Quon is zo op het oog een doodgewone jongeman. Hij is echter in het bezit van superkrachten en mensen met superkrachten zijn gejaagd wild. Gelukkig voor hem is hij onsterfelijk en gelukkig voor andere mensen met superkrachten wil hij deze allemaal redden uit de klauwen van een overheidsorganisatie die als enige taak lijkt te hebben het opsporen van dergelijke mensen. Maar kan Quon iedereen wel redden?

Deze eerste film uit een langere reeks doet in mijn opinie bijzonder goed zijn best om aan te tonen dat er hier weinig originele inhoud valt te halen. Het voelt echt aan alsof het een beetje een generieke shounen betreft, dit terwijl er toch een paar aardige concepten in verwerkt zitten. Ik doel dan overigens niet op de superkrachten, maar meer op de organisatie en dan vooral het personeel wat ingezet wordt. Cyborgs zijn vaak een intrigerend idee, mits de uitwerking daarvan goed is. In Towa no Quon bevalt het me vooralsnog wel, en dan vooral de wijze waarop men omgaat met het mogelijk compleet uitschakelen van emoties en hoe dat het laatste restje mensheid op stop zet. Dit staat een beetje in contrast met de wijze waarop ze redelijk onmenselijk pogen om te gaan met de mensen met superkrachten, die in hun ogen een gevaar zijn en er geen poging lijkt te worden gewaagd hier iets mee te doen. Quon vecht dan ook niet alleen uit lijfsbehoud tegen hen, hij ziet potentie in dergelijke mensen en niet als een gevaar per se.

Overigens is er (nog) niet heel gek veel aandacht voor de organisatie en haar leden, maar dat kan later nog wel komen. Deze eerste film dient meer als kennismaking met Quon, zijn vrienden en vooral Quons strijd om iedereen te willen redden. Uiteraard een redelijk naïef streven, maar bewonderenswaardig. Zij het dat Quon in mijn opinie een generieke shounenheld is: de meesten van hen hebben de neiging anderen te willen helpen, desnoods ten koste van hun eigen bestaan. Bij Quon is er natuurlijk die gigantische cheat dat hij maar niet dood wil gaan, dat maakt het allemaal wel een stuk makkelijker.

De film was niet onaardig geanimeerd, heel erg bijzonder kan ik het echter niet noemen. Adequaat dan maar. Ik moet nog maar zien welke kant de vervolgfilms op gaan, maar deze film was net boeiend genoeg om me dat af te vragen. Een 3 out of 5 stars kortom. Ik moet hierbij wel zeggen dat shounenseries en -films in zijn algemeenheid me zo langzamerhand steeds minder weten te vermaken, en daar heeft mijn oordeel over deze film wellicht ook onder te lijden. Het idee dat ik het allemaal al een keer gezien heb bekruipt me steeds meer, maar dat geldt eigenlijk voor meerdere genres.

Vash the Stampede kent een zwervend bestaan. Ergens blijven is niet echt een optie, daar de prijs die op zijn hoofd staat niet gering is en dat ongetwijfeld zal leiden tot problemen. Waar de prijs op zijn hoofd precies op gebaseerd is, is hem een raadsel, zijn vreedzame karakter en gebrek aan bereidheid om zijn wapen te trekken doet vermoeden dat er sprake moet zijn van een vergissing. Het is echter wel dat karakter wat hem in de problemen brengt, wanneer hij een vervaarlijke bandiet laat lopen en jaren later hem weer tegen het lijft loopt. Zal Vash hem het hoofd weer kunnen bieden?

