Gintoki Sakata is een voormalige samurai die brood op de plank probeert te krijgen door allerlei soorten werk aan te nemen, zolang er maar een leuk bedrag geboden wordt. Hij komt er echter zelden zonder kleerscheuren van af. Samen met zijn twee vaste kompanen, Kugara en Shinpachi Shimura, duikt hij van het ene avontuur het andere in.

Bovenstaand is een zeer summiere samenvatting van deze 201 afleveringen tellende anime. Maar het is dan eigenlijk ook best nog wel een lastige klus om deze gagkomedie samen te vatten zonder hier een paar honderd woorden voor te gebruiken. Alleen al uitleg over de reden dat Gintoki een voormalige samurai is en niet meer met een echt zwaard mag rondlopen, is lastig te comprimeren tot een kort stukje tekst. Het is echter wel redelijk relevant te vertellen dat hij ooit streed tegen de buitenaardse wezens die de wereld aan het veroveren waren en dat ze achteraf, na hun overwinning, niet zo gecharmeerd waren van lieden die met een zwaard rondliepen.

Inderdaad ja, buitenaardse wezens. Gintama mag zich dan wel in het verleden afspelen, het heeft een behoorlijke sciencefictiontint. Niet alleen buitenaardse wezens en ruimteschepen maken deel uit van de setting, ook vergevorderde technologieën spelen een rol. De mengelmoes maakt Gintama niet alleen interessanter maar ook amusanter. Vooral als je ook nog eens wat recente zaken toevoegt. Zo neemt Gintama met enige regelmaat een loopje met bijvoorbeeld recente anime en televisieprogramma’s. Het blijft daar niet alleen bij, ook personages uit anime en tv-shows maken al dan niet in geparodieerde vorm hun opwachting. Maar waar ze vooral dol op lijken te zijn, is zichzelf bekritiseren. Ik heb het niet bijgehouden, maar het kwam redelijk vaak ter sprake dat bijvoorbeeld de serie geannuleerd zou worden. Of dat de kijkcijfers matig waren. Of dat het budget zo laag was. Of dat de producers moeite hadden te temporiseren zodat ze de manga niet inhaalden. Dit was niet echt mijn favoriete aspect van de serie. Een paar keer is niet zo erg, maar het gebeurde me eigenlijk wat te vaak. Het neigde er naar dat de producers inderdaad moeite hadden met het vinden van content.

Het herhalen van grappen, al dan niet van de geslaagde versie, is echter wel iets waar je mee zou moeten kunnen leren leven, gezien een redelijk groot deel van de humor gebaseerd is op gimmicks. Zo zijn verbasteringen van de naam van het personage Kotaro Katsura voor hem bijna altijd aanleiding om de spreker ervan op zijn echte naam te wijzen, wat niet zelden leidt tot een penibele situatie, gezien zijn staat als gezochte man. Op zijn hoofd staat een aardige prijs, maar de Shinsengumi lijkt maar niet in staat hem gevangen te nemen, ook al staat hij voor de neus van een aantal van hen. De Shinsengumi komt ook met regelmaat terug en spelen een redelijk belangrijke rol in de serie. Niet alleen voor een grote dosis humor, maar ook zeer zeker tijdens de wat serieuzere verhaallijnen, waar ik zo nog wel wat over tik.

Het is wellicht wat flauw om zwakke punten te benoemen in een serie die ik met een 4 out of 5 stars waardeer, maar zoals ik in de inleiding al tikte, was er ook een nadeel van in een hoog tempo kijken van de serie. Niet alleen reken ik het vallen in herhaling als een zwak punt, ook Shinpachi Shimura valt daar onder. Hoewel hij met grote regelmaat wordt ingezet als een soort nuchter brein wat op lichtelijk sarcastische toon bepaalde gebeurtenissen en acties van anderen aan de kaak stelt, springt hij er bij mij vooral op negatieve wijze omdat hij de neiging heeft te GAAN SCHREEUWEN. Er zat toch wel een te grote hoeveelheid afleveringen in waarin hij dat wat mij betreft wat teveel deed. Gelukkig maar dat personages als Ginpachi en Kagura wat beter te pruimen zijn, ter compensatie. Zelfs Kagura’s “hond”, Sadaharu, is eigenlijk een amusanter “personage” dan Shinpachi.

