De terminaal zieke Himari Takakura wordt op wonderbaarlijke wijze gered door een entiteit die intrek heeft genomen in een pinguïnmuts. Haar twee broers, Kanba en Shouma, moeten echter als tegenprestatie een voorwerp vinden aan de hand van enkel de benaming: penguindrum. De zoektocht stuit echter op een aantal hindernissen, waarbij vooral het noodlot om de hoek komt kijken.

Bovenstaande summiere samenvatting doet eigenlijk absoluut geen eer aan het verhaal van deze anime, maar er zijn simpelweg te veel aspecten en wendingen om er een snel leesbaar en coherent verhaal van te maken. Sterker nog, ik betwijfel of ik er überhaupt een zinnig geheel van zou kunnen maken. Ik zou het dan moeten hebben over de voor iedereen behalve Kanba en Shouma onzichtbare pinguïns, over het dagboek waarin een spreuk staat hoe het lot veranderd kan worden, over de ouders van Kanba en Shouma en hun lidmaatschap van een terroristische organisatie, over hoe die organisatie een dikke vinger in de pap heeft met betrekking tot hetgeen wat er in de serie gebeurt, over hoe de pinguïnmuts de helft van de geest van een overleden jongedame is, over…

In mijn opinie is Mawara Penguindrum een typisch voorbeeld van een serie die je een tweede keer zou moeten kijken. Gedurende de serie waren er een redelijk groot aantal momenten waarbij me ik acht afvroeg waar het nou over ging. In de tweede helft wordt het allemaal wel wat duidelijker, doch blijft er een zweem van ondoorgrondelijkheid om de serie hangen. Met de kennis die opgedaan wordt naar het eind toe is de eerste helft wellicht wat beter te begrijpen. Het is overigens wel de vaagheid van de serie die de serie aantrekkelijk maakt. Niet zelden toont anime pretenties en niet zelden blijft dit oppervlakkig. Ik wil niet beweren dat Mawaru Penguindrum alle vragen beantwoordt, maar het laat aan de andere kant weinig verhalen open. Aan het eind heb je niet het idee dat je een deel van het verhaal hebt gemist. Niet dat ik niet meer zou willen zien trouwens, er is nog wel genoeg te vertellen en dan vooral in het verleden. Er zitten zat flashbacks in die tonen hoe een en ander tot stand is gekomen, maar het laat ruimte genoeg om mij hongerig te houden.

Maar wat aan het eind vooral bijblijft is toch wel de absurditeit van het geheel. Geen vervelende absurditeit of FLCL-achtige waanzin, nee, een in mijn ogen vermakelijke absurditeit. De onzichtbare pinguïns zijn hier misschien nog wel het beste voorbeeld van. Hoe dit nou precies in zijn werk gaat weet ik niet, de pinguïns zijn dan wel niet zichtbaar voor het grootste deel van de mensheid, ze hebben we interactie met de realiteit en de gevolgen daarvan zouden toch iets meer moeten opvallen dan wat de serie laat zien. Maar goed, de pinguïns zijn het grootste deel van de tijd toch niet meer dan comedy relief, dus erg veel maakt het eigenlijk niet uit.

Mawara Penguindrum waardeer ik met een 4 out of 5 stars. Het is dan bij tijd en wijle een wat complexe serie, de vragen die het oproept maakten me wel hongerig naar de afleveringen erna. De serie laat wel af en toe steken vallen als het aankomt op het beantwoorden van vragen op de korte termijn, waardoor het een beetje als een warrig verhaal overkomt. Maar ze maken dat toch wel goed op het eind. Tenminste, zo ervoer ik het. Het zou maar zo kunnen dat kijkers hiervan zich na afloop nog steeds achter de oren krabben.

Shinjurou Yuuki en zijn metgezel Inga zijn een detectiveduo die zich inspannen om de meest lastige zaken te ontrafelen. Niet dat iedereen hier heel erg blij mee is, maar dat is meestal inherent aan mensen die de waarheid proberen te zoeken. Yuuki is zeker niet onbegaafd in het uitdiepen van informatie, ondanks zijn bijnaam, en Inga kan van een jongeman in een rondborstige ‘dame’ veranderen en heeft blijkbaar het vermogen één vraag te stellen waarop de gevraagde niets anders kan doen dan antwoord geven.

Een deus ex machine als uitgangspunt voor een hele serie is in mijn opinie niet echt een goed uitgangspunt en dat blijkt wel. UN-GO is bij tijd en wijle op zich best interessant, maar een zaak kunnen oplossen door een vraag te stellen die niet onbeantwoord kan blijven is natuurlijk wel een hele goedkope oplossing. Uiteraard draait het er uiteindelijk om aan wie je de vraag stelt, maar dat neemt niet weg dat het weinig inventief is. De laatste paar afleveringen laten echter zien dat UN-GO net wat meer is dan simpelweg een detectiveserie. Spijtig genoeg wast dat ook net weer niet de wat nare nasmaak van de eerste helft weg.

