Quon is zo op het oog een doodgewone jongeman. Hij is echter in het bezit van superkrachten en mensen met superkrachten zijn gejaagd wild. Gelukkig voor hem is hij onsterfelijk en gelukkig voor andere mensen met superkrachten wil hij deze allemaal redden uit de klauwen van een overheidsorganisatie die als enige taak lijkt te hebben het opsporen van dergelijke mensen. Maar kan Quon iedereen wel redden?

Deze eerste film uit een langere reeks doet in mijn opinie bijzonder goed zijn best om aan te tonen dat er hier weinig originele inhoud valt te halen. Het voelt echt aan alsof het een beetje een generieke shounen betreft, dit terwijl er toch een paar aardige concepten in verwerkt zitten. Ik doel dan overigens niet op de superkrachten, maar meer op de organisatie en dan vooral het personeel wat ingezet wordt. Cyborgs zijn vaak een intrigerend idee, mits de uitwerking daarvan goed is. In Towa no Quon bevalt het me vooralsnog wel, en dan vooral de wijze waarop men omgaat met het mogelijk compleet uitschakelen van emoties en hoe dat het laatste restje mensheid op stop zet. Dit staat een beetje in contrast met de wijze waarop ze redelijk onmenselijk pogen om te gaan met de mensen met superkrachten, die in hun ogen een gevaar zijn en er geen poging lijkt te worden gewaagd hier iets mee te doen. Quon vecht dan ook niet alleen uit lijfsbehoud tegen hen, hij ziet potentie in dergelijke mensen en niet als een gevaar per se.

Overigens is er (nog) niet heel gek veel aandacht voor de organisatie en haar leden, maar dat kan later nog wel komen. Deze eerste film dient meer als kennismaking met Quon, zijn vrienden en vooral Quons strijd om iedereen te willen redden. Uiteraard een redelijk naïef streven, maar bewonderenswaardig. Zij het dat Quon in mijn opinie een generieke shounenheld is: de meesten van hen hebben de neiging anderen te willen helpen, desnoods ten koste van hun eigen bestaan. Bij Quon is er natuurlijk die gigantische cheat dat hij maar niet dood wil gaan, dat maakt het allemaal wel een stuk makkelijker.

De film was niet onaardig geanimeerd, heel erg bijzonder kan ik het echter niet noemen. Adequaat dan maar. Ik moet nog maar zien welke kant de vervolgfilms op gaan, maar deze film was net boeiend genoeg om me dat af te vragen. Een 3 out of 5 stars kortom. Ik moet hierbij wel zeggen dat shounenseries en -films in zijn algemeenheid me zo langzamerhand steeds minder weten te vermaken, en daar heeft mijn oordeel over deze film wellicht ook onder te lijden. Het idee dat ik het allemaal al een keer gezien heb bekruipt me steeds meer, maar dat geldt eigenlijk voor meerdere genres.

Vash the Stampede kent een zwervend bestaan. Ergens blijven is niet echt een optie, daar de prijs die op zijn hoofd staat niet gering is en dat ongetwijfeld zal leiden tot problemen. Waar de prijs op zijn hoofd precies op gebaseerd is, is hem een raadsel, zijn vreedzame karakter en gebrek aan bereidheid om zijn wapen te trekken doet vermoeden dat er sprake moet zijn van een vergissing. Het is echter wel dat karakter wat hem in de problemen brengt, wanneer hij een vervaarlijke bandiet laat lopen en jaren later hem weer tegen het lijft loopt. Zal Vash hem het hoofd weer kunnen bieden?

Het is niet helemaal duidelijk of deze film zich in een alternatief universum afspeelt of simpelweg ergens tijdens de serie plaatsvindt. Het is in ieder geval een van deze twee opties, gezien de aanwezigheid van een bepaald personage. Nu is dat volgens mij een redelijk populair personage, dus ik kan de keuze wel begrijpen om hem toe te voegen. Niet dat het overigens eigenlijk iets toe doet, ik ga niet zitten miepen over dat ik liever een prequel of sequel had gehad en tig andere personages. Oh, wacht, ik ga een beetje miepen over dat ik liever een film had gehad die niet aanvoelde alsof het een zes afleveringen tellende arc uit de serie was. Begrijp me niet verkeerd, het is op zich een goede film, maar alles voelt wel een beetje aan alsof het gewoon een verhaallijn was uit de serie.