Gintama is niet enkel grappen en grollen. Zo nu en dan zitten er redelijk serieuze verhaallijnen in, waarbij echter ook weer gezegd moet worden dat de humor altijd wel om het hoekje komt kijken. Zo is er een verhaallijn waarbij Shinpachi zijn zus lijkt kwijt te kunnen raken en er een confrontatie is tussen Ginpachi’s groepje, wat Shinsengumi en een andere groep. Hierin zit een aflevering verweven waarin een viertal personages ieder op een toilet zitten zonder toiletpapier en men een list moet bedenken om en het achterwerk te vegen en de tegenstander moet zien te verslaan. Dit is maar een klein voorbeeld hoe Gintama haar ware aard niet verloochent en ik moet zeggen dat het prima werkte. De wat serieuzere verhaallijnen maken de serie trouwens wel. Wat dat betreft had ik daar graag wat mee van gezien en wat minder vierde muur humor. Wellicht dat de opvolger, Gintama’, hierin voorziet.

Al met al kan ik Gintama zeker aanraden. Ik moet echter wel toegeven dat het even heeft geduurd voordat de serie me echt ging bevallen; ik vond het begin nogal stroef. Gelukkig komt het daarna helemaal goed.

Souten Kouro volgt veelal het reilen en zeilen van het personage Cao Cao, die vastberaden is China te veranderen. Dit mondt veelal uit in oorlog voeren.

Juist. Qua samenvatting valt er eigenlijk niet zo gek veel te vertellen. Natuurlijk, ik zou wat aandacht kunnen geven aan de individuele verhaallijnen en hoe bepaalde personages hun ambities al dan niet waarmaken, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze anime dat eigenlijk niet echt waard. Met een 2.5 out of 5 stars komt het er eigenlijk nog redelijk van af. Er zijn simpelweg een redelijk groot aantal aspecten waar ik me best aan ergerde. Niet eens zozeer de wijze waarop sommige personages verschrikkelijk overdreven worden neergezet, gezien ik dat in Sengoku Basara bijvoorbeeld prima kan waarderen. Nee, het is meer de verschrikkelijke wijze waarop iedereen praat. Geen idee of de producers van de serie (of de manga) op deze manier trachten de serie authentiek historisch te laten overkomen, geen idee, maar erg gecharmeerd was ik er niet van. Het is een beetje lastig uitleggen wat ik precies bedoel, maar het komt neer op: “Ik, naam, ga dit en dat doen.” Waarop iemand dan reageert: “Ja, jij, naam, gaat dit doen.” Waarop iemand anders weer reageert met: “Nee, ik, naam, ga je tegenhouden.” Nu is dat niet heel erg storend als dit een paar keer voorkomt, maar blijkbaar moeten kijkers om de haverklap eraan herinnerd worden wie nou ook alweer wie is. Kami-samadank worden personages met enige regelmaat voorzien van een naambordje, om het nog wat duidelijker te maken.

Ik heb werkelijk niets tegen historische anime, maar ik vond Souten Kouro echt nergens op lijken. De manier waarop sommige verhalen waren opgebouwd was eigenlijk niet om over naar huis te schrijven. Zoals de manier waarop sommige grote namen wel heel makkelijk hun loyaliteit voor de een overboord zetten om trouw te beloven aan een ander. Waarschijnlijk wordt dit in de serie wat meer overdreven weergegeven dan in het bronmateriaal, maar gezien de redelijk grote hoeveelheid namen die eigenlijk constant op het scherm worden gedropt wordt het er in ieder geval niet transparanter op. Sowieso is het een beetje gokken wie nu de ‘good guy’ en wie de ‘bad guy’ is. Cao Cao is dan wellicht de protagonist in het verhaal, maar hij heeft toch echt genoeg acties waarbij je hem als een antagonist zou kunnen neerzetten.

Het is ergens spijtig dat Madhouse deze serie heeft gedaan. Er zullen genoeg mensen zijn die hier anders over denken, maar ik zie hun animatiekwaliteiten toch liever wat beter benut dan dat ze tijd en geld steken in een serie als Souten Kouro. Niet dat het er allemaal zo spettend uit ziet trouwens, maar Madhouse heb ik toch wel redelijk hoog zitten.

Afijn, genoeg gezeken. De volgende serie waar ik mijn mening over zal spuien is dan wellicht ook historisch, maar van een hele andere orde en voorzien van wat meer lovende woorden van mijn kant.

Yamato Naoe is een gewild jongeman. Een aardig groepje jongedames ziet dit tactisch brein zonder spierballen wel zitten. Hij heeft echter bijna alleen maar oog voor Momoyo Kawakami, die echter zijn avances tot twee keer toe afwijst. Hoewel ze interesse lijkt te tonen voor het vrouwelijke geslacht, vertelt iemand Yamato dat Momoyo zich enkel zo gedraagt omdat er tot op heden geen man is geweest die haar waardig zou zijn. Voordat Yamato zich er al te druk om kan maken, doen er zich echter wat problemen voor. Een ontsnapte cyborg-dame is heibel aan het maken en een groepje onverlaten met slechte bedoelingen heeft ook zo hun plannetjes. De hele natie, Japan dus, loopt wellicht gevaar. Yamato en zijn harem kunnen hier echter een stokje voor steken, al gaat dat zeker niet over rozen.

