Een heerlijk rustige soms wat dromerige serie die absoluut geen haast heeft het verhaal te vertellen. Je krijgt daarbij helaas met regelmaat een beetje het gevoel dat de meeste mensen niet heel erg onder de indruk zijn van wat er is gebeurt. Dat is dan ook meteen het grootste manco aan Asatte no Houkou eigenlijk. Karada is eerst een paar dagen zoek omdat ze niet weet hoe ze aan Hiro moet vertellen dat zijn kleine zusje plotsklaps borsten heeft en ongeveer twee keer zo lang is (wat ergens begrijpelijk is) maar in plaats van een grootscheepse zoekactie op touw te zetten doet Hiro nagenoeg helemaal niets. De enige zich blijkbaar ook maar een beetje bekommert waar Karada rondhangt is een klasgenoot van haar die stiekem een oogje op haar heeft (en groot is voor zijn leeftijd, ik bespeur hier ergens een thema). Iedereen liegt tegen hem maar meneer gaat zelf op onderzoek uit wat dan uiteindelijk zo ongeveer het enige ‘actievolle’ is aan de hele serie. Geeft verder allemaal niet zo maar het voelt allemaal nogal onwaarschijnlijk (beetje raar om het zo te noemen gezien de inhoud van het verhaal trouwens). Peper. In. Reet.

Dat gezegd (getikt) hebbende, het is nou ook weer niet zo dat bovenstaande een heel erg groot probleem is. De serie kiest er voor om de gevoelens van de personages te weerspiegelen door rustige dialogen en wat bijna typische slice of life momenten. Het is bijna verfrissend te noemen een serie te kijken die er niet voor kiest expositie te gebruiken als vertelstijl maar gesprekken op wat meer natuurlijke wijze laat verlopen. Uiteraard is er in een verhaal als deze geen plek voor schreeuwerige types maar ook overdreven humormomenten met behulp van super deformity worden vermeden en dat is in mijn opinie altijd een pluspunt. Het is vermakelijk te zien hoe Karada en Shoko omgaan met hun nieuwe lichamen en eigenlijk gewoon hun nieuwe leven. Karada gaat bovendien erop uit om bijvoorbeeld een baan te vinden en ontdekt al snel dat volwassen zijn meer inhoudt dan alleen het hebben van een volgroeid lichaam. Misschien dat Karada op latere leeftijd eens My Neighbour Totoro moet gaan kijken want kind zijn is echt zo erg niet. De hele situatie is overigens ook een manier om wat zaken tussen Hiro en haar wat helderheid mee te geven. De hele situatie met Hiro en zijn verleden met Shoko krijgt ook de aandacht en het geeft de hele situatie een net wat diepere vleug drama mee die de serie goed weet te benutten zonder er al te melodramatisch over te doen.

Hoewel er uiteraard wel wat komische momenten in zitten wordt de serie niet als comedy gebracht. Het is toch al met al een redelijk serieus verhaal waar je met groot gemak een heel erg andere wending aan had kunnen geven. Met weinig fantasie is hier een slapstick draai aan te geven om maar niet te spreken over hentai, gelukkig maar dat er Japanners zijn die geen verdorven geest hebben (kijk Aki Sora als je wilt weten wat ik met dat verdorven bedoel). Het is als een rustig kabbelend beekje die wat verfrissing brengt tussen alle serie met geweld en/of  humor door (bah, ik haat dit soort zinnen).

Asatte no Houkou is een meer dan welkom tussendoortje waarvan ik redelijk veel heb genoten 4 out of 5 stars.

Deze dertien afleveringen tellende anime is gebaseerd op een manga van Rumiko Takahashi en dat is een naam die ik normaliter niet associeer met een dergelijk duister verhaal. Mermaid Forest is dan wel geen horror waarbij je constant op het puntje van je stoel zit (of mogelijk er achter) maar een erg luchtig verhaal is het ook weer niet. Het begint alleen al met het uiterlijk van de zeemeerminnen. Wellicht dat ik beïnvloed ben door de film Splash maar ik associeer zeemeerminnen met aantrekkelijke vrouwen, niet met afzichtelijke monsters. En ook niet met het voeren van zeemeerminnenvlees aan een jongedame om haar dan vervolgens weer als voer te laten dienen voor zeemeerminnen (het verhaal van Mana).