In de laatste paar afleveringen wordt min of meer duidelijk wat er allemaal achter de schermen speelt en hoe de politiek zich weet te verschuilen achter een hoge muur van leugens. Niet alleen dat, ook het hoe en wat rondom Inga wordt iets duidelijker. Maar zoals ik al zei, het is allemaal wat te laat. De eerste helft van de serie is een traag gedrocht met een aantal cases die weinig verheffend zijn en mij deden snakken naar iets van een rode draad. Er komen veel personages langs die enkel dienst lijken te doen als talking heads. Het lijkt meer een showcase voor Inga en haar bizarre ‘andere’ kant dan een serieuze poging een verhaal neer te zetten. Wellicht kun je het typeren als het neerzetten van context waarbinnen de anime zich afspeelt, maar dan nog kun je er wel iets meer van maken dan UN-GO hier doet.

Voor mijn part had UN-GO dan ook maar een aflevering of vijf geduurd, het venijn zat ‘m toch duidelijk in de staart. Zoals ik ongetwijfeld al tientallen keren heb getikt ben ik redelijk fan van anime met een lichtelijk bevreemdende inhoud, maar dat alleen is niet genoeg. En bevreemdend is UN-GO wel zeker. Deze Noitamina-serie speelt zich af in een Japan uit een nabije toekomst waar de gevolgen van diverse gebeurtenissen nog altijd het landschap kleuren. Dit is niets nieuws, maar de wijze waarop bijvoorbeeld wordt omgegaan met artificiële intelligentie en het schepsel wat Inga moet voorstellen is een duidelijk teken aan de wand dat het niet een simpele detective is. Maar juist mede gezien dit een Noitamina is, ben ik lichtelijk teleurgesteld in de serie. Ik had een ietwat boeiendere anime verwacht, niet een die pas naar het eind toe haar ware kleur laat zien. Ik kom dan ook niet verder dan een 3 out of 5 stars in ieder geval.

In deze anime draait het om twee personages, Goro Saruwatari en Jack F. Woodbridge, twee vrienden die beiden centraal lijken te staan in een race naar de maan, alwaar een nieuwe bron van energie is ontdekt. De paden die beiden bewandelen zijn echter behoorlijk verschillend. Waar Goro zich inzet voor een internationale organisatie die wat meer gebaseerd lijkt te zijn op samenwerking en openheid van zaken is Jack onderdeel van een geheime (Amerikaanse) missie om de energiebron met militaire macht te monopoliseren.

Seizoen twee sluit prima aan op het eerste en is alle opzichten gewoon een continuatie van het verhaal.  Seizoen één besteedt aandacht aan de training van vooral Goro, het tweede seizoen wordt (eindelijk) de weg richting de maan ingeslagen. Hierbij gaat er natuurlijk van alles mis, krijgen sommigen astronauten noodgedwongen het eind van hun loopbaan in zicht (niet zelden door dood te gaan) en is er ook nog een onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden. Moonlight Mile mag dan wel sciencefiction zijn, het wijst wel degelijk naar een realiteit die er ooit was in het ‘echte’ leven. De onfortuinlijke ontmoeting met een geheim uit het verleden was namelijk een overleden astronaut uit het Oostblok en uiteraard was dit niet publiekelijk bekend dat deze astronaut zijn einde had gevonden in de ruimte.

De Japanse bedenker van het verhaal zet bovendien duidelijk de Verenigde Staten als halve boeman neer en dit sentiment is niet heel zeldzaam in anime en wellicht bij Japanners die nog steeds de Tweede Wereldoorlog niet zijn vergeten. Uiteraard worden de Chinese buren ook niet overgeslagen, die op eigen houtje de ruimte willen gaan bedwingen en eigenlijk de eerste partij wordt die in een militair conflict belanden met de geheime Amerikaanse aanwezigheid in de ruimte. Intrige genoeg wat dat betreft, maar heel erg veel aandacht is er eigenlijk ook weer niet voor. De meeste tijd wordt toch wel besteed aan de mensen in het verhaal en hoewel een aantal van hen duidelijk larger than life zijn, weet de serie me wat dat betreft wel te bekoren. Zelfs de populaire jongedame (al is er wat discussie over het ‘jonge’ in jongedame) die verslag doet vanaf de internationale expeditie is een vermakelijke toevoeging.

Helaas zitten er ook wel wat elementen in die de serie een wat vreemde wending geven, maar dat mag de pret niet drukken. Moonlight Mile blijft ook in haar tweede seizoen een prima anime, alleen ben ik wel bang dat het verhaal in animevorm nooit zal worden afgemaakt, want ja, ook dit kent weer een open eind. En dat open eind snakt echt naar meer. Graag zie ik ooit nog eens keer hoe de hele situatie op de maan zich ontwikkelt, maar ik denk dat dit betekent dat ik Japans moet leren lezen en de manga zal moeten importeren. Spijtig, maar toch vind ik deze anime zeer zeker een aanrader. Een 4 out of 5 stars.

In het kort gaat Legend of the Galactic Heroes over een principiële oorlog tussen twee denkbeelden, waarbij de hoofdpersonages, Reinhard von Lohengramm en Yang Wenli, de geniale breinen zijn van hun respectievelijke zijdes in de oorlog. Als ze elkaar niet zouden proberen in te maken op het slagveld zouden ze wellicht zelfs vrienden kunnen zijn, en lekker urenlang kunnen debatteren over de openingszet van een potje schaken.

Deze sequel richt zich vooral op Reinhard en zijn rechterhand Siegfried Kircheis, en dan met name op de tegenstand die de twee ondervinden terwijl ze de ladder omhoog beklimmen. Het zijn vierentwintig afleveringen die onderverdeeld kunnen worden in een aantal ‘arcs’. Zo is er het avontuur van de twee op een winterse planeet waarbij de gezaghebber Reinhard liever dood dan levend ziet. En Siegfrieds R&R wat uitloopt op een intrige rond een oud-bevelhebber die de dupe is geworden van drugsgebruik van zijn onderdanen. En uiteraard een ruimtegevecht waarbij Iserlohn centraal staat.

Zoals ik al tikte hoef je voor nieuwe informatie hier niet echt te zijn. Natuurlijk, er zijn wat ontmoetingen tussen personages die later de koers van het verhaal mede zullen bepalen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij. Ik bedoel, dat Reinhard en Siegfried het zwaar hadden onderweg naar de top wisten we allang. Het hele gedoe rond de status van Reinhards zus aan het hof (of beter: in bed van de zittende macht) en hoe dat volgens sommigen de carrière van Reinhard op gang heeft gebracht was eigenlijk al duidelijk genoeg uit de serie zelf. Oké, we zien wat nieuwe manieren om Reinhard te treiteren, maar dat is niet echt iets waar ik persoonlijk op zat te wachten. Liever zag ik wat meer aandacht voor Yang Wenli, mede gezien Reinhard nou niet bepaald mijn favoriete personage uit het verhaal is. Yang zie je behoudens de laatste arc maar amper en zelfs in die laatste arc is zijn rol maar marginaal. Wat dan trouwens wel opvalt – en dat geldt feitelijk voor bijna alle personages die we later terug zullen zien – is dat ze allemaal hetzelfde gedrag tonen als jaren later. Erg veel ontwikkelen doen ze blijkbaar niet als persoon.

Maar toch, ondanks dat er weinig nieuws onder de zon is, kijkt de serie prima weg. Het is niet zo dat de avonturen ondraaglijk saai zijn en vooral de arc met slag zoveel om Iserlohn is wel het kijken waard. De gigantische gevechten in de ruimte is nog altijd een van mijn favoriete elementen uit Legend of the Galactic Heroes, dus meer hiervan kan nooit kwaad.

Al met al zou ik het een [rating; 3.5/5] geven. Ik ben nu overigens wel benieuwd wat de achtentwintig afleveringen tellende aanvullende OVA, Spiral Labyrinth, toe te voegen heeft. Ik hoop dan op iets meer nieuw verhaal in ieder geval. Of in ieder geval meer aandacht voor Yang Wenli.

Narumi Fujishima wordt na een ontmoeting met een self-proclaimed NEET-detective, Alice, meegezogen in een wereld vol intrige en gevaar. Diverse zaken zien het daglicht (of juist niet) en het verhaal wandelt met een redelijk snelle vaart richting een zaak met aardig wat voeten in de aarde.

Deze anime kende wat mij betreft twee gezichten. Na het niet onaardige begin is er een keur aan verhalen waar dan wellicht enige samenhang aanwezig is maar de stof niet zo heel erg boeiend is. Op het eind zit er echter een arc waarbij de kwaliteit weer een boost krijgt. Ik zit dan ook te wikken en te wegen wat ik nu precies van de serie moet vinden. Ik geef het in ieder geval een 3.5 out of 5 stars, dus wat dat betreft hang ik ergens in het midden.

De laatste arc draait om een redelijk nieuwe drug waarvan de distributiekanalen erg lastig zijn te achterhalen. Het is allemaal onderdeel van een experiment waarbij enkel de gebruiker in staat is te herkennen waar nieuwe shit gehaald kan worden. Op zich een redelijk goed uitgangspunt, ware het niet dat de initiële distributie wat moeilijk op poten kan worden gezet. De serie lijkt zich hier niet om te bekommeren, dus er zal ergens wel een goede reden voor zijn om hier geen aandacht aan te schenken. Spil in dit alles is een vriendin c.q. klasgenote van Narumi. Het is haar broer die de bal aan het rollen brengt, maar de lagen eronder zijn dieper dan je in eerste instantie zou verwachten van de serie. Sommige dingen liggen er echter wel dik bovenop, maar dat terzijde. Het meest indrukwekkende aan deze arc is overigens dat de vriendin c.q. klasgenote van Narumi niet helemaal ongeschonden uit de strijd komt. Hoewel ze dit op het eind weer prima om zeep weten te helpen door een schim van een happy end te tonen weet de serie hiermee wel aan te geven dat het niet bevreesd is een (semi-)hoofdpersonage uit het verhaal te gooien.