De eerste aflevering van Majikoi vond ik eerlijk gezegd maar een matige. Het deed me wat denken aan Dog Days, waarin twee groeperingen een geschil oplossen middels een gevecht waarbij iedereen gewapend is met een niet-dodelijk wapen. Hierna is het een paar afleveringen een in mijn opinie bijzonder leuke komedie waarna de producers een poging doen de serie om zeep te helpen door de leuke elementen veelal buitenspel te zetten ten faveure van een serieus bedoeld verhaal met wellicht een knipoog naar de staat van de Japanse samenleving^[1]. Gelukkig maar dat liefde uiteindelijk alles weet te overwinnen, al is de liefde van Yamato voor de krabben die hij als huisdier heeft, niet de gewenste uitkomst voor zijn harem. Sterker nog, zelfs wanneer Momoyo zich eindelijk lijkt over te geven aan zijn mannelijke charmes kiest Yamato niet voor haar.

Deze op een visual novel gebaseerde actiekomedie is op een of andere manier erg bij me blijven hangen en dat komt vooral door de dames. Niet zozeer hun uiterlijk en vrouwelijke kenmerken (nsfw), maar hun manier van doen en laten. Yukie “Mayucchi” Mayazumi met haar oneindige gestotter en buikspreek-activiteiten bijvoorbeeld. Of Miyako Shiina’s redelijk seksueel georiënteerde denkbeelden hoe ze Yamato moet versieren. Of Christiane Friendrich. Of…  Zelfs de mannelijke leden hadden zo hun kwaliteiten en ik kan me niet heugen dat ik me ooit niet stoorde aan robot sidekicks, dus hulde aan Cookie.

Maar is Majikoi goed? Objectief gezien? Uiteraard is dat lastig te beantwoorden aangezien ik me altijd laat leiden door subjectieve zaken, waarbij uiteraard op de eerste plek komt of ik een anime vermakelijk vind. Uiteraard kan ik wel een paar dingen aanwijzen die wat mij betreft wel anders hadden gemogen, zoals de afwezigheid van de humor uit de eerste helft gedurende de tweede helft, maar over het algemeen gezien vond ik de serie amusant genoeg om daar niet over te vallen. Hoe het mogelijk is dat ik een serie met een 4 out of 5 stars waardeer terwijl de animeliefhebbers op anidb blijkbaar gezamenlijk daar anders over denken zou me eigenlijk aan het twijfelen moeten maken. Maar het is en blijft simpelweg perceptie. Zo lees ik echt liever Ronald Gipharts Ik ook van jou dan bijvoorbeeld De Aanslag van Harry Mulisch. Niet zozeer omdat ik het wat seksueel getinte boek van Giphart nou zoveel beter vind, maar meer omdat Gipharts werk me meer vermaakt dan voorgenoemde klassieker.

Perceptie speelt in deze anime ook een grote rol. De kernvraag van het verhaal welke vooral in het tweede deel verteld wordt, is of Japan de moeite waard is om te beschermen. Yamato’s ouders zijn van mening van niet in ieder geval, die zijn richting betere oorden vertrokken. Yamato twijfelt zelf ook wel een beetje aan het huidige Japan, maar hij besluit uiteindelijk dat Japan zeker wel de moeite waard is gezien de mensen die hij liefheeft daar wonen. En Christiane Friedrich is in Japan omdat haar vader een positief beeld had van Japan. Perceptie inderdaad.

De serie wist me in ieder geval warm te maken om de Visual Novel te gaan spelen, dit mede doordat er een seksscène uit de VN in de serie zat verwerkt. Niet op een gebruikelijke wijze trouwens, de scène zit in een Visual Novel die Miyako heeft laten programmeren waarin de protagonist, Yamato uiteraard, Miyako en alleen Miyako kan versieren. Dit soort humor ligt me wel, net als de hele serie.

1. Er wordt bijvoorbeeld gerefereerd naar Invisible Youth.

Kort samengevat verhaalt Working’!! over een familierestaurant genaamd Wagnaria en (een deel van) haar soms nogal merkwaardige personeelsleden.

En dat was inderdaad redelijk kort samengevat. Het is dan ook redelijk lastig een samenvatting te geven van een slice of life die eigenlijk nergens over gaat. In mijn opiniestukje over het eerste seizoen (die ik zo te zien deels mag herschrijven) probeerde ik dit te verbloemen door wat vaag te lullen over hoe ik een customizable card game over Working!! zou aanpakken. Nu kan ik het mezelf natuurlijk makkelijk maken door vaag te gaan lullen over een uitbreidingsset voor dit niet bestaande kaartspel, maar ik zal je dit besparen.

