Na de klinkende (morele) overwinning op de Neuroi en het voorkomen van verdere intrige in de eigen ranken aan het eind van het eerste seizoen zijn de Strike Witches iedere hun eigen weg gegaan. Een nieuwe gevaar vanuit de Neuroi kant hangt echter wederom boven Europa en het is aan de wederom bij elkaar gebrachte Strike Witches om het gevaar te beteugelen.

Ten eerste een soort van half compliment voor de continuïteit in het verhaal. De gebeurtenissen uit het eerste seizoen werken duidelijk door in het tweede seizoen. Zo heeft bijvoorbeeld de van een ooglap voorziene Mio nog steeds geen vrede gesloten met haar sterk afgenomen magische krachten. Mio laat zich echter niet kennen en probeert haar gebrek te compenseren. Het is echter maar een half compliment omdat er naast Mio nog een personage is, die haar magische krachten dreigt te verliezen. Afwisseling is geen slecht uitgangspunt zover ik weet, en dat geldt ook voor anime en de wijze waarop ze verhalen indelen.

Strike Witches 2 is verder in praktisch alles hetzelfde als het eerste seizoen. Veel pantsu, wat blote borsten (in verschillende formaten), wat gevechten tegen Neuroi, en wat stupid girls doing stupid things. Behoudens wat nieuwe gezichten verandert er eigenlijk niets. Deze anime wordt er daardoor helaas niet beter op. Het is nog steeds geen vervelend kijkvoer, maar ik had toch graag wat nieuwe dingen gezien. Het hele standpunt dat wellicht met de Neuroi valt te ‘praten’ komt bijvoorbeeld veel te weinig terug en er is nog steeds bitter weinig achtergrond over de Neuroi. Op zich geen probleem, gezien het ook wel wat heeft om tegen een tegenstander te vechten die ‘onzichtbaar’ is, maar gezien de stof in het tweede seizoen had ik hier toch graag wat meer invulling willen zien.

De serie lijkt vooral gericht te zijn op de kijkers die ecchi beelden willen zien in een setting zonder harem en op zich werkt dat prima. Er worden van allerlei manieren bedacht om de ecchi tonen te benadrukken, waarbij als eerste voorbeeld een leerzame sessie vliegen op een bezem in me opkomt. De gemiddelde kijker van ecchi anime kan vast wel raden welke kant dat opgaat.

De rekbaarheid van het onderliggende verhaal van deze ‘franchise’ is wat mij betreft getest en de uitkomst is dat het wel leuk is geweest. Ik heb niets tegen op de serie, maar zolang er meer aandacht is voor het ondergoed van de jongedames dan voor het hoe en het wat van de Neuroi hoeft het voor mij niet. Dit krijgt in ieder geval ‘maar’ een 3 out of 5 stars van me, en dan vooral omdat de Neuroi eigenlijk best aardig zijn ontworpen.

Het begint allemaal met een Japanse jongedame met magische krachten, die ze veelal lijkt te gebruiken om anderen te helpen. Niet geheel onbelangrijk echter is dat de aarde verwikkeld is een oorlog met een buitenaardse mogendheid en het enige effectieve wapen van de mensheid zijn jongedames met magische krachten. De Japanse jongedame wordt dan ook geronseld om mee te helpen in de strijd. De magische krachten van de jongedames worden gebruikt om bepaalde battle suits te kunnen gebruiken, al is battle suits een beetje een groot woord voor mechanische laarzen waarmee de dames kunnen vliegen. Heel toevallig zijn deze metalen Uggs ontworpen en bedacht door de vader van de Japanse jongedame. Waarom er overigens jongedames nodig zijn zal wellicht een hele goede reden hebben, de bedenkers vonden waarschijnlijk dat het voor de doelgroep interessanter zou zijn om vliegende jongedames in korte rokjes te zien. Het aantal scenes waarbij onderbroekjes in beeld zijn ligt dan ook redelijk hoog. Hierdoor is het bijzonder makkelijk om Strike Witches te betitelen als pure fanservice, maar onder de oppervlakte heeft de serie echt wel meer te bieden.

Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin één van de dames een slipje ‘leent’ van een ander meisje en de hele aflevering een running gag wordt waarbij iemand zonder slip rond rent en andere slipjes… Nee, misschien niet zo’n heel goed voorbeeld.