Het is niet helemaal duidelijk of deze film zich in een alternatief universum afspeelt of simpelweg ergens tijdens de serie plaatsvindt. Het is in ieder geval een van deze twee opties, gezien de aanwezigheid van een bepaald personage. Nu is dat volgens mij een redelijk populair personage, dus ik kan de keuze wel begrijpen om hem toe te voegen. Niet dat het overigens eigenlijk iets toe doet, ik ga niet zitten miepen over dat ik liever een prequel of sequel had gehad en tig andere personages. Oh, wacht, ik ga een beetje miepen over dat ik liever een film had gehad die niet aanvoelde alsof het een zes afleveringen tellende arc uit de serie was. Begrijp me niet verkeerd, het is op zich een goede film, maar alles voelt wel een beetje aan alsof het gewoon een verhaallijn was uit de serie.

Het gevolg daarvan is uiteraard dat er weinig consequenties zijn voor de personages uit de serie en dat is wel spijtig. Liever had ik toch een verhaal met wat meer impact gehad. Nu is het gewoon een avontuurtje met elementen die we al kennen en vervolgens loopt iedereen gewoon weer weg zonder dat er iets gebeurt waar ze later (in de serie dus) ‘last’ van hebben. Mijn persoonlijke voorkeur gaat liever uit naar een onverklaard voorval of een zinsnede uit de serie waar de film een verhaal bij vertelt, maar dat zou betekenen dat de producers van de serie van te voren al hadden moeten weten dat men meer dan tien jaar later nog een film zou maken.

IJdele hoop natuurlijk. Neemt niet weg dat deze film eigenlijk gewoon prima te pruimen is. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars, omdat de film feitelijk niets toevoegt aan de al bestaande canon. Er zitten echter genoeg elementen in die het leuk kijkvoer maken. Uiteraard is er Vash’s standaard gedrag, zijn miraculeuze wijze van overleven, de absurditeit van de ‘bad guy’, de medewerksters van de verzekeringsmaatschappij die Vash meer dan eens tegen het lijf lopen, etc. etc. Good old Trigun, zeg maar. Als extraatje is er dit keer een vrouwelijke bountyhunter met een aardig portie skills, met als minpunt dat ze allergisch is voor mannen. Deze prima mix levert gewoon een aardige film op, dus kijken zou ik zeggen.

Voor diegene die de serie niet kennen: Toriko gaat over Toriko, een man met bovennatuurlijke krachten die al dan niet in opdracht van anderen de wereld afstruint naar bijzonder ingrediënten, die meestal in de vorm komen van monsterlijke dieren. In deze film vraagt een jongentje Toriko zijn dorpje te beschermen tegen een… monsterlijk dier.

De film speelt zich af voor de gebeurtenissen in de serie en biedt feitelijk weinig meerwaarde. Er is geen achterliggend verhaal met bijzondere onthullingen. Het is gewoon Toriko die zijn krachten aanwendt om een monster te verslaan en deze op te peuzelen. Het plot kent een half doorbakken twist waarbij het initiële gevaar enkel een gevaar is, omdat deze uit haar eigenlijke leefgebied is verstoten door een ander gevaar. Uiteraard maakt Toriko hier ook korte metten mee.

Er valt feitelijk weinig te vertellen verder. De animatie is van een ietwat betere kwaliteit in vergelijking met de serie, maar om nou te zeggen dat de film er fantastisch uitzag, nee. Sowieso ben ik geen fan van de character designs. Is Toriko’s metgezel die hij in de serie oppikt al een beetje een sul, het jochie wat Toriko om hulp verzoekt is hier een exponent van. Blijkbaar heeft Toriko wat met sullige jongentjes. Niet dat zijn gedrag sullig is trouwens, maar dat terzijde.

Ik zou zeggen: voor de liefhebbers van de serie die graag wat meer super-powered shounen actie willen zien. Een 3 out of 5 stars is wat ik er voor over heb.

Na het ietwat teleurstellende tweede seizoen van The Melancholy of Haruhi Suzumiya is Suzumiya Haruhi no Shoushitsu een terugkeer naar de kwaliteit van het eerste seizoen. Ik ben een groot fan Haruhi dus er is op zich maar weinig nodig om bij mij in de smaak te vallen waar het Haruhi betreft, maar deze film vond ik gewoon genieten van begin tot eind.

