Één van mijn favoriete anime van het afgelopen herfstseizoen was de dertien afleverigen tellende serie Kannagi, waarin een scholier zijn hele leven op de kop ziet gaan nadat een door hem bewerkt stuk hout tot leven komt in de vorm van een jongedame met een merkwaardige achtergrond. Hoewel dit behoorlijk riekt naar Sudden Girlfriend Appearance is Kannagi dat niet, tenminste niet in de vorm die we kennen.

Jin komt op jonge leeftijd in aanraking met een meisje wanneer hij een insect weet te vangen. Jin is jaren later blijkbaar nog steeds onder de indruk, uit een stuk hout maakt hij een beeld in haar gelijkenis. Tot zijn grote verbazing verandert zijn houten beeld echter in het meisje, Nagi. Ze blijkt een soort godin te zijn, het hout wat hij voor zijn beeld gebruikte was afkomstig van een tempel (shrine meer, maar altaar is het juiste woord niet helemaal) en door samenloop van omstandigheden staan ze wederom oog in oog. Wat volgt zijn dertien afleveringen waarin Nagi de huisgenote van Jