Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

Rito Yuuki is een prototype scholier, die al een tijdje warme gevoelens koestert voor klasgenote Haruna Sairenji. Hij heeft echter nogal moeite met het verzamelen van genoeg moed om haar te vertellen dat hij haar leuk vindt. Het wordt er sowieso niet makkelijker op wanneer hij plots verloofd blijkt te zijn met een buitenaardse prinses, die vanuit het niets naakt voor hem verschijnt. Hoe gaat hij om met deze plotseling verschenen jongedame en hoe brengt hij Haruna aan het verstand dat hij haar leuk vindt?

Ik noem gewoon even wat elementen uit To LOVE-Ru die zonder toelichting feitelijk al vertellen wat je kan verwachten van deze anime: High School, Ecchi, een ‘vriendin’ die uit het niets verschijnt, een hoofdpersonage die met regelmaat zonder eigen toedoen in situaties terecht komt waarbij hij als een viezerik wordt bestempeld, een jongedame die afwijzend reageert op het hoofdpersonage maar hem eigenlijk leuk vindt. Tel deze elementen bij elkaar op en je hebt een redelijke bak clichés. Tel daarbij op dat de serie feitelijk bestaat uit een aantal losstaande verhaaltjes zonder al te veel samenhang en eigenlijk heb je dan een anime die me niet zou mogen bekoren.

Dat is deels ook het geval. Het gros van de humor heb je waarschijnlijk al in andere series kunnen zien en dat levert toch wel een aantal afleveringen op die redelijk doorbijten zijn. Leuk voor de liefhebbers van ecchi – welke ik ik overigens wel ben – maar voor de gemiddelde animeliefhebber valt er bitter weinig te halen. Maar zoals ik al zei, ben ik een ecchi liefhebber, dus wanneer de poging tot het maken van lunch door Lala, de bijzonder prettig geproportioneerde buitenaardse prinses, volledig uit de klauwen loopt en dames door grote monsters met tentakels worden gegrepen kijk ik daar niet met tegenzin naar. Ik heb dan wel het gevoel dat ik naar iets wat niet zo heel erg amusant is, zit te kijken, maar ik ben viezerik genoeg om daar doorheen te prikken en de ecchi beelden te waarderen.

Het zijn met enige regelmaat de acties van Lala waar de serie op probeert te leunen. Mevrouw heeft een keur aan zelfontworpen gadgets, waarvan het effect niet bepaald de gewenste uitkomst heeft. Met name de ‘transporter’ kent wat probleempjes; deze kan niet overweg met kleding. Je kunt zelf wel raden tot wat voor situaties leidt. Met Lala zelf wordt ook genoeg gedaan. Uiteraard is haar kijk op veel dingen in bepaald opzicht niet vergelijkbaar met die van de normale mensen, maar de producers geven vooral de voorkeur aan de manier waarop ze zonder gêne naakt kan rond paraderen.

De anime heeft voor het mannelijke hoofdpersonage Rito ook genoeg scènes in het arsenaal. Niet alleen zijn onfortuinlijke avonturen, die meestal eindigen in een draai om zijn oren van een jongedame die hij weer eens per ongeluk in een wat ongelukkige pose treft, krijgen aandacht, hij heeft ook een aardig dilemma om mee te leven. Hij vindt klasgenote Haruna bijzonder leuk (en zij hem), maar hij komt er nooit aan toe om zijn gevoelens aan haar te uiten. Is het niet dat hij onderbroken wordt, dan is het wel omdat hij te nerveus is om het te doen. Maar dan is er natuurlijk nog altijd Lala, die vastberaden is met hem te trouwen en Haruna weet dit. De situatie wordt er sowieso niet makkelijker op, wanneer blijkt dat het verbreken van de verloving waarschijnlijk het einde van de aarde zal betekenen. Bovendien vindt hij Lala ook weer niet oninteressant. Niet interessant genoeg om zich te vergrijpen aan haar, ondanks dat ze met regelmaat naakt is in zijn bijzijn. Ergens is dat onbegrijpelijk, hij is natuurlijk nog altijd een puber, maar hij ‘houdt’ nu eenmaal van Haruna.

