Rikuo Nura lijkt zo op het eerste oog een doodnormale jongen. Hij is echter de kleinzoon van Nurarihyon, een leider van een yokai-clan. Het gevolg daarvan is dat Rikuo ’s nachts in staat is om te transformeren in een redelijk sterke yokai. In dit tweede seizoen krijgt hij het aan de stok met een eeuwenoude vijand van zijn clan: Haguromo-Gitsune.

Deze anime is feitelijk gewoon een standaard shounenserie: een protagonist wordt sterker en sterker, hierin gevoed door zijn eigen overtuiging en tegenslagen. Normaliter betekent dit bijna automatisch dat ik de serie maar matig zal beoordelen. Dergelijke series staan nou eenmaal niet hoog op mijn favorietenlijst en Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou is hier eigenlijk geen uitzondering op. Een groot verschil met andere series is echter simpelweg de aanwezigheid van yokai en de zo op het eerste oog redelijk interessante mythologie. Series met een dergelijke inslag kan ik over het algemeen wel waarderen. De vraag is echter, wat weegt zwaarder? Het interessante uitgangspunt of het punt dat het de zoveelste shounenserie is?

Waar Rikuo in het eerste seizoen nog in dubio was over wat hij wilde met zijn toekomst en eigenlijk liever die doodnormale jongen was dan een stoere yokai, dit tweede seizoen is Rikuo beiden, maar vooral de stoere yokai. Hij wil sterker worden om zijn volgers en (menselijke) vrienden te beschermen en dat is nou eenmaal niet iets wat hem zal lukken als tenger scholiertje. Hiervoor gaat hij tijdelijk in training om zijn ‘Fear’ onder de knie te krijgen; een techniek die in het eerste seizoen niet of nauwelijks ter zake deed en nu opeens van levensbelang blijkt te zijn. Ik krab me met regelmaat achter de oren als op dergelijk gekunstelde wijze een element wordt geïntroduceerd zonder echte voorbode en ook deze serie weet me wat dat betreft wel wat lichtelijk teleur te stellen. Heel erg storend was het eigenlijk ook weet niet, maar ik geef de voorkeur aan een wat natuurlijkere wijze van vertellen.

De (menselijke) klasgenoten c.q. vrienden van Rikuo krijgen in dit tweede seizoen wat minder de aandacht en hoewel ik had verwacht dat hiermee een stuk van de charme van de serie verloren zou gaan, viel dat eigenlijk nog wel mee. Sterker nog, ik vond het eigenlijk wel prima. Rikuo hoeft zich in ieder geval wat minder druk te maken om de veiligheid van zijn vrienden en kan zijn aandacht richten op de serieuze tegenstand die hem geboden wordt. Hij krijgt hierbij overigens wel hulp van een van zijn vrienden, maar zij, Yura Keikan, is dan ook een onmyouji en niet zomaar een willekeurige klasgenote. Haar familie, uiteraard vol met onmyouji, speelt in dit seizoen sowieso een redelijk belangrijke rol, al is het uiteindelijk wel weer Rikuo die de held is.

Voor een shounenserie vind ik Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou prima te doen. Het is in mijn opinie zeker geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het wel. Een [rating 3.5/5], kortom.

Eens in de zoveel jaar is het tijd voor een groots vechttoernooi genaamd Queen’s Blade, waarbij de winnares de nieuwe koningin wordt van het land. Reina Vance heeft hier wel oren naar, maar ze komt duidelijk nog wat tekort om zich te meten met het gros van de deelneemsters. Ze is echter vastberaden haar doel te bereiken en de weg daarheen zit vol gevaren.

Wat me tijdens het kijken opviel was vooral het groot aantal bekende seiyuus die ik herkende. Nu is het niet heel vreemd om veel stemmen te herkennen, maar gezien de aard van de serie verbaasde me het een beetje. Queen’s Blade is een anime die wellicht het beste te vergelijken valt met Ikkitousen; vechtende dames en borsten. Ikkitousen had echter wat meer mannelijke personages in de gelederen; het ligt in de aard van Queen’s Blade dat het overgrote deel van de personages vrouwelijk is.