Working’!! is zoals ik al tikte een slice of life. Er zitten veel doorlopende gimmicks in die uit het eerste seizoen stammen, zoals Jun Satou die kunstwerken maakt van het haar van de kleine Popura Taneshima en Souta Takanashi’s voorkeur voor kleine dingen. Ze borduren hier dan ook lekker op voort, voegen wat personages toe en introduceren de gimmick waarbij Aoi Yamada’s broer zo nu en dan komt opdagen en al dan niet door ingrijpen van een der werknemers Aoi niet treft. Nu klinkt dat in eerste instantie als een onzinnige gimmick, maar hij is op zoek naar haar. Nu klinkt dat in eerste instantie ook nergens naar, maar dit spiegelt de zoektocht van de eigenaar van het restaurant naar zijn verdwaalde vrouw. En die verdwaalde vrouw van hem duikt ergens in het seizoen zowaar op wanneer ze plots uit het riool komt zetten en Yachiyo Todoroki, een werkneemster van Wagnaria, aanspreekt. Yachiyo beseft niet wie ze is, dus de eigenaar kan dus weer verder met zoeken.

Yachiyo is sowieso een beetje blind voor haar omgeving, niet zozeer omdat ze altijd haar ogen dicht heeft, maar meer omdat ze de affectie die kok Jun Satou voor haar voelt, niet herkent. Ze heeft dan ook eigenlijk ook alleen maar oog voor manager Kyouko Shirafuji, wiens rol in het restaurant ter sprake komt, omdat niemand eigenlijk een idee heeft wat ze nou precies doet behalve door Yachiyo klaargemaakte parfaits eten.

Nu heb ik toch een soort van samenvatting getikt en zoals je wellicht merkt is het meer een aaneenschakeling van gebeurtenissen dan een echt verhaal. Geeft niets, Working’!! is in mijn opinie een vermakelijke komedie zonder overdreven hilariteit. Het steunt bijna volledig op gimmicks en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit tweede seizoen niet het laatste seizoen zal zijn. Een eventueel vervolg zal ik zeker gaan kijken, er zijn nog genoeg “vragen” die beantwoord kunnen worden. Zou bijvoorbeeld Popura nog gaan groeien? Zal er een moment komen waarbij de androfobische Mahiru Inami in de buurt van iemand van het mannelijk geslacht kunnen komen zonder deze neer te meppen? Zullen Mahiru’s gevoelens voor Souta geretourneerd worden?

Een 3.5 out of 5 stars dekt de lading wel zo ongeveer.

Kodaka Hasegawa wordt door velen gezien als een delinquent dankzij zijn blonde haren. Hij heeft dan ook redelijk veel moeite om vrienden te maken. Op een dag treft hij echter klasgenote Yozora Mikazuki die in gesprek is met een imaginair persoon. Op een of andere manier leidt dit tot de oprichting van een club voor sociaal niet heel erg sterk aangelegde mensen die graag vrienden willen maken. Maar Kodaka en Yozora hebben een verleden, al is Kodaka dit zich niet bewust.

Boku wa Tomodachi ga Sukunai is zo’n beetje het schoolvoorbeeld van een serie die lijkt te zijn gemaakt voor otaku’s. Uiteraard geldt dit voor het grootste deel van het anime-aanbod, maar deze serie doet wel erg goed zijn best dit te maximaliseren. Stoort dit? Welnee, deze anime is wat mij betreft vermakelijk genoeg om te verbloemen dat het eigenlijk niet zo heel origineel is. Betekent dat dan dat ik de anime goed vind? Deels.

Een aantal van de personages zijn bijvoorbeeld niet echt heel erg interessant. Een “loli” non bijvoorbeeld. Of Kodaka’s zusje met haar vampiertoneelstukjes. Niet dat ik me aan die twee ergerde, maar heel erg toegevoegde waarde vond ik ze niet hebben. Als ik echter een personage moest aanwijzen waar ik me wel aan ergerde was dat, helaas, Yozora. Niet heel erg sociaal aangelegd zijn is niet iets wat mij onbekend voorkomt, daar ik zelden spontaan een gesprek zal gaan aanknopen met een mij volledig onbekende, maar Yozora is simpelweg een bitch. Een jaloerse bitch nog wel. Haar bitcherige gedrag leek zich vooral te beperken tot één slachtoffer, de rondborstige Sena “Niku” Kashiwazaki. Kodaka en Sena bouwen iets op wat lijkt op een vriendschap (zij het een wat ongemakkelijke), en dat is voor Yozora aanleiding om Sena af te katten. Niet op een wijze die wijst op een intellectueel overwicht, nee, ze vertoonde eigenlijk gewoon gemeen gedrag. Natuurlijk, het zijn maar fictieve personages, maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vind om er naar te kijken. Maar wellicht ben ik gewoon een Sena-fan.

