Kodaka Hasegawa wordt door velen gezien als een delinquent dankzij zijn blonde haren. Hij heeft dan ook redelijk veel moeite om vrienden te maken. Op een dag treft hij echter klasgenote Yozora Mikazuki die in gesprek is met een imaginair persoon. Op een of andere manier leidt dit tot de oprichting van een club voor sociaal niet heel erg sterk aangelegde mensen die graag vrienden willen maken. Maar Kodaka en Yozora hebben een verleden, al is Kodaka dit zich niet bewust.

Boku wa Tomodachi ga Sukunai is zo’n beetje het schoolvoorbeeld van een serie die lijkt te zijn gemaakt voor otaku’s. Uiteraard geldt dit voor het grootste deel van het anime-aanbod, maar deze serie doet wel erg goed zijn best dit te maximaliseren. Stoort dit? Welnee, deze anime is wat mij betreft vermakelijk genoeg om te verbloemen dat het eigenlijk niet zo heel origineel is. Betekent dat dan dat ik de anime goed vind? Deels.

Een aantal van de personages zijn bijvoorbeeld niet echt heel erg interessant. Een “loli” non bijvoorbeeld. Of Kodaka’s zusje met haar vampiertoneelstukjes. Niet dat ik me aan die twee ergerde, maar heel erg toegevoegde waarde vond ik ze niet hebben. Als ik echter een personage moest aanwijzen waar ik me wel aan ergerde was dat, helaas, Yozora. Niet heel erg sociaal aangelegd zijn is niet iets wat mij onbekend voorkomt, daar ik zelden spontaan een gesprek zal gaan aanknopen met een mij volledig onbekende, maar Yozora is simpelweg een bitch. Een jaloerse bitch nog wel. Haar bitcherige gedrag leek zich vooral te beperken tot één slachtoffer, de rondborstige Sena “Niku” Kashiwazaki. Kodaka en Sena bouwen iets op wat lijkt op een vriendschap (zij het een wat ongemakkelijke), en dat is voor Yozora aanleiding om Sena af te katten. Niet op een wijze die wijst op een intellectueel overwicht, nee, ze vertoonde eigenlijk gewoon gemeen gedrag. Natuurlijk, het zijn maar fictieve personages, maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vind om er naar te kijken. Maar wellicht ben ik gewoon een Sena-fan.

De serie is aan de oppervlakte een aaneenschakeling van losse verhalen waarin de personages iets van sociale interactie uitproberen, waarbij je kan denken aan het bezoeken van een zwembad, het strand, en ook het spelen van computerspellen. Hierin zit aardig wat humor, maar het spelen van computerspelletjes waarbij de personages “in” het spel zitten heb ik al eens eerder gezien. En ook vermakelijker. Maar je zult me niet horen klagen hier, het was, wederom, vermakelijk genoeg.

Onder de oppervlakte is er de voorgeschiedenis tussen Yozora en Kodaka. Als kleine kinderen gingen ze al met elkaar om, maar blijkbaar is Kodaka dat helemaal vergeten. In de laatste aflevering is de “onthulling” en dat lijkt in eerste instantie tot een aardig einde te leiden. Helaas weet Yozora dat met haar nukken weer prima om zeep te helpen en stak ik bijna mijn middelvinger naar mijn scherm op.
Haganai, zoals de serie ook wel wordt genoemd, heeft wat mij betreft net iets teveel beperkende factoren om goed uit de verf te komen. Het was dan wel redelijk amusant, maar meer ook niet. Een 3.5 out of 5 stars.

