Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

Lucius is een succesvolle ontwerper van badhuizen gedurende het gezag van keizer Hadrianus in het Romeinse tijdperk. Inspiratie haalt hij uit merkwaardige en onvoorspelbare bezoeken aan het hedendaagse Japan.

Met een zestal afleveringen van een minuut of twaalf is Thermae Romae een korte doch amusante komedie. De humor zit ‘m niet alleen in het absurde uitgangspunt van een tijdrijzende Romein, maar ook zeer zeker in de manier waarop hij hiermee omgaat. Zo denkt hij in eerste instantie dat die vreemde mensen met hun platte gezicht slaven zijn, waarna hij zich beseft dat hij hun badcultuur er een is die hij graag wil gebruiken in zijn eigen ontwerpen. Denk hierbij niet alleen aan bijvoorbeeld een onsen, maar ook uitzicht op Mt. Fuji, een bidet en een televisie in de badkamer. Hij weet uiteraard niet wat een televisie is en denkt dat het een ingebouwd aquarium is.

Veel meer inhoud heeft de serie eigenlijk niet. Het toont een beetje het verschil tussen twee culturen die blijkbaar dol zijn op badderen en Lucius’ verbazingwekkende bezoeken aan Japan zijn onderwerp van oprechte bewondering zonder dat daarbij al te veel slapstick wordt gescoord door het overduidelijke cultuurverschil. Door het gebrek aan al te veel inhoud is deze anime niet alleen kort maar ook weinig verheffend.

De animatie is van een redelijk simplistisch geheel die 2D tot het uiterste is, waarbij personages blijkbaar elkaar aanspreken zonder elkaar aan te kijken. Niet een heel erg vernieuwend concept, we zagen het bijvoorbeeld ook in Double J, maar het werkt hier eigenlijk bijzonder goed. Uiteraard zou zoiets redelijk snel gaan vervelen, dus wat dat aangaat is het maar goed dat de complete serie niet veel langer duurt dan een uur.

Eigenlijk zou ik moeten zeggen dat de serie me voor een Noitamina tegenviel, maar het was daarvoor toch net amusant genoeg om dat niet te doen. Al deed ik dat hier indirect natuurlijk wel. Afijn, een 3.5 out of 5 stars.

Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Kort samengevat verhaalt Working’!! over een familierestaurant genaamd Wagnaria en (een deel van) haar soms nogal merkwaardige personeelsleden.

En dat was inderdaad redelijk kort samengevat. Het is dan ook redelijk lastig een samenvatting te geven van een slice of life die eigenlijk nergens over gaat. In mijn opiniestukje over het eerste seizoen (die ik zo te zien deels mag herschrijven) probeerde ik dit te verbloemen door wat vaag te lullen over hoe ik een customizable card game over Working!! zou aanpakken. Nu kan ik het mezelf natuurlijk makkelijk maken door vaag te gaan lullen over een uitbreidingsset voor dit niet bestaande kaartspel, maar ik zal je dit besparen.

Working’!! is zoals ik al tikte een slice of life. Er zitten veel doorlopende gimmicks in die uit het eerste seizoen stammen, zoals Jun Satou die kunstwerken maakt van het haar van de kleine Popura Taneshima en Souta Takanashi’s voorkeur voor kleine dingen. Ze borduren hier dan ook lekker op voort, voegen wat personages toe en introduceren de gimmick waarbij Aoi Yamada’s broer zo nu en dan komt opdagen en al dan niet door ingrijpen van een der werknemers Aoi niet treft. Nu klinkt dat in eerste instantie als een onzinnige gimmick, maar hij is op zoek naar haar. Nu klinkt dat in eerste instantie ook nergens naar, maar dit spiegelt de zoektocht van de eigenaar van het restaurant naar zijn verdwaalde vrouw. En die verdwaalde vrouw van hem duikt ergens in het seizoen zowaar op wanneer ze plots uit het riool komt zetten en Yachiyo Todoroki, een werkneemster van Wagnaria, aanspreekt. Yachiyo beseft niet wie ze is, dus de eigenaar kan dus weer verder met zoeken.

Yachiyo is sowieso een beetje blind voor haar omgeving, niet zozeer omdat ze altijd haar ogen dicht heeft, maar meer omdat ze de affectie die kok Jun Satou voor haar voelt, niet herkent. Ze heeft dan ook eigenlijk ook alleen maar oog voor manager Kyouko Shirafuji, wiens rol in het restaurant ter sprake komt, omdat niemand eigenlijk een idee heeft wat ze nou precies doet behalve door Yachiyo klaargemaakte parfaits eten.