De serie is aan de oppervlakte een aaneenschakeling van losse verhalen waarin de personages iets van sociale interactie uitproberen, waarbij je kan denken aan het bezoeken van een zwembad, het strand, en ook het spelen van computerspellen. Hierin zit aardig wat humor, maar het spelen van computerspelletjes waarbij de personages “in” het spel zitten heb ik al eens eerder gezien. En ook vermakelijker. Maar je zult me niet horen klagen hier, het was, wederom, vermakelijk genoeg.

Onder de oppervlakte is er de voorgeschiedenis tussen Yozora en Kodaka. Als kleine kinderen gingen ze al met elkaar om, maar blijkbaar is Kodaka dat helemaal vergeten. In de laatste aflevering is de “onthulling” en dat lijkt in eerste instantie tot een aardig einde te leiden. Helaas weet Yozora dat met haar nukken weer prima om zeep te helpen en stak ik bijna mijn middelvinger naar mijn scherm op.
Haganai, zoals de serie ook wel wordt genoemd, heeft wat mij betreft net iets teveel beperkende factoren om goed uit de verf te komen. Het was dan wel redelijk amusant, maar meer ook niet. Een 3.5 out of 5 stars.

Rikuo Nura lijkt zo op het eerste oog een doodnormale jongen. Hij is echter de kleinzoon van Nurarihyon, een leider van een yokai-clan. Het gevolg daarvan is dat Rikuo ’s nachts in staat is om te transformeren in een redelijk sterke yokai. In dit tweede seizoen krijgt hij het aan de stok met een eeuwenoude vijand van zijn clan: Haguromo-Gitsune.

Deze anime is feitelijk gewoon een standaard shounenserie: een protagonist wordt sterker en sterker, hierin gevoed door zijn eigen overtuiging en tegenslagen. Normaliter betekent dit bijna automatisch dat ik de serie maar matig zal beoordelen. Dergelijke series staan nou eenmaal niet hoog op mijn favorietenlijst en Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou is hier eigenlijk geen uitzondering op. Een groot verschil met andere series is echter simpelweg de aanwezigheid van yokai en de zo op het eerste oog redelijk interessante mythologie. Series met een dergelijke inslag kan ik over het algemeen wel waarderen. De vraag is echter, wat weegt zwaarder? Het interessante uitgangspunt of het punt dat het de zoveelste shounenserie is?

Waar Rikuo in het eerste seizoen nog in dubio was over wat hij wilde met zijn toekomst en eigenlijk liever die doodnormale jongen was dan een stoere yokai, dit tweede seizoen is Rikuo beiden, maar vooral de stoere yokai. Hij wil sterker worden om zijn volgers en (menselijke) vrienden te beschermen en dat is nou eenmaal niet iets wat hem zal lukken als tenger scholiertje. Hiervoor gaat hij tijdelijk in training om zijn ‘Fear’ onder de knie te krijgen; een techniek die in het eerste seizoen niet of nauwelijks ter zake deed en nu opeens van levensbelang blijkt te zijn. Ik krab me met regelmaat achter de oren als op dergelijk gekunstelde wijze een element wordt geïntroduceerd zonder echte voorbode en ook deze serie weet me wat dat betreft wel wat lichtelijk teleur te stellen. Heel erg storend was het eigenlijk ook weet niet, maar ik geef de voorkeur aan een wat natuurlijkere wijze van vertellen.

De (menselijke) klasgenoten c.q. vrienden van Rikuo krijgen in dit tweede seizoen wat minder de aandacht en hoewel ik had verwacht dat hiermee een stuk van de charme van de serie verloren zou gaan, viel dat eigenlijk nog wel mee. Sterker nog, ik vond het eigenlijk wel prima. Rikuo hoeft zich in ieder geval wat minder druk te maken om de veiligheid van zijn vrienden en kan zijn aandacht richten op de serieuze tegenstand die hem geboden wordt. Hij krijgt hierbij overigens wel hulp van een van zijn vrienden, maar zij, Yura Keikan, is dan ook een onmyouji en niet zomaar een willekeurige klasgenote. Haar familie, uiteraard vol met onmyouji, speelt in dit seizoen sowieso een redelijk belangrijke rol, al is het uiteindelijk wel weer Rikuo die de held is.

Voor een shounenserie vind ik Nurarihyon no Mago: Sennen Makyou prima te doen. Het is in mijn opinie zeker geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het wel. Een [rating 3.5/5], kortom.