Zoals ik tot vervelend toe meld (vooral als het verhaal niet goed is), draait een serie vooral om de personages. In Kamisama no Memochou is er een gevarieerde cast met een aantal interessante personages. Toch is het allemaal maar zozo. Alice bijvoorbeeld, toch niet het belangrijkste personages, is nou niet echt een karakter waar ik voor warm loop. Deze wat loli-achtige jongedame heeft dan wel een paar quirky trekjes, mij doet ze niets. Voor een hoofdpersonage is Narumi zelf prima te doen. Hij is wat dat aangaat wel een beetje een prototype ‘gemiddelde scholier’, maar zijn karakter weet bijvoorbeeld wel een band te smeden met de yakuza. Hoe deze yakuza zelf worden neergezet is daarentegen niet echt heel erg voldoening gevend. Als ik aan yakuza denk, denk ik aan stoere personages, niet wat ze hier weten neer te zetten. Als ze niet zo’n redelijk belangrijke rol hadden gespeeld in het geheel had ik het afgedaan als een humoristische insteek, maar dat is hier niet echt het geval. Kortom, een mixed bag. En dat eigenlijk gerust gezegd worden van de serie in zijn geheel.

Midas Bank Online zijn op dit moment de uitvoering van technische werk op de afdeling van Internet Bankieren Van Midas Bank. Dit omvat de installatie van de nieuwe beveiliging Software Voor 2011. Met deze vernieuwing, zou je in staat To The Internet Bankieren gebruik Dienstverlening nog beter en veiliger, in de toekomst en Above All, Maak gratis gebruik van al onze diensten. Voor deze installatie succesvol te zijn, vragen wij u om uw gegevens te bevestigen. Om het installatie proces beginnen, Download het bijgevoegde bestand.

Na de bevestiging, Zou Uw gegevens worden opgeslagen en automatisch bijgewerkt In onze online Database.You Zou telefonisch gecontacteerd worden door een van onze Medewerkers Naar goed einde te brengen Update. Dank U voor uw tijd en uw Samenwerking.

Dankt u voor uw geduld terwijl we werken samen om uw account te beschermen.

Oprecht,

Midas Bank.

Zou dit soort spam worden verzonden in de wereld van [C] The Money of Soul of Possibility Control? Deze redelijk vreemde anime verhaalt over merkwaardige alternatieve realiteiten die een flinke invloed kunnen hebben op de realiteit. En zoals bij heel veel ellende staat geld aan de basis van dit alles. C introduceert een interessant concept, waarbij iemands toekomst als onderpand dient voor financieel gewin in het heden. Hoewel dit feitelijk niets anders is dan wat mensen in de werkelijkheid doen door bijvoorbeeld het afsluiten van een beleggingshypotheek of de overwaarde van hun huis te beleggen in aandelen, maakt C er een ietwat aantrekkelijker uitziend geheel van. ‘Verkozen’ mensen gaan onderling de strijd aan, waarbij de inzet een flinke som geld is en de verliezende partij er zelden goed van afkomt.

Een jongeman wordt niet geheel naar eigen keuze in deze bizarre wereld gesmeten en weet al gauw naam te maken. Hij doorziet echter dat het fundament waarop het hele gebeuren niet eeuwig stand kan houden en de impact die het heeft her en der gaat hem niet in de koude kleren zitten. Wanneer een machtig persoon binnen het vreemde wereldje op het punt staat een plan in werking te zetten wat mogelijk het bankroet betekent van complete naties, gaat hij de tegenaanval in.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden in deze anime dat leven van dag tot dag prima is, zolang je maar rekening houdt met de toekomst. Wat nu een goed idee lijkt te zijn, kan in de toekomst wel eens heel verkeerd uitpakken.

Met bijzonder weinig fantasie kun je een boodschap vinden dat de wereld niet om geld zou moeten draaien.

Ik heb meestal totaal geen boodschap aan een moraal in een verhaal en eigenlijk heb ik ook nooit zoveel zin om die uit een verhaal te moeten vissen. Een verhaal zou mijn inziens gewoon moeten kunnen vermaken zonder dat de geestelijke vader erachter mij iets zijn visie probeert te verkondigen. Nu is C niet een serie die een dergelijke boodschap door je strot probeert te drukken, maar als je het moraal weglaat blijft er eigenlijk niet zo gek veel over. Oké, toegegeven, het is weer eens een andere manier van vechten, niet eentje die om eer draait, of om een legende, of wat dan ook. Nee, eentje waarbij daadwerkelijk iets op het spel lijkt te staan. C schroomt niet om consequenties aan de gevechten te verbinden en dat betekent in dit geval dat wanneer iemand zijn toekomst verspeelt, dit rustig kan leiden tot het nooit bestaan hebben van zijn of haar nageslacht.