Voordat ik nu ieder personage ga belichten: het draait dan wellicht een beetje om de driehoeksverhouding tussen Rito, Haruna en Lala, er zijn meer dames in het spel. Zo is er Ren, tevens buitenaards, met de rare eigenschap in een jongeman te veranderen als ze niest (en andersom.) Er is Yami, een buitenaardse ‘loli’, die uit is op het leven van Rito. Er is Yui, een jongedame die probeert te zorgen dat mensen op school zich gedragen en Rito beticht van alles en nog wat maar hem ondertussen stiekem wel leuk vindt. Kortom, genoeg voor een harem.

To LOVE-Ru vond ik bij tijd en wijle bijzonder vermakelijk, maar ik ben me ook bewust dat het eigenlijk niet zo’n hele goede anime was, met bovendien teveel clichés om boven de massa uit te stijgen. Toch maar een 3.5 out of 5 stars geven.

Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

Een jongeman gaat om sportieve redenen een studie volgen aan een bepaalde universiteit. Zijn leven wordt echter compleet op zijn kop gezet wanneer hij plots een merkwaardige huisgenoot blijkt te hebben. Deze langharige blonde gozer is niet zozeer een merkwaardig mens; hij is een buitenaards wezen dat na een crash met zijn ruimteschip op aarde is beland. Bovendien is hij niet zomaar een buitenaards wezen, hij is de kroonprins van een of andere planeet. Hij doet eerst alsof hij zich niets bewust is van zijn identiteit, maar het is allemaal een list om de loyaliteit van een paar onderdanen te testen.

De prins blijkt een redelijk speels, wellicht zelf rebels, karakter te hebben en maakt er een sport van om zoveel mogelijk lieden tegen zich in het harnas te jagen. Zijn persoonlijke hoogtepunt is het betrekken van een aantal jochies in een nogal onuitnodigend ‘spel’. Hij geeft de jochies de mogelijkheid superkrachten te ontwikkelen en laat ze dingen doen die je normaal alleen in films spelletjes ziet. Nu is dat op zich wel vermakelijke televisie, maar ik had persoonlijk liever een wat andere aanpak van de serie gezien. De manier waarop een paar losse verhalen aan elkaar worden geplakt wekt een beetje de indruk dat de bedenkers een lade vol ideeën hadden, maar geen idee hoe hier een geheel van te maken.

Level E is een komedie die probeert bijdehanter te zijn dan het eigenlijk is en dat is misschien nog wel het grootste manco van de serie. De eerste verhaallijn was aardig, maar na de wel vermakelijke twist die er in zat komt men opeens op de proppen met een aflevering die niet echt lijkt op de voorgaande afleveringen en achteraf een script blijkt te zijn voor een film of serie . Dit soort halve grappen kenmerkt Level E wel een beetje. Het is verre van slecht ( 3.5 out of 5 stars), maar met een dergelijke setting kan volgens mij wel meer worden gedaan dan nu het geval is.

De laatste paar afleveringen zijn misschien wel de beste van de serie. De enige manier om een slinkse prins te ‘verslaan’ is zelf slinks zijn. Maar zoals het een goede verhaal betreft zitten er twists in twists^[1], dus het resultaat is niet helemaal wat sommigen voor ogen hadden.

Dat is zo ongeveer ook wel wat ik van de serie vind, het resultaat is niet helemaal wat ik voor ogen had.

1. Ik kom hier ooit nog op terug als ik Professor Layton and the Eternal Diva ga bespreken.

Mocht je een jongedame zijn en aangesproken worden door een vreemd wit beest zonder zichtbare mond, ren dan hard weg. Het beest zal je waarschijnlijk een voorstel doen waarbij je een wens mag doen en in ruil daarvoor word je een mahou shoujo. Kyuubey, zoals het beest heet, vertelt echter niet dat er kleine lettertjes zijn in het ‘contract’. Het zijn echter wel die kleine lettertjes die Mahou Shoujo Madoka Magica (Puella Magi Madoka Magica) zo’n boeiende serie maakten.