De terminaal zieke Himari Takakura wordt op wonderbaarlijke wijze gered door een entiteit die intrek heeft genomen in een pinguïnmuts. Haar twee broers, Kanba en Shouma, moeten echter als tegenprestatie een voorwerp vinden aan de hand van enkel de benaming: penguindrum. De zoektocht stuit echter op een aantal hindernissen, waarbij vooral het noodlot om de hoek komt kijken.

Bovenstaande summiere samenvatting doet eigenlijk absoluut geen eer aan het verhaal van deze anime, maar er zijn simpelweg te veel aspecten en wendingen om er een snel leesbaar en coherent verhaal van te maken. Sterker nog, ik betwijfel of ik er überhaupt een zinnig geheel van zou kunnen maken. Ik zou het dan moeten hebben over de voor iedereen behalve Kanba en Shouma onzichtbare pinguïns, over het dagboek waarin een spreuk staat hoe het lot veranderd kan worden, over de ouders van Kanba en Shouma en hun lidmaatschap van een terroristische organisatie, over hoe die organisatie een dikke vinger in de pap heeft met betrekking tot hetgeen wat er in de serie gebeurt, over hoe de pinguïnmuts de helft van de geest van een overleden jongedame is, over…

In mijn opinie is Mawara Penguindrum een typisch voorbeeld van een serie die je een tweede keer zou moeten kijken. Gedurende de serie waren er een redelijk groot aantal momenten waarbij me ik acht afvroeg waar het nou over ging. In de tweede helft wordt het allemaal wel wat duidelijker, doch blijft er een zweem van ondoorgrondelijkheid om de serie hangen. Met de kennis die opgedaan wordt naar het eind toe is de eerste helft wellicht wat beter te begrijpen. Het is overigens wel de vaagheid van de serie die de serie aantrekkelijk maakt. Niet zelden toont anime pretenties en niet zelden blijft dit oppervlakkig. Ik wil niet beweren dat Mawaru Penguindrum alle vragen beantwoordt, maar het laat aan de andere kant weinig verhalen open. Aan het eind heb je niet het idee dat je een deel van het verhaal hebt gemist. Niet dat ik niet meer zou willen zien trouwens, er is nog wel genoeg te vertellen en dan vooral in het verleden. Er zitten zat flashbacks in die tonen hoe een en ander tot stand is gekomen, maar het laat ruimte genoeg om mij hongerig te houden.

Maar wat aan het eind vooral bijblijft is toch wel de absurditeit van het geheel. Geen vervelende absurditeit of FLCL-achtige waanzin, nee, een in mijn ogen vermakelijke absurditeit. De onzichtbare pinguïns zijn hier misschien nog wel het beste voorbeeld van. Hoe dit nou precies in zijn werk gaat weet ik niet, de pinguïns zijn dan wel niet zichtbaar voor het grootste deel van de mensheid, ze hebben we interactie met de realiteit en de gevolgen daarvan zouden toch iets meer moeten opvallen dan wat de serie laat zien. Maar goed, de pinguïns zijn het grootste deel van de tijd toch niet meer dan comedy relief, dus erg veel maakt het eigenlijk niet uit.

Mawara Penguindrum waardeer ik met een 4 out of 5 stars. Het is dan bij tijd en wijle een wat complexe serie, de vragen die het oproept maakten me wel hongerig naar de afleveringen erna. De serie laat wel af en toe steken vallen als het aankomt op het beantwoorden van vragen op de korte termijn, waardoor het een beetje als een warrig verhaal overkomt. Maar ze maken dat toch wel goed op het eind. Tenminste, zo ervoer ik het. Het zou maar zo kunnen dat kijkers hiervan zich na afloop nog steeds achter de oren krabben.

Na de dood van haar vader neemt Fu “Potte” Sawatari haar vaders hobby over: fotograferen. Niet alleen dat, het verwerkingsproces is inmiddels zover dat ze in het dorpje waar haar vader is opgegroeid gaat wonen met haar familie. Daar bevriendt de wat verlegen aangelegde Fu een aantal jongedames van haar leeftijd.

Tamayura: Hitotose is een beetje het anime-equivalent van een warme deken. Deze feel-good slice of life serie is vooral gericht op het tonen hoe een klein groepje mensen smalle stapjes zet op weg naar het waarmaken van hun dromen en ambities. Het gaat hier niet om schier onnavolgbare idealen, nee, het gaat hier om kleine dingen. Dit groeiproces gebeurt geleidelijk en gaat gelukkig niet gepaard met een overdosis aan drama. Het is ook weer niet zo dat alles mierzoet is, maar het gebeurt allemaal bijzonder rustig en ingetogen. Ik kan me heel goed voorstellen dat sommige kijkers de serie daardoor saai zullen vinden. Die mening deel ik bepaald niet.