Een beter voorbeeld is de vijand. Hoewel het idee van een grotendeels onbekende vijand zonder gezicht niet bepaald een nieuw idee is, is het wel redelijk effectief. De vijand is hierdoor onberekenbaar en onheilspellend. Gaandeweg zijn er wat ontwikkelingen met betrekking tot de steeds van vorm variërende vijand (dit doet me denken aan Neon Genesis Evangelion) en lijkt er een soort van impasse te ontstaan. Nou ja, impasse, de vijand die tot dan toe enkel en alleen als een bijzonder destructieve mogendheid is neergezet lijkt toch iets meer inhoud te hebben en ergens gloort er hoop aan de horizon. Hoop op een eind aan de gewapende strijd. Gelukkig maar dan dat er een groepering is binnen het leger die hele andere plannen heeft en technologie van de vijand heeft weten te bemachtigen om hier zelf een wapen van te bouwen. De Strike Witches worden pardoes aan de kant gezet, niet heel veel later zijn ze echter het laatste redmiddel. Ook dit idee is verre van origineel, maar de uitvoering ervan is geslaagd.

De serie geeft ook wat aandacht aan de personages, maar weet hier eigenlijk niet zo heel erg veel interessant materiaal uit te halen. Een paar personages hebben op zich een boeiend verhaal te vertellen, of beter gezegd, dat wat hen is overkomen is interessant. De serie is echter te kort om hier echt wat mee te doen en een deel van de dames blijft wat dat betreft een beetje aan de zijlijn staan. Wellicht dat het tweede seizoen hier wat meer mee doet, maar ik heb het bange vermoeden van niet. De interactie tussen de personages is ook niet echt heel erg bijster interessant, er worden redelijk wat stereotypes gebruikt in dat opzicht. Niet dat het storend is, maar als je alle factoren bij elkaar optelt lijkt Strike Witches niet echt een origineel idee. Het is een soort mengelmoes van dingen die we allemaal al kennen.

Maar goed, is dit kinderporno? Valt pantsu onder kinderporno? Of ontblote borsten? Of wat gegraai in borsten? Welnee. Het zijn misschien wel elementen die met enige regelmaat voorkomen, maar er is toch echt wel wat meer te zien. Een 3.5 out of 5 stars.

Te midden van een alles overheersende oorlog die zich vooral in de lucht afspeelt weten een tweetal jonge tieners een belangrijke rol te spelen in het verloop ervan. Wanneer ze op een dag stuitten op een klein meisje blijkt zij mogelijk de sleutel te zijn tot òf totale chaos òf totale harmonie. Uiteraard zijn er veel kapers op de kust in deze veelal luchtige anime om er voor te zorgen dat alles zo moeilijk mogelijk gaat.

Sorry voor die woordspelingen in de laatste zin, maar wanneer vliegende objecten in de vorm van boten elkaar bevechten en deze vervolgens ook nog zinken kan ik het niet laten. Enfin, personages die me niet aanspraken tikte ik, eigenlijk valt het op zich nog mee maar één van de twee tieners, specifiek het meisje Lavie (of Ravie), is zo’n verschrikkelijk irritant jengelend kind dat ze persoonlijk voor mij de serie dusdanig wist te verpesten dat ik er bijzonder lang over heb gedaan ‘m af te kijken. Zonde, want het verhaal, hoewel de logica van veel zaken me eerlijk gezegd ook een beetje ontging (zoals de manier waarop de wereld daar bestond), zit op zich prima in elkaar. De animatie is over het algemeen ook redelijk goed al waren de ‘dodgefights’ tussen de kleinere vliegmachines dankzij wat goedkoop aandoende computeranimatie het aankijken eigenlijk niet echt waard. Last Exile voelt een beetje aan als een gemiste kans, aan de ene kant heb je een redelijk fantasierijk verhaal met een aantal lagen en aan de andere kant een irritant hoofdpersonage en dat wat slappe computeranimatie. Neemt niet weg dat Last Exile uiteindelijk op zich de moeite best waard is.

3.5 out of 5 stars

Guld Goa Bowman en Isuma Alva Dyson zijn twee testpiloten die zijn uitverkoren een tweetal nieuwe type vliegtuigen te testen. De twee blijken echter een verleden te hebben en al gauw breekt de hel los wanneer de twee de prototypes gaat gebruiken om het uit te vechten. Om het allemaal nog wat eenvoudiger te maken krijgen ze bezoek van een jeugdliefde van beide mannen; Myung Fang Lone, een vrouwelijke producer die achter het holografische fenomeen Sharon Apple zit. Uiteraard weer reden genoeg om de onderlinge rivaliteit van de twee weer te doen opbloeien. De twee gewezen vrienden krijgen echter nog een tik te verwerken wanneer duidelijk wordt dat het testwerk voor de twee vliegtuigen/mechs volledig overbodig blijkt te zijn aangezien men er voor gekozen heeft de onbemande Ghost X-9 dienst te laten doen als de gewenste uitbreiding van de vloot. Sharon Apple heeft echter andere plannen, dit stuk geavanceerd software wordt zelfbewust en krijgt van Myung een portie onverwerkte emoties te verwerken en brengt daarmee aardig wat mensen in gevaar. Guld en Isuma zetten hun verschillen aan de kant en stelen twee prototypes om de helpende hand te bieden.