C schroomt echter ook niet om met economische termen te werpen en werpt daarmee gelijk een drempel voor aspirerende kijkers op. Ik vond deze anime eerlijk gezegd weinig toegankelijk en dat was toch echt deels debet aan het tempo waarop van de kijker wordt verwacht dat hij of zij informatie kan weten te verwerken. Het is goed mogelijk om door dit dunne laagje vernis heen te kijken en verder niet na te denken over het economische geneuzel, maar ik betwijfel of er dan veel substantie zal zijn voor de kijker. Nu is de doelgroep van zowat elke Noitamina de adolescent (oftewel seinen), maar het wat mij betreft allemaal wel iets eenvoudiger mogen zijn.

Ik vond C op zich redelijk vermakelijk, maar ik kan me heel goed voorstellen dat mensen het helemaal niets vonden. Voor de animatie hoef je het op zich ook niet kijken bijvoorbeeld, hoewel kleurrijk en inventief was het niet zeker niet iets wat je gezien hoeft te hebben. Ik heb zo trouwens het vermoeden dat een serie als C beter te kijken is in een korte periode dan over een wat langere tijd, wellicht dat de inhoud dan iets beter blijft hangen.

Tijd om de balans op te maken: een 3.5 out of 5 stars.

In deze rustige, sfeervolle en vooral emotionele anime gaat een voormalig groep vrienden gebukt onder de dood van een meisje wat eerder deel uitmaakte van deze vriendengroep. Hoewel er reeds enkele jaren zijn verstreken sinds haar dood, lopen ze allemaal met opgekropte emoties rond. Sterker nog, het slachtoffer zelf, Meiko Honma (Menma), hangt ook nog rond met onverwerkte gevoelens. Jinta, een jongen waarvan je gerust kan zeggen dat hij hikikomori neigingen heeft, is echter de enige die haar kan zien en met haar kan communiceren. Ze heeft een wens die niet is vervuld en het is aan Jinta om het oude vriendenclubje bij elkaar te krijgen om alsnog de wens te vervullen.

Langzamerhand ontrafelt het verhaal zich en komt iedereen er eindelijk voor uit wat hen nou precies dwars zit. Het eens hechte vriendenclubje is behoorlijk uit elkaar gegroeid en de wens van Menma dient feitelijk als katalysator om ze, ondanks hun verschillen, weer bij elkaar te krijgen. Hoewel ieder zijn of haar eigen weg lijkt te volgen willen ze de wens van Menma waar maken, ook al zijn de eerste reacties sceptisch. Logisch uiteraard, wie gelooft er nu dat een (voormalige) vriend in contact staat met een dode? Maar wellicht is de belangrijkste vraag in het geheel: wat is de wens van Menma? Aan de vooravond van het onfortuinlijke ongeluk van Menma heeft ze een poging gewaagd iedereen bij elkaar te krijgen om iets te doen, maar het is er nooit van gekomen.

Ondanks dat dit een serie is die totaal geen haast heeft om het verhaal te vertellen en ook rustig wacht tot de laatste aflevering om duidelijk te maken wat de wens van Menma precies is (al is deze uit eerdere informatie op zich wel te raden) wist Ano Hana mij van begin tot einde te boeien. Het weet precies de juiste snaren te raken. Zelfs het wat lichtelijk overdreven einde ging er in als zoete koek. Zoete koek met een wrang smaakje wellicht, want emoties moeten uiteraard niet te hoog oplopen.

Het is nu uiteraard wachten tot ik met een maar aan kom, dus bij deze dan maar. De kern van veel de onverwerkte emoties is liefde. Nu is dat op zich geen punt, maar gezien de leeftijd van de dames en heren in de basis van het verhaal (vlak voor en rond het overlijden van Menma) is het allemaal wel wat discutabel. Het is eerlijk gezegd niet bijzonder geloofwaardig om een stel kinderen die nog geeneens tieners zulke diepe banden mee te geven dat ze er jaren later nog mee rondlopen. Het lijkt dan ook meer ter illustratie te dienen dat geen van allen echt verder is gegaan met zijn of haar leven.

Uiteraard culmineert alles in het uiteindelijk waarmaken van de wens van Menma waarbij iedereen ook nog eens zijn of haar hartje kan luchten. Niet dat de onderlinge verstandhoudingen en eenzijdige gevoelens voor de kijkers nog veel toelichting nodig hadden, maar het was voor henzelf toch wel prettig om eindelijk eens te kunnen zeggen wat ze voelden. Hoe ze het nu precies gaan oppikken na het onvermijdelijke afscheid van Menma wordt helaas niet duidelijk en ik vrees dat we dit ook nooit te zien zullen krijgen.