Kyuubey ronselt dus jongedames, met als doel deze tegen heksen te laten vechten. Hoewel dit natuurlijk allemaal nobel klinkt, is er hier sprake van een listig opgezet plot. Kyuubey is een buitenaards wezen en gebruikt de magische krachten van de dames voor eigen gebruik (of eigenlijk meer de gevolgen ervan). Wat het beest namelijk niet vertelt is hoe heksen ontstaan en wat de daadwerkelijke prijs is die de dames betalen. Het klinkt allemaal leuk en aardig natuurlijk, je mag een wens doen en in ruil daarvoor krijg je magische krachten. Het klinkt bijna als een win-win situatie. Dat je je ziel daarvoor afstaat en een grote kans loopt of dood te gaan of zelf een heks te worden laat Kyuubey gemakshalve maar even achterwege.

Zoals de naam van de serie al aangeeft draait het hier om Madoka Kaname, een jongedame waarin Kyuubey bijzonder geïnteresseerd is. Madoka is echter nogal terughoudend, ze heeft zo haar twijfels en het duurt dan ook bijna tot het einde van de serie voordat ze eindelijk besluit haar wens te doen. Dit tot verbazing van een redelijk groot deel van de kijkers, die maar liepen te klagen over het feit dat het allemaal zo lang duurde voordat de serie haar naam eer aan ging doen. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij daar weer over, ik keek naar een bijzonder vermakelijke serie waarbij al vanaf het begin duidelijk was dat Kyuubey niet helemaal zuivere intenties had. Ik was meer geïnteresseerd in het verhaal achter dit beest dan het punt waarom Madoka nog niet tegen heksen vocht.

Aflevering tien gaf trouwens antwoord op de vraag waarom Madoka nog geen mahou shoujo was en ondanks dat de uitwerking hiervan niet bijster bijzonder of uniek was, het werkte wel. Het concept van reizen door de tijd in een poging iets te voorkomen is niet bepaald nieuw, maar het is en blijft een aardig idee. En dan vooral omdat het bijna nooit werkt. Eigenlijk is reizen door tijd niet helemaal de juiste benaming overigens, het is meer dat een jongedame in staat is terug te keren naar een bepaald tijdstip en zij de enige is die herinneringen heeft aan de toekomst die ze probeert aan te passen. Het meest vermakelijk hieraan was wellicht de verandering die de jongedame, Homura Akemi, onderging. Van een wat schuchtere meganekko tot een bijna ijskoude bitch. Ondertussen heb je je al negen afleveringen lopen afvragen waarom ze zo is, nu weet je het dus.

Mahou Shoujo Madoka Magica beviel me vooral omdat het eens een keer wat anders is. Het concept dat magische krachten een prijs hebben is dan niet helemaal nieuw (het is een beetje een variant op ‘with great power comes great responsibility’), het wordt hier wel heerlijk mee gespeeld. Het verraderlijke aan de hele deal is natuurlijk dat een mahou shoujo worden juist de prijs is, die de dames moeten betalen om hun wens gedaan te krijgen. Bovendien lopen wensen niet altijd zoals van te voren gepland. Zo is er een meisje wat een jongen waar ze op valt in goede gezondheid wil terugzien, wat uitmondt in een ander meisje wat er met hem vandoor lijkt te gaan. Madoka is de enige die haar wens op een niet-egoïstische wijze invult, ze kiest ervoor om door alle eeuwen heen te voorkomen dat heksen ooit ontstaan. Hoewel een dappere poging, het voorkomt niet dat Kyuubey een andere wijze vindt om zijn behoeftes te vullen en het eindresultaat is voor Madoka eigenlijk bijzonder tragisch. Waarom nou nooit iemand wenst altijd te mogen door blijven wensen of gewoon (in dit geval) wenst dat Kyuubey nooit en te nimmer zijn of haar vizier op de aarde richt is me een raadsel, maar dat kun je wellicht wijten aan de naïviteit van de dames in kwestie. Het zijn per slot van rekening gewoon kinderen.