Zo is het ook met voorverpakte lunchpakketten. Zodra een winkeleigenaar c.q. –bediende een voorverpakt lunchpakket afprijst voor de helft van de prijs breekt er een ware veldslag uit in de diverse supermarkten in Japan. En dan doel ik niet op omaatjes die voordringen met hun winkelkarretjes, nee, ik doel echt op knokpartijen. Knokpartijen waar zelfs Kimbo Slice nog een zware dobber aan zou hebben. Satou You ondervindt dit aan den lijve wanneer hij nietsvermoedend midden in zo’n knokpartij terecht komt. Hij delft uiteraard het onderspit, maar blijkbaar heeft hij talent genoeg om door een aantal anderen ‘opgeleid’ te worden tot een ware vechtmachine die om de beste voorverpakte lunchpakketten kan strijden. Maar of het genoeg is om de grote namen en samenwerkende partijen het hoofd te kunnen bieden, is nog maar de vraag.

Ben-to biedt in mijn opinie een redelijk amusant concept. Uiteraard is het van begin tot eind onzin, maar ik was redelijk verrast door de toch wel redelijk serieuze aanpak van het verhaal. Het is wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met een grap die door iemand met een serieus gezicht verteld wordt. De gevechten in deze anime zijn echter verre van een grap; er zonder kleerscheuren vanaf komen vergt aardig wat vergevorderde vechtkunsten. Maar het verhaal erachter is en blijft een grap. Na twaalf afleveringen van deze op zich weinig kolderieke onzin is het dan ook wel weer leuk geweest. Ik prijs de producers dat ze het geheel niet hebben laten ontsporen, maar ik vroeg me wel af waarom het allemaal zo serieus moest. Uiteraard zitten er wel momenten in die pogen het redelijk donkere karakter van de serie wat te verlichten, maar geef toe: knokpartijen om aanbiedingen, waar gaat het over? Ik wil bijna tikken dat het allemaal wat ongeloofwaardig is, maar het is en blijft fictie natuurlijk en in de realiteit loopt het ook wel eens uit de hand.

Als ik zo bovenstaand stukje teruglees, zie ik dat het tweeledige er vanaf druipt en dat weerspiegelt dan ook precies mijn mening over de serie. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars voor de uitwerking van het geheel, maar ik blijf erbij (en herhaal het nog maar even): het is onzin.

De personages zijn half wat de serie maken. Satou You is bijvoorbeeld op zich een aardig personage. Zijn lichtelijk perverse karakter wordt op een door mij gewaardeerde wijze gecompenseerd door hem niet eens neer te zetten als een ruggengraatloze shounen-held, maar door hem gewoon terug te laten knokken. De geloofwaardigheid van een ietwat tenger gebouwde jongeman die doorgewinterde prijsvechters verslaat is weer een heel ander punt echter, maar ik heb het woord onzin nu wel vaak genoeg genoemd, geloof ik.

De vrouwelijke personages komen in verschillende vormen en maten. Sen “Ice Witch” Yarizui, een quirky tiener die befaamd is om haar vechtkwaliteiten. Ayama Shaga, een rondborstige meganekko en familielid van Satou die haar mannetje wel weet te staan. Kyou en Kyou Sawagi, een tweeling met dezelfde naam, doch anders geschreven. Er is voor elk wat wils, maar er wordt ook in deze serie aardig gegrepen in de bak met archetypes. Deert dat? Nee, niet echt. Wellicht komt het omdat de setting zo onzinnig is, maar ik stoorde me er in dit geval niet aan voor de verandering.

Ben-to was al met al een redelijk vermakelijk stukje onzin. Nergens hoogstaand, nergens strontvervelend. Kortom, een leuk tussendoortje.

Deze anime verhaalt over een aantal dames die onder de bezielende leiding van een voormalig softtennisheld softtennis spelen. Verhaalt is eigenlijk geen goed woord, het is meer een verzameling grappen die aan en elkaar worden geplakt met zo af en toe een vleugje ecchi als bonus. Softtennis was mij een onbekende sport, maar feitelijk is het gewoon tennis met zachtere ballen. Blijkbaar wordt dit amper gespeeld in deze regionen, zo biedt bijvoorbeeld de Britse bond mensen die überhaupt softtennis willen spelen geld aan.

