Een amusant verhaal vol humor en actie en een bizar groepje antagonisten. Eigenlijk gewoon het recept wat je van iets uit de One Piece franchise mag verwachten. Probleem met dit soort films is (vind ik zelf altijd) dat er geen blijvende consequenties zijn voor de hoofdrolspelers. Je weet op voorhand al dat wat er gebeurt uiteindelijk niets voorstelt want de continuïteit van de serie is belangrijker dan een avontuurtje als dit. Overigens denken de inwoners van Clockwork Island daar wel anders over, gezien ze dan wellicht wel worden bevrijd van de terreur van de Trump Siblings, van het eiland blijft helaas niet zo gek veel over. Eigenlijk nogal een vreemd eind aan de film, een wat afwijkende variant op ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.

De animatie is net wat scherper dan de animatie in de serie (in 2001 dan, de huidige afleveringen zien er echt wel beter uit) en het maakt de gevechten de actie een stukje frivoler. Nu zit de serie ook al vol met doldwaze actie maar in deze film doen ze het tempo wat omhoog en het resultaat is een redelijk spetterend geheel. Voorkennis van de serie is uiteraard wel gewenst want introducties doen ze zeker weten niet aan.

Ik kan hier eigenlijk heel kort over zijn: een plezierige film 4 out of 5 stars.

Hakuouki is een soort van reversed harem serie vol bishounen met een interessant uitgangspunt wat in mijn ogen helaas niet helemaal uit de verf komt. Nu heb ik het niet zo op dat hele bishounen gedoe maar het was in deze twaalf afleveringen tellende serie niet wat me stoorde. Eigenlijk stoorde me helemaal niet echt iets specifieks behalve dan wellicht het punt dat het in mijn ogen nogal saai was. De eerste helft lijkt meer op een slice of life serie die toevalligerwijs in het verleden afspeelt en er allerlei kerels met zwaarden rondlopen. Pas wanneer het verhaal echt op gang kwam begon de serie wat meer te boeien.

Chizuru blijkt namelijk niet zomaar een meisje te zijn en haar vader is niet zomaar een dokter. De Shinsengumi experimenteerden er flink op los om een controleerbare hybride mens/oni te creeëren en pa Yukimura had hier een aardige vinger bij in de pap. Bovendien zijn er volbloed oni’s die geïnteresseerd zijn in Chizuru aangezien mejuffrouw een oni blijkt te zijn. Chizuru heeft hier echter maar weinig oren naar en wil graag onder de mensheid blijven, waarbij de Shinsengumi haar (uiteraard) trachten te beschermen. Ik had graag een wat meer demonisch uiterlijk gezien bij de oni want ik blijf een groot fan van wat meer semi-mythologische invloeden en oni er uit laten zien als mensen werkt net wat minder. Ik heb gedurende de serie een paar keer wat namen en evenementen opgezocht die in de serie werden genoemd en deze lijken ook daadwerkelijk te hebben bestaan of te hebben plaatsgevonden. Een dergelijke mengeling tussen fictie en daadwerkelijke gebeurtenissen kan ik op zich wel waarderen. Wellicht dat mensen met kennis van de Japanse geschiedenis hier echter wat meer uithalen.

Uiteraard ronden ze het verhaal niet af aangezien in oktober een tweede seizoen begint en ondanks dat ik niet echt een fan was van dit eerste seizoen ( 3 out of 5 stars) zal ik die niet overslaan. De tweede helft van de serie had een stuk meer actie, meer gevechten, het verhaal werd wat duidelijker en over de hele linie gezien gewoon wat interessanter, ik hoop dat het tweede seizoen op dezelfde voet verder gaat.

Deze dertien afleveringen tellende anime is gebaseerd op een manga van Rumiko Takahashi en dat is een naam die ik normaliter niet associeer met een dergelijk duister verhaal. Mermaid Forest is dan wel geen horror waarbij je constant op het puntje van je stoel zit (of mogelijk er achter) maar een erg luchtig verhaal is het ook weer niet. Het begint alleen al met het uiterlijk van de zeemeerminnen. Wellicht dat ik beïnvloed ben door de film Splash maar ik associeer zeemeerminnen met aantrekkelijke vrouwen, niet met afzichtelijke monsters. En ook niet met het voeren van zeemeerminnenvlees aan een jongedame om haar dan vervolgens weer als voer te laten dienen voor zeemeerminnen (het verhaal van Mana).