Nu heb ik toch een soort van samenvatting getikt en zoals je wellicht merkt is het meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen dan een echt verhaal. Geeft niets, Working’!! is in mijn opinie een vermakelijke komedie zonder overdreven hilariteit. Het steunt bijna volledig op gimmicks en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit tweede seizoen niet het laatste seizoen zal zijn. Een eventueel vervolg zal ik zeker gaan kijken, er zijn nog genoeg “vragen” die beantwoord kunnen worden. Zou bijvoorbeeld Popura nog gaan groeien? Zal er een moment komen waarbij de androfobische Mahiru Inami in de buurt van iemand van het mannelijk geslacht kunnen komen zonder deze neer te meppen? Zullen Mahiru’s gevoelens voor Souta geretourneerd worden?

Een 3.5 out of 5 stars dekt de lading wel zo ongeveer.

Kodaka Hasegawa wordt door velen gezien als een delinquent dankzij zijn blonde haren. Hij heeft dan ook redelijk veel moeite om vrienden te maken. Op een dag treft hij echter klasgenote Yozora Mikazuki die in gesprek is met een imaginair persoon. Op een of andere manier leidt dit tot de oprichting van een club voor sociaal niet heel erg sterk aangelegde mensen die graag vrienden willen maken. Maar Kodaka en Yozora hebben een verleden, al is Kodaka dit zich niet bewust.

Boku wa Tomodachi ga Sukunai is zo’n beetje het schoolvoorbeeld van een serie die lijkt te zijn gemaakt voor otaku’s. Uiteraard geldt dit voor het grootste deel van het anime-aanbod, maar deze serie doet wel erg goed zijn best dit te maximaliseren. Stoort dit? Welnee, deze anime is wat mij betreft vermakelijk genoeg om te verbloemen dat het eigenlijk niet zo heel origineel is. Betekent dat dan dat ik de anime goed vind? Deels.

Een aantal van de personages zijn bijvoorbeeld niet echt heel erg interessant. Een “loli” non bijvoorbeeld. Of Kodaka’s zusje met haar vampiertoneelstukjes. Niet dat ik me aan die twee ergerde, maar heel erg toegevoegde waarde vond ik ze niet hebben. Als ik echter een personage moest aanwijzen waar ik me wel aan ergerde was dat, helaas, Yozora. Niet heel erg sociaal aangelegd zijn is niet iets wat mij onbekend voorkomt, daar ik zelden spontaan een gesprek zal gaan aanknopen met een mij volledig onbekende, maar Yozora is simpelweg een bitch. Een jaloerse bitch nog wel. Haar bitcherige gedrag leek zich vooral te beperken tot één slachtoffer, de rondborstige Sena “Niku” Kashiwazaki. Kodaka en Sena bouwen iets op wat lijkt op een vriendschap (zij het een wat ongemakkelijke), en dat is voor Yozora aanleiding om Sena af te katten. Niet op een wijze die wijst op een intellectueel overwicht, nee, ze vertoonde eigenlijk gewoon gemeen gedrag. Natuurlijk, het zijn maar fictieve personages, maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vind om er naar te kijken. Maar wellicht ben ik gewoon een Sena-fan.

De serie is aan de oppervlakte een aaneenschakeling van losse verhalen waarin de personages iets van sociale interactie uitproberen, waarbij je kan denken aan het bezoeken van een zwembad, het strand, en ook het spelen van computerspellen. Hierin zit aardig wat humor, maar het spelen van computerspelletjes waarbij de personages “in” het spel zitten heb ik al eens eerder gezien. En ook vermakelijker. Maar je zult me niet horen klagen hier, het was, wederom, vermakelijk genoeg.

Onder de oppervlakte is er de voorgeschiedenis tussen Yozora en Kodaka. Als kleine kinderen gingen ze al met elkaar om, maar blijkbaar is Kodaka dat helemaal vergeten. In de laatste aflevering is de “onthulling” en dat lijkt in eerste instantie tot een aardig einde te leiden. Helaas weet Yozora dat met haar nukken weer prima om zeep te helpen en stak ik bijna mijn middelvinger naar mijn scherm op.
Haganai, zoals de serie ook wel wordt genoemd, heeft wat mij betreft net iets teveel beperkende factoren om goed uit de verf te komen. Het was dan wel redelijk amusant, maar meer ook niet. Een 3.5 out of 5 stars.