Het gevolg daarvan is uiteraard dat er weinig consequenties zijn voor de personages uit de serie en dat is wel spijtig. Liever had ik toch een verhaal met wat meer impact gehad. Nu is het gewoon een avontuurtje met elementen die we al kennen en vervolgens loopt iedereen gewoon weer weg zonder dat er iets gebeurt waar ze later (in de serie dus) ‘last’ van hebben. Mijn persoonlijke voorkeur gaat liever uit naar een onverklaard voorval of een zinsnede uit de serie waar de film een verhaal bij vertelt, maar dat zou betekenen dat de producers van de serie van te voren al hadden moeten weten dat men meer dan tien jaar later nog een film zou maken.

IJdele hoop natuurlijk. Neemt niet weg dat deze film eigenlijk gewoon prima te pruimen is. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars, omdat de film feitelijk niets toevoegt aan de al bestaande canon. Er zitten echter genoeg elementen in die het leuk kijkvoer maken. Uiteraard is er Vash’s standaard gedrag, zijn miraculeuze wijze van overleven, de absurditeit van de ‘bad guy’, de medewerksters van de verzekeringsmaatschappij die Vash meer dan eens tegen het lijf lopen, etc. etc. Good old Trigun, zeg maar. Als extraatje is er dit keer een vrouwelijke bountyhunter met een aardig portie skills, met als minpunt dat ze allergisch is voor mannen. Deze prima mix levert gewoon een aardige film op, dus kijken zou ik zeggen.

Dit tweede seizoen van Heaven’s Lost Property kan helaas niet tippen aan het eerste seizoen. Was het eerste seizoen ergens nog een beetje verfrissend, Sora no Otoshimo Forte lijkt meer een herhaling van stappen en kent bovendien een aantal bijzonder geforceerd overkomende elementen om de humor wat op te schroeven. Het is nou net die humor die in dit tweede seizoen een stuk minder is. Het is een beetje een ‘been there, done that’ gevoel wat dit seizoen uitstraalt. Zelfde spelers, twee nieuwe angeloids en wederom pogingen een serieus verhaal erin te verweven die gewoonweg niet heel erg boeit. Hoewel er wel een poging wordt gewaagd om dit verhaal een wat dreigender karakter mee te geven eindigt alles zoals het begon, alleen is het huishouden van Tomoki er wat groter op geworden.

Het niveau van de humor is, zoals ik al tikte, niet wat het was in het eerste seizoen. Er zaten mijn inziens toch echt een paar draken van afleveringen tussen waarbij er amper moeite wordt gedaan om de humor scherp en fris te houden. Een spelshow waarbij een fout antwoord leidt tot een val in één of ander goedje betekent bij Tomoki bijvoorbeeld dat hij een halve aflevering met een drol op zijn hoofd loopt. Dit soort humor werkt voor mij in deze serie niet zo. Forte heeft net als het eerste seizoen ook weer veel last van deformed personages en hoewel ik daar op zich weinig moeite mee hebt (eerder kon ik er overigens eigenlijk niet zo goed tegen) wordt het nu gewoon teveel gebruikt. Om even een grap te benadrukken is deformity een veelgebruikte stijlvorm, maar een halve aflevering een miniatuurversie van Tomoki zien terwijl de rest van de cast in normaal formaat rondloopt hoeft voor mij echt niet.