Hoewel ik een groot fan van vrouwelijk schoon en vrouwelijk bloot in anime ben, wist Queen’s Blade me toch maar matig te bekoren (een 3 out of 5 stars). Simpelweg omdat het verhaal toch niet zo heel erg goed is. Niet goed zeg ik? Slecht komt eerder in de buurt. Maar op zich wil ik hier niet te zwaar aan tillen, de serie lijkt niet echt de pretentie te hebben dit überhaupt te willen doen. De franchise is gebaseerd op zogenaamde ‘Visual Combat Books’, iets wat zich wellicht laat samenvatten als boeken waarin je als lezer bepaalde keuzes kan maken. De papieren versie van een Visual Novel dus. Ik heb werkelijk geen idee wat ik me er nu precies bij voor moet stellen, maar ik moet zeggen dat het idee me intrigeert. De franchise kent tevens een kaartspel, dat is iets wat me zeker wel kan bezighouden.

De producers kozen voor de anime voor een redelijk simpel verhaal, waarbij pogingen worden gedaan iets van intrige toe te voegen. Het uiteindelijke resultaat is echte verre van intrigerend, bijna alles lijkt toch maar tot één ding te leiden: vrouwen gaan onvriendelijk met elkaar om en borsten worden zichtbaar. Zoals ik al zei heb ik daar niet zo heel veel problemen mee, toch had het van mij ergens wel wat minder gemogen. Er had wat mij betreft wel iets meer aandacht aan het verhaal mogen worden geschonken. Niet alleen dat, ik ben ook geen groot fan van het gros van de personages. Dit geldt sowieso voor het hoofdpersonage, Reina, maar ik zou willen dat het tot haar beperkt bleef. Ik zal nu geen opsomming geven van de dames die wat mij betreft wel uit de serie hadden gelaten mogen worden; een serie met een wat minder brede cast had me waarschijnlijk wel beter bevallen. Aan de andere kant, meer vrouwen betekent meer borsten.

1 En op een dag was er een gebeurtenis in Assiah; en de vader van Rin Okumura, de duivel, was aldaar.
2 En de kerk was er ook, met zijn discipelen, om te vechten tegen de vader van Rin.
3 En als er drama ontbrak, zeide de moeder van Rin tegen hem: Hier is je duivelse zoon.
4 De duivel zeide tot haar: Zijn ure is nog niet gekomen.

Eh, ja… Een Bijbeltekst omzetten naar een samenvatting van een serie waarin de duivel zijn halfmenselijke zoon wil gebruiken om de aarde in vuur en vlam te zetten is zo makkelijk nog niet. Veel makkelijker is gewoon te tikken dat Ao no Exorcist een shounen serie is waarin een tweetal jongemannen een leven vol tegenslagen op positieve wijze proberen om te buigen door hun opleiding te volgen aan een of andere school voor jongelui die de strijd aan willen gaan tegen duivels. Probleem is, beiden zijn nazaten van Satan en een van de broers heeft nogal last van een wat opvliegend karakter, wat meestal leidt tot situaties die men liever ziet te voorkomen. Vooral gezien het feit dat hij feitelijk de vijand is van de groepering voor wie hij zich wil inzetten. Er zijn echter wat mensen, of wat er voor door moet gaan, die iets andere plannen hebben met de broers.

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik tot een aflevering of twintig een wat negatieve mening had over de serie. Er waren weinig dingen aan de serie die me konden bekoren. Om een serie echt te kunnen bekoren is wellicht één aspect het belangrijkste: de personages. En dat was bij deze anime niet echt een punt waar ik bij stond te juichen. Hoofdpersonage Rin Okumura is eigenlijk maar een irritant ventje, en dan vooral zijn stem. Broerlief Yukio is zo’n typische flapdrol die gebukt gaat onder het gevoel veel te veel verantwoordelijkheid te moeten dragen. Waar hij feitelijk de rol als beschermengel van Rin wil spelen, is het eigenlijk zo dat hij Rin alleen maar tegenhoudt in diens ontwikkeling. Niet dat Rin daar erg veel hinder van ondervindt trouwens, in typische shounenstijl weet Rin zich zo ook wel te ontplooien als een sterke good guy. Maar dat is niet iets waar je een serie op af moet rekenen natuurlijk.

De laatste paar afleveringen introduceert eindelijk iets van een echt plot. Deze was wel vanaf het begin half aanwezig, maar de eerste afleveringen neigen meer naar losstaande verhalen. De mensen, of wat er voor door moet gaan, met boze plannen brengen deze in uitvoering en uiteraard is Satan van de partij om zijn eigen plan te trekken. Het is toch wel dit verhaal wat mijn mening over de serie naar een wat positievere kant omboog, maar Ao no Exorcist is geen anime die ik in de toekomst nog een keer zou willen kijken. Dit geldt niet voor alle series die ik met een 3.5 out of 5 stars waardeer, maar bij deze anime heb ik toch wel het gevoel dat het een beetje een dertien in een dozijn serie is.

Ik zit me nu overigens sterk af te vragen welke serie met een Bijbels thema (soort van) ik meer dan bovenstaande waardering heb gegeven, maar er komt me even niets bovendrijven. Er zou toch genoeg voer moeten zijn voor een goed verhaal, de Bijbel zit toch vol intriges wat dat aangaat. Niet dat ik nu zit te springen om een Bijbels verhaal, doch zou er vast wel iets van te maken kunnen zijn. Iets meer seinen dan, want vechtseries hebben we voldoende op voorraad.

Hierboven zeg ik dan wel Bijbels, dit is wel oppervlakkig natuurlijk. Nergens worden er daadwerkelijk Bijbelverhalen gebruikt als bron voor de verhalen, het is meer een klassiek kerk vs. duivelse schepsels verhaal. Ik zie dan liever toch een serie over yokai, als ik heel eerlijk mag zijn.

Qua animatie blinkt de serie ook niet echt uit. Adequaat is denk ik het beste label wat je er aan kan hangen. De gevechten zien er aardig uit, maar als het aankomt op character designs is hier eigenlijk gek weinig om aan te prijzen. Ao no Exorcist heeft tevens weer een goed voorbeeld van anime logica, waarbij een rondborstige dame zich zo weet te vermommen dat het net lijkt alsof ze geen boezem heeft. Hoe dan toch? Maar enfin, dat soort vragen zijn voor een andere keer.

Deze anime vertelt een verhaal over een stel demonen die op aarde zijn om de rust te bewaren. Spijtig genoeg lijkt dit een schier onmogelijke opgave, steeds weer zijn er andere demonen en youkai die alles willen behalve meewerken. Onder de vurige leiding van Enma weet de “Youkai Patrol” echter het gevaar keer op keer af te wenden.

Wat begon als een best wel grappige anime die duidelijk invloeden van een lang vervlogen tijdperk probeert te doen herleven eindigde als een bijzonder saaie en veelal in herhaling vallende brok irritatie. Zelden erger ik me aan anime, maar bepaalde scènes van deze serie haalden me werkelijk het bloed onder de nagels vandaan. Die scènes begonnen meestal als een lichtelijk amusante gimmick, maar werden oeverloos herhaald. De serie is duidelijk een gag comedy en poogt nergens iets van een serieus verhaal neer te zetten. Dat is overigens niet iets waar ik de serie op af zal vallen, het is niet zo dat een comedy een verhaal nodig heeft. Leuke grappen wel. En dat is iets waar Dororon zelden in slaagt.

In het begin van de serie had ik nog enigszins fiducie dat deze anime van begin tot eind amusant zou zijn. Er wordt flink de draak gestoken met de jaren ’70 en een veel duidelijkere middelvinger naar Ishihara kun je bijna niet opsteken. Maar de rek is er al vlot uit. De eerste paar keer dat het frivole vrouwelijke lid van de “Youkai Patrol”, Yukihime((Wat zoiets als sneeuwprinses betekent.)), van haar kleding wordt ontdaan of half aangerand wordt door Enma is nog lichtelijk amusant, daarna ken je het echt wel. Helaas gaat dit zo ongeveer door tot het einde van de serie en is dit lichtelijk ondeugende deel van de serie, zoals zoveel aspecten van de serie, één van de zaken die het allerminst grappig maken. Tel daarbij op dat Enma praktisch alleen kan communiceren door te schreeuwen (met nog eens een irritant stemgeluid ook) en de humor afdaalt naar een bedenkelijk niveau en Dororon kietelt nog zelden een lachspier.