Shaft weet met Mahou Shoujo Madoka Magica weer aardig te scoren bij mij. Ik vond het visueel bijzonder aantrekkelijk, al wil ik hier wel bij zeggen dat de scènes waarin de mahou shoujo’s ten strijde trekken tegen heksen verre van aantrekkelijk zijn. Shaft speelt hier met animatie en hoewel het een lichtelijk magisch surrealistisch karakter heeft, het is in mijn ogen spuuglelijk. Gelukkig maar dat er weer aardig wat leuke en quirky personages in zitten ter compensatie. Deze serie was voor mij één van de hoogtepunten van het winterseizoen, wellicht wel het hoogtepunt. 4 out of 5 stars

Qua plot is het eigenlijk maar niets. Een Neon Genesis Evangelion-esque setting, waarin om de zoveel tijd een Big Bad opduikt, is het toneel voor een verhaal (op een school uiteraard) waarin veelal van riante borsten voorziene dames een wedstrijd PMS’en doen. De Big Bads zijn vijanden die blijkbaar alleen bevochten kunnen worden door van stigmata^[2] voorziene dames en hun mannelijke slaafjes (Limiters), die in staat zijn wat vervelende aspecten van de Big Bads^[3] te onderdrukken.

Één van die dames is Satellizer L. Bridget^[4]. Deze blondine is een moeilijk geval met een slechte reputatie. Maar ze is ook bijzonder sterk en bovendien niet erg gediend van mensen die haar aanraken, ze heeft dan ook de bijnaam ‘Untouchable Queen’. In de allereerste aflevering wordt ze tijdens een gevecht echter wel degelijk aangeraakt, door een jongeman die toevalligerwijs langs loopt. Satellizer is om nog onduidelijke redenen niet erg van slag door zijn knuffel en dat is het begin van een slaapverwekkend verhaal waarbij de jongeman de Limiter wil worden van Satellizer, maar zij daar niet op lijkt te zitten wachten.

De jongeman blijkt een broertje te zijn van een ‘heldin’ die haar leven gaf bij het bevechten van een Big Bad. Satellizer blijkt bovendien stigmata te hebben die afkomstig zijn uit die heldin, dus cirkeltjes zijn plotseling rond. Satellizer warmt op voor de jongeman, de jongeman is ‘sterker’ dan hij lijkt, en borsten. Satellizer heeft het overigens maar zwaar, een weinig verrassende plotwending onthult dat ze ooit eens het slachtoffer was van iemand die niet van haar af kon blijven en heden ten dage zijn er een grote groep dames die met haar willen vechten. Gevechten tussen dames gaan à la Ikkitousen gepaard met scheurende kledij en in tegenstelling tot Ikkitousen blijven de rondingen van de dames hierbij niet bedekt. Niet heel erg overigens, maar ze maken er wel een sport van in Freezing. Zo wordt Satellizer tijdens een robbertje vechten geraakt op haar rug en spontaan scheurt haar kleding zo dat haar riante borsten zichtbaar worden. Wardrobe malfunction indeed.

Afijn, bitch vs. bitch is het belangrijkste thema van het grootste deel van de serie en op een gegeven moment weet je het eigenlijk wel. Gelukkig dreigt er in de laatste paar afleveringen gevaar uit een andere hoek en krijg je het idee dat het ergens nog over iets gaat. Het is niet zo dat dit de wat nare smaak van de rest van de serie helemaal wegspoelt, maar het wordt er wel beter op in ieder geval. In een werkelijk schokkende en unieke onthulling (zei hij met enig sarcasme) blijkt dat de stigmata van dames overblijfselen zijn van een gevangen Big Bad en de andere Big Bads zijn hier niet zo heel erg gecharmeerd van en trekken ten strijde. De dames zetten hierop hun verschillen aan de kant en gaan samen het gevecht aan. Uiteraard met een positief eind, op wat slachtoffers na. Heel erg boeiend en spannend was het niet, maar in ieder geval beter dan de bitchfights.