De film speelt zich, zoals de series en de boeken, vanuit het oogpunt van Kyon af en gelukkig is Kyon hier niet zo zeikerig als ik ‘m ken uit het tweede seizoen. Dat sentiment heb ik overigens in de boeken nog wat erger, maar dat terzijde. Dat Kyon wat minder zeikerig overkomt is overigens een onderdeel van het verhaal. Het duurt even voordat hij door heeft wat er aan de hand is en wie of wat de oorzaak is van de ongewone situatie en op een gegeven moment staat hij voor een keuze. Repareert hij het geheel zodat alles weer wordt zoals het was of kiest hij voor een leven zonder vreemd gedoe? Dat hij kiest voor een leven met alle ellende die Haruhi lijkt te veroorzaken is met moeite een spoiler te noemen, zie alhier het eind van de film. Hij neemt dit besluit na zich te beseffen dat ondanks alle drek, al de puinhopen, alles waar Haruhi verantwoordelijk voor was (is), hij er wel degelijk plezier aan beleeft.

De inhoud van de film voedt overigens wel de speculatie dat niet Haruhi de oorzaak is van alles maar juist hij zelf. Hoe je het ook wendt of keert, Kyon lijkt de sleutel te zijn tot alles. Hij is eigenlijk de enige ‘gewone’ mens in het geheel en is daarmee juist het buitenbeentje in de SOS-brigade. Of deze theorie klopt moet nog maar blijken natuurlijk, maar deze film versterkt dat idee wel ergens.

De film is ook een prima kans om gevestigde personages te tonen in een ietwat andere hoedanigheid. Niet dat het erg veel uitmaakt voor de karakters van de personage trouwens, alleen Yuki is heel anders dan ze normaal is. De film is eigenlijk alleen al de moeite waard om Yuki te zien als een verlegen meisje met gevoelens in plaats van de machine die ze normaal lijkt te zijn. Met nadruk op lijkt natuurlijk, want ze heeft wel degelijk iets van gevoelens. Sterker nog, daar is gewoon de hele film op gebaseerd. Maar het hoe en wat daarvan laat ik even buiten beschouwing, de plot van het verhaal weggeven laat ik maar even na.

De animatie is verbluffend, mooie achtergronden, scherpe karakter-animatie, het budget wat niet in het tweede seizoen is gestoken is duidelijk naar de film gegaan. Wanneer deze film op blu-ray beschikbaar komt in 2011 zal ik deze dan ook zeker gaan aanschaffen. Even terugkomend op dat tweede seizoen, het lijkt wel of ze dat tweede seizoen haastig hebben geproduceerd om de film mogelijk te maken. Er zitten een aantal verwijzingen in de film naar vooral de eerste aflevering van dat seizoen en ook het door velen gehate Endless Eight wordt aangehaald. De film is daardoor verre van standalone en ik kan me niet indenken dat de film erg toegankelijk is voor mensen die de serie(s) niet kennen. Het verhaal is dan wellicht te volgen, maar er wordt niet veel tijd of moeite gestoken in het neerleggen van de basis waarop de film is gebouwd. Gelukkig maar trouwens, een rehash van de basis van the Melancholy of Haruhi Suzumiya had ik waarschijnlijk niet kunnen waarderen.

Als ik één ding moet noemen die me niet helemaal beviel was dat wellicht het eind. Kyon overkomt wat en hoe dit precies wordt opgelost is niet helemaal duidelijk. Het laat de ruimte voor een vervolg, maar dat komt wellicht omdat het boek hier gewoon gevolgd wordt.

Een in mijn ogen dik verdiende: 4.5 out of 5 stars.