De visuele stijl is aardig. Alles lijkt zo uit de jaren ’70 gegrepen, maar de vechtscènes zijn dan juist weer redelijk gedetailleerd. In combinatie met de bijna cheesy soundtrack geeft dit de serie een nostalgisch karakter mee. Maar als deze serie exemplarisch zou zijn voor anime uit die jaren kijk ik toch echt liever wat anders. Een 2.5 out of 5 stars.

Akutabe is een detective die gebruik maakt van demonen om de cases van zijn cliënten tot een goed einde te brengen. Niet zelden loopt dit echter finaal uit de hand, waarbij meestal zijn lieftallige assistente Rinko Sakuma het zwaar krijgt te verduren.

Deze anime is eigenlijk op papier best bizar. Akutabe schroomt niet om de demonen, die meestal in een lieflijke gedaante verschijnen, lichamelijk toe te takelen en dat heeft bloederige scènes tot gevolg. Dit gebeurt meestal op een humoristische wijze, maar rondvliegende ledematen en fonteinen van bloed zal niet bij iedereen een glimlach op het gezicht doen verschijnen. Uiteraard doet dat het bij mij normaal gesproken ook niet, maar hier is het grappig of wellicht zelfs ironisch. Normaal gesproken zou je het omgekeerde verwachten, demonen die mensen het leven zuur maken. Onze demonische vriendjes zijn zelf ook niet helemaal koosjer trouwens, de één heeft bijvoorbeeld lichtelijk perverse neigingen, een ander is weer idolaat van uitwerpselen. Dit weerspiegelt wel een beetje het niveau helaas, maar de serie weet te voorkomen dat het echt onsmakelijk wordt.

De zaken die Akutabe poogt op te lossen zijn redelijk divers en worden eigenlijk nooit echt bevredigend opgelost. Tenminste, ik zou als cliënt niet echt blij zijn met hoe het gaat. Niet dat het er ook maar iets toe doet, de verhalen dienen simpelweg als podium waarop de demonen hun fratsen kunnen tonen. De manieren die worden gebruikt om bijvoorbeeld een man van het vreemdgaan af te houden zijn best hilarisch. De serie gaat inventief om met de mogelijkheden die het wordt geboden en dat geeft de serie een prettig karakter mee ondanks de soms wat morbide humor.

Na verloop van tijd komt er tevens iets van een rode draad tevoorschijn met een lichtelijk serieuze invalshoek. Uiteraard loopt dit compleet op niets uit, want de serie is nergens van plan de eigenlijke bad guys (het zijn demonen tenslotte) uit het veld te ruimen en geeft de kijker de ruimte de creaturen te gaan waarderen alsof het de good guys zijn. Niet dat de serie poogt een grijs gebied te betreden overigens, het is nog altijd een komedie natuurlijk. En wat mij betreft een geslaagde, een 3.5 out of 5 stars.

Concept (don’t ask):

Kaminomi verhaalt over Keima Katsuragi, een specialist op het gebied van dating sims. Hij heeft de aandacht getrokken van een vrouwelijke demon, Elucia de Lute Ima^[1], die hem rekruteert om uit de hel ontsnapte zielen te vangen. Deze zielen houden zich meestens schuil in de harten van jongedames. Aan Keima de taak de jongedames te versieren om zo de zielen te bevrijden.