De terminaal zieke Himari Takakura wordt op wonderbaarlijke wijze gered door een entiteit die intrek heeft genomen in een pinguïnmuts. Haar twee broers, Kanba en Shouma, moeten echter als tegenprestatie een voorwerp vinden aan de hand van enkel de benaming: penguindrum. De zoektocht stuit echter op een aantal hindernissen, waarbij vooral het noodlot om de hoek komt kijken.

Bovenstaande summiere samenvatting doet eigenlijk absoluut geen eer aan het verhaal van deze anime, maar er zijn simpelweg te veel aspecten en wendingen om er een snel leesbaar en coherent verhaal van te maken. Sterker nog, ik betwijfel of ik er überhaupt een zinnig geheel van zou kunnen maken. Ik zou het dan moeten hebben over de voor iedereen behalve Kanba en Shouma onzichtbare pinguïns, over het dagboek waarin een spreuk staat hoe het lot veranderd kan worden, over de ouders van Kanba en Shouma en hun lidmaatschap van een terroristische organisatie, over hoe die organisatie een dikke vinger in de pap heeft met betrekking tot hetgeen wat er in de serie gebeurt, over hoe de pinguïnmuts de helft van de geest van een overleden jongedame is, over…

In mijn opinie is Mawara Penguindrum een typisch voorbeeld van een serie die je een tweede keer zou moeten kijken. Gedurende de serie waren er een redelijk groot aantal momenten waarbij me ik acht afvroeg waar het nou over ging. In de tweede helft wordt het allemaal wel wat duidelijker, doch blijft er een zweem van ondoorgrondelijkheid om de serie hangen. Met de kennis die opgedaan wordt naar het eind toe is de eerste helft wellicht wat beter te begrijpen. Het is overigens wel de vaagheid van de serie die de serie aantrekkelijk maakt. Niet zelden toont anime pretenties en niet zelden blijft dit oppervlakkig. Ik wil niet beweren dat Mawaru Penguindrum alle vragen beantwoordt, maar het laat aan de andere kant weinig verhalen open. Aan het eind heb je niet het idee dat je een deel van het verhaal hebt gemist. Niet dat ik niet meer zou willen zien trouwens, er is nog wel genoeg te vertellen en dan vooral in het verleden. Er zitten zat flashbacks in die tonen hoe een en ander tot stand is gekomen, maar het laat ruimte genoeg om mij hongerig te houden.

Maar wat aan het eind vooral bijblijft is toch wel de absurditeit van het geheel. Geen vervelende absurditeit of FLCL-achtige waanzin, nee, een in mijn ogen vermakelijke absurditeit. De onzichtbare pinguïns zijn hier misschien nog wel het beste voorbeeld van. Hoe dit nou precies in zijn werk gaat weet ik niet, de pinguïns zijn dan wel niet zichtbaar voor het grootste deel van de mensheid, ze hebben we interactie met de realiteit en de gevolgen daarvan zouden toch iets meer moeten opvallen dan wat de serie laat zien. Maar goed, de pinguïns zijn het grootste deel van de tijd toch niet meer dan comedy relief, dus erg veel maakt het eigenlijk niet uit.

Mawara Penguindrum waardeer ik met een 4 out of 5 stars. Het is dan bij tijd en wijle een wat complexe serie, de vragen die het oproept maakten me wel hongerig naar de afleveringen erna. De serie laat wel af en toe steken vallen als het aankomt op het beantwoorden van vragen op de korte termijn, waardoor het een beetje als een warrig verhaal overkomt. Maar ze maken dat toch wel goed op het eind. Tenminste, zo ervoer ik het. Het zou maar zo kunnen dat kijkers hiervan zich na afloop nog steeds achter de oren krabben.

Honey and Clover verhaalt over een aantal studenten aan een kunstacademie en hun reilen en zeilen. Van een bijna continu gebrek aan geld tot aan het maar niet willen afstuderen van een van hen, van onbeantwoorde liefdes tot nog meer onbeantwoorde liefdes.

Deze anime behoeft eigenlijk geen hele lange samenvatting, er is simpelweg niet zoiets als een echt verhaal. Er zitten genoeg rode draden in, maar het heeft eigenlijk geen echt begin of eind. Aan de andere kant is het ook niet een anime waarbij willekeurige gebeurtenissen zonder enige consequenties de ether in worden gesmeten, er zit wel degelijk progressie in. Een deel van de serie richt zich op de armoedige situatie waarin de studenten zich bevinden. Het verhaal gaat daar echter niet bij de pakken neerzitten, maar laat op humoristische wijze zien hoe de dames en heren er mee omgaan en ook op wat voor manier er plezier gehaald wordt uit de kleine dingen. Hiermee wordt meteen voorkomen dat het allemaal zo ‘zielig’ overkomt, het is gewoon roeien met de riemen die je hebt.