Het is nou ook weer niet zo dat Forte me erg tegenstond maar ik heb me hier echt stukken minder mee vermaakt dan het eerste seizoen. Zonde ergens toch wel, het heeft op zich genoeg stof om er meer van te maken. Het onderliggende verhaal hoeft voor mij niet zo, een complete aflevering de humor buitenboord zetten in iets wat gewoon een comedy is breekt wellicht het stramien, maar het dan weer opvolgen met een complete nonsens-aflevering getuig eerlijk gezegd niet echt van producers met een idee.

Vooruit, een 3.5 out of 5 stars voor de stukken die wel geslaagd waren. Een derde seizoen mogen ze van mij echter wel laten.

Pubertje Tomoki krijgt de schrik van zijn leven als er iets op zijn hoofd dreigt neer te storten. Gelukkig is het maar een Angeloid, een dame met engelachtige vleugels die bovendien al zijn wensen waar wil maken. Dombo Tomoki gebruikt haar krachten om zijn voyeuristische hobby’s een nieuwe impuls te geven en lekker het buurmeisje te kunnen betasten en dergelijke. Ecchi avontuur na ecchi avontuur, maar er is iets met Alpha/Ikaros, iets sinisters, iets gevaarlijks ook. Het arriveren van een ander type Angeloid (met de naam Nymph) maakt dit wel duidelijk. Tomoki lijkt zich niet zo heel erg bewust van wat er precies speelt maar schoolgenoot Eishirou lijkt er wat meer van te weten.

De serie weet de balans tussen de ecchi kant van het verhaal (met als ‘hoogtepunt’ een gender bending avontuur van Tomoki in een badhuis) en de wat duistere kant op zich goed te bewaren. Nergens slaat de serie echt door naar één van beider zijden terwijl de ecchi en harem elementen toch echt wel de boventoon voeren . Met iets meer moeite en aandacht voor de menselijke trekken van Ikaros was het wellicht een stuk beter geweest maar op één of andere manier lijkt het wel of de producers het niet helemaal aan durfden om de serie echt een serieus verhaal mee te geven. Uit glimpen uit het verleden van en dialogen tussen vooral Ikaros en Nymph zien we wat er zich afspeelt in een wereld die voor de normale mens niet zichtbaar lijkt te zijn en op zich is het spijtig dat hier niet zo gek veel aandacht aan wordt gegeven. Het houdt wel aanknopingspunten over voor een volgend seizoen, maar het maakt van de serie wel een beetje een laagvlieger op serieus gebied. Gelukkig is de ecchi c.q. harem kant voor de verandering eens humoristisch en in mijn ogen geslaagd. Ik ben normaliter absoluut geen fan van het genre maar de speelse manier waarop de serie hier mee omgaat was ergens een geslaagde zet. Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin Tomoki het aan de stok krijgt met een kudde vliegende slipjes. Totaal over de top maar briljant qua humor (op een guilty pleasure achtige wijze). Tel daar de niet onaardige animatie bij op (met soms oog voor bijzondere details) en de dertien (!) verschillende eindanimaties en je hebt een serie die eigenlijk veel vermakelijker is dan zou mogen en dat ondanks de blindheid van Tomoki voor wat er om hem heen gebeurt (Ikaros, Nymph en de rondborstige buurmeid Sohara vinden hem leuker dan je zou verwachten) en de overdaad aan chibi (tot vervelends aan toe soms). Toch één van de amusantere series van 2009 eigenlijk.

4 out of 5 stars

In een nabije toekomst (een ja, niet de) is de technologie op het punt aanbeland dat zaken als het bewustzijn om kunnen worden gezet naar een digitale omgeving. Hiervoor is een speciaal plekje ingericht met de bijnaam ‘the Metal’. Uiteraard gebeuren hier wat dingetjes die niet mogen gebeuren en daarvoor ‘duiken’ specifieke lui in the Metal om naar een oplossing te speuren. Allemaal leuk en aardig, maar er is natuurlijk meer aan de horizon. Één of andere wetenschapper wil het weer in de regio (van een kunstmatig eiland waar the Metal zich praktisch bevindt) stabiliseren door wat ‘weather particles’ te manipuleren maar de consequenties daarvan lijken destructief te werken. Tijd voor de hoofdpersonages om de man een halt toe te roepen.