De serie neemt ook rustig de tijd om de verhalen te vertellen, sommige verhalen worden uitgesmeerd over een aantal afleveringen en dat werkt eigenlijk prima. Het verlaagt dan wel de spanning een beetje maar het biedt de kans een verhaal op normale wijze te vertellen zonder concessies te doen om het ongeduldige publiek te plezieren. De verhalen spelen zich echter niet echt in chronologische volgorde af en dat werkt een beetje in het nadeel van de serie. Er wordt gesprongen tussen het heden en het verleden en het geeft het geheel een wat episodisch karakter. De zoektocht naar een normale dood voor Yuta blijft dan wel de rode draad in de serie maar om nou te spreken van één verhaal, nee. Sowieso wordt het episodische karakter versterkt door de onsterfelijkheid van de hoofdrolspelers en een daarbij horende handigheid dat wonden snel helen. Ondanks alle lichamelijke misère die de twee meemaken zijn er geen permanente bijverschijnselen zoals littekens te bewonderen.

Een groot deel van de verhalen richt zich vooral op mensen die geheimzinnige dingen van plan zijn met zeemeerminnenvlees (of een bijproduct) en de verhalen zijn dan ook bijna stuk voor stuk voorzien van een plottwist die met regelmaat goed gevonden genoemd kan worden. Probleem daarbij is echter wel dat je weet dat er een twist zit aan te komen en je daar op gaat zitten wachten. Een beetje het probleem wat je bij films van M. Night Shyamalan ook hebt, wetende dat je kijkt naar iets wat na een tijdje toch niet helemaal zo is als je denkt.

Al met al vond ik Mermaid Forest toch best de moeite waard 3.5 out of 5 stars, niet uitblinkend qua animatie of character designs (de monsters zijn eerder kinderachtig dan monsterlijk) maar de verhalen staan op zich als een huis.

Fullmetal Alchemist Brotherhood is aan actievolle romantische kome… Wacht eens even, er klopt hier iets niet.

Klap eens in je handjes,
blij blij blij.
Of gebruik een alchemy-circle,
allebei!

Eduard en Alphonse Elric zijn twee jonge alchemisten op zoek naar een mogelijkheid om hun originele lichamen terug te krijgen. Een alchemie-experiment om hun overleden moeder weer onder de levenden te krijgen is in hun lagere schooltijd gruwelijk misgegaan, Ed verloor zijn linkerbeen en Al zijn hele lichaam. Dankzij kordaat optreden van Ed wist hij echter Al’s ziel in een harnas te transporteren, dit echter wel ten koste van zijn rechterarm. Ed is sindsdien in staat om de normale manier van een alchemie te omzeilen en zonder een ‘cirkel’ zaken te kunnen transformeren. Nou ja, zonder cirkel, hij voltooit de cirkel door in zijn handen te klappen waarbij zijn lichaam feitelijk verder alles in huis heeft om alchemie te kunnen uitvoeren. Om hun doel te bereiken zijn de twee op zoek naar een zogenaamde ‘Philosopher’s Stone’, een handig artefact wat het mogelijk moet maken de normale wetten der alchemie te omzeilen. Tijdens hun zoektocht stuiten ze echter op een aantal zaken die hun kijk op de wereld aardig verandert en mogelijk bijzonder grote gevolgen heeft voor het voortbestaan van de wereld. Een groep homunculi onder leiding van ene Father (die verdacht veel wegheeft van de vader van de gebroeders Elric) heeft hele andere plannen.