De serie neemt ook rustig de tijd om de verhalen te vertellen, sommige verhalen worden uitgesmeerd over een aantal afleveringen en dat werkt eigenlijk prima. Het verlaagt dan wel de spanning een beetje maar het biedt de kans een verhaal op normale wijze te vertellen zonder concessies te doen om het ongeduldige publiek te plezieren. De verhalen spelen zich echter niet echt in chronologische volgorde af en dat werkt een beetje in het nadeel van de serie. Er wordt gesprongen tussen het heden en het verleden en het geeft het geheel een wat episodisch karakter. De zoektocht naar een normale dood voor Yuta blijft dan wel de rode draad in de serie maar om nou te spreken van één verhaal, nee. Sowieso wordt het episodische karakter versterkt door de onsterfelijkheid van de hoofdrolspelers en een daarbij horende handigheid dat wonden snel helen. Ondanks alle lichamelijke misère die de twee meemaken zijn er geen permanente bijverschijnselen zoals littekens te bewonderen.

Een groot deel van de verhalen richt zich vooral op mensen die geheimzinnige dingen van plan zijn met zeemeerminnenvlees (of een bijproduct) en de verhalen zijn dan ook bijna stuk voor stuk voorzien van een plottwist die met regelmaat goed gevonden genoemd kan worden. Probleem daarbij is echter wel dat je weet dat er een twist zit aan te komen en je daar op gaat zitten wachten. Een beetje het probleem wat je bij films van M. Night Shyamalan ook hebt, wetende dat je kijkt naar iets wat na een tijdje toch niet helemaal zo is als je denkt.

Al met al vond ik Mermaid Forest toch best de moeite waard 3.5 out of 5 stars, niet uitblinkend qua animatie of character designs (de monsters zijn eerder kinderachtig dan monsterlijk) maar de verhalen staan op zich als een huis.

De essentie van het verhaal is dat Souta Takahashi bij het familierestaurant Wagnaria komt te werken en daar te maken krijgt met een groepje redelijke unieke collega’s, van de katana-dragende Yachiyo Todoroki tot de weinig gemotiveerde (en motiverende) manager Kyouko Shirafuji, van de in zijn ogen schattig kleine Poplar Taneshima tot de androfobe^[1] Mahiru Inami. Nu moet je overigens niet denken dat Takahashi ‘normaal’ is, zijn voorliefde voor kleine dingen (waar uiteraard een grap richting mogelijke pedofilie over wordt gemaakt) en de bevreemdende affectie die hij toont voor de hem constant meppende Inami door haar te willen helpen haar angst voor mannen te overwinnen. De oorzaak van die angst is grappig gevonden (ik geef de clue niet weg) en ontferming over haar door Takahashi kun je allicht verklaren door zijn thuissituatie. Hij draagt zo ongeveer in zijn eentje zorg voor een huishouding bestaande uit hem en drie zussen, waarvan er eentje meer dronken dan nuchter is en eentje een schrijfster is die constant een writer’s block heeft.

Hoe baseer je hier een CCG op? Hoe win je het spel? Ik denk dat een Working!! CCG gestoeld zou zijn op individuele doelen per deelnemer. Iemand die bijvoorbeeld met Inami speelt zal een x-aantal beurten moeten volhouden zonder een man het ziekenhuis in te slaan. Takahashi zal dan een x-aantal beurten moeten proberen te voorkomen geslagen te worden door Inami en zijn dronken zus rustig te houden. Aangaande Inami heeft hij natuurlijk een handig wapen in handen: crossdressing. Blijkbaar kan Inami haar handjes thuis houden zodra je vrouwelijke kledij en een pruik draagt (en een boezem hebt). Of zou het doel voor Takahashi zijn om het zover te krijgen dat hij Inami’s hand kan vasthouden zonder een blauw oog op te lopen? Speltechnisch gezien lijkt me dat wat lastig te realiseren maar het is wel één van de belangrijkere verhaallijnen in de serie. Inami vat het natuurlijk net allemaal wat anders op aangezien mevrouw warme gevoelens koestert voor Takahashi nadat hij de vader van Inami even te woord heeft gestaan om hem eens flink de waarheid te vertellen terwijl Takahashi het puur doet om haar te helpen.