In het tweede seizoen verandert er uiteraard niets aan dit concept en introduceert het, buiten een collega van Elucia om, eigenlijk bijzonder weinig nieuwe zaken. Dat geeft op zich niet heel erg veel, want vermakelijk was het wel, maar het gaf me wel een ‘been there, done that’ gevoel en dat is spijtig. De ‘slachtoffers’ van Keima waren dit jaar wellicht aantrekkelijker dan vorig seizoen^[2], maar de versierverhalen eromheen eigenlijk net een tikkeltje minder. Wellicht dat het simpelweg zo is dat de nieuwigheid er wel een beetje af is, maar feitelijk is het constant hetzelfde verhaal met andere pionnetjes. Natuurlijk, iedere dame heeft zo haar quirks en verhaal, maar aan het eind van de rit gaat Keima weer rustig verder met dating sims spelen, vergeten de dames wat er gebeurd is en is het netto-effect feitelijk nul. Keima begint dan wel te twijfelen aan zichzelf en vraagt zich een beetje af waarvoor hij het allemaal doet, het moment dat hij weer eens een nieuwe dating sim voor zijn neus heeft lijkt hij het weer glad vergeten te zijn.

De collega van Elucia is een aardige toevoeging. Ze vindt Keima redelijk interessant en geeft een heel klein beetje inzicht in welke situatie Keima zich nou eigenlijk bevindt. En die is vooral is uitzichtloos. De wereld is nog lang niet bevrijd van alle ontsnapte zielen en het contract wat hij heeft met Elucia is zo makkelijk niet om er vanaf te komen. Zolang er dames en hun verhaaltjes bedacht kunnen worden is er nog zat stof om Kaminomi voor een lange periode te continueren. Zolang mensen daadwerkelijk dvd’s en blu-rays kopen van de serie zullen er ook nog wel meer seizoenen verschijnen vermoed ik zo.

Ga ik die kijken? Ja. Maar ik hoop dan wel dat er iets meer met de serie gebeurt. In het tweede seizoen ontbrak het een gewoon aan een nieuwe invalshoek en de humor was zelden van een erg hoog niveau. Zo is er bijvoorbeeld net als in het eerste seizoen weer een aflevering waarin Keima zijn kwaliteiten niet zozeer voor een ontsnapte ziel hoeft in te zetten. Dit keer denkt hij na over de ultieme dating sim. De serie lijkt in deze aflevering enorm verlegen te zitten om maar van haar eigen sjabloon af te wijken en slaagt daar eigenlijk totaal niet in. Was de buggy dating sim uit het eerste seizoen eigenlijk ronduit subliem, dit keer ontbrak het een beetje aan inventiviteit. En dat is wel zo’n beetje kenmerkend voor het gehele seizoen. Een 3.5 out of 5 stars is het resultaat en daarmee komt de serie niet in aanmerking voor een plek in mijn persoonlijke top 10 van het jaar.

1. Ik neem hier even de schrijfwijze zoals op anidb, die in mijn bespreking van het eerste seizoen was toentertijd volgens mij de schrijfwijze zoals die op MAL stond.
2. Je mag zelf gissen of ik hier de personages an sich bedoel, of hun uiterlijk.

Jij kan de zon laten schijnen
want je loopt langs en de Dream Demons verdwijnen
en als je lacht, ziet de hele wereld je punttandje.

De meeste dromen zijn bedrog
maar als ik wakker wordt naast jou dan droom ik nog.
Ik voel je adem en zie je gezicht
je bent een (Merry) Nightmare die naast me ligt.
Je kijkt me aan en rekt je uit
een keer in de zoveel tijd ram je er weer een Dream Demon uit!

Nah, alle gekheid op een stokje, even wat over de anime Yumekui Merry. Deze serie verhaalt (o.a.) over een jongeman die op mysterieuze wijze de ‘kleur’ van dromen van anderen kan zien. Op een dag komt hij een Dream Demon tegen, die op even mysterieuze wijze in de mensenwereld terecht is gekomen. Merry Nightmare, zoals de Dream Demon die er uit ziet als een jongedame heet, blijkt bijzonder goed in het verstoten van andere Dream Demons naar hun eigen domein. Goed, klinkt allemaal leuk een aardig, maar er zijn natuurlijk aardig wat vragen te beantwoorden.