Hoofdmoot van de anime lijkt vooral de onbeantwoorde liefdes van een aantal van de studenten. Neem bijvoorbeeld Ayumi Yamada. Deze jongedame heeft haar hart verloren aan medestudent Takumi Mayama, waar deze op zijn beurt zijn oog heeft laten vallen op een oudere vrouw die wat hulpbehoevend is na een auto-ongeluk waarbij ze haar man heeft verloren. Nu zijn driehoeksverhoudingen niets nieuws natuurlijk, maar Honey and Clover gaat er wat mij betreft heel volwassen mee om. Een ieder lijkt zich bewust van de situatie en dat hun liefde wellicht nooit beantwoord zal worden, maar hun gevoelens stop zetten is weer een heel ander verhaal. Takumi is overigens een beetje een eikel als het aankomt op de aandacht die Ayumi hem geeft, hij windt haar op een gegeven moment om zijn vinger door jaloers te reageren als er een collega van hem (sommige studenten studeren zowaar af in de serie) haar wel interessant vindt. Takumi wordt hier echter ook gewoon op aangesproken. En dat is toch wel een van de charmes van de serie.

Humor voert gelukkig de boventoon in de serie, al ben ik niet altijd even gecharmeerd van de bron waaruit deze wordt geput. Een van de vrouwelijke personages, Hagumi Hanamoto, is een adolescente met het uiterlijk van een klein meisje wie helaas maar al te vaak als daadwerkelijk een klein meisje wordt neergezet. De talentvolle jongedame is fantastisch als het aankomt op kunst, maar emotioneel lijkt het af en toe net een klein kind. Maar daar kijk ik graag overheen als ik de rest van de serie gewoon kan waarderen, en dat kan ik.

De serie lijkt zo nu en dan te switchen tussen een paar hoofdpersonages om het verhaal half vanuit hun oogpunt te vertellen en dat levert boeiende en gevarieerde tv op. Overigens is het voor een Noitamina een redelijk normale serie, maar mijn waardering is er zeker niet minder om. Een verdiende 4 out of 5 stars geef ik het. Ik denk dat als je Hanasaku Iroha kan waarderen, deze serie je ook wel kan bekoren. Op naar seizoen twee in ieder geval.

In ’t kort gaat Maria Holic over een lesbische brunette die een kamer deelt met een blonde jongeman die zich voordoet als een meisje. De jongeman, laten we ‘m Mariya noemen, moet een aantal jaren zich als meisje voordoen op een meisjesschool en niemand mag erachter komen. De brunette, laten we haar Kanako noemen, kent Mariya’s geheim echter, maar aan de andere kant kent Mariya Kanako’s seksuele geaardheid, dus er is sprake van een soort van patstelling.^[1]

Seizoen twee, genaamd Maria Holic Alive, was in mijn opinie een stuk minder amusant dan het eerste seizoen. Hoewel een rode draad daar ook compleet ontbrak, voelde seizoen twee veel meer aan als een simpele gag comedy dan seizoen een. Iedere aflevering bestond feitelijk een aantal ‘sketches’, waarin wat mij betreft te weinig goede humor zat. Wellicht was het simpelweg een kwestie dat het bronmateriaal wel genoeg was uitgemolken en de grappen veelal herhaling waren. Kanako’s onvrijwillige bloedneuzen, haar lesbische fantasietjes, Mariya die Kanako als speelbal gebruikt, niets nieuws onder de horizon. Sowieso is het me een raadsel hoe Kanako’s geheim bewaard kan blijven gezien de wijze waarop ze maar moeite heeft te verbergen dat ze opgewonden raakt van meisjes.

Kort gezegd was voor mij de koek wel een beetje op. De quirky grappen uit het eerste seizoen slaan in het tweede seizoen minder aan, de personages beginnen veel te veel op niets meer of minder dan een gimmick te lijken en ‘haha, ze heeft een bloedneus omdat ze aan een meisje in bikini denkt’ verandert in ‘gaan we weer’. Spijtig. Zeer spijtig. Misschien had ik gewoon een te hoog verwachtingspatroon van het tweede seizoen, geen idee. Als ik heel eerlijk ben en terugdenk aan het eerste seizoen zit er eigenlijk niet eens zo gek veel verschil tussen de seizoenen. Nou ja, seizoen twee is een stuk flauwer. Ik vraag me nu overigens ook af wat ik van het eerste seizoen zou vinden mocht ik het herkijken. Ergens hoop ik dat het me in ieder geval niet tegen zal staan, dat zou zonde van het geld zijn wat ik voor de dvd’s heb neergelegd.