Freezing is, zoals ik zei, geen al te beste serie. De mannelijke protoganist is een wimp, de dames zijn veelal bitches en zelfs de komst van de quirky pratende Rana Linchen brengt weinig plezier~de arimasou. Maar toch, ik heb me er wel mee vermaakt. Kortom, ik ben gewoon een smeerlap (want ik geef het een 3.5 out of 5 stars).

1. Voorbeelden.
2. Niet de christelijke versie.
3. Ik ben gewoon te lui om te zoeken hoe die dingen ook alweer heten.
4. Als je je verveelt zou je voor de gein eens de informatie-schermen in de serie moeten napluizen om te kijken in hoeveel varianten haar naam wordt geschreven.

Het begint allemaal met een Japanse jongedame met magische krachten, die ze veelal lijkt te gebruiken om anderen te helpen. Niet geheel onbelangrijk echter is dat de aarde verwikkeld is een oorlog met een buitenaardse mogendheid en het enige effectieve wapen van de mensheid zijn jongedames met magische krachten. De Japanse jongedame wordt dan ook geronseld om mee te helpen in de strijd. De magische krachten van de jongedames worden gebruikt om bepaalde battle suits te kunnen gebruiken, al is battle suits een beetje een groot woord voor mechanische laarzen waarmee de dames kunnen vliegen. Heel toevallig zijn deze metalen Uggs ontworpen en bedacht door de vader van de Japanse jongedame. Waarom er overigens jongedames nodig zijn zal wellicht een hele goede reden hebben, de bedenkers vonden waarschijnlijk dat het voor de doelgroep interessanter zou zijn om vliegende jongedames in korte rokjes te zien. Het aantal scenes waarbij onderbroekjes in beeld zijn ligt dan ook redelijk hoog. Hierdoor is het bijzonder makkelijk om Strike Witches te betitelen als pure fanservice, maar onder de oppervlakte heeft de serie echt wel meer te bieden.

Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin één van de dames een slipje ‘leent’ van een ander meisje en de hele aflevering een running gag wordt waarbij iemand zonder slip rond rent en andere slipjes… Nee, misschien niet zo’n heel goed voorbeeld.

Een beter voorbeeld is de vijand. Hoewel het idee van een grotendeels onbekende vijand zonder gezicht niet bepaald een nieuw idee is, is het wel redelijk effectief. De vijand is hierdoor onberekenbaar en onheilspellend. Gaandeweg zijn er wat ontwikkelingen met betrekking tot de steeds van vorm variërende vijand (dit doet me denken aan Neon Genesis Evangelion) en lijkt er een soort van impasse te ontstaan. Nou ja, impasse, de vijand die tot dan toe enkel en alleen als een bijzonder destructieve mogendheid is neergezet lijkt toch iets meer inhoud te hebben en ergens gloort er hoop aan de horizon. Hoop op een eind aan de gewapende strijd. Gelukkig maar dan dat er een groepering is binnen het leger die hele andere plannen heeft en technologie van de vijand heeft weten te bemachtigen om hier zelf een wapen van te bouwen. De Strike Witches worden pardoes aan de kant gezet, niet heel veel later zijn ze echter het laatste redmiddel. Ook dit idee is verre van origineel, maar de uitvoering ervan is geslaagd.

De serie geeft ook wat aandacht aan de personages, maar weet hier eigenlijk niet zo heel erg veel interessant materiaal uit te halen. Een paar personages hebben op zich een boeiend verhaal te vertellen, of beter gezegd, dat wat hen is overkomen is interessant. De serie is echter te kort om hier echt wat mee te doen en een deel van de dames blijft wat dat betreft een beetje aan de zijlijn staan. Wellicht dat het tweede seizoen hier wat meer mee doet, maar ik heb het bange vermoeden van niet. De interactie tussen de personages is ook niet echt heel erg bijster interessant, er worden redelijk wat stereotypes gebruikt in dat opzicht. Niet dat het storend is, maar als je alle factoren bij elkaar optelt lijkt Strike Witches niet echt een origineel idee. Het is een soort mengelmoes van dingen die we allemaal al kennen.