Een aantal vragen die zo in me opkomen zijn:
a) Wie of wat is Merry en waarom doolt ze rond in de wereld der wakkere mensen?
b) Wat is het precieze doel van de Dream Demons precies?

Om die vragen te beantwoorden zie ik mij genoodzaakt wat dieper op de materie in te gaan dan ik eigenlijk zou willen. Diepteanalyses laat ik toch echt liever over aan anderen, ik schrijf liever wat korte rants. Ik wil op zich best inhoudelijk discussiëren over anime, maar op één of andere manier komt dat er in blog-vorm bij mij nooit al te best uit.

Wikken, wegen, wikken, wegen.

Laat ik voorop stellen dat wanneer iets over dromen gaat ik onverwijld moet denken aan Neil Gaiman’s the Sandman comics. Het is niet zo dat ik het ermee vergelijk, maar Neil Gaiman weet in deze comics een bijzonder boeiend verhaal neer te zetten en ergens hoop ik dan dat het ‘iets’ er iets van weg heeft. Qua diepte, personages en connecties met bestaande verhalen (als in dingen zoals Shakespeare’s oeuvre) heeft Yumekui Merry totaal niets van the Sandman. Wanneer het aankomt op imaginaire werelden komt het er ook niet echt in de buurt, maar hierin blinkt Yumekui Merry wel uit. Als ik deze anime ergens om zou moeten prijzen is toch wel de manier waarop de droomwerelden worden neergezet. Technisch gezien zijn het niet echt droomwerelden, maar meer overgangsgebieden waarin Dream Demons de laatste stap willen wagen richting de wakkere wereld. Vooral de scènes waarin ‘The Big Bad’, Misteltein, haar ding doet zijn bijzonder aardig om te zien.

Dit was meteen een aardig brugje naar vraag b. Want waarom willen die Dream Demons nou toch zo graag naar de wakkere wereld? Je zou denken dat een wezen wat half teert op dromen juist graag in die wereld wil blijven. Uiteraard wordt er wel een (halve) reden gegeven in de serie, maar heel erg logisch is het allemaal niet. Het is net zoiets als vampieren die de wereld willen vernietigen, hun voedingsbron daarmee om zeep helpend. Wellicht is dit een wat vergezocht vergelijk, maar de serie geeft m.i. niet echt een goede reden hiervoor.

Maar de belangrijkste vraag is wellicht toch wel (een variant op) vraag a. Waarom is Merry in de wereld der wakkere mensen en hoe komt ze weer terug? Dat laatste gebeurt sowieso niet, dus daar hoef ik me in ieder geval niet bezig te houden. Wellicht komt daar ooit een tweede seizoen voor, maar ik ga er vooralsnog niet van uit. Niet dat ik zo pessimistisch ben, maar ik wacht ook nog op een vervolg van bijvoorbeeld Zipang en Kare Kano.

Gelukkig doet de serie verder ook prima zijn best het redelijk interessante verhaal compleet om zeep te helpen in de laatste aflevering. Alsof het een reguliere shounenserie betreft hervinden sommige lieden hun krachten om een schier onverslaanbare tegenstander de voet dwars te zetten. Uiteraard had ik niet verwacht dat de Big Bad zou winnen, maar de manier waarop het in Yumekui Merry gebeurt is alles behalve elegant. Ik heb er op zich weinig moeite mee dat mensen ‘power up’ gaan na hun mindset op de juiste manier gestimuleerd te hebben, maar op een of andere manier had ik bij deze serie een ietwat hoger verwachtingspatroon. Toegegeven, deze anime was vanaf het begin af aan een shounenserie natuurlijk, maar de stof die ter sprake kwam deed mij hopen op een spetterende finale, niet de haast clichématige afwikkeling die ze nu hadden bedacht.

De finale was dan ook een redelijke domper op een serie die ik redelijk hoog had zitten. De animatie was prima, het onderwerp was interessant en de personages waren vermakelijk. Er was op zich weinig mis met de anime. Ik kom uiteindelijk dan ook uit op een 3.5 out of 5 stars.