Bepaalde (grote) franchises kunnen een voorbeeld nemen aan de One Piece films. Vermakelijk, mooie gevechten, kleurrijke tegenstanders en dat alles ondanks dat ook deze films totaal buiten de canon van de serie om gaan. Dit betekent vooral dat er eigenlijk niets kan en mag gebeuren waardoor de crew iets blijvends overkomt, zoals de dood van een lid van de crew of een schip wat later door duikers als wrak kan worden bezocht. Maar in tegenstelling tot andere franchises houdt dit niet meteen in dat er dan totaal geen risico wordt genomen. Binnen de context van de film is er toch best een prijs te betalen en deze film toont dat goed aan.

Het is op zich best een duister verhaal, Gasparde is absoluut geen lieverdje en de focus van de film ligt deels op één van de slachtoffers van Gasparde. Uiteraard weten de producers dit uiteindelijk om te bouwen tot een sentimentele climax om de filmkijkers met een beetje een goed gevoel naar huis te laten gaan. Nu is dat ergens een beetje het manco van veel van de verhaallijnen in de serie zelf, dus het zou ergens raar zijn als dat in een spin-off niet zou gebeuren. Het verschuiven van de focus is trouwens geen verkeerde keuze, bij-personages hebben in One Piece wel vaker een verhaal te vertellen en deze film is daar geen uitzondering op.

Qua animatie hetzelfde verhaal als bij elke One Piece film: hoger budget = betere animatie. In vergelijking met de vorige film is het dit keer gekozen voor een wat minder kleurrijke aangelegenheid en dat past heel goed bij de sfeer die de film uitademt.

Wederom een geslaagde film: 4 out of 5 stars.

1. De monetaire eenheid in het One Piece universum.
2. De naam van de boot van Luffy en kornuiten.

Deze derde film gebaseerd op de langlopende manga en anime One Piece kent eigenlijk twee gezichten, aan de ene kant heb je het kleurrijke en vrolijke beestenbende en aan de andere kant komt Luffy in behoorlijk zwaar weer terecht (volgens mij heeft het nog niet zo lastig gehad in een gevecht) en hebben de dieren (de gehoornde variant in ieder geval) uitzicht op een niet zo erg lang leven dankzij de drietal idioten en hun zoektocht. Op zich werken dat soort tegenstellingen doorgaans prima maar in verhouding met de vorige film bijvoorbeeld vond ik deze wat minder. Sowieso is het nog even wennen aan het personage Chopper die nog maar net de crew van Luffy als dokter is komen versterken en om dan een hele film aan hem op te hangen was wellicht niet de beste keuze. Of juist wel natuurlijk, een ietwat uitgebreidere kennismaking met Chopper is ook weer niet zo heel erg.

De idioten zijn als personages ook net wat minder kleurrijk dan ik gewend ben in de serie te zijn, net wat minder scherp, net wat minder uniek. En (volgens mij is dit een herhaling) dat is nou net wat de serie zo leuk maakt en wat deze film dus mist.

Qua animatie hetzelfde verhaal als de vorige twee films (zie gerelateerd in de post-infobox), scherper en kleurrijker dan de televisie-uitzendingen (van toe). Humor genoeg in de film, leuk stukje drama maar qua verhaal niet zo heel erg bijzonder. Samengevat: aardig tussendoortje 3.5 out of 5 stars met een gaaf eindgevecht, dat dan weer wel.

Een amusant verhaal vol humor en actie en een bizar groepje antagonisten. Eigenlijk gewoon het recept wat je van iets uit de One Piece franchise mag verwachten. Probleem met dit soort films is (vind ik zelf altijd) dat er geen blijvende consequenties zijn voor de hoofdrolspelers. Je weet op voorhand al dat wat er gebeurt uiteindelijk niets voorstelt want de continuïteit van de serie is belangrijker dan een avontuurtje als dit. Overigens denken de inwoners van Clockwork Island daar wel anders over, gezien ze dan wellicht wel worden bevrijd van de terreur van de Trump Siblings, van het eiland blijft helaas niet zo gek veel over. Eigenlijk nogal een vreemd eind aan de film, een wat afwijkende variant op ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’.