Het begin van Softenni vond ik eigenlijk best grappig, maar om wat voor reden dan ook zakt de serie langzaam af naar een behoorlijk bedenkelijk niveau. Het is niet zo dat de grappen een herhaling zijn van hetzelfde thema, maar de rek is er op het eind wel uit. Want waar gaat de serie eigenlijk over? Het gaat in ieder geval eigenlijk niet over de sport zelf. Op zich wordt er wel wat afgetennist, maar om nou te zeggen dat het hierbij daadwerkelijk om de sport gaat… nee. Uiteraard hoeft het niet om de sport te draaien, maar wanneer bijvoorbeeld een trainingskamp wordt verbouwd tot een absurde survival of the fittest hindernissenbaan ergens in een berg weet je wel wat Softenni heeft te bieden.

De personages waar alles om draait is op zich prima, al is er bijzonder weinig aandacht voor de secundaire personages. Een jongedame die zich prima weet te vermaken met het dragen van vreemde maskers wordt bijvoorbeeld totaal geen smoel aan gegeven verder. Het is niet voor niets een secundair personage uiteraard en komedies lenen zich nou niet echt voor wat dieper karakterwerk, maar het blijft hier wel erg op de oppervlakte. Sterker nog, ze is gewoon een gimmick en dan eigenlijk niet eens een grappige. Een rondborstige salamanderliefhebbende jongedame is nog een voorbeeld van dit.  Ik vermoed stiekem dat de serie beter was geweest als de slapstick-komedie minder geforceerd overkwam. Uiteraard is het een kwestie van smaak en hoe iemands gevoel voor humor in elkaar steekt, maar ik heb liever humor in dialogen dan een rechttoe rechtaan visuele aanpak.

Er is dan wel weer ruimschoots aandacht voor de twee hoofdpersonages en daarmee weet de serie wel wat punten te scoren in mijn visie. De interactie en de verschillen tussen de twee zijn amusant en middels een flashback op het eind krijg je te zien hoe de verstandhouding tussen de twee precies tot stand is gekomen. Maar dat is niet genoeg om Softenni van het label ‘matig’ af te helpen. De serie is me niet meer dan een 2.5 out of 5 stars waard.

Na het ietwat teleurstellende tweede seizoen van The Melancholy of Haruhi Suzumiya is Suzumiya Haruhi no Shoushitsu een terugkeer naar de kwaliteit van het eerste seizoen. Ik ben een groot fan Haruhi dus er is op zich maar weinig nodig om bij mij in de smaak te vallen waar het Haruhi betreft, maar deze film vond ik gewoon genieten van begin tot eind.

De film speelt zich, zoals de series en de boeken, vanuit het oogpunt van Kyon af en gelukkig is Kyon hier niet zo zeikerig als ik ‘m ken uit het tweede seizoen. Dat sentiment heb ik overigens in de boeken nog wat erger, maar dat terzijde. Dat Kyon wat minder zeikerig overkomt is overigens een onderdeel van het verhaal. Het duurt even voordat hij door heeft wat er aan de hand is en wie of wat de oorzaak is van de ongewone situatie en op een gegeven moment staat hij voor een keuze. Repareert hij het geheel zodat alles weer wordt zoals het was of kiest hij voor een leven zonder vreemd gedoe? Dat hij kiest voor een leven met alle ellende die Haruhi lijkt te veroorzaken is met moeite een spoiler te noemen, zie alhier het eind van de film. Hij neemt dit besluit na zich te beseffen dat ondanks alle drek, al de puinhopen, alles waar Haruhi verantwoordelijk voor was (is), hij er wel degelijk plezier aan beleeft.

De inhoud van de film voedt overigens wel de speculatie dat niet Haruhi de oorzaak is van alles maar juist hij zelf. Hoe je het ook wendt of keert, Kyon lijkt de sleutel te zijn tot alles. Hij is eigenlijk de enige ‘gewone’ mens in het geheel en is daarmee juist het buitenbeentje in de SOS-brigade. Of deze theorie klopt moet nog maar blijken natuurlijk, maar deze film versterkt dat idee wel ergens.