Ik hou de samenvatting expres even wat summier, er gebeurt uiteraard veel (en veel) meer. In onderstaand stuk is een beetje voorkennis wel vereist, aangezien ik wat namen noem en dergelijke.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood (hierna FMA BH) is geen (echte) remake of herinterpretatie van Fullmetal Alchemist maar een wat getrouwere depictie van de manga. Waar de eerste serie op een gegeven moment afweek van de manga volgt Brotherhood deze bijna geheel nauwkeurig. Er bestaat echter wel een overlap tussen deze serie en de eerste versie, bij Brotherhood is ervoor gekozen de overlap zo snel mogelijk er doorheen te jassen waardoor sommige gebeurtenissen wat aan impact verliezen (de dood van Hughes, het verhaal van Nina) ten opzichte van de eerste serie. Het is een opmerkelijke keuze maar aan de andere kant wel de juiste. Waar kijkers van de eerste serie het allemaal wat vlot vinden gaan is het voor nieuwe kijkers volgens mij prima te doen. Helaas is de balans tussen drama en humor soms een beetje zoek in het begin, er zit mij wat te veel meligheid in (die overigens ook wel in de manga zit).

Zodra het ‘nieuwe’ materiaal wordt bereikt gaat de knop echter net zo snel weer om en de achtbaanrit die volgt is voortreffelijk en met tijd en wijlen zelfs adembenemend. Laten we echter voorop stellen dat het idee van het hele verhaal als je er goed over nadenkt nergens op slaat (binnen de context van de serie). Hohenheim wist blijkbaar al jaren wat Father van plan was en zijn prachtige oplossing hiervoor was het verstoppen van Philosopher’s Stones, wachtende op hetgeen wat komen gaat. In plaats van actie ondernemen om te voorkomen dat het hele plan van Father ooit plaats zal vinden kiest hij dus deze route. Bugger no sense. Fijn idee dat iemand met zoveel macht (in de zin van alchemie) een dergelijk plan verzint met zoveel risico, want in zijn eentje was het verder allemaal nooit gelukt. Niet dat Father’s plan maar enige logica kent, maar hey, het is fantasy, dan kan dat.

Hohenheim’s uitvoering van zijn plan is natuurlijk een Crowning Moment of Awesome maar daar zijn er wel meer van in deze vierenzestig afleveringen tellende anime. Van Ed’s knokpartij met Selim tot Scar/Greed’s gevecht met King Bradley, van Major Armstrong’s gevecht met Sloth tot de aardbevingbestendigheid van Winry. Ok, die laatste was niet serieus maar FMA BH zit vol mooie momenten, heerlijke gevechten en dito dialogen in overvloed.

Valt er nog wat te klagen over deze serie? Ja. De manier waarop de homonculi aan hun eind komen is soms wat te cheesy, bijna allemaal krijgen een moment waarop ze hun menselijkheid (of zelfs iets van berouw) mogen tonen. Laat de bad guys gewoon bad guys blijven, die tragische momenten had ik ook wel zonder gekund. Eerdere bad guys blijken opeens de goede kant te kiezen en dat is ook ergens wat misselijkmakend. Is er een echt een goede reden dat Kimbley Father (Selim meer natuurlijk) gaat tegenwerken? Verder is het happy end een beetje… meh. Ik ben op zich voorstander van een afgerond verhaal maar de notie dat Winry en Ed kindjes gaan krijgen, Scar goede dingen gaat doen, ‘lil Selim opgroeit als een echt kind en Roy zijn zicht weer terug heeft had voor mij net niet gehoeven. Natuurlijk, het leven gaat verder maar voor mij hadden ze dit echt achterwege mogen laten. Sterker nog, wat is nu de prijs die sommigen hebben moeten betalen? Roy’s zicht wat weer terug keert is een cop-out, Scar had het eigenlijk niet mogen overleven en Winry [censuur]. Wellicht ronden ze het in de film die komen gaat nog fatsoenlijk af, waarbij Scar de ogen van Roy om zeep helpt terwijl Roy Scar’s hoofd eraf brandt en Winry [censuur].

De animatie in de serie is overigens redelijk goed, hier was duidelijk wat meer budget voorhanden dan een groot deel van het overige aanbod qua anime. De geheel niet onaardige beelden worden bovendien ondersteund door een eveneens geheel niet onaardige soundtrack. De combinatie van beiden wist zo af en toe heel goed de spanning over te brengen. Normaal meld ik eigenlijk alleen maar iets over een soundtrack wanneer die mij niet aanstaat maar in dit geval viel het me gewoon positief op.

Mijn oordeel: 4.5 out of 5 stars. Punt kwijt voor het verlies van wat impact door het vlotte begin en het veel te zoete eind.