Nurarihyon no Mago is feitelijk de zoveelste shounen/coming of age serie waarin de hoofdrolspeler een aantal lastige obstakels moet zien te overkomen om tot volle bloei te komen. Qua basis is er dan ook echt niets nieuws onder de zon te vinden in deze serie. Toch wist de serie me best wel te boeien, op het wat stroeve begin na. Wellicht heeft het punt dat het om youkai draait hier een belangrijk aandeel in. Tenminste, een semi-mythologische aanpak bevalt me over het algemeen wel. Ook hier wordt een groot deel van de youkai wat kinderlijk neergezet, ze zien er bijna onschuldig uit als het ware. Dit is wellicht om de wat belangrijkere en in potentie gevaarlijkere youkai wat meer op te laten vallen. Of wellicht om te laten zien dat youkai op zich geen gevaar betekenen voor de mensheid. En dat is natuurlijk wat Rikuo wil, een wereld waarin mensen en youkai elkaar niet bevechten. Dit is op zich niet zo verwonderlijk, een protagonist neerzetten die er op uit is om een robbertje uit te vechten met de mensheid levert denk ik maar weinig sympathie op.

De serie bestaat feitelijk uit twee delen, in het eerste deel moet Rikuo zien af te rekenen met een klein groepje opstandige youkai waarbij in het tweede deel een megalomane tanuki de strijd wil aanbinden met de Nura clan. Tenminste, dat is aan de oppervlakte. De anime draait meer om Rikuo en zijn bijna innerlijke strijd vrede te vinden met feit dat hij een youkai is. Interne acceptatie binnen de Nura clan is het eerste doel, acceptatie met zichzelf het tweede. Helaas wordt de innerlijke strijd eigenlijk maar kort belicht, Rikuo lijkt zich in het begin niet bewust van zijn youkai-vorm (die alleen ‘s nachts naar voren kan komen), maar dat lijkt meer een leugen van Rikuo, een leugen omdat hij het nog niet geaccepteerd heeft. Later blijkt hij wel degelijk bewust te zijn van zijn twee kanten en sluit een compromis met zijn youkai-ik. Maar zoals ik al zei, dit wordt m.i. wat te snel gedaan, er ging  weinig aan vooraf. Dat zijn youkai-zijn gevaar oplevert voor zijn menselijke vrienden is voor hem ook weinig stof tot nadenken trouwens. De balans lijkt hier een beetje mank te lopen.

Al met al vond ik het een redelijk goede serie, de animatie was prima (vooral tijdens het grote eind-gevecht), de personages vermakelijk en het verhaal boeiend genoeg. Maar ik miste iets, dat kleine beetje wat de serie speciaal moest maken. Ik kan het niet precies omschrijven maar een aflevering van Nurarihyon no Mago bleef meestal liggen tot ik er echt tijd voor had, het had weinig prioriteit. Dat is op zich al een teken aan de wand natuurlijk. Een 3.5 out of 5 stars.

Een nogal idioot uitgangspunt voor een serie eigenlijk, maar het werkt eigenlijk best goed. De serie neemt de tijd om daadwerkelijk een soort van arc op te bouwen rondom iedere dame en voorkomt hiermee dat de serie vervalt in een oervervelend soort van ‘monster of the week’. Bovendien zijn de arcs best divers. Er is een idol die bang is door iedereen over het hoofd te worden gezien, er is een boekenwurm die eigenlijk nooit haar stem laat horen, er is een jongedame die doet alsof ze heel rijk is, etc. etc. Deze variatie maakt de serie prima te pruimen.

Deze variatie maakt het echter ook mogelijk eigenlijk maar weinig verhalen te hoeven vertellen en er is wat aanvulling met wat als filler aanvoelende verhaaltjes die één aflevering duren. Elsea die haar kookkunsten uitprobeert is daar een voorbeeld van en die aflevering vond ik eerlijk gezegd niet om te pruimen. Iets wat Keima van haar voedsel vindt trouwens. Één aflevering richt zich op een dating-sim die vol zit met bugs en dat levert wonderwel een bijzonder vermakelijke aflevering op.