In het begin werken er een aantal dingen tegen de serie in mijn optiek, de zaak-van-de-week aanpak is bijzonder matig uitgewerkt, de personages zijn of irritant of cliché (of beiden) en de karakteranimatie is vooral bij de vrouwelijke personages niet erg flatteus. Bovendien geeft de hele setting de kans om een wat existentiële kijk te geven op het begrip ‘leven’ (met A.I.’s en dergelijke) maar men doet hier bijzonder weinig mee. In het begin zit er sowieso amper ontwikkeling in het verhaal en is het meer een slice-of-life serie waarbij de setting als achtergrond dient om wat verhaaltjes te kunnen vertellen die in een normale setting niet plausibel zouden zijn. Wanneer naar het eind toe het verhaal eindelijk ergens heen lijkt te gaan blijkt de serie echter toch prima te pruimen, maar of de uiteindelijke resolutie van het probleem met de ‘weather particles’ nou bijzonder inventief bedacht is laat ik even buiten beschouwing. Production I.G. heeft in ieder geval weer mooi werk afgeleverd qua animatie en sfeer, maar dat is niet genoeg om deze serie meer dan gemiddeld te maken. En gezien het wat waterige thema van de serie had de naam ‘Real Dive’ beter gepast.

3.5 out of 5 stars

Section 9 gaat op onderzoek uit wanneer een aantal sexaroids (robots met een bepaald niet al te moeilijk te raden doel) aan het moorden slaat. De robots blijken door de fabrikant uit te zijn met een ghost (ziel) die men in grote getale heeft weten te kopiëren van weerloze dames die daarbij de dood vonden. Uiteraard komt Section 9 al gauw op het spoor van de daders (de sexaroids waren bewust gesaboteerd om een politieonderzoek op gang te krijgen) en de missie kan beeïndigd worden, mede dankzij de ‘aanwezigheid’ van de vermist geachte Kusanagi (zie het eind van Ghost in the Shell).

Iets minder filosofisch ingesteld dan de eerste film en wat meer in lijn met de manga (met uitzondering van de humor), Innocence is een visueel bijzonder aantrekkelijke film met helaas een wat lastig te volgen verhaal. Anime heeft wel vaker wat rammelende verhalen maar zo op het eerste gezicht weet een oningewijde hier echt niets van te maken. Gelukkig nodigt de animatie uit om alles nog een keer te kijken, er valt verschrikkelijk veel te zien in de films en sommige scènes zijn werkelijk briljant. Na een tweede kijkbeurt is het verhaal een stuk beter te volgen waardoor je meer tijd overhoudt om te genieten van al dat moois in je beeldscherm. Een aanrader voor de animeliefhebber in ieder geval want veel mooier dan dit krijg je het niet.

4.5 out of 5 stars

Cobra is een vermaarde ruimtepiraat met een aardig prijsje op zijn hoofd. Na wat plastische chirurgie en jaren van onderduiken leeft hij een “normaal” bestaan. Op een dag treft hij echter de bloedmooie bountyhunter Jane Flower maar niets is wat het lijkt, de dame in kwestie is één van de drie prinsessen van Myras, een reeds vergane planeet. Wanneer de drie prinsessen alle drie verliefd worden op dezelfde man zullen de drie zich daadwerkelijk manifesten. Één van de drie zussen zit echter gevangen in een  zwevend fort van kristallen boy met de toepasselijke naam Crystal Boy (of Necron) en de ander is een rebelse dame die zich uitleeft maar met haar vrouwelijke metgezellen. Zal het Cobra lukken de harten te stelen van de drie dames?