Sterkste punt aan de serie zijn toch wel de personages. Hoewel er niet aan ieder personage evenveel aandacht wordt besteed hebben ze wel (bijna) allemaal een verhaal. Stille wateren, diepe gronden, zo zou je ze het best kunnen omschrijven. Hoewel Masa het hoofdpersoon lijkt te zijn draait eigenlijk het hele verhaal om Yaichi, zijn verleden is de aanleiding voor het hele gebeuren rondom House of Five Leaves en het verklaart een hoop rondom dit geheimzinnige personage. Geheimzinnig is wellicht niet helemaal het juiste woord maar de bagage die hij meedraagt maakt van hem een bijzonder interessant personage.

De animatie is prima geregeld, geen standaard character designs, mooie gebruik van schaduwen en een wat zacht kleurengebruik geven de serie een heel stuk sfeer mee. De studio hierachter is Manglobe en het lijstje anime van deze studio (op Seiken no Blacksmith na) zijn stuk voor stuk bijzonder aardige anime. Als ik het ergens mee zou moeten vergelijken komt dit nog het meest in de buurt van de sfeer van Mushishi, qua verhaal lijkt het er echter totaal niet op.

Zeer de moeite waard dit: 4 out of 5 stars

Na de eerste paar afleveringen vond ik Angel Beats een amusante komedie met een vreemde setting (Tenshi is kaichou, ffs), maar op het moment dat duidelijk werd waarom de mensen daar zijn en wat er allemaal gebeurt kreeg ik er meer en meer waardering voor. Ik was na de eerste aflevering niet echt overtuigd van de serie maar dankzij de wat aparte humor en de lichte Haruhi ondertoon (Yuri is op sommige momenten net Haruhi) ben ik blijven hangen. Als dan ook nog blijkt dat het verhaal wat ten grondslag ligt aan de anime gewoon goed is ben ik om. Sterker nog, ik ben fan.

Nu even wat spoilers, als je de serie nog niet hebt gezien en je bent gevoelig voor spoilers raad ik je aan dit niet te lezen. Of gewoon weer heel snel te vergeten.

Ik vond het een sterk staaltje toen bleek dat dat dit hiernamaals is bedoeld om mensen die niet bepaald op fortuinlijke wijze hun jeugd afgekapt zagen worden een kans te geven iets van die jeugd in te halen. Geen gedoe met ‘redemption’, nee, een vredig stuk ‘leven’ waar de overledenen een deel van hun jeugd op normale manier kunnen afsluiten. ‘Doder’ gaan was eigenlijk niets meer of minder dan innerlijke vrede vinden. De beweegredenen van Tenshi voor haar gedrag (ze wil mensen helpen met overgaan) waren dan ook eigenlijk nobel en Yuri ziet op het laatst haar fout dan ook in. Haar strijd was echter ook ergens onderdeel van de rust vinden die nodig was om over te gaan.

Angel Beats mag dan wel een humorvolle aanpak hebben, wanneer we leren wat er zich allemaal afspeelde voordat men daar kwam raakt het de kijker wel. Tenminste, in mijn geval dan.

Otonashi is de eerste die door krijgt waar Tenshi mee bezig is en hij besluit haar te helpen Op het eind wordt bovendien duidelijk dat de twee een veel diepere band hebben en het moment waarop Otonashi noodgedwongen afscheid moet nemen van Tenshi is een gevoelig en mooi moment. Waarom daarop een shot volgde waar Otonashi Tenshi weer ontmoet in het ‘echte leven’ is me eerlijk gezegd een raadsel, reïncarnatie? Het geeft daarentegen wel wat voldoening, niet dat er amoreuze omstandigheden waren tussen de twee maar…

Vreemd is dat, een serie die een rockband (Girls Dead Monster) inzet als afleidingsmaneouvre voor een actie waarbij het groepje rebellen van Yuri voedselbonnen probeert te bemachtigen, mensen om de haverklap om zeep helpt die vervolgens wat later gewoon weer op staan en een groot deel van het hiernamaals bevolkt laat worden door NPC’s^[1] presteerde het dus om me ergens te laten geven om een paar van de personages. Want hoe kazig de laatste aflevering ook was op momenten, het afscheid nemen was gewoon mooi en stiekem was er ook iets met een brok in mijn keel.