Keima kent als held van het verhaal twee kanten. Aan de ene kant slaagt hij er in om de harten te stelen van de slachtoffers op soms redelijk boeiende wijze, maar aan de andere kant is het eigenlijk maar een zielig hoopje mens met meer aandacht voor het digitale leven dan voor het echte leven. Zelfs tijdens klassen speelt hij dating-sims, iets wat blijkbaar schoorvoetend wordt geaccepteerd omdat zijn cijfers er niet onder lijden. Elsea is in eerste instantie onder de indruk van ‘Kami-sama’, maar krijgt in de loop der tijd wel door dat Keima een redelijk zielig bestaan heeft. Iets wat treffend wordt neergezet in de laatste aflevering, waar Keima zich opsluit in zijn kamer en meerdere dating-sims tegelijk speelt.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met Kami nomi zo Shiru Sekai, de aankondiging van het tweede seizoen was ik derhalve wel blij mee. Een 4 out of 5 stars.

Wat begon als een bijzonder amusante serie met lekkere off-beat humor eindigt helaas een beetje in een stuurloos zooitje. Vreemd genoeg komt het dit keer door het toevoegen van een poging tot een verhaal. In eerste instantie is alles lekker vrij, worden er leuke personages geïntroduceerd, is er leuke humor (soms schaamteloos seksistisch) maar zodra men toe probeert te komen aan een plot blijft er weinig meer over. Maar om nou te zeggen dat Ichiban Ushiro no Daimaou een ondoordringbaar plot heeft?

Nee, dat ook weer niet.

Akuto wordt al gauw door iedereen gewantrouwd en de vooroordelen die heersen worden door hem bijna keer op keer bevestigd, wat natuurlijk wel ergens te verwachten was. Maar dat geeft niets op zich, de mensen om hem heen maken het er wel leuker op. Zoals Junko, die niet helemaal weet wat ze nu met hem aanmoet en hem stiekem wel mag, ondanks dat ze weet dat ze tegen hem zal moeten vechten. Of Korone, een androïde meisje wat hem vergezelt en eigenlijk hem constant uitdaagt’ met niet helemaal koshere opmerkingen. De lichtelijk seksistische getinte opmerkingen van haar zijn in het begin eigenlijk bijzonder geslaagd maar gaandeweg verliest het zijn stoom en verdwijft Korone ook wat meer naar de achtergrond. Gelukkig is daar nog Keena Soga, een meisje wat een grote rol speelt in het verloop van het verhaal en bij wie de producers niet schromen haar naakt door het beeld te laten drentelen. Als deze anime ergens in uitblinkt is het dan ook wel naaktheid ten toon spreiden. Ik ben er niet vies van maar ze doen het hier vooral zonder reden, misschien bij Keena wat minder, maar Junko’s borsten verschijnen met regelmaat in beeld zonder echt goede reden. Aan de andere kant, moet er echt reden zijn om borsten te tonen? Vreemd genoeg laten ze het bij één dame bij wie je het zou verwachten juist achterwege.

Zodra het plot echter daadwerkelijk in gang wordt gezet zakt de serie in elkaar, de humor ebt weg en wordt vervangen door standaard geneuzel met magie, wat magische beesten en plannen in plannen in plannen. Spijtig, de setting was eigenlijk best aardig, magie in een wereld waar voorbeelden zijn van geavanceerde technologie, een pseudo-legende (inclusief zwaard die door een ‘geroepen’ held kan worden gebruikt), niets origineels verder eigenlijk, maar het werkte ergens wel. Het is niet ze goed hun best doen naar het eind toe trouwens, de greep één van de kwijlvriendjes van Akuto een soort van held te maken d.m.v. een power-suit was ergens goed gevonden maar het werkte gewoon simpelweg net niet. Het toonde eigenlijk meer aan dat deze anime een mengelmoes was van allerlei stijlen en dat maakte het geheel toch wat rommelig.

Een aardig tussendoortje, meer dan ook niet. 3.5 out of 5 stars

1. Dit is een mooie voor het etymologisch woordenboek.