Buiten die twee om wordt het verder nog een lastig verhaal ook, wat moet je met Todoroki doen? Die speler wint wanneer Shirafuji van parfaits wordt voorzien? Of wint ze wanneer er een x-aantal klanten geen doodsangsten uitstaan omdat mevrouw met een zwaard rondloopt? En over Shirafuji gesproken, hoe moet je met haar omgaan als ‘character’? Wint ze als het voor mekaar krijgt parfaits te krijgen van Todoroki? Of wanneer ze een x-aantal lastige klanten laat beroven door een stel onverlaten buiten het restaurant?

Bij één van de personages, de ‘baas’ genaamd Hyogo Otoo, kan ik me wel wat indenken. Hij is op zoek naar zijn verdwenen vrouw en uiteraard wint hij wanneer hij zijn vrouw vindt. Het zal veelal betekenen dat hij aan komt zetten met voorwerpen die volgens hem op zijn vrouw lijken en zoetigheid voor Shirafuji. Overigens vraag ik me af of hij niet beter kan stoppen met zoeken naar zijn vrouw gezien het feit dat de voorwerpen die hij meeneemt nou niet bepaald doen vermoeden dat mevrouw er erg… smakelijk uitziet. Liefde is natuurlijk meer dan uiterlijk, maar toch.

Maar goed, wanneer je de personages hebt uitgewerkt in de basis komt er natuurlijk nog veel meer bij kijken, hoe speel je het spel? Aangezien ik het doel van het spel al amper kan verzinnen zou ik het echt niet weten hoe dat zou werken. Maar een amusante anime vol quirky personages was het wel 3.5 out of 5 stars. Dit was volgens mij ook voor het eerst dat ik een onsen-aflevering zag die zich niet in een onsen afspeelt.

1. Angst voor mannen.

Fullmetal Alchemist Brotherhood is aan actievolle romantische kome… Wacht eens even, er klopt hier iets niet.

Klap eens in je handjes,
blij blij blij.
Of gebruik een alchemy-circle,
allebei!

Eduard en Alphonse Elric zijn twee jonge alchemisten op zoek naar een mogelijkheid om hun originele lichamen terug te krijgen. Een alchemie-experiment om hun overleden moeder weer onder de levenden te krijgen is in hun lagere schooltijd gruwelijk misgegaan, Ed verloor zijn linkerbeen en Al zijn hele lichaam. Dankzij kordaat optreden van Ed wist hij echter Al’s ziel in een harnas te transporteren, dit echter wel ten koste van zijn rechterarm. Ed is sindsdien in staat om de normale manier van een alchemie te omzeilen en zonder een ‘cirkel’ zaken te kunnen transformeren. Nou ja, zonder cirkel, hij voltooit de cirkel door in zijn handen te klappen waarbij zijn lichaam feitelijk verder alles in huis heeft om alchemie te kunnen uitvoeren. Om hun doel te bereiken zijn de twee op zoek naar een zogenaamde ‘Philosopher’s Stone’, een handig artefact wat het mogelijk moet maken de normale wetten der alchemie te omzeilen. Tijdens hun zoektocht stuiten ze echter op een aantal zaken die hun kijk op de wereld aardig verandert en mogelijk bijzonder grote gevolgen heeft voor het voortbestaan van de wereld. Een groep homunculi onder leiding van ene Father (die verdacht veel wegheeft van de vader van de gebroeders Elric) heeft hele andere plannen.

Ik hou de samenvatting expres even wat summier, er gebeurt uiteraard veel (en veel) meer. In onderstaand stuk is een beetje voorkennis wel vereist, aangezien ik wat namen noem en dergelijke.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood (hierna FMA BH) is geen (echte) remake of herinterpretatie van Fullmetal Alchemist maar een wat getrouwere depictie van de manga. Waar de eerste serie op een gegeven moment afweek van de manga volgt Brotherhood deze bijna geheel nauwkeurig. Er bestaat echter wel een overlap tussen deze serie en de eerste versie, bij Brotherhood is ervoor gekozen de overlap zo snel mogelijk er doorheen te jassen waardoor sommige gebeurtenissen wat aan impact verliezen (de dood van Hughes, het verhaal van Nina) ten opzichte van de eerste serie. Het is een opmerkelijke keuze maar aan de andere kant wel de juiste. Waar kijkers van de eerste serie het allemaal wat vlot vinden gaan is het voor nieuwe kijkers volgens mij prima te doen. Helaas is de balans tussen drama en humor soms een beetje zoek in het begin, er zit mij wat te veel meligheid in (die overigens ook wel in de manga zit).

Zodra het ‘nieuwe’ materiaal wordt bereikt gaat de knop echter net zo snel weer om en de achtbaanrit die volgt is voortreffelijk en met tijd en wijlen zelfs adembenemend. Laten we echter voorop stellen dat het idee van het hele verhaal als je er goed over nadenkt nergens op slaat (binnen de context van de serie). Hohenheim wist blijkbaar al jaren wat Father van plan was en zijn prachtige oplossing hiervoor was het verstoppen van Philosopher’s Stones, wachtende op hetgeen wat komen gaat. In plaats van actie ondernemen om te voorkomen dat het hele plan van Father ooit plaats zal vinden kiest hij dus deze route. Bugger no sense. Fijn idee dat iemand met zoveel macht (in de zin van alchemie) een dergelijk plan verzint met zoveel risico, want in zijn eentje was het verder allemaal nooit gelukt. Niet dat Father’s plan maar enige logica kent, maar hey, het is fantasy, dan kan dat.

Hohenheim’s uitvoering van zijn plan is natuurlijk een Crowning Moment of Awesome maar daar zijn er wel meer van in deze vierenzestig afleveringen tellende anime. Van Ed’s knokpartij met Selim tot Scar/Greed’s gevecht met King Bradley, van Major Armstrong’s gevecht met Sloth tot de aardbevingbestendigheid van Winry. Ok, die laatste was niet serieus maar FMA BH zit vol mooie momenten, heerlijke gevechten en dito dialogen in overvloed.

Valt er nog wat te klagen over deze serie? Ja. De manier waarop de homonculi aan hun eind komen is soms wat te cheesy, bijna allemaal krijgen een moment waarop ze hun menselijkheid (of zelfs iets van berouw) mogen tonen. Laat de bad guys gewoon bad guys blijven, die tragische momenten had ik ook wel zonder gekund. Eerdere bad guys blijken opeens de goede kant te kiezen en dat is ook ergens wat misselijkmakend. Is er een echt een goede reden dat Kimbley Father (Selim meer natuurlijk) gaat tegenwerken? Verder is het happy end een beetje… meh. Ik ben op zich voorstander van een afgerond verhaal maar de notie dat Winry en Ed kindjes gaan krijgen, Scar goede dingen gaat doen, ‘lil Selim opgroeit als een echt kind en Roy zijn zicht weer terug heeft had voor mij net niet gehoeven. Natuurlijk, het leven gaat verder maar voor mij hadden ze dit echt achterwege mogen laten. Sterker nog, wat is nu de prijs die sommigen hebben moeten betalen? Roy’s zicht wat weer terug keert is een cop-out, Scar had het eigenlijk niet mogen overleven en Winry [censuur]. Wellicht ronden ze het in de film die komen gaat nog fatsoenlijk af, waarbij Scar de ogen van Roy om zeep helpt terwijl Roy Scar’s hoofd eraf brandt en Winry [censuur].

De animatie in de serie is overigens redelijk goed, hier was duidelijk wat meer budget voorhanden dan een groot deel van het overige aanbod qua anime. De geheel niet onaardige beelden worden bovendien ondersteund door een eveneens geheel niet onaardige soundtrack. De combinatie van beiden wist zo af en toe heel goed de spanning over te brengen. Normaal meld ik eigenlijk alleen maar iets over een soundtrack wanneer die mij niet aanstaat maar in dit geval viel het me gewoon positief op.

Mijn oordeel: 4.5 out of 5 stars. Punt kwijt voor het verlies van wat impact door het vlotte begin en het veel te zoete eind.

In eerste instantie liet ik deze anime na de eerste aflevering voor wat het was maar na wat ‘lovende’ kritieken toch maar gewoon afgekeken en ondanks dat er wat haken en ogen aan deze serie zaten heb ik er toch redelijk met plezier naar gekeken 3.5 out of 5 stars.