Even terugkomend op Girls Dead Monster, ik kan me geen serie heugen waarbij een muzikaal optreden er zo goed en dynamisch uitzag. Geen brakke statische beelden waarbij zogenaamd enthousiast gespeeld werd dit keer maar flitsende animatie die bovendien ook nog eens op de maat leek te zijn. Het is ook wel eens verfrissend iemand te zien drummen op het zelfde tempo als de muziek. Sowieso was in het algemeen de animatie niet om over te klagen. Het verhaal van de eerste lead-zangeres van Girls Dead Monster (in de serie in ieder geval) was trouwens één van de eerste momenten waarbij gehint werd naar de ware aard van het hiernamaals. De vredige manier waarop ze overging na het zingen van haar eigen liedje straalde vrede uit. Het was mooi geweest. Yuri doet hard haar best dit (nog) niet in te zien.

Niet alles aan deze serie vond ik goed trouwens, er zitten bijvoorbeeld wat personages in die me eerder irriteerden dan vermaakten, zoals bijvoorbeeld de tweede leadzangeres van Girls Dead Monster. Het computergestuurde veranderen van NPC’s in een soort van rookmonsters was een beetje vergezocht en paste wat mij betreft niet helemaal maar het was wel een aanloop naar de wat emotionele finale. Het impliceert echter dat dit hiernamaals valt te manipuleren met computers, wat ergens een beetje een vreemd idee is.

Al met al was ik aangenaam verrast door deze serie, het heeft in ieder geval een grote kans hoog in mijn top 10 van dit jaar te eindigen. 4 out of 5 stars

1. Non-Playing Characters

Ingrediënten:

• Een drietal scholen op één groot landgoed
• Een jongedame
• Een étoile
• Wat lesbiennes
• Geen mannen/jongens
• Een paar lesbiennes
• Een pallet bitches
• Een klein beetje moe (niet moe als in geen energie hebben)
• Nog meer lesbiennes
• Een vleugje drama

Bereidingswijze:

Plaats de jongedame over naar één van de drie school scholen en laat haar in aanraking komen met de étoile (die de drie scholen representeert). Zorg er voor dat de jongedame compleet in katzwijm valt en laat de étoile vervolgens het restant van de serie spelen met de gevoelens van de jongedame en net op het moment dat de jongedame op het punt staat over haar heen te zijn haar schaken om samen weg te vluchten. In de tussentijd laat je de lesbische roommate van de jongedame steeds buiten de boot vallen. Doe dit wel op een manier waarop de jongedame zich compleet onbewust lijkt van de gevoelens van het lonkende meisje waar ze af en toe bij in bed kruipt.

Serveren:

Serveer Strawberry Panic met een groot aantal lesbiennes die elkaar van de troon proberen te stoten (bijna letterlijk, als het aankomt op de étoile-verkiezingen). Gebruik hier bij voorkeur wat bitches bij.

Het resultaat:

Een bij tijd en wijlen slaapverwekkende vertoning die overkomt als een parodie.

Ik zat me soms serieus af te vragen waarom iedereen zo verschrikkelijk serieus is. De serie is gelardeerd met aardige stukken drama, maar er zitten ook aardig wat momenten in waarbij ik de neiging had ‘oh, get real!’ te roepen richting het scherm. Iets wat overigens niet helpt, anders was Orihime^[1] al lang van het beeldscherm verdwenen. Het drama ligt er zo dik bovenop de hele tijd, er is amper plek voor subtiliteiten. Niet dat het drama altijd slecht is overigens (wat ik zojuist al zei ook), zo heeft mevrouw de étoile wel een interessant verhaal te vertellen. Er waren eigenlijk twee étoiles maar één daarvan is overleden en het overgebleven exemplaar heeft daar een trauma aan opgelopen. Wat wel blijkt als ze de jongedame uitnodigt voor een onderonsje in een stulpje ergens in een bos. Wat een leuk samenzijn had moeten wezen (en waarover Yuri fans stiekem aan het fantaseren waren) loopt uit op een onvervalst portie drama als étoile-sama haar ware kleuren toont. Nou ja, ware kleuren, op dat moment dan, de étoile van voor de dood van de andere étoile (het is bijzonder handig als je geen namen in een bespreking gebruikt niet?) was een vrolijk kind, dit hier was een wrak. Past perfect bij de zwarte kledij die ze doorgaans draagt overigens. Tijd voor de jongedame dat vreselijke wicht wat étoile-sama eigenlijk is voor eens en altijd te vergeten zou je denken.