De animatie is net wat scherper dan de animatie in de serie (in 2001 dan, de huidige afleveringen zien er echt wel beter uit) en het maakt de gevechten de actie een stukje frivoler. Nu zit de serie ook al vol met doldwaze actie maar in deze film doen ze het tempo wat omhoog en het resultaat is een redelijk spetterend geheel. Voorkennis van de serie is uiteraard wel gewenst want introducties doen ze zeker weten niet aan.

Ik kan hier eigenlijk heel kort over zijn: een plezierige film 4 out of 5 stars.

Garden of Sinners 2: Murder Speculation (part 1), aka Kara no Kyoukai 2: Satsujin Kousatsu speelt zich chronologisch af voor de eerste Garden of Sinners film (getiteld Overlooking View) en dat is duidelijk merkbaar. In mijn korte stukje over die film repte ik er al over dat je midden in het verhaal wordt gedropt en deze film gaat terug naar het begin en laat de eerste stappen zien in de ontwikkeling van de relatie tussen Shiki en Mikiya. Hoewel er nog steeds niet echt wordt uitgelegd wat Shiki nou precies is en wat ze kan (daarvoor kun je volgens mij ook Shingetsutan Tsukihime bekijken) maar het zijn wel wat puzzelstukjes waar je wat aan kan hebben. Ik ben overigens niet helemaal fan van deze opbouw, de films in chronologische volgorde bekijken lijkt me wat logischer allemaal.^[1]

Qua verhaal is het wat magertjes eigenlijk, het stelt allemaal bar weinig voor en het lijkt meer gestoeld op sfeer dan daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. Voor mijn gevoel had dit net zo goed een OVA van 25 minuten kunnen zijn want men neemt wel riant de tijd om eigenlijk maar heel weinig te vertellen. Ik lag halverwege half te pitten en dat is niet echt een goed teken. Kop koffie, beetje terugspoelen en weer verder kijken.

De film is overigens best vermakelijk (ondanks het lome tempo), de animatie is net als in de eerste film redelijk goed en het gebruik van licht (en schaduwen) geven de film een wat duister sfeertje mee die prima past bij de film. Geen überlollige super deformation of felle kleuren hier, dat zou er dan ook zeker niet bij passen. De achtervolging in het bamboebos was een puik stukje anime in ieder geval, daar zie ik graag meer van.

Deze film is in mijn ogen niet echt iets wat ik me over een jaar of tien nog zal herinneren (gelukkig blog ik er over zodat ik het altijd kan teruglezen) maar het heeft me genoeg weten te vermaken om de rest van de films te gaan kijken 3.5 out of 5 stars.

1. Volgens Wikipedia is de chronologische volgorde film 2, 4, 3, 1, 5, 6 & 7.

Een twaalf minuten durende film die toont dat anime niet alleen staat voor grote ogen en amper uit de luier zijnde helden en heldinnen. Een kunstwerkje waarbij de animatie doet overkomen alsof het getekend is met potloden. Het geeft het geheel een haast rustieke sfeer mee wat bovendien nog eens een keer wordt versterkt door de rustgevende muziek die gebruikt wordt. Je zou trouwens bijna denken dat dit zo’n film is die je ergens laat op een avond op Nederland 3 zou kunnen tegenkomen. Ik hou wel van dit soort experimentele dingen, hoewel… dit is nou ook weer niet zo heel erg experimenteel, het is duidelijk geen Glassy Ocean. La Maison en Petits Cubes is gewoon een bijzonder mooi stukje animatie wat toevallig uit Japan komt (ondanks de Franse titel). Ik zit me ergens af te vragen of niet is gebaseerd is op of geïnspireerd door iets uit Frankrijk maar ik kan het niet zo snel ontdekken in ieder geval. Het doet me ergens wat denken aan dit filmpje.