Ik wil niet zeggen dat het allemaal kommer en kwel is; er zijn wel degelijk amusante stukken te vinden, maar dit seizoen valt me simpelweg te veel in herhaling om me net zo te charmeren als haar voorganger. Een mager 3 out of 5 stars’je is het resultaat.

1. Ik las pas nadat ik dit had getikt wat ik ook al weer over het eerste seizoen had getikt, en behoudens wat andere bewoordingen had dat exact dezelfde strekking.

Rito Yuuki is een prototype scholier, die al een tijdje warme gevoelens koestert voor klasgenote Haruna Sairenji. Hij heeft echter nogal moeite met het verzamelen van genoeg moed om haar te vertellen dat hij haar leuk vindt. Het wordt er sowieso niet makkelijker op wanneer hij plots verloofd blijkt te zijn met een buitenaardse prinses, die vanuit het niets naakt voor hem verschijnt. Hoe gaat hij om met deze plotseling verschenen jongedame en hoe brengt hij Haruna aan het verstand dat hij haar leuk vindt?

Ik noem gewoon even wat elementen uit To LOVE-Ru die zonder toelichting feitelijk al vertellen wat je kan verwachten van deze anime: High School, Ecchi, een ‘vriendin’ die uit het niets verschijnt, een hoofdpersonage die met regelmaat zonder eigen toedoen in situaties terecht komt waarbij hij als een viezerik wordt bestempeld, een jongedame die afwijzend reageert op het hoofdpersonage maar hem eigenlijk leuk vindt. Tel deze elementen bij elkaar op en je hebt een redelijke bak clichés. Tel daarbij op dat de serie feitelijk bestaat uit een aantal losstaande verhaaltjes zonder al te veel samenhang en eigenlijk heb je dan een anime die me niet zou mogen bekoren.

Dat is deels ook het geval. Het gros van de humor heb je waarschijnlijk al in andere series kunnen zien en dat levert toch wel een aantal afleveringen op die redelijk doorbijten zijn. Leuk voor de liefhebbers van ecchi – welke ik ik overigens wel ben – maar voor de gemiddelde animeliefhebber valt er bitter weinig te halen. Maar zoals ik al zei, ben ik een ecchi liefhebber, dus wanneer de poging tot het maken van lunch door Lala, de bijzonder prettig geproportioneerde buitenaardse prinses, volledig uit de klauwen loopt en dames door grote monsters met tentakels worden gegrepen kijk ik daar niet met tegenzin naar. Ik heb dan wel het gevoel dat ik naar iets wat niet zo heel erg amusant is, zit te kijken, maar ik ben viezerik genoeg om daar doorheen te prikken en de ecchi beelden te waarderen.

Het zijn met enige regelmaat de acties van Lala waar de serie op probeert te leunen. Mevrouw heeft een keur aan zelfontworpen gadgets, waarvan het effect niet bepaald de gewenste uitkomst heeft. Met name de ‘transporter’ kent wat probleempjes; deze kan niet overweg met kleding. Je kunt zelf wel raden tot wat voor situaties leidt. Met Lala zelf wordt ook genoeg gedaan. Uiteraard is haar kijk op veel dingen in bepaald opzicht niet vergelijkbaar met die van de normale mensen, maar de producers geven vooral de voorkeur aan de manier waarop ze zonder gêne naakt kan rond paraderen.

De anime heeft voor het mannelijke hoofdpersonage Rito ook genoeg scènes in het arsenaal. Niet alleen zijn onfortuinlijke avonturen, die meestal eindigen in een draai om zijn oren van een jongedame die hij weer eens per ongeluk in een wat ongelukkige pose treft, krijgen aandacht, hij heeft ook een aardig dilemma om mee te leven. Hij vindt klasgenote Haruna bijzonder leuk (en zij hem), maar hij komt er nooit aan toe om zijn gevoelens aan haar te uiten. Is het niet dat hij onderbroken wordt, dan is het wel omdat hij te nerveus is om het te doen. Maar dan is er natuurlijk nog altijd Lala, die vastberaden is met hem te trouwen en Haruna weet dit. De situatie wordt er sowieso niet makkelijker op, wanneer blijkt dat het verbreken van de verloving waarschijnlijk het einde van de aarde zal betekenen. Bovendien vindt hij Lala ook weer niet oninteressant. Niet interessant genoeg om zich te vergrijpen aan haar, ondanks dat ze met regelmaat naakt is in zijn bijzijn. Ergens is dat onbegrijpelijk, hij is natuurlijk nog altijd een puber, maar hij ‘houdt’ nu eenmaal van Haruna.