De jongedame (vooruit, een naam: Nagisa Aoi) vond ik ook niet echt een personage die mij lag. Het is bijzonder lastig voor een serie mij te bekoren als de hoofdpersonages me niet echt liggen en Strawberry Panic had daar ook wel iets onder te lijden. Niet dat de hele serie alleen maar draaide om Nagisa en étoile-sama trouwens, er waren nog wel wat meer lesbiennes die de show probeerden te stelen. Zoals de tomboy-achtige amazone Amane Ootori, een populaire dame die alleen al door aanwezig te zijn de harten sneller doet kloppen van een grote groep meisjes (echt bizar hoe dat ging). Zij laat haar oog vallen op Hikari Konohana, een verlegen (en teer) meisje wat zingt in een koortje. Natuurlijk drentelen ze constant om elkaar heen maar nemen beiden eigenlijk niet het initiatief de labia oris^[2] van de ander te proeven. En het duurt maar en het duurt maar totdat je eigenlijk de aandacht dreigt te verliezen.

Naar het eind toe wordt alles wat interessanter, worden de bitches iets minder bitchy (na eerst het toppunt te hebben bereikt, poging tot verkrachting enzo) en lijkt er zowaar iets van verhaal in te zitten. Maar dat redt de serie in mijn ogen niet. Sowieso vond ik de setting wat merkwaardig, er komen zover ik heb kunnen ontwaren geen jongens/mannen in voor maar de producenten hebben ook goed hun best gedaan te verbergen waar het zich afspeelt en in welk jaartal. Er is amper technologie te zien (een trein en een auto, maar bijvoorbeeld geen televisie te bekennen) en van de wereld buiten het terrein zie je ook amper wat. Het is nu ook weer niet zo dat het de setting benauwend is (genoeg ruimte daar) maar het legt wel beperkingen op aan het verhaal.

Kort samengevat: een 3 out of 5 stars voor de moeite.

1. Bleach
2. Gewoon ‘lip’, smeerlap.

Want Jigoku Shoujo is (vooral in het begin) een bijzonder episodische anime met erg weinig ontwikkeling. Mens is kwaad op of gekwetst door een ander mens, tikt zijn of haar naam in op de website (hoe werkt dat met tijdzones?)^[2], Enma daagt op, arm zieltje twijfelt nog even want een verblijf in de hel klinkt zo aanlokkelijk nog niet, arm zieltje sluit het contract (door een touwtje om de nek van een stropop te trekken), Enma en haar volgelingen doen wat nare dingen met het slachtoffer en Enma dumpt deze vervolgens in de hel (een vreedzaam boottochtje). Na een paar afleveringen vroeg ik me af hoeveel rek er in het verhaal zat want zesentwintig afleveringen van dit (en bovendien zijn er nog twee seizoenen) zag ik niet zo zitten. Op zich was het niet zo vervelend om al die wanhopige mensen en hun ‘wraak’ te zien maar echt veel variatie zat hier nou ook weer niet in. Dat terwijl er genoeg voer is voor veel meer verhaal.

De introductie van Tsugumi en haar vader was dan ook hoognodig, de manier waarop de band vervolgens tot het eind ‘spannend’ wordt gehouden is wat van mindere schoonheid en je kunt enkele kanttekeningen plaatsen bij de uitwerking ervan. Vanaf het begin vraag je je eigenlijk al af wie Ai Enma eigenlijk is en het antwoord daarop is wellicht boeiend maar de openingen die het biedt voor een wijder verhaal worden niet benut. Wellicht dat daar sprake van is in latere seizoenen maar de ‘openbaring’ komt in dit eerste seizoen simpelweg te laat om er nog wat mee te doen. Persoonlijk zou ik bijvoorbeeld wel willen weten of er sprake was van een dergelijk systeem voor Ai Enma (uiteraard niet via een website of per brief) maar vooral waarom. Waarom bestaat er de mogelijkheid mensen naar de hel te sturen, wat is de mythologische basis hiervan? Hoe ziet de hel er precies uit (het enige wat we nu zien is de poort naar)?