Het verhaal is net zo absurd als hier boven staat, S.A.C. is zo’n typisch exponent van de jaren tachtig, blonde gespierde (en sigaren rokende) held en langharige en -benige vrouwen. De actie in de serie is ook zo typisch, anatomisch kan het allemaal niet maar Cobra komt overal zonder kleerscheuren of andere verwondingen vanaf, doe mij ook zo’n zelf-herstellende-garderobe. Een sterk script is er niet, maar het is een plezier om te kijken. Een energetisch avontuur waarbij je het denkende deel van je hersenen rustig kunt uitschakelen en gewoon moet genieten van al die adrenaline die van het beeldscherm afspat. De animatie is niet erg bijzonder (conform het jaartal waaruit de anime komt zeg maar) dus daarvoor hoef je het niet te kijken in ieder geval. Gewoon een lekker dom verhaal, voor de mannelijke animekijker vooral.

3.5 out of 5 stars

Section 9 onderzoekt een mysterieuze hacker met het pseudoniem “Puppet Master”. Via een reeks achtervolgingen met in de hoofdrol Kusanagi, Batou en Togusa en via de Puppet Master gecontroleerde slachtoffers komen we bij het ware geheim achter deze zogenaamde Puppet Master. Een project (project 2501) van een andere sectie blijkt een onverwachte bijwerking te hebben, een computerprogramma begon feitelijk een zelfbewustzijn te krijgen en was niet van plan zich zonder slag of stoot te laten verwijderen. Dit zet Kusanagi ook aan het twijfelen, aangezien zij zelf een complete cyborg is en moeite heeft het met concept leven. In een brute climax smelten Kusanagi en de Puppet Master samen (hun Ghosts (zielen) en Batou verbergt Kusanagi voor de regering aangezien zij feitelijk eigendom is van de staat.

Het was wel even wennen deze film, de personages zien er allemaal net iets anders uit dan in Stand Alone Complex maar de bijbehorende stemmen zijn op die van Aramaki na allemaal hetzelfde. De film kent een paar fantastische actievolle scènes met het gebruikelijke nodige geweld, maar de manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht is ronduit fantastisch. De laatste “veldslag” tussen Kusanagi en een zwaar bewapende tank is zowel grafisch uitmuntend als buitengewoon spannend.

De film staat overigens los van de serie, het einde van deze film spreekt feitelijk de serie tegen, maar uiteraard mag dat de pret niet drukken. Een qua animatie hoogstaande film is wat je te zien krijgt met bovendien een behoorlijk filosofische inslag. Wanneer is leven leven? Is dat een ademend lichaam of is het het zelfbewustzijn? Hoewel de film daar uiteraard geen antwoord op kan geven kun je helemaal meegaan op de gedachtegang van Kusanagi omtrent dit onderwerp. Een sterk staaltje, dat is wat Ghost in the Shell is, let bovendien op de door prachtige zangerige muziek ondersteunde visuele pareltjes in de film waarin er niets wordt gezegd maar er alleen dingen worden getoond. Pure visuele poëzie.

3.5 out of 5 stars

Batou treft tijdens een actie Kusanagi aan die klaarblijkelijk haar eigen pad volgt en Batou kan dan ook weinig anders dan vermoeden dat Kusanagi deze zogenaamde Puppeteer is. Echter niet geheel overtuigd van dit feit houdt Batou zijn mond dicht over de aanwezigheid van Kusanagi. Section 9 delft dieper in de gang van zaken omtrent de ontvoerde kinderen en ontdekt dat een grote hoeveelheid kinderen ouders hebben die in werkelijkheid aan het bed gekluisterde bejaarden zijn, de zogenaamde Kifu Aged. Allen zijn aangesloten op het Healthcare Monitoring System, wanneer Section 9 daar dieper onderzoek naar doet wordt duidelijk wat er zo ongeveer gebeurt moet zijn.

Kusanagi bundelt haar krachten (na duidelijk te hebben gemaakt dat zij niet de Puppeteer is) met die van Section 9 en de waarheid komt boven water na een heerlijk actievolle aanval op een overheidsgebouw waar we ondermeer worden getrakteerd op de terugkeer van de Tachikoma units. Wanneer de waarschijnlijk dader zichzelf door het hoofd knalt treuzelt Kusanagi geen moment en hackt de dader die voordat hij de eeuwige jachtvelden betreedt zijn plan uitlegt en wat de Solid State Society nu eigenlijk inhoudt. Wie de Puppeteer nu echter precies was wordt nooit duidelijk.