Er zit in de film zelf geen boodschap achter de stijgende zeespiegel, het dient in dit geval meer als instrument om een verhaal te vertellen. Mensen die zich storen aan ecologische boodschappen hoeven deze film dus niet over te slaan, zou ook zonde zijn trouwens, maar dat terzijde. Hoewel ik niet zo’n fan ben van reminiscentie (hoewel, Big Fish was een bijzonder aardige film) gebeurt dat in deze film erg stijlvol en is het voor mij in ieder geval prima te pruimen. Het is wel wat melodramatisch op zich maar niet hinderlijk (gelukkig).

De film won in 2009 een Oscar voor Best Short Film, Animated. Ik vond ‘m ook op YouTube, dus voor de liefhebbers: deel 1 en deel 2.

Mijn beoordeling: 4 out of 5 stars

Wat de fuck was dit?

Het begin van deze film is bekend terrein, het hele verhaal van Reinhard, Annerose en Siegfried hebben we in de OVA al gezien. Toen waren Reinhard en Siegfried wellicht ook al borderline gay maar in ieder geval was de animatie beter (ze zien er gewoon anders uit in deze film) en klonken ze niet als twee psychopaten. Echt, de twee rennen wat af en dat gaat gepaard met een vreselijk irritant gelach wat een normaal mens doet rillen, zo ongemakkelijk klinkt het. Niet alleen zijn de twee knaapjes anders geanimeerd, ook vriend (of vijand, ligt aan het standpunt) Yang Wenli komt er niet ongeschonden vanaf. Bij hem was de seiyuu bovendien anders en hij klonk in de verste verte niet als de Yang die we kennen uit de OVA. Het zou trouwens ook zo maar kunnen dat ook Reinhard en Siegfried een andere seiyuu hadden maar dat is me dan wat minder opgevallen. Bij Yang ligt het er dik bovenop en dat maakt hem een compleet ander personage dan je gewend bent.

De meest opvallende afwijking is toch wel Iserlohn Fortress, wat in deze film lijkt op een metalen bol in plaats van het soort van vloeibare oppervlak uit de OVA. Of ze hier nu bewust de look van de Death Star hebben proberen te kopiëren weet ik niet maar dit in combinatie met de afwijkende karakteranimatie geeft je het idee dat je naar iets heel anders kijkt. Alsof ze een compleet nieuw team hebben ingezet voor de film die geen seconde van de OVA heeft gezien. Zelfs de design van de ruimteschepen, tijdens de (eigenlijk ‘een’, het is al de vijfde alweer geloof ik) slag bij Iserlohn, leek me compleet anders. Dat laatste is niet noodzakelijkerwijs een slecht punt overigens, beetje variatie mag best.

Tja, en dan het verhaal zelf. Legend of Galactic Heroes: Golden Wings begint ergens, bouwt wat op maar er zit eigenlijk geen einde aan. Tenminste, geen bevredigend einde. Als je de OVA hebt gezien ken je dit verhaal al en is het enige nieuwe wat je ziet wat scènes van het lastige pad wat Reinhard en Siegfried bewandelen. Zoals bijvoorbeeld de verschrikkelijk creepy gozer die zogenaamd de twee komt inspecteren maar uit is op wraak omdat Annerose de favoriete concubine is geworden van de keizer en het voormalige favoriete lopende zaadreservoir daar niet van gediend is. Het levert een aardige vechtscène op ergens in Iserlohn Fortress, compleet met diepe schacht. Waar zagen we dat eerder? Dat deel is wat de film nog enigszins het kijken waard maakt overigens. De slag rondom Iserlohn en de schermutselingen tussen Reinhard, Siegfried en de aanhangers van het slaapje van de keizer weten nog wel te boeien maar het maakt van dit uur durende geval nog steeds geen goede film.

Mijn beoordeling: 2.5 out of 5 stars