De animatie is prima al worden sommige stukken animatie wel erg vaak herhaald. Uiteraard een handige manier om kosten te besparen en het waren maar korte stukjes maar een klein beetje meer variatie hierin had geen kwaad gekund. Op zich zitten er ook aardig wat statische delen in trouwens, wat hint naar een slinkend budget, maar dat is iets waar wel meer anime last van hebben.

Al met al zou ik Jigoku Shoujo een redelijke anime noemen, het biedt op zich een interessant verhaal maar er wordt mijn inziens net wat te weinig mee gedaan. 3.5 out of 5 stars

1. Zoals René van der Gijp al eens zei, als heel veel mensen iets roepen zal er wel een kern van waarheid inzitten. Dus als het complete publiek iets tegen de scheidsrechter joelt…
2. Vraag die in de Anime Encyclopedia wordt gesteld.

De antwoorden op deze vragen worden daadwerkelijk gegeven (in de laatste twee afleveringen) en hoewel er aardig naar gehint wordt gedurende de vierentwintig afleveringen van Kobato. vond ik deze toch best lichtelijk verrassend en op wat kleine details (hint: leeftijdsverschillen) na ook nog eens behoorlijk goed uitgewerkt. Ik zal niet vertellen wat de antwoorden zijn want ik vermoed dat wanneer je het op voorhand al weet de anime een beetje langdradig en saai zal zijn. De serie begint gewoon vrolijk met Kobato die mensen probeert te helpen een klein stukje geluk te vinden maar gaat al gauw over op een verhaal over het reilen en het zeilen van de kinderopvang. Geeft niets, er zitten aardige momenten in en uiteindelijk blijkt die kinderopvang toch best essentieel voor het verhaal. Soms vraag je je echter wel af waar Kobato de konpeito dan toch vandaan haalt maar aan de andere kant valt het ook wel weer te prijzen dat de serie niet de gemakkelijke weg bewandelt van ‘het gekwelde hart van de week’.

Waar ik echter graag wat meer van had gezien was de achtergrond van niet alleen Kobato, maar ook van de Ioryogi en wat merkwaardige dieren die een connectie hebben met de immer vrolijke knuffel. Neem een beer die al zijn tijd lijkt te besteden aan het maken van Baumkuchen. Wat is zijn verhaal? Er wordt met enige regelmaat gehint naar een behoorlijk interessante achtergrond maar ergens wordt daar schandalig weinig mee gedaan. Liever had ik wat traag voortkabbelende afleveringen ingewisseld voor een kijkje in die wereld. Maar het mocht niet zo zijn.

Nu valt er in mijn eigen ogen op zich niet zo heel erg veel te klagen over deze serie maar om nou te zeggen dat deze serie on een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten is ook weer een stap te ver. Ik heb me er prima mee vermaakt in ieder geval, de animatie is prima in orde (verzorgd door Madhouse) en Kobato is ondanks haar wat dommige karakter een vermakelijk personage. Wat ze precies ziet in Fujimoto is me overigens een raadsel maar dat wordt op het einde wel redelijk goed afgerond. Wat ze wat mij betreft wel hadden mogen skippen zijn de scènes waarin Kobato zingt. Niet op tijd (of overdreven) bewegende lippen is bij normale dialogen soms al vreselijk om te kijken maar bij het gezang van Kobato valt het wel heel erg op. Het deed me zelf ergens denken aan die vreselijke scène uit Gunslinger Girl waar de gemodificeerde kindertjes een liedje zingen, die ene scène waarbij je tenen zo ver krommen dat het bijna pijn doet.

Het eind maakt dan wel weer veel goed, maar meer dan 3.5 out of 5 stars kan ik voor deze animeversie van een manga van de dames van CLAMP helaas niet voor geven.