De spookgedaante van Menma kent overigens ook wat haken en ogen. Jinta kan gewoon met haar communiceren, maar mevrouw is ook in staat om zaken aan te raken en zelfs te gebruiken. Spijtig genoeg duurt het even voordat ze hier gebruik van maakt om aan de vrienden te laten zien dat Jinta niet aan het ijlen is. Ik denk dat dit wel wat drama had weten te voorkomen.

Al met al vond ik Ano Hana zeer de moeite waard. Zonder twijfel was het een van mijn favoriete series van het lenteseizoen. Een 4 out of 5 stars.

1. Zie Fractale.

Kort samengevat verhaalt Deadman Wonderland over de merkwaardige avonturen die Ganta Igarashi meemaakt in een gevangenis die tevens als bron van amusement dient. Ganta is onterecht veroordeeld voor de moord op zijn gehele klas in een rechtszaak die van begin tot eind doorgestoken kaart was. De manier waarop de veroordeling van Ganta tot stand komt is werkelijk briljant achterlijk. Niet dat de manga het hier veel beter doet, maar de anime bewandelt hier een ietwat ander pad en gebruikt een gemanipuleerde video als bewijsmateriaal. Deze videomanipulatie zit er eigenlijk alleen in om op een later tijdstip een bepaald personage een nog grotere klootzak te laten lijken dan hij al is. En dat was echt compleet overbodig. In de wereld van deze anime lopen weinig mensen met een brein rond in ieder geval. Ganta’s advocaat is in dienst van Deadman Wonderland en dat had toch wel iemand moeten opvallen.

De moorden zijn in werkelijkheid gepleegd door ‘the Red Man’, een voor een groot deel van de serie onbekend persoon met bovennatuurlijke krachten. De reden waarom Ganta zelf nog in leven is wordt later duidelijk, maar blijkbaar als geschenk krijgt Ganta een ‘rode steen’ van ‘the Red Man’ in zijn borstkas gedrukt. Dit plotelement houdt verband met een allesverwoestende aardbeving die jaren terug in Tokyo heeft plaatsgevonden, wat op zijn beurt weer verband houdt met het bestaansrecht van de gevangenis. Deze rode steen geeft Ganta superkrachten. Hij is blijkbaar in staat zijn bloed te gebruiken als wapen. Komt goed uit, want Deadman Wonderland heeft een ‘geheim’ deel, waarbij mensen met soortgelijke krachten het uitvechten in een speciale arena. Ganta komt terecht in een wereld vol dood en verderf en heeft zichtbaar moeite met de hele situatie. Niet geheel onbegrijpelijk natuurlijk, maar gelukkig treft hij een groepje lieden die hetzelfde gevoelen hebben en samen plannen ze een ontsnapping uit de gevangenis. De muren hebben er echter oren, dus van een leien dakje gaat het allemaal in ieder geval niet.

Dit verhaal werkt op een of andere manier in animevorm minder goed dan in mangavorm en eerlijk gezegd heb ik geen idee waar het nu precies aan ligt. De anime wijkt op zich niet ver af van de manga, het is dus niet zo dat de anime het verhaal om zeep helpt. Ik heb tevens niet de indruk dat het tempo van de anime een storende factor is. Wellicht dat de manga de tekortkomingen van het verhaal wat minder weet te benadrukken. Want tekortkomingen zijn er. Niet alleen de manier waarop Ganta in de gevangenis terecht komt, want laten we eerlijk zijn, dat doet er eigenlijk niet echt toe. Maar neem nu Shiro.

Shiro is een jongedame uit de jeugd van Ganta en om een of andere reden hem vergezelt in de gevangenis. Niemand lijkt zich echt af te vragen wat ze daar in godsnaam doet en dat is toch wel lichtelijk verbazingwekkend. Shiro is bovendien voorzien van een portie onzichtbare spierballen, wat ook aardig wat vragen zou moeten opwekken. In een vlaag van genialiteit blijkt ze bovendien the Red Man te zijn, iets waar Ganta zelf alleen (nog) niet achter komt, ondanks 9k+1 aanwijzingen. Maar de grootste vraag is toch wellicht wel hoe het kan dat Ganta haar in eerste instantie was vergeten. Ik ben ongetwijfeld ook wel wat gezichten uit mijn jeugd vergeten, maar iemand met zo’n ‘afwijkend’ uiterlijk vergeten doet echt niemand.

Deadman Wonderland blinkt trouwens uit in het neerzetten van bijzonder gestoorde typetjes. Een lieflijk uitziende dame kan zo maar een psychopaat zijn bijvoorbeeld. De enige persoon wat in deze serie eigenlijk geen smoel meekrijgt is Ganta. Hij is een typisch voorbeeld van een ruggengraatloos hoofdpersoon die meer tijd lijkt te besteden aan zich ellendig voelen en bij de pakken neerzitten dan een poging te wagen om iets aan de situatie te veranderen. Toegegeven, zijn situatie is hopeloos, maar de rest van de personages lijkt tenminste nog iets van motivatie te hebben. Niet dat ieder motivatie nu een opbouwend karakter heeft, maar Ganta verdient een spreekwoordelijke schop onder de kont. Zoals bijna standaard in series in dit soort genres verandert dat uiteraard wel. Ganta krijgt zowaar kloten, maar dan is de serie eigenlijk al afgelopen.