Maar beginnen met die haken en ogen; het is dat het ‘maar’ animatie is want een minderjarig meisje zoekend naar een bedpartner is nou niet bepaald een thema waar bepaalde groeperingen blij van zullen worden. ‘Gelukkig’ maar dan dat het eigenlijk nooit verder komt dan enkel de fantasie van Yamada, want na afloop van de twaalf afleveringen is het met haar maagdelijkheid net zo gesteld als voor de serie. B Gata H Kei is eigenlijk niets meer of minder dan een romantische komedie die qua schunnigheid niet in de buurt komt van een serie als bijvoorbeeld Kiss x Sis. Yamada praat er enkel over, daadwerkelijk rampetampen vindt niet plaats. Eigenlijk is de serie behoorlijk onschuldig, ondanks het wat pikante karakter is bijvoorbeeld eigenlijk totaal geen (onnodige) fanservice te bekennen en wordt alles een beetje simplistisch gehouden dankzij de toevoeging van een ‘seks-god’ (een miniatuur versie van Yamada met snor die om de haverklap irritante opmerkingen maakt), idioot domme (en kinderachtige) vormen van censuur (niet dat ik tegen de censuur ben maar dit was gewoon… dom) en om heel eerlijk te zijn vond ik Yamada maar een irritant personage.

Altijd lastig, een hoofdpersonage wat me irriteert. Haar gedrag was wellicht humoristisch bedoeld met de wijze waarop haar arrogantie (want dat is ze) een schril contrast vormt met haar onzekerheden en haar onvermogen niet in gillen uit te barsten bij het aanzien van een erectie, mij stond het behoorlijk tegen. Natuurlijk is haar arrogantie maar een masker want mejuffrouw ziet het buurmeisje (Mayu Miyano) van Kosuda als concurrente. Nu had ik als ik Kosuda was eigenlijk wel gekozen voor Miyano (girl next door types bevallen me nou eenmaal beter dan schreeuwerds) maar Yamada is het populairste meisje van de klas en dat weet ze zelf ook wel, natuurlijk kiest Kosuda voor haar. Dat Yamada zich niet meteen beseft trouwens dat ze Kosuda leuk vindt (anders zou je je er niet druk om maken dat een sul als Kosuda mogelijk een ander meisje kiest) is ook een voorbeeld van een kant van Yamada die me wat irriteerde. Stiekem hoopte ik dat Yamada op een avond mee zou worden genomen door een groep boos kijkende Yakuza die haar vervolgens helpen haar dromen waar te maken (honderd seksvriendjes, op één avond, in een grote zaal) waarna Yamada zwanger raakt, verstoten wordt door haar ouders, vrienden en verdere familie en haar leven verder slijt als crackhoer.

Maar dat zat er helaas niet in.

De komst van Kyoka Kanejou, een rivale van Yamada als het aankomt op looks en populariteit, brengt een klein beetje vuur in het verhaal wanneer de twee de strijd vol aan gaan en Kanejou het plan heeft de vriend van Yamada af te pakken (zonder in eerste instantie te weten wie hij is of Yamada er überhaupt één heeft). Dat vuur wordt echter heel snel weer geblust door Kanejou neer te zetten als zo mogelijk een grotere bitch dan Yamada en haar stiekeme verlangen om het bed te delen met haar broer doet haar personage ook weinig goeds. Overigens is dat verlangen nu weer ook niet zo heel stiekem aangezien Kanejou een deel van haar woonruimte heeft ingericht als shrine voor haar broerlief. Uiteraard blijkt broerlief Yamada wel leuk te vinden om zo olie op een onbelangrijk vuurtje te gooien. Yamada heeft echter besloten dat Kosuda haar levende dildo zal worden en niet die door vele meisjes aanbeden broer van Kanejou, want het is natuurlijk liefde.

Het meest normale personage in deze serie is wellicht Miharu Takeshita, de beste vriendin van Yamada. Takeshita komt een stuk volwassener over dan het grootste deel van de personages en is dan ook de enige die iets van een normale en stabiele relatie heeft. Helaas gebruiken de producers van de serie haar nogal eens als deadpan snarker om de domme geilzucht van Yamada te benadrukken, wat erg spijtig is.

Is er eigenlijk wel wat positiefs (ik merk dat het makkelijker is om de zwakke punten op te noemen)? Ja natuurlijk, de humor kent op zich een goede timing en er wordt redelijk veel humor gehaald uit de mislukte pogingen van Yamada Kosuda te ontmaagden en de wegen die ze er voor wil bewandelen zijn wel grappig gevonden. Neem de laatste aflevering waarin de wanhopige Yamada zich als zuster voordoet om Kosuda te plezieren in het ziekenhuis, alwaar hij ligt omdat hun avontuur in een hotel iets anders liep dan gepland, als voorbeeld. Al met al toch wel met plezier naar gekeken, ondanks de redelijk grote hoeveelheid minpunten.