Maar goed, is dit kinderporno? Valt pantsu onder kinderporno? Of ontblote borsten? Of wat gegraai in borsten? Welnee. Het zijn misschien wel elementen die met enige regelmaat voorkomen, maar er is toch echt wel wat meer te zien. Een 3.5 out of 5 stars.

Even globaal het verhaal: Rin Tsuchimi valt met de neus in de boter wanneer twee nieuwe klasgenotes zichzelf als mogelijke toekomstige echtgenote van hem zien. Beiden ontmoette hij jaren terug al (min of meer) en deze buitenaardse dames bieden hem niet alleen hun liefde, ook een positie op de troon van de planeten waar de twee vandaan komen ligt eventueel in het verschiet. Zorgzame huisgenote Kaede ziet hem echter ook wel zitten en een jeugdvriendin (die een klas hoger zit) ziet het ook wel zitten met hem. Om het allemaal nog wat interessanter te maken zijn er nog twee dames die Rin wel leuk vinden, maar deze doen op zich niet zo heel erg ter zake in dat op zich. Maar wie zal hij uiteindelijk kiezen?

Alle ingrediënten voor een harem-comedy zijn aanwezig en deels is Shuffle! dat ook gewoon. Rin maakt echter op een gegeven moment een keuze uit het beschikbare vrouwelijke schoon (ik wil hier aan toevoegen dat hij ook de enige juiste keuze maakt) en een groot deel van het verhaal heeft een serieus karakter. Het begint allemaal wat speels, Sia en Nerine (de twee nieuwe klasgenotes) zorgen voor wat opschudding en hun respectievelijke fanclubs (en die van Kaede) bezorgen Rin aardig wat ongemak. Ook de kijkers trouwens, het was behoorlijk irritant. Deze fanclubs komen overigens in de VN wel ter sprake, maar zijn lang niet zo hinderlijk aanwezig. Rin weet zich in eerste instantie maar weinig raad met de vrouwelijke aandacht (en die van die irritante fanclubs). Gaandeweg leert hij iedereen wat beter kennen en zijn gevoelens krijgen ook langzamerhand vorm.

Het iedereen beter leren kennen krijgt halverwege een wat meer serieus karakter als geheimen langzaam worden onthuld en hij ontdekt dat de dames stuk voor stuk een verhaal hebben te vertellen. Deze verhalen noemde ik in de bespreking van de VN een bak drama en dat is het feitelijk ook. Waar de één last heeft van een ‘tweede persoonlijkheid’ (die in de serie iets anders wordt neergezet dan in de VN), de ander is een genetisch experiment. Rin maakt het allemaal van dichtbij mee en het is zijn uiterst vriendelijke karakter wat de dames op weg helpt. Waar die paden heen leiden laat ik even buiten beschouwing echter, spoilen probeer ik een beetje te voorkomen. Amusant is wel dat zijn behulpzame karakter een beetje een schril contrast vormt met zijn gedrag tijdens de seks in de VN, maar seks komt in de serie niet voor. Geen probleem overigens, ergens zou het niet eens in de serie passen.

Zoals ik zal zei is de serie heel herkenbaar in vergelijking met de VN. Niet alleen de globale verhaallijnen zijn overgenomen, ook bepaalde scènes zijn terug te vinden. Het ‘betrappen’ van Asa op het toilet omdat de deur niet op slot kon (met iets minder ‘vlees’ in beeld dan in de VN), de onfortuinlijke botsing met klasgenote Mayumi, Mayumi en haar mening over de grootte van haar borsten, het neer-meppen van de vader van Sia door Sia (met liefst een stoel), etc. etc. Een verhaallijn die gelukkig niet terugkeert in de anime is de potentiële kandidatuur van Primula als liefje voor Rin. Binnen de context van de VN richt het wat minder schade aan dan het in de serie zou doen. Shuffle! is op zich een redelijk normale serie (met romantische tinten zelfs), een naar lolicon neigende wending zou dit en beetje teniet doen ben ik bang. Het heeft alleen niet zo’n zin om over zaken te hebben die niet in de serie zitten.