De film is ook een prima kans om gevestigde personages te tonen in een ietwat andere hoedanigheid. Niet dat het erg veel uitmaakt voor de karakters van de personage trouwens, alleen Yuki is heel anders dan ze normaal is. De film is eigenlijk alleen al de moeite waard om Yuki te zien als een verlegen meisje met gevoelens in plaats van de machine die ze normaal lijkt te zijn. Met nadruk op lijkt natuurlijk, want ze heeft wel degelijk iets van gevoelens. Sterker nog, daar is gewoon de hele film op gebaseerd. Maar het hoe en wat daarvan laat ik even buiten beschouwing, de plot van het verhaal weggeven laat ik maar even na.

De animatie is verbluffend, mooie achtergronden, scherpe karakter-animatie, het budget wat niet in het tweede seizoen is gestoken is duidelijk naar de film gegaan. Wanneer deze film op blu-ray beschikbaar komt in 2011 zal ik deze dan ook zeker gaan aanschaffen. Even terugkomend op dat tweede seizoen, het lijkt wel of ze dat tweede seizoen haastig hebben geproduceerd om de film mogelijk te maken. Er zitten een aantal verwijzingen in de film naar vooral de eerste aflevering van dat seizoen en ook het door velen gehate Endless Eight wordt aangehaald. De film is daardoor verre van standalone en ik kan me niet indenken dat de film erg toegankelijk is voor mensen die de serie(s) niet kennen. Het verhaal is dan wellicht te volgen, maar er wordt niet veel tijd of moeite gestoken in het neerleggen van de basis waarop de film is gebouwd. Gelukkig maar trouwens, een rehash van de basis van the Melancholy of Haruhi Suzumiya had ik waarschijnlijk niet kunnen waarderen.

Als ik één ding moet noemen die me niet helemaal beviel was dat wellicht het eind. Kyon overkomt wat en hoe dit precies wordt opgelost is niet helemaal duidelijk. Het laat de ruimte voor een vervolg, maar dat komt wellicht omdat het boek hier gewoon gevolgd wordt.

Een in mijn ogen dik verdiende: 4.5 out of 5 stars.

MM! is in eerste instantie een komedie, een behoorlijk flauwe komedie bovendien. Het haalt behoorlijk veel grappen uit de situatie dat Taro graag klappen krijgt, Mio ze graag uitdeelt en Arashiko ze uitdeelt omdat ze bang is voor mannen. Je kunt zo ongeveer wel ruiken waar het heen gaat in deze serie en dat is vooral nergens heen.

Vooruit, er wordt een poging gedaan om het gedrag van Mio te verklaren en dat levert een aardig stukje verhaal op. Maar Mio heeft een nogal zonderlinge manier bedacht om Taro van zijn kwaal te helpen door het zo veel en hard mogelijk pijn te doen. Iemand neerzetten als een gevoelig personage werkt niet als je ‘r de rest van de serie als een typische tsundere neerzet. Een tsundere met voorbedachte rade wellicht, maar daarom niet minder cliché. Er worden leukere dingen gedaan met Yuno wat dat betreft. Haar angst voor mannen is ergens gegrond, maar aan de andere kant ook weer bijzonder overdreven. Bovendien vindt ze Taro leuk en ik kan niet helemaal bevatten waarom ze iemand leuk vindt die zich om het minste en geringste als een kwijlende hond gedraagt.

Kortom, de personages zijn m.i. eigenlijk nogal bijzonder matig neergezet. Gelukkig houdt het niet op bij Mio en Yuno wat dat aangaat, ook de zus en moeder van Taro zijn verschrikkelijke personages. Ze zijn beiden van mening dat Taro de ideale partner is. De producers vonden het blijkbaar nodig de toch al absurde setting nog wat meer ‘glans’ mee te geven en m.i. was dat toch echt niet nodig. De lichtelijk romantische tintjes die de serie heeft passen daarentegen wel aardig en ik zie daarin ook aanknopingspunten voor eventueel tweede seizoen.