Garden of Sinners 2: Murder Speculation (part 1), aka Kara no Kyoukai 2: Satsujin Kousatsu speelt zich chronologisch af voor de eerste Garden of Sinners film (getiteld Overlooking View) en dat is duidelijk merkbaar. In mijn korte stukje over die film repte ik er al over dat je midden in het verhaal wordt gedropt en deze film gaat terug naar het begin en laat de eerste stappen zien in de ontwikkeling van de relatie tussen Shiki en Mikiya. Hoewel er nog steeds niet echt wordt uitgelegd wat Shiki nou precies is en wat ze kan (daarvoor kun je volgens mij ook Shingetsutan Tsukihime bekijken) maar het zijn wel wat puzzelstukjes waar je wat aan kan hebben. Ik ben overigens niet helemaal fan van deze opbouw, de films in chronologische volgorde bekijken lijkt me wat logischer allemaal.^[1]

Qua verhaal is het wat magertjes eigenlijk, het stelt allemaal bar weinig voor en het lijkt meer gestoeld op sfeer dan daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. Voor mijn gevoel had dit net zo goed een OVA van 25 minuten kunnen zijn want men neemt wel riant de tijd om eigenlijk maar heel weinig te vertellen. Ik lag halverwege half te pitten en dat is niet echt een goed teken. Kop koffie, beetje terugspoelen en weer verder kijken.

De film is overigens best vermakelijk (ondanks het lome tempo), de animatie is net als in de eerste film redelijk goed en het gebruik van licht (en schaduwen) geven de film een wat duister sfeertje mee die prima past bij de film. Geen überlollige super deformation of felle kleuren hier, dat zou er dan ook zeker niet bij passen. De achtervolging in het bamboebos was een puik stukje anime in ieder geval, daar zie ik graag meer van.

Deze film is in mijn ogen niet echt iets wat ik me over een jaar of tien nog zal herinneren (gelukkig blog ik er over zodat ik het altijd kan teruglezen) maar het heeft me genoeg weten te vermaken om de rest van de films te gaan kijken 3.5 out of 5 stars.

1. Volgens Wikipedia is de chronologische volgorde film 2, 4, 3, 1, 5, 6 & 7.

Sterkste punt aan de serie zijn toch wel de personages. Hoewel er niet aan ieder personage evenveel aandacht wordt besteed hebben ze wel (bijna) allemaal een verhaal. Stille wateren, diepe gronden, zo zou je ze het best kunnen omschrijven. Hoewel Masa het hoofdpersoon lijkt te zijn draait eigenlijk het hele verhaal om Yaichi, zijn verleden is de aanleiding voor het hele gebeuren rondom House of Five Leaves en het verklaart een hoop rondom dit geheimzinnige personage. Geheimzinnig is wellicht niet helemaal het juiste woord maar de bagage die hij meedraagt maakt van hem een bijzonder interessant personage.

De animatie is prima geregeld, geen standaard character designs, mooie gebruik van schaduwen en een wat zacht kleurengebruik geven de serie een heel stuk sfeer mee. De studio hierachter is Manglobe en het lijstje anime van deze studio (op Seiken no Blacksmith na) zijn stuk voor stuk bijzonder aardige anime. Als ik het ergens mee zou moeten vergelijken komt dit nog het meest in de buurt van de sfeer van Mushishi, qua verhaal lijkt het er echter totaal niet op.

Zeer de moeite waard dit: 4 out of 5 stars

Deze anime staat zo ongeveer te boek als de slechtste ooit en ja, dit is slecht. Echt slecht 1.5 out of 5 stars. Niet zo slecht dat het stiekem ergens leuk is, nee, gewoon slecht. Slechte animatie, slecht verhaal, slecht, slecht, slecht. Nu is dat natuurlijk heel makkelijk om te roepen zonder onderbouwing dus ik zal eens proberen te beschrijven waarom ik het slecht vind.

Het begint al met de benaming van de organisatie waartoe de jongedames behoren, AAST. AAST is een briljante afkorting van Anti unidentified Ancients Special Team. Waarom de ‘monsters’ Ancients worden genoemd wordt niet echt duidelijk gemaakt en de openbaring op het eind dat deze wezens de oorspronkelijke bewoners zijn van de aarde roept meer vragen op dan het ook maar iets beantwoordt. Zouden er mensen zijn die dat weten? Heten ze daarom Ancients? Load of sh*t.

