Te midden van een alles overheersende oorlog die zich vooral in de lucht afspeelt weten een tweetal jonge tieners een belangrijke rol te spelen in het verloop ervan. Wanneer ze op een dag stuitten op een klein meisje blijkt zij mogelijk de sleutel te zijn tot òf totale chaos òf totale harmonie. Uiteraard zijn er veel kapers op de kust in deze veelal luchtige anime om er voor te zorgen dat alles zo moeilijk mogelijk gaat.

Sorry voor die woordspelingen in de laatste zin, maar wanneer vliegende objecten in de vorm van boten elkaar bevechten en deze vervolgens ook nog zinken kan ik het niet laten. Enfin, personages die me niet aanspraken tikte ik, eigenlijk valt het op zich nog mee maar één van de twee tieners, specifiek het meisje Lavie (of Ravie), is zo’n verschrikkelijk irritant jengelend kind dat ze persoonlijk voor mij de serie dusdanig wist te verpesten dat ik er bijzonder lang over heb gedaan ‘m af te kijken. Zonde, want het verhaal, hoewel de logica van veel zaken me eerlijk gezegd ook een beetje ontging (zoals de manier waarop de wereld daar bestond), zit op zich prima in elkaar. De animatie is over het algemeen ook redelijk goed al waren de ‘dodgefights’ tussen de kleinere vliegmachines dankzij wat goedkoop aandoende computeranimatie het aankijken eigenlijk niet echt waard. Last Exile voelt een beetje aan als een gemiste kans, aan de ene kant heb je een redelijk fantasierijk verhaal met een aantal lagen en aan de andere kant een irritant hoofdpersonage en dat wat slappe computeranimatie. Neemt niet weg dat Last Exile uiteindelijk op zich de moeite best waard is.

3.5 out of 5 stars

Guld Goa Bowman en Isuma Alva Dyson zijn twee testpiloten die zijn uitverkoren een tweetal nieuwe type vliegtuigen te testen. De twee blijken echter een verleden te hebben en al gauw breekt de hel los wanneer de twee de prototypes gaat gebruiken om het uit te vechten. Om het allemaal nog wat eenvoudiger te maken krijgen ze bezoek van een jeugdliefde van beide mannen; Myung Fang Lone, een vrouwelijke producer die achter het holografische fenomeen Sharon Apple zit. Uiteraard weer reden genoeg om de onderlinge rivaliteit van de twee weer te doen opbloeien. De twee gewezen vrienden krijgen echter nog een tik te verwerken wanneer duidelijk wordt dat het testwerk voor de twee vliegtuigen/mechs volledig overbodig blijkt te zijn aangezien men er voor gekozen heeft de onbemande Ghost X-9 dienst te laten doen als de gewenste uitbreiding van de vloot. Sharon Apple heeft echter andere plannen, dit stuk geavanceerd software wordt zelfbewust en krijgt van Myung een portie onverwerkte emoties te verwerken en brengt daarmee aardig wat mensen in gevaar. Guld en Isuma zetten hun verschillen aan de kant en stelen twee prototypes om de helpende hand te bieden.

Macross Plus bewijst dat high-tech SF gewoon samen kan gaan met  een goed verhaal,  een liefdesverhaal zelfs. Hoewel de gevechten tussen de twee rivalen van een hoog niveau zijn (en heerlijk in beeld gebracht) draait deze vierdelige OVA niet om de SF maar om de personages, hun verleden, hun rivaliteit en hun liefde voor Myung. De twist met Sharon Apple is bovendien een heerlijke, de emoties die het stuk programmatuur te verwerken krijgt is zowel bizar als boeiend. Muziek in anime is vaak van het niveau “men neme een Japans bandje/zangeresje” maar in Macross Plus wordt Sharon Apple neergezet als een zangeres van niveau en eerlijk is eerlijk, het klinkt allemaal super. De climax is er sowieso één voor de liefhebbers, de prijs die betaald moet gaan worden voor het “ontwaken” van Sharon Apple is hoog en één van de twee concullega’s moet het dan ook met de dood bekopen. Voor zijn tijd is Macross Plus een uitstekende anime met duidelijk wat meer aandacht en budget voor de animatie dan vergelijkbaar materiaal. Alles bij elkaar opgeteld levert het een uitstekende serie op die er bovendien voor zorgt dat je meer wilt zien van de immense franchise Macross.

4 out of 5 stars

Het eerste verhaal is Slipstream waarin een Duitse piloot de opdracht krijgt een belangrijke vracht te escorteren naar een Nazi basis. Wanneer hij echter ontdekt wat deze belangrijke vracht inhoudt (een atoombom) moet hij kiezen, of hij laat de vracht neerhalen door de geallieerden om zo de levens van vele onschuldige burgers te redden of hij doet waarvoor hij opdracht heeft gekregen en is medeschuldig aan de dode van vele onschuldige burgers. Om het allemaal nog makkelijker te maken is zijn voormalige liefje ook nog eens boord van het vrachtvliegtuig.

In Sonic Boom Squadron zien we een kort deel van het leven van een Japanse kamikazepiloot die tijdens de voorbereiding op zijn laatste vlucht vertelt dat hij studeerde voor raketgeleerde, ironisch aangezien hij nu een menselijke bom is. Hij fantaseert hardop dat hij, mocht hij nog dertig jaar hebben geleefd, een raket naar de maan zou brengen. Momenten na zijn zelfgekozen dood ontvangt de kapitein van het schip waarop onze anti-held zich te pletter heeft gestort het bericht dat de Amerikanen een atoombom op Hiroshima hebben gedropt en roept uit dat de mensheid gek is geworden, waarop zijn schip explodeert.

In Knight of the Iron Dragon gaan twee pionnen uit het Japanse leger samen op pad naar een vliegbasis om een belofte in te lossen. Onderweg wordt al gauw duidelijk dat de basis is ingenomen door de Amerikanen en ondanks dat blijven de twee hardnekkig en route naar hun waarschijnlijke dood.

Drie verhalen door drie verschillende regisseurs en dat is goed te merken, alle drie de verhalen voelen heel verschillend aan. Slipstream vond ik met voorsprong de beste en heeft ook een wat realistischere animatieniveau dan de twee andere verhalen waarin bepaalde personages duidelijke karikaturen zijn. Wat ze overeenkomen is dat het het een heel klein deel van de oorlog laat zien vanuit het standpunt van de hoofdpersonages en hun gedachten er over. De ‘laffe’ Duitser (naar eigen zeggen) die zijn land verraad omdat de prijs te hoog is, de Japanse kamikazepiloot die ervoor kiest om te sterven voor het vaderland en zijn dromen (en zijn liefde) daarvoor laat varen en de Japanse naamloze soldaat die eigenlijk zijn wonderbaarlijke tocht als race ziet (die hij alleen verliest omdat er achter de finishlijn mensen met geweren zitten). Een aardige OVA is dit, niet te moeilijk maar ook zeker geen kinderlijke verhalen. Met 3 x 25 minuten ook geen groot offer.

3.5 out of 5 stars