Maar het is niet alleen kommer en kwel natuurlijk. De humor is met regelmaat best goed te doen en het hele uitgangspunt van het begin, Taro die zijn liefde voor een jongedame wil bekennen, wordt al vlot om zeep geholpen wanneer de jongedame een travestiet blijkt te zijn. Taro ontdekt dit overigens doordat de ‘dame’ hem pijn doet en hij het niet lekker vindt. Op zich lijkt me dat onzinnig, maar als grap werkt het dan weer wel. Bovendien is het verhaal van Yuno’s angst voor mannen wel aardig uitgewerkt. Al met al een 3.5 out of 5 stars.

Veel meer verhaal zit er niet echt in K-ON!! en daar is eerlijk gezegd ook weinig reden toe in mijn visie. Dit is een voorbeeld van een (moe) slice of life serie die gewoon prima werkt door het tonen van wat de dames doen (of eigenlijk: niet doen). Uiteraard gebeurt er wel wat, zo is er het jaarlijkse cultural festival, gaan de dames voor het eerst naar een rockfestival, wordt er driftig gezocht naar nieuwe leden (als in thee drinkend en plannen bedenkend die nooit zullen werken), maar doet dat er nou echt toe? K-ON!! is gewoon geen serie met actie of zelfs maar doldwaze humor. Humor zit er zat in maar simpelweg niet de drukke vol deformity gegooide variant. Natuurlijk, het is een regelrechte (stupid) girls doing stupid things maar voor mij een bijzonder vermakelijke.

De serie heeft in mijn opinie wel wat moeite de zesentwintig afleveringen op een constant niveau te houden, zo vond ik het uitstapje waarbij clublid Yui samen met het jongste lid Azusa meedoen aan één of andere talentenjacht redelijk slaapverwekkend. Er waren wel meer afleveringen die mijn aandacht om wat reden dan ook niet helemaal konden vasthouden maar over de hele linie gezien viel er weinig te klagen. Vooral het afscheidsnummer van de oude garde die ze zongen voor Azusa was gewoon een mooi moment.

Oké, K-ON!! is dan wel geen Ichigo Mashimaro (tot op heden de leukste slice of life komedie die ik heb gezien) maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De serie is de perfecte adempauze in een reeks vol drukke shounen en met clichés volgedrukte anime. Één van de weinige series waar ik wekelijks redelijk naar uitkeek in ieder geval. Een derde seizoen (K-ON!!!) zie ik niet gebeuren maar er zal wel een film verschijnen die hopelijk wat nieuw materiaal zal hebben en geen rehash van de serie zal zijn.

Qua animatie was het ook prima voor elkaar, ik heb de twee seizoenen niet zij aan zij vergeleken maar volgens mij was het het grotendeels van dezelfde kwaliteit. Leg voor de lol de twee seizoenen/series van The Melancholy of Haruhi Suzumiya eens naast elkaar en kijk naar het verschil (is dit heiligschennis?), dat is hier m.i. niet het geval.

K-ON!! zal ik bijna zeker in de top 10 series over 2010 aanhalen, want: 4 out of 5 stars.

Yojouhan Shinwa Taikei (aka The Tatami Galaxy) is een vreemde eend in de bijt, maar gezien dit in ‘t Noitamina-blok zat verbaast me dat helemaal niets. De animatie is niet helemaal uniek of vernieuwend maar heeft wel degelijk een ietwat andere stijl. Dit werkt alleen maar in het voordeel van de serie trouwens, het past ook prima bij het ietwat afwijkende verhaal.

Een mooi voorbeeld van een serie die het het hypothetische met de realiteit probeert te verstrengelen en deze dan ook daadwerkelijk laat samenkomen. Iedere aflevering zo ongeveer heeft dezelfde opzet, Watashi sluit zich aan bij een club, doet dingen die niet noodzakelijkerwijs in zijn voordeel werken en blijft aan het eind meestal redelijk ongelukkig achter. Gelukkig maar voor hem dat de tijd gereset wordt en hij de kans krijgt het overnieuw te doen. Nou ja, gelukkig. Iedere keer kiest hij weer voor een ander clubje, komt dezelfde mensen tegen, maakt domme keuzes, etc. etc. Nu is het ook weer niet zo dat meneer hier helemaal alleen de schuldige in is, een zekere Ozu (met een duivels uiterlijk) heeft hier ook wel een aardige rol in.