Voordat ik nu ieder personage ga belichten: het draait dan wellicht een beetje om de driehoeksverhouding tussen Rito, Haruna en Lala, er zijn meer dames in het spel. Zo is er Ren, tevens buitenaards, met de rare eigenschap in een jongeman te veranderen als ze niest (en andersom.) Er is Yami, een buitenaardse ‘loli’, die uit is op het leven van Rito. Er is Yui, een jongedame die probeert te zorgen dat mensen op school zich gedragen en Rito beticht van alles en nog wat maar hem ondertussen stiekem wel leuk vindt. Kortom, genoeg voor een harem.

To LOVE-Ru vond ik bij tijd en wijle bijzonder vermakelijk, maar ik ben me ook bewust dat het eigenlijk niet zo’n hele goede anime was, met bovendien teveel clichés om boven de massa uit te stijgen. Toch maar een 3.5 out of 5 stars geven.

In deze anime draait het om Natsuru Senou, een jongeman die op een ongelukkige dag plotsklaps in een meisje transformeert en over superkrachten beschikt: een Kämpfer. Een knuffelbeest – een variant met uithangende ingewanden – vertelt hem dat hij tegen andere dames met superkrachten moet vechten. Zijn transformatie is echter niet permanent en hij loopt ook nog eens van het ene in het andere probleem van het ene probleem in het andere probleem.

Waarbij zijn problemen vooral draaien rond zijn geslachtsveranderingen. Zo is het meisje waar hij een oogje op heeft, de rondborstige Kaede Sakura, meer gecharmeerd van Natsuru’s vrouwelijke versie dan zijn mannelijke versie. Andere dames schenken hem aandacht in zijn zowel zijn vrouwelijke als mannelijke versie. Hoewel de eerste aflevering licht deed vermoeden dat de onderlinge gevechten tussen Kämpfers en het mysterie daarachter een belangrijke rol zouden gaan spelen in de serie, ligt de waarheid toch iets anders. Er zijn gevechten genoeg, maar erg serieus lijkt het niet echt te worden, behoudens dan wellicht de laatste paar afleveringen. De serie lijkt meer geïnteresseerd in het bespelen van Natsuru’s geslachtswisselingen. Geeft niets trouwens, er zit een humoristische en tevens licht ecchi toontje aan wat me wel beviel.

Er was echter een klein probleempje, Natsuru was nou niet echt bepaald een goed voorbeeld van een vermakelijk personage. Als jongen is hij een beetje een prototype ruggengraatloos scholiertje en als meisje wordt het er eigenlijk niet beter op. Waarom hij/zij dan wel weer een redelijk goed gevulde harem achter zich aankrijgt is me een raadsel, al is dit feitelijk wel standaard in haremseries natuurlijk. Gelukkig valt er nog genoeg plezier uit de dames om hem heen te halen, al is hier wel een grote graai uit de bak met standaard types genomen. Hoe meer haremseries ik kijk, hoe herkenbaarder de personages worden en dat is niet noodzakelijkerwijs een positieve ontwikkeling. Maar goed, daarmee valt verder prima te leven, dus een serie er op afbranden zal ik niet zo snel doen, of ze moeten het wel heel bont maken.

Er had wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen zijn voor het hele hebben en houden omtrent de Kämpfers en de onthullingen die op het eind van de serie werden gedaan rond dit ‘mysterie’ waren eigenlijk niet heel erg enerverend. Eerder redelijk knullig. Maar goed, dat anime over het algemeen met moeite ergens een bevredigend eind aan weet te breien, ben ik me ook al langer bewust. Wat dat betreft zou ik de eerste en laatste afleveringen moeten vergeten, daar deze amper de kwaliteit van een serie goed weerspiegelen. Mijn initiële mening, na één aflevering dus, was achteraf gezien in ieder geval niet terecht. Ik heb er meer plezier aan beleefd dan ik eerste vermoedde. Een 3.5 out of 5 stars.