weten de serie niet te redden, maar dat doet het bijna nooit eigenlijk. Soul Link is gewoon zonde van de tijd. Er is nog ergens een 10.5 aflevering met een samenvatting van de eerste tien afleveringen maar daar heb ik de moeite niet meer voor genomen om die te kijken. Snel vergeten dit, of je moet fan zijn van dit soort puberale verhaaltjes waarin alle vrouwen/meisjes rond lopen in korte rokjes en lange kousen en waarin die vunzige Japanners niet terug deinzen dat heel vaak in beeld te brengen.

2 out of 5 stars