Solid State Society is eigenlijk een extra lange Standalone aflevering, de gebruikelijke elementen zijn praktisch allemaal aanwezig, politieke intrige, high tech wapens en uitrustingen, hackers en hacking, alles wat Standalone Complex Standalone Complex maakte. Een prima verhaal maar op zich niet heel erg bijzonder. Gelukkig maakt dat op zich niet zoveel uit, GitS:SAC heeft gewoon een hele sterke basis. De animatie is dan ook weer prima voor elkaar en de sfeer is zoals we die kennen uit de twee seizoenen. Stiekem hoop ik natuurlijk op een derde seizoen, maar of dat er nog in zit?

4 out of 5 stars

Bestond het eerste seizoen feitelijk uit een tweetal verschillende soorten afleveringen dit tweede seizoen doet er nog een schepje bovenop en komt met een drietal soort afleveringen. De Individual afleveringen (IN) richten zich vooral op de Individual Eleven verhaallijn, de Dividual afleveringen (DI) hebben geen echte arc en de Dual afleveringen (DU) richten zich vooral op Gouda en zijn Cabinet Intelligence Service waarbij ik de aantekening moet maken dat de IN en de DU afleveringen behoorlijke raakvlakken hebben.

Hoewel het tweede seizoen in mijn ogen wat magertjes begint wordt je voordat je het door hebt meegezogen in de intriges en de wederom erg uitgebreide verhaallijnen. De IN en de DU afleveringen hebben zoals ik al zei heel veel raakvlakken en eigenlijk is het ook gewoon één verhaallijn die een climax kent die je maar weinig ziet in anime. De IN afleveringen gaan zogezegd over de Invidual Eleven, een virus dat betrekking heeft op een naar het blijkt niet echt bestaand verhaal over revoluties. Gedurende één van de laatste wereldoorlogen is er een hele grote groep vluchtelingen ontstaan die nimmer een eigen plek heeft weten te vinden en dan ook eigenlijk een doorn in het oog is van de regeringen die hen hebben opgenomen. Het eiland Dejima herbergt er een aantal miljoen en wanneer een charismatische man door heel veel vluchtelingen wordt gezien als leider ontstaat er een beweging die pleit voor autonomie van de vluchtelingen en daar heel veel voor over heeft, zelfs een atoombom.
Gouda, een door het leven getekende man die bovendien voor de overheid werkt, heeft daar echter hele andere ideeën over en als een volleerd schaker gebruikt hij diverse ontwikkelingen in zijn voordeel. Aan Section 9 de taak dit alles te voorkomen.

De DI afleveringen zijn in tegenstelling tot het eerste seizoen best boeiend, er wordt wat meer achtergrond gegeven bij wat teamleden en tevens zien we wat meer uit het verleden van sommige leden en daartussen zitten een behoorlijk aantal parels van afleveringen. Geen vulling van het seizoen, eerder zeer vermakelijk extraatjes.

De animatie is zo mogelijk nog mooier dan die van het eerste seizoen, een aflevering die zich compleet in Berlijn afspeelt geeft Berlijn een nog mooier uiterlijk dan de stad werkelijk heeft. Briljant zou ik het bijna noemen. Tevens is de karakteranimatie er op vooruit gegaan en dat geeft de serie nog meer klasse mee.
Eigenlijk kan ik gewoon kort zijn over dit tweede seizoen, het behoort simpelweg tot de beste anime die er is. Hoewel ik bij het eerste seizoen me afvroeg waarom deze serie op de derde plaats staat in de SFX top 25 anime weet ik het na het tweede seizoen wel, GitS:SAC is een verbluffende serie met topanime en topverhalen.

4.5 out of 5 stars