1. Die de vorm hebben van een snoepje met dezelfde naam.

Een twaalf minuten durende film die toont dat anime niet alleen staat voor grote ogen en amper uit de luier zijnde helden en heldinnen. Een kunstwerkje waarbij de animatie doet overkomen alsof het getekend is met potloden. Het geeft het geheel een haast rustieke sfeer mee wat bovendien nog eens een keer wordt versterkt door de rustgevende muziek die gebruikt wordt. Je zou trouwens bijna denken dat dit zo’n film is die je ergens laat op een avond op Nederland 3 zou kunnen tegenkomen. Ik hou wel van dit soort experimentele dingen, hoewel… dit is nou ook weer niet zo heel erg experimenteel, het is duidelijk geen Glassy Ocean. La Maison en Petits Cubes is gewoon een bijzonder mooi stukje animatie wat toevallig uit Japan komt (ondanks de Franse titel). Ik zit me ergens af te vragen of niet is gebaseerd is op of geïnspireerd door iets uit Frankrijk maar ik kan het niet zo snel ontdekken in ieder geval. Het doet me ergens wat denken aan dit filmpje.

Er zit in de film zelf geen boodschap achter de stijgende zeespiegel, het dient in dit geval meer als instrument om een verhaal te vertellen. Mensen die zich storen aan ecologische boodschappen hoeven deze film dus niet over te slaan, zou ook zonde zijn trouwens, maar dat terzijde. Hoewel ik niet zo’n fan ben van reminiscentie (hoewel, Big Fish was een bijzonder aardige film) gebeurt dat in deze film erg stijlvol en is het voor mij in ieder geval prima te pruimen. Het is wel wat melodramatisch op zich maar niet hinderlijk (gelukkig).

De film won in 2009 een Oscar voor Best Short Film, Animated. Ik vond ‘m ook op YouTube, dus voor de liefhebbers: deel 1 en deel 2.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

[Show as slideshow]

Genji is een zoon van de regerend keizer en een grote viezerik. Als tiener raakte hij verliefd op een lieftallige jongedame maar mevrouw was op weg om de bruid te worden van zijn vader. Genji’s grootste liefde is derhalve niet echt binnen handbereik voor hem dus steekt hij zijn mannelijke geslachtsdeel in zowat alles wat los en vastzit (en vrouwelijk is) met als bizar ‘hoogtepunt’ het opnemen in zijn huishouden van een klein meisje wat erg op de vrouw van zijn vader lijkt. Nu is het bed delen met Genji niet echt bevorderlijk voor de gezondheid overigens gezien de hoeveelheid dodelijke ongevallen van de dames in kwestie en bevorderlijk voor de geestelijke gezondheid is het al helemaal niet gezien Genji nogal wat verschillende dames pleziert. Maar ondanks alles is Genji natuurlijk gewoon een toffe peer die er bovendien toch nog in slaagt het bed te delen met de vrouw van zijn vader (wat zou Freud hierover zeggen?). Probleempje: ze raakt zwanger. Van wie?

Ondanks dat het originele werk blijkbaar bekend staat om het psychologische kant van het verhaal is deze elfdelige anime eigenlijk best oppervlakkig. Oké, Genji heeft het blijkbaar moeilijk met het feit dat de dame die hij wil schaken aan zijn vader beloofd heeft maar voor de rest komt Genji eigenlijk gewoon over als een vrouwenverslindende casanova die weinig nodig heeft om van partner te wisselen. Amusant is overigens wel dat de voice-over van het verhaal die er af en toe is één van de dames in kwestie is maar op één of andere manier lijkt het haar maar weinig uit te maken met wie Genji ligt te diverteren. Erg uitnodigend om het boek te gaan lezen is deze anime eigenlijk niet bepaald maar op zich biedt het wel een kijkje in een lang vervlogen tijd en de escapades van een zoon van een keizer aan het hof (ondanks dat hij officieel geen titel heeft). De animatie is wel mooi trouwens en erg passend bij de tijdsgeest van het verhaal. Het viel me wel op dat het erg vaak regende in de serie, wellicht om te benadrukken dat het allemaal niet zo heel erg vrolijk was wat je te zien kreeg. Ik kan de serie niet echt een aanrader noemen maar toch heb ik me er ergens prima mee vermaakt.

3.5 out of 5 stars