Macross Plus bewijst dat high-tech SF gewoon samen kan gaan met  een goed verhaal,  een liefdesverhaal zelfs. Hoewel de gevechten tussen de twee rivalen van een hoog niveau zijn (en heerlijk in beeld gebracht) draait deze vierdelige OVA niet om de SF maar om de personages, hun verleden, hun rivaliteit en hun liefde voor Myung. De twist met Sharon Apple is bovendien een heerlijke, de emoties die het stuk programmatuur te verwerken krijgt is zowel bizar als boeiend. Muziek in anime is vaak van het niveau “men neme een Japans bandje/zangeresje” maar in Macross Plus wordt Sharon Apple neergezet als een zangeres van niveau en eerlijk is eerlijk, het klinkt allemaal super. De climax is er sowieso één voor de liefhebbers, de prijs die betaald moet gaan worden voor het “ontwaken” van Sharon Apple is hoog en één van de twee concullega’s moet het dan ook met de dood bekopen. Voor zijn tijd is Macross Plus een uitstekende anime met duidelijk wat meer aandacht en budget voor de animatie dan vergelijkbaar materiaal. Alles bij elkaar opgeteld levert het een uitstekende serie op die er bovendien voor zorgt dat je meer wilt zien van de immense franchise Macross.

4 out of 5 stars

Het eerste verhaal is Slipstream waarin een Duitse piloot de opdracht krijgt een belangrijke vracht te escorteren naar een Nazi basis. Wanneer hij echter ontdekt wat deze belangrijke vracht inhoudt (een atoombom) moet hij kiezen, of hij laat de vracht neerhalen door de geallieerden om zo de levens van vele onschuldige burgers te redden of hij doet waarvoor hij opdracht heeft gekregen en is medeschuldig aan de dode van vele onschuldige burgers. Om het allemaal nog makkelijker te maken is zijn voormalige liefje ook nog eens boord van het vrachtvliegtuig.

In Sonic Boom Squadron zien we een kort deel van het leven van een Japanse kamikazepiloot die tijdens de voorbereiding op zijn laatste vlucht vertelt dat hij studeerde voor raketgeleerde, ironisch aangezien hij nu een menselijke bom is. Hij fantaseert hardop dat hij, mocht hij nog dertig jaar hebben geleefd, een raket naar de maan zou brengen. Momenten na zijn zelfgekozen dood ontvangt de kapitein van het schip waarop onze anti-held zich te pletter heeft gestort het bericht dat de Amerikanen een atoombom op Hiroshima hebben gedropt en roept uit dat de mensheid gek is geworden, waarop zijn schip explodeert.

In Knight of the Iron Dragon gaan twee pionnen uit het Japanse leger samen op pad naar een vliegbasis om een belofte in te lossen. Onderweg wordt al gauw duidelijk dat de basis is ingenomen door de Amerikanen en ondanks dat blijven de twee hardnekkig en route naar hun waarschijnlijke dood.

Drie verhalen door drie verschillende regisseurs en dat is goed te merken, alle drie de verhalen voelen heel verschillend aan. Slipstream vond ik met voorsprong de beste en heeft ook een wat realistischere animatieniveau dan de twee andere verhalen waarin bepaalde personages duidelijke karikaturen zijn. Wat ze overeenkomen is dat het het een heel klein deel van de oorlog laat zien vanuit het standpunt van de hoofdpersonages en hun gedachten er over. De ‘laffe’ Duitser (naar eigen zeggen) die zijn land verraad omdat de prijs te hoog is, de Japanse kamikazepiloot die ervoor kiest om te sterven voor het vaderland en zijn dromen (en zijn liefde) daarvoor laat varen en de Japanse naamloze soldaat die eigenlijk zijn wonderbaarlijke tocht als race ziet (die hij alleen verliest omdat er achter de finishlijn mensen met geweren zitten). Een aardige OVA is dit, niet te moeilijk maar ook zeker geen kinderlijke verhalen. Met 3 x 25 minuten ook geen groot offer.

3.5 out of 5 stars