Het einde is gelukkig voor de fans bijzonder open en een vervolg kun je dan ook zeker niet uitsluiten. Ik ga deze vanzelfsprekend kijken, maar ik hoop dan toch wel dat het ietwat beter wordt uitgewerkt allemaal. Een serie die bijzonder bloederig is en derhalve haar publiek niet behandelt als een klein kind moet namelijk niet tegelijkertijd meerdere malen hoeven uit te leggen waarvoor Candy dient (ik ga dit overigens niet uitleggen). Lichtelijk teleurgesteld plak ik een 3 out of 5 stars op deze serie.

1. Spijtig genoeg is Tokyopop gestopt met de verkoop van Engelstalige manga.

Mocht je een jongedame zijn en aangesproken worden door een vreemd wit beest zonder zichtbare mond, ren dan hard weg. Het beest zal je waarschijnlijk een voorstel doen waarbij je een wens mag doen en in ruil daarvoor word je een mahou shoujo. Kyuubey, zoals het beest heet, vertelt echter niet dat er kleine lettertjes zijn in het ‘contract’. Het zijn echter wel die kleine lettertjes die Mahou Shoujo Madoka Magica (Puella Magi Madoka Magica) zo’n boeiende serie maakten.

Kyuubey ronselt dus jongedames, met als doel deze tegen heksen te laten vechten. Hoewel dit natuurlijk allemaal nobel klinkt, is er hier sprake van een listig opgezet plot. Kyuubey is een buitenaards wezen en gebruikt de magische krachten van de dames voor eigen gebruik (of eigenlijk meer de gevolgen ervan). Wat het beest namelijk niet vertelt is hoe heksen ontstaan en wat de daadwerkelijke prijs is die de dames betalen. Het klinkt allemaal leuk en aardig natuurlijk, je mag een wens doen en in ruil daarvoor krijg je magische krachten. Het klinkt bijna als een win-win situatie. Dat je je ziel daarvoor afstaat en een grote kans loopt of dood te gaan of zelf een heks te worden laat Kyuubey gemakshalve maar even achterwege.

Zoals de naam van de serie al aangeeft draait het hier om Madoka Kaname, een jongedame waarin Kyuubey bijzonder geïnteresseerd is. Madoka is echter nogal terughoudend, ze heeft zo haar twijfels en het duurt dan ook bijna tot het einde van de serie voordat ze eindelijk besluit haar wens te doen. Dit tot verbazing van een redelijk groot deel van de kijkers, die maar liepen te klagen over het feit dat het allemaal zo lang duurde voordat de serie haar naam eer aan ging doen. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij daar weer over, ik keek naar een bijzonder vermakelijke serie waarbij al vanaf het begin duidelijk was dat Kyuubey niet helemaal zuivere intenties had. Ik was meer geïnteresseerd in het verhaal achter dit beest dan het punt waarom Madoka nog niet tegen heksen vocht.

Aflevering tien gaf trouwens antwoord op de vraag waarom Madoka nog geen mahou shoujo was en ondanks dat de uitwerking hiervan niet bijster bijzonder of uniek was, het werkte wel. Het concept van reizen door de tijd in een poging iets te voorkomen is niet bepaald nieuw, maar het is en blijft een aardig idee. En dan vooral omdat het bijna nooit werkt. Eigenlijk is reizen door tijd niet helemaal de juiste benaming overigens, het is meer dat een jongedame in staat is terug te keren naar een bepaald tijdstip en zij de enige is die herinneringen heeft aan de toekomst die ze probeert aan te passen. Het meest vermakelijk hieraan was wellicht de verandering die de jongedame, Homura Akemi, onderging. Van een wat schuchtere meganekko tot een bijna ijskoude bitch. Ondertussen heb je je al negen afleveringen lopen afvragen waarom ze zo is, nu weet je het dus.

Mahou Shoujo Madoka Magica beviel me vooral omdat het eens een keer wat anders is. Het concept dat magische krachten een prijs hebben is dan niet helemaal nieuw (het is een beetje een variant op ‘with great power comes great responsibility’), het wordt hier wel heerlijk mee gespeeld. Het verraderlijke aan de hele deal is natuurlijk dat een mahou shoujo worden juist de prijs is, die de dames moeten betalen om hun wens gedaan te krijgen. Bovendien lopen wensen niet altijd zoals van te voren gepland. Zo is er een meisje wat een jongen waar ze op valt in goede gezondheid wil terugzien, wat uitmondt in een ander meisje wat er met hem vandoor lijkt te gaan. Madoka is de enige die haar wens op een niet-egoïstische wijze invult, ze kiest ervoor om door alle eeuwen heen te voorkomen dat heksen ooit ontstaan. Hoewel een dappere poging, het voorkomt niet dat Kyuubey een andere wijze vindt om zijn behoeftes te vullen en het eindresultaat is voor Madoka eigenlijk bijzonder tragisch. Waarom nou nooit iemand wenst altijd te mogen door blijven wensen of gewoon (in dit geval) wenst dat Kyuubey nooit en te nimmer zijn of haar vizier op de aarde richt is me een raadsel, maar dat kun je wellicht wijten aan de naïviteit van de dames in kwestie. Het zijn per slot van rekening gewoon kinderen.