Er mag dan eigenlijk niet spannends gebeuren, het verveelde me nergens. Deze anime steunt bijna volledig op de personages en voor mij werkte dat prima. Ze zijn (bijna) allemaal net quirky genoeg om te maskeren dat een aantal van hen wellicht niet heel erg uniek te noemen zijn. De in mijn ogen meest vermakelijke quirk is die van Maon Sakurada. Deze wat verlegen aangelegde jongedame communiceert met enige regelmaat door te fluiten in plaats van te praten. Ik prijs de serie in deze dat ze niet alleen een personage hebben toegevoegd wat haar gefluit op wonderbaarlijke wijze kan interpreteren, Norie Okazaki, maar dat ze Maon ook een achtergrondverhaal meegeven. Daarbovenop geven ze haar de ruimte zich te ontplooien in de zin dat ze een voordracht gaat doen, waarbij ze dus noodgedwongen wel moet praten. Dat laatste mag dan wel redelijk mierzoet zijn, het was een goed voorbeeld van de wijze waarop kleine dingen een grote impact kunnen hebben.

Niet alle personages bevielen me even goed overigens. De eerder genoemde Norie vond ik bijvoorbeeld maar redelijk irritant en eerlijk gezegd had ik ook maar weinig met Fu. Niet dat dit sentiment invloed had op mijn mening over de serie trouwens, er waren genoeg amusante zaken om dit over het hoofd te kunnen en willen zien.

De anime heeft af en toe wel wat trekjes die neigden naar stupid girls doing stupid things, maar weet hier heel goed een balans te vinden. Er zit wat (licht) drama in, dus wat dat aangaat breken de (licht) komische momenten het op een goede wijze, voordat het drama echt begint te overheersen. Zowat elke aflevering eindigt in ieder geval met een redelijk hartverwarmende toon, het drama blijft hierdoor prima ingetogen.

Ondanks mijn toch wel redelijk positieve mening hierboven kom ik toch maar tot een 3.5 out of 5 stars. De enige reden hiervoor is, zoals ik al tikte, dat er eigenlijk weinig gebeurt. In ieder geval te weinig voor een hogere waardering. Neemt niet dat weg dat ik deze anime als bijzonder prettig ervoer. De serie was bovendien heerlijk aangenaam om te kijken na een drukke werkdag.

Zo is het ook met voorverpakte lunchpakketten. Zodra een winkeleigenaar c.q. –bediende een voorverpakt lunchpakket afprijst voor de helft van de prijs breekt er een ware veldslag uit in de diverse supermarkten in Japan. En dan doel ik niet op omaatjes die voordringen met hun winkelkarretjes, nee, ik doel echt op knokpartijen. Knokpartijen waar zelfs Kimbo Slice nog een zware dobber aan zou hebben. Satou You ondervindt dit aan den lijve wanneer hij nietsvermoedend midden in zo’n knokpartij terecht komt. Hij delft uiteraard het onderspit, maar blijkbaar heeft hij talent genoeg om door een aantal anderen ‘opgeleid’ te worden tot een ware vechtmachine die om de beste voorverpakte lunchpakketten kan strijden. Maar of het genoeg is om de grote namen en samenwerkende partijen het hoofd te kunnen bieden, is nog maar de vraag.

Ben-to biedt in mijn opinie een redelijk amusant concept. Uiteraard is het van begin tot eind onzin, maar ik was redelijk verrast door de toch wel redelijk serieuze aanpak van het verhaal. Het is wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met een grap die door iemand met een serieus gezicht verteld wordt. De gevechten in deze anime zijn echter verre van een grap; er zonder kleerscheuren vanaf komen vergt aardig wat vergevorderde vechtkunsten. Maar het verhaal erachter is en blijft een grap. Na twaalf afleveringen van deze op zich weinig kolderieke onzin is het dan ook wel weer leuk geweest. Ik prijs de producers dat ze het geheel niet hebben laten ontsporen, maar ik vroeg me wel af waarom het allemaal zo serieus moest. Uiteraard zitten er wel momenten in die pogen het redelijk donkere karakter van de serie wat te verlichten, maar geef toe: knokpartijen om aanbiedingen, waar gaat het over? Ik wil bijna tikken dat het allemaal wat ongeloofwaardig is, maar het is en blijft fictie natuurlijk en in de realiteit loopt het ook wel eens uit de hand.

Als ik zo bovenstaand stukje teruglees, zie ik dat het tweeledige er vanaf druipt en dat weerspiegelt dan ook precies mijn mening over de serie. Ik geef het een 3.5 out of 5 stars voor de uitwerking van het geheel, maar ik blijf erbij (en herhaal het nog maar even): het is onzin.