Het verhaal rond Primula is overigens wel één van de zaken die redelijk afwijkt van de VN. Niet zozeer wat er gebeurt (al wijkt dat ook genoeg af), maar meer hoe. Ergens wel begrijpelijk, de manier waarop het in de VN gebeurde stond in verband met een (seksuele) relatie tussen Rin en Primula. Gezien de complete afwezigheid van dit deel van het verhaal moest hier nou eenmaal een een oplossing voor worden gevonden. De verhalen van de overige dames zijn in de VN ook wel gelinkt aan het romantisch keuvelen tussen Rin en de dames, maar deze waren op zich wat makkelijker in te passen in het verhaal.

Shuffle! is wat mij betreft de moeite van het kijken wel waard. Er zitten wat lichte ecchi-scènes in, er is wat drama, wat humor, wat romantiek. Een geslaagde potpourri eigenlijk wel. Nog een laatste observatie: Sia en Nerine spreken Rin verschillend aan, probeer maar een link te leggen tussen het verhaal van Nerine en de beleefdheidsvorm die ze gebruikt.

Na het ietwat teleurstellende tweede seizoen van The Melancholy of Haruhi Suzumiya is Suzumiya Haruhi no Shoushitsu een terugkeer naar de kwaliteit van het eerste seizoen. Ik ben een groot fan Haruhi dus er is op zich maar weinig nodig om bij mij in de smaak te vallen waar het Haruhi betreft, maar deze film vond ik gewoon genieten van begin tot eind.

De film speelt zich, zoals de series en de boeken, vanuit het oogpunt van Kyon af en gelukkig is Kyon hier niet zo zeikerig als ik ‘m ken uit het tweede seizoen. Dat sentiment heb ik overigens in de boeken nog wat erger, maar dat terzijde. Dat Kyon wat minder zeikerig overkomt is overigens een onderdeel van het verhaal. Het duurt even voordat hij door heeft wat er aan de hand is en wie of wat de oorzaak is van de ongewone situatie en op een gegeven moment staat hij voor een keuze. Repareert hij het geheel zodat alles weer wordt zoals het was of kiest hij voor een leven zonder vreemd gedoe? Dat hij kiest voor een leven met alle ellende die Haruhi lijkt te veroorzaken is met moeite een spoiler te noemen, zie alhier het eind van de film. Hij neemt dit besluit na zich te beseffen dat ondanks alle drek, al de puinhopen, alles waar Haruhi verantwoordelijk voor was (is), hij er wel degelijk plezier aan beleeft.

De inhoud van de film voedt overigens wel de speculatie dat niet Haruhi de oorzaak is van alles maar juist hij zelf. Hoe je het ook wendt of keert, Kyon lijkt de sleutel te zijn tot alles. Hij is eigenlijk de enige ‘gewone’ mens in het geheel en is daarmee juist het buitenbeentje in de SOS-brigade. Of deze theorie klopt moet nog maar blijken natuurlijk, maar deze film versterkt dat idee wel ergens.

De film is ook een prima kans om gevestigde personages te tonen in een ietwat andere hoedanigheid. Niet dat het erg veel uitmaakt voor de karakters van de personage trouwens, alleen Yuki is heel anders dan ze normaal is. De film is eigenlijk alleen al de moeite waard om Yuki te zien als een verlegen meisje met gevoelens in plaats van de machine die ze normaal lijkt te zijn. Met nadruk op lijkt natuurlijk, want ze heeft wel degelijk iets van gevoelens. Sterker nog, daar is gewoon de hele film op gebaseerd. Maar het hoe en wat daarvan laat ik even buiten beschouwing, de plot van het verhaal weggeven laat ik maar even na.

De animatie is verbluffend, mooie achtergronden, scherpe karakter-animatie, het budget wat niet in het tweede seizoen is gestoken is duidelijk naar de film gegaan. Wanneer deze film op blu-ray beschikbaar komt in 2011 zal ik deze dan ook zeker gaan aanschaffen. Even terugkomend op dat tweede seizoen, het lijkt wel of ze dat tweede seizoen haastig hebben geproduceerd om de film mogelijk te maken. Er zitten een aantal verwijzingen in de film naar vooral de eerste aflevering van dat seizoen en ook het door velen gehate Endless Eight wordt aangehaald. De film is daardoor verre van standalone en ik kan me niet indenken dat de film erg toegankelijk is voor mensen die de serie(s) niet kennen. Het verhaal is dan wellicht te volgen, maar er wordt niet veel tijd of moeite gestoken in het neerleggen van de basis waarop de film is gebouwd. Gelukkig maar trouwens, een rehash van de basis van the Melancholy of Haruhi Suzumiya had ik waarschijnlijk niet kunnen waarderen.

Als ik één ding moet noemen die me niet helemaal beviel was dat wellicht het eind. Kyon overkomt wat en hoe dit precies wordt opgelost is niet helemaal duidelijk. Het laat de ruimte voor een vervolg, maar dat komt wellicht omdat het boek hier gewoon gevolgd wordt.

Een in mijn ogen dik verdiende: 4.5 out of 5 stars.

The Legend of Black Heaven is een voorbeeld van een serie die, ondanks het werkelijk absurde uitgangspunt, situationele humor verkiest boven slapstick. Met heel weinig fantasie valt er van deze basis een heel erg flauwe serie te maken, gelukkig gebeurt dat niet. Geen domme grappen, geen deformity, gewoon humor halen uit de elementen die je hebt. Zoals een drietal dames die ook op zijn kantoor rondhangen en als afleiding dienen voor vrouw en kind om Oji lekker te kunnen laten rocken.

Op het eind wordt het wat bizar, wanneer de vijand een (overleden) oud-bandlid van de band van Oji opgraaft en daar een androïde van bouwt om de muzikale krachten van Oji en de inmiddels opgetrommelde bandleden tegengas te bieden. De vijand krijg je overigens nooit te zien, tevens wordt nimmer uitgelegd waarom er oorlog wordt gevoerd. Voor hetzelfde geld helpt Oji juist de ‘slechte kant’ i.p.v. de goede. Niet dat het wat uitmaakt overigens want deze serie probeert eigenlijk niet echt een verhaal te vertellen. Het is meer een soort van boodschap in de vorm van ‘stop nooit met dromen’. Het is ook weer niet zo dat ze een boodschap door je strot proberen te drukken maar een verhaal als dit kun je nou eenmaal moeilijk erg serieus nemen verder.

De muziek is trouwens best lekker, beetje cheesy jaren 80 rock met catchy stukken gitaarspel. Helaas komen bepaalde riedeltjes nogal vaak voor en hoop je ergens dat Oji eens met nieuwe materiaal op de proppen komt. Buiten de muziek die hij ten gehore brengt zit er nog een wat bevreemdende soundtrack onder die me ergens deed denken aan Welcome to the NHK. Qua sfeer lijkt The Legend of Black Heaven daardoor wat op die serie, maar dat is niet bepaald een minpunt te noemen.

De animatie die de optredens vergezelt is niet zo heel erg bijzonder, het voelt een beetje aan als low budget en je kunt alleen maar fantaseren hoe de serie er uit had gezien als er wat meer geld in was gestoken. Niet dat de kwaliteit van de animatie verder storend is verder, het is effectief genoeg om niet af te leiden van waar de serie werkelijk om draait. Het budget toont zich ook in het hergebruik van beelden, altijd een handig trucje om geld te besparen.

Al met al een 4 out of 5 stars.

1. Nee, het is geen blauwe police box