Shaft weet met Mahou Shoujo Madoka Magica weer aardig te scoren bij mij. Ik vond het visueel bijzonder aantrekkelijk, al wil ik hier wel bij zeggen dat de scènes waarin de mahou shoujo’s ten strijde trekken tegen heksen verre van aantrekkelijk zijn. Shaft speelt hier met animatie en hoewel het een lichtelijk magisch surrealistisch karakter heeft, het is in mijn ogen spuuglelijk. Gelukkig maar dat er weer aardig wat leuke en quirky personages in zitten ter compensatie. Deze serie was voor mij één van de hoogtepunten van het winterseizoen, wellicht wel het hoogtepunt. 4 out of 5 stars

Het begint hier echt al bij de basis: een jongetje wil eigenlijk een meisje zijn en een meisje wil graag een jongetje zijn. Deze gevoelens zijn mij compleet onbekend en daardoor is het een beetje lastig identificeren met de hoofdpersonen. Nu valt het te beargumenteren dat dit voor heel veel anime opgaat, want ik wil net zo min een Piraten-Koning worden, of Hokage. Maar dat soort shounen-series teren in op iets waar veel jongens vroeger van droomden: sterk worden. Hourou Musuko biedt helemaal niets van dat alles.

Hourou Musuko was echter wel een serie waar ik wekelijks naar uitkeek. In een winterseizoen dat wat mij betreft niet zo gek veel te bieden had was deze anime één van de positieve uitzonderingen. Als ik zou moeten omschrijven waarom, geen idee. Wellicht was het de rustige sfeer, of het rustige wat matte kleurenpalet. Of wellicht de manier waarop het verhaal wordt verteld. Het is geen dramaserie rondom een tweetal jongelui die dankzij hun gevoelens een bitter leven lijden, waarin ze om de haverklap gepest worden. Nee, het is absoluut geen verhaal wat probeert medelijden te kweken voor mensen die ‘anders’ zijn. Ik zet ‘anders’ expres binnen aanhalingstekens, het is natuurlijk bijzonder makkelijk om te oordelen over mensen die gevoelens hebben die mij onbekend zijn, maar geef toe, alledaags is het niet echt. Tenminste, ik kan me geen oud-klasgenoten herinneren die het idee hadden in het verkeerde lichaam geboren te zijn.

Allicht was er vast wel één (of meer) die gevoelens had voor hetzelfde geslacht, of een jongen die wel eens een rokje aan heeft gehad. Erg open werd er in ieder geval (toen) niet over gedaan. In Hourou Musuko wordt hier wat minder moeilijk over gedaan. Het jongetje draagt met regelmaat meisjeskleding en ondanks de afkeer die sommigen (ook binnen zijn familie) tonen wordt het niet neergezet als een circusact. Bijzonder treffend wordt er ook gewezen naar een meisje op dezelfde school wat cool wordt gevonden wanneer ze in jongenskleding verschijnt. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat zij geen jongetje wil zijn, maar gewoon de kleding draagt omdat ze dat wil. Het hele uitgangspunt is hier anders. Wanneer het jongetje op een dag in meisjeskleding op school verschijnt wordt er in ieder geval lang niet zo positief op gereageerd. Sterker nog, het is voor hem niet meer helemaal mogelijk normaal lessen te volgen en vervreemdt wat van zijn klas. Ook hier wordt echter niet al te dramatisch over gedaan, geen hysterische huilaanvallen, geen ‘oh, hij is zo zielig’, nee, het lijkt allemaal meer terloops.

De serie probeert in meerdere facetten het hele jongetje is meisje en meisje is jongetje verhaal neer te zetten. Zo is er een toneelstuk met datzelfde thema. Er wordt hierbij een parallel getrokken naar de werkelijke situatie uiteraard, maar weet te voorkomen dat het geforceerd overkomt. Het is een beetje kenmerkend voor de hele anime, het is nergens een circus. De jongelui zijn geen freaks, het zijn gewone kinderen, die net als ieder ander verliefd worden, naar school gaan, huiswerk maken, winkelen. Of de manga en anime een poging doet het onderwerp transseksualiteit bespreekbaar te maken laat ik liever in het midden, maar het resultaat was bijzonder aangenaam.

Een 4 out of 5 stars.