De vele resets resulteren uiteindelijk in een paradoxaal geheel wanneer Watashi gevangen lijkt te zitten in zijn 4,5 Tatami studentenkamertje en bij het doorbreken van de muren van zijn kamertje tegen steeds een andere incarnatie van zijn eigen leventje loopt. De manier waarop hij hier uit moet zien te komen lijkt nog het meest op een tochtje door zijn eigen psyche en bestaan. En hij was nog zo gewaarschuwd door de waarzegster die in iedere incarnatie hem vertelt dat de kansen voor het oprapen liggen (meer voor zijn neus bungelen eigenlijk). Dat ze iedere incarnatie haar tarief verhoogt voor haar consult is een leuk terugkerend grapje en of het impliceert dat Watashi zich ergens deels bewust is van de resets (gezien zijn reacties op de prijsverhogingen) laat ik over aan de discretie van de kijkertjes thuis.

Al met al vond ik deze serie een geslaagd geheel met bijzonder aardige momenten maar aan de andere kant is het nu ook weer niet een serie die ik lang zal heugen. Het is in mijn ogen weinig memorabel en het punt dat de kijker goed zijn best moet doen om de razendsnelle monologen c.q. voice-over van Watashi te kunnen volgen werkt ook niet echt in het voordeel van de serie. 3.5 out of 5 stars

Ontmoet Ken, Kurimu, Chizuru, Minatu en Mafuyu, de leden van de student council van Hekiyou Academy. Wat doen ze de hele dag? Eigenlijk weinig. Beetje praten, beetje dingen die doen van een student council worden verwacht (al doet Ken naderhand eigenlijk het meeste werk) en ja, dat was het wel zo.

Inhoudelijk stelt Seitokai no Ichizon weinig voor, de meeste tijd wordt gevuld met (gezonde) banter waarbij de vier dames (Ken is het enige mannelijke lid) ieder een seizoen dient voor te stellen en iedereen ook een redelijk typische manier van converseren heeft. Ken heeft het liever over zijn harem-to-be, wat de dames uiteraard wat minder vinden. De dames zijn overigens wel de reden dat Ken lid is van de student council, maar dat zie je in de laatste aflevering wel. Nu valt er eigenlijk zo gek niet veel te veel vertellen over deze serie, het zit vol dialogen (dit moet echt een crime zijn geweest om te ondertitelen ook) op een redelijk rap tempo en vol verwijzingen naar andere anime ook waarvan ik er ongetwijfeld een paar heb gemist. De eerste helft van de serie was eigenlijk redelijk matig achteraf gezien en soms ook bijzonder vermoeiend. Door het gebrek aan actie en de nadruk op de dialogen mag je je aandacht er lekker bijhouden en wordt je met regelmaat gebombadeerd met een opeenvolging van banter. Ik zat me eerlijk gezegd af en toe af te vragen waarom ik dit ook alweer keek. De tweede helft vond ik echter een stuk beter te pruimen, ze gaan eindelijk eens wat doen en de personages met ieder hun nukken en doen en laten beginnen te wennen. Doordat ze beginnen te wennen is het soms echter ook bijzonder voorspelbaar welke richting een conversatie opgaat (Ken en zijn harem en Mafuyu en haar BL fantasietjes als voornaamste voordelen) maar ergens is dat niet zo heel erg. De animatie is prima in orde en het complete plaatje maakt van Seitokai no Ichizon een aardige serie. Maar meer ook niet.