Ook zo’n mooi voorbeeld van de complete machteloosheid van het creatieve team achter deze OVA is Takeru Hinata. Een jongeman met wat issues (goh, wat origineel) die blijkbaar voorbestemd is rond te sjouwen met zijn fluoriscerende pakje. Dit is zo’n typische anime cliché die uit een hoge hoed wordt getoverd zonder ook maar enige uitleg waarom. Ik ben op zich benieuwd wat voor drugs de producers namen tijdens het bedenken en produceren van deze anime want het moet ongetwijfeld erg goed spul zijn geweest.

Ik heb eigenlijk stiekem niet zo heel veel zin om hier veel tijd aan te besteden. Wat korte kreten dan maar.

Is er nog iets positiefs te melden? Ja natuurlijk, de muziek was bijzonder episch. Episch niet passend bij het verhaal.

O, en de animatie is ook niet al te best, komt dit werkelijk uit 2005?

Aardige headshots ook, net alsof je Unreal Tournament aan het spelen bent al ziet UT er toch echt wel beter uit dan deze drek.

Slechtste anime ooit? Geen idee, maar Mars of Destruction doet goed zijn best.

Arakawa under the Bridge is een product uit de stal van Shaft, wat praktisch automatisch betekent dat het een nogal bizarre aangelegenheid is. Deze serie is daar geen uitzondering op, maar de vraag is of deze met unieke personages en stortvloed aan grappen doorspekte anime wel zo geslaagd is. Ik vond van niet eigenlijk, niet slecht 3 out of 5 stars maar ook zeker niet goed. De humor is redelijk oppervlakkig en soms wel erg simplistisch. Gimmicks kun je maar tot op zekere hoogte herhalen en het maakt het allemaal wel erg voorspelbaar bij tijd en wijle.

Iets van een rode draad zit er eigenlijk maar amper in en… boem… crash… dat is wat ik hier toch echt mis. Ik weet dat deze serie bedoeld is als gag-humor anime maar er valt zoveel meer te halen uit de interactie tussen Kou en Nino, het is gewoon bijzonder spijtig dat er zo weinig mee gedaan wordt. Nino is in mijn ogen het meeste interessante personage in deze serie maar behoudens haar nogal vreemde kijk op zaken en laidback gedrag zien we maar weinig van haar persoonlijkheid. Dat hele ‘ik kom van Venus’ verhaal lijkt me toch een prima uitgangspunt om een vermakelijk verhaal te bouwen maar na de eerste paar afleveringen verdwijnt Nino een beetje naar de achtergrond en lijkt de serie zich meer te gaan richten op Kou en zijn kennismaking met het leven om en rond de brug.

En het leven om en rond de brug is gelardeerd met een verzameling personages die bedoeld zijn als ‘quirky’ maar meestal gewoon weirdo’s zijn die op een (paar) gimmick(s) zijn gebaseerd. Uiteraard, het is komedie, maar het gebrek aan diepgang en de al eerder genoemde voorspelbaarheid geeft de meeste personages net zo veel persoonlijkheid als een toevallige passant. Er zijn echter wel momenten waarop ze een poging doen de rare lui een gezicht te geven en dan merk toch wel dat het een stuk kijkbaarder wordt. Neem als voorbeeld het moment dat een normaal uitziend figuur de verblijfplaats van de rockster (bijna letterlijk dus, dit was met voorbedachte rade) binnengaat, het geeft de weirdo ietsje meer leven mee, het is onder dat absurde masker gewoon een normale jongen. Het is maar een miniem detail maar het werkte wel. Dat ze dat moment weer om zeep helpen door Kou heel naïef te laten doen door hem in paniek te laten raken alsof de normale jongen een inbreker zou zijn was meteen weer een slecht stuk humor trouwens, Kou mag dan wel een beetje apart zijn, een idioot is het ook weer niet.

Qua animatie viel het me ook wat tegen, weinig speelsheid te ontdekken en eigenlijk wat vlakjes. Het budget zal wel laag zijn geweest vermoed ik zo.

In de laatste aflevering werd nog medegedeeld dat er een tweede seizoen gaat komen en die zal ik ook wel gaan kijken, maar als het hierbij was gebleven had ik daar zeker vrede mee gehad. Stiekem heb ik gewoon wat meer verwachtingen van Shaft, want Bakemonogatari Ja Nai.