De personages zijn half wat de serie maken. Satou You is bijvoorbeeld op zich een aardig personage. Zijn lichtelijk perverse karakter wordt op een door mij gewaardeerde wijze gecompenseerd door hem niet eens neer te zetten als een ruggengraatloze shounen-held, maar door hem gewoon terug te laten knokken. De geloofwaardigheid van een ietwat tenger gebouwde jongeman die doorgewinterde prijsvechters verslaat is weer een heel ander punt echter, maar ik heb het woord onzin nu wel vaak genoeg genoemd, geloof ik.

De vrouwelijke personages komen in verschillende vormen en maten. Sen “Ice Witch” Yarizui, een quirky tiener die befaamd is om haar vechtkwaliteiten. Ayama Shaga, een rondborstige meganekko en familielid van Satou die haar mannetje wel weet te staan. Kyou en Kyou Sawagi, een tweeling met dezelfde naam, doch anders geschreven. Er is voor elk wat wils, maar er wordt ook in deze serie aardig gegrepen in de bak met archetypes. Deert dat? Nee, niet echt. Wellicht komt het omdat de setting zo onzinnig is, maar ik stoorde me er in dit geval niet aan voor de verandering.

Ben-to was al met al een redelijk vermakelijk stukje onzin. Nergens hoogstaand, nergens strontvervelend. Kortom, een leuk tussendoortje.

Shinjurou Yuuki en zijn metgezel Inga zijn een detectiveduo die zich inspannen om de meest lastige zaken te ontrafelen. Niet dat iedereen hier heel erg blij mee is, maar dat is meestal inherent aan mensen die de waarheid proberen te zoeken. Yuuki is zeker niet onbegaafd in het uitdiepen van informatie, ondanks zijn bijnaam, en Inga kan van een jongeman in een rondborstige ‘dame’ veranderen en heeft blijkbaar het vermogen één vraag te stellen waarop de gevraagde niets anders kan doen dan antwoord geven.

Een deus ex machine als uitgangspunt voor een hele serie is in mijn opinie niet echt een goed uitgangspunt en dat blijkt wel. UN-GO is bij tijd en wijle op zich best interessant, maar een zaak kunnen oplossen door een vraag te stellen die niet onbeantwoord kan blijven is natuurlijk wel een hele goedkope oplossing. Uiteraard draait het er uiteindelijk om aan wie je de vraag stelt, maar dat neemt niet weg dat het weinig inventief is. De laatste paar afleveringen laten echter zien dat UN-GO net wat meer is dan simpelweg een detectiveserie. Spijtig genoeg wast dat ook net weer niet de wat nare nasmaak van de eerste helft weg.

In de laatste paar afleveringen wordt min of meer duidelijk wat er allemaal achter de schermen speelt en hoe de politiek zich weet te verschuilen achter een hoge muur van leugens. Niet alleen dat, ook het hoe en wat rondom Inga wordt iets duidelijker. Maar zoals ik al zei, het is allemaal wat te laat. De eerste helft van de serie is een traag gedrocht met een aantal cases die weinig verheffend zijn en mij deden snakken naar iets van een rode draad. Er komen veel personages langs die enkel dienst lijken te doen als talking heads. Het lijkt meer een showcase voor Inga en haar bizarre ‘andere’ kant dan een serieuze poging een verhaal neer te zetten. Wellicht kun je het typeren als het neerzetten van context waarbinnen de anime zich afspeelt, maar dan nog kun je er wel iets meer van maken dan UN-GO hier doet.

Voor mijn part had UN-GO dan ook maar een aflevering of vijf geduurd, het venijn zat ‘m toch duidelijk in de staart. Zoals ik ongetwijfeld al tientallen keren heb getikt ben ik redelijk fan van anime met een lichtelijk bevreemdende inhoud, maar dat alleen is niet genoeg. En bevreemdend is UN-GO wel zeker. Deze Noitamina-serie speelt zich af in een Japan uit een nabije toekomst waar de gevolgen van diverse gebeurtenissen nog altijd het landschap kleuren. Dit is niets nieuws, maar de wijze waarop bijvoorbeeld wordt omgegaan met artificiële intelligentie en het schepsel wat Inga moet voorstellen is een duidelijk teken aan de wand dat het niet een simpele detective is. Maar juist mede gezien dit een Noitamina is, ben ik lichtelijk teleurgesteld in de serie. Ik had een ietwat boeiendere anime verwacht, niet een die pas naar het eind toe haar ware kleur laat zien. Ik kom dan ook niet verder dan een 3 out of 5 stars in ieder geval.