3.5 out of 5 stars

Er is één standalone aflevering en twee korte arcs van respectievelijk acht en vijf afleveringen. In standalone aflevering zien we de reden waarom Haruhi precies op de school terecht is gekomen waar ze nu op zit. In de eerste arc (van acht afleveringen) organiseert Haruhi wat zomeractiviteiten voor de leden van haar clubje maar dankzij een onvoldaan gevoel aan het einde van de rit komt september nooit en wordt de tijd gereset naar het begin van de zomeractiviteiten. En dat zo’n 15.000 keer, waarvan we gelukkig maar een fractie zien, verdeeld over acht afleveringen dus. De tweede arc toont hoe de film uit de eerst uitgezonden aflevering (aflevering 00 dus) tot stand is gekomen.

De meeste kritiek die volgde op dit tweede seizoen was toch wel op de Endless Eight arc, waarbij feitelijk acht keer dezelfde aflevering wordt getoond, gelukkig wel met variaties in wat er wordt getoond, dialogen en zelfs kledingkeuze. Na een keer of vier weet je het echter echt wel en snak je naar het einde van dit verhaal, kun je nagaan wat Yuki heeft moeten meemaken (die maakte het allemaal bewust mee namelijk). Gelukkig zijn er dus die subtiele verschillen die het geheel nog wat draaglijk maken. De rest van de serie vond ik weer veelal genieten gelukkig, vooral het maken van Haruhi’s film was een plezier om te kijken. Sterker nog, het laat kanten van vooral Kyon zien die we eigenlijk nog niet kenden en zijn sarcastische voice-over uit aflevering 00 is absoluut ook niet vergezocht. Het geheel zit weer vol banter ook, Haruhi is wat dat betreft meedogenloos en Kyon is de enige die ook maar een beetje tegengas lijkt te geven. De animatie was ook weer prima voor elkaar en wat dat betreft was seizoen 2 dan ook absoluut niet slecht, alleen Endless Eight was een beetje een domper, al vond ik het op zich niet zo storend als een groot deel van het fandom.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Gedurende de Taishou periode (waar meisjes blijkbaar werden geacht meisjesdingen te doen) raakt een jongedame geïrriteerd door een uitspraak van een jongen en besluit op haar school (enkel voor meisjes) een honkbalteam op te richten. De school staat er niet bepaald om te springen in eerste instantie en een team bij elkaar vinden is ook niet erg eenvoudig. Met pijn en moeite worden er eindelijk negen dames gevonden die een lange en zware strijd staan te wachten want honkballen kun je niet zomaar. De eerste test laat meteen zien dat ze er nog lang niet zijn en zijn krijgen behoorlijk op hun broekjes. Tijd voor meer training dus. Uiteindelijk slagen de dames er in een behoorlijke pot honkbal te kunnen spelen en het team van de jongen met de rare uitspraak wordt uitgedaagd. Zullen de dames weten te winnen?

Nee.

En daar was ik eigenlijk best blij mee. Hoewel Taishou Yakyuu Musume zowat het clichépatroon volgt qua sportanime (stel no-no’s worden goed) was de uiteindelijke verliespartij eigenlijk wel een prettig eind, het zou een beetje ongeloofwaardig zijn dat een team binnen een aantal maanden een team kan verslaan wat duidelijk meer ervaring (en kracht) heeft. Neemt niet weg dat de weg naar het ´succes´ van de dames amusant was om te kijken, zoals bijvoorbeeld de ontwikkeling van een ‘magic ball’ van de pitcher (die uiteindelijk een knuckleball is en geen curve zoals ze eigenlijk wil). Doorspekt met kleine stukjes slice of life, wat ´romantiek´ en een leuke dosis humor weet de serie zeker te boeien. Ik vond het ergens wel spijtig dat de serie op zich weinig aandacht had voor de periode waarin het zich afspeelt, daar had ik echt graag wat meer van gezien. Al met al is Taishou Yakyuu Musume een leuke anime voor tussendoor, geen onmisbare serie maar gewoon een what you see is what you get verhaal.

Mijn beoordeling: 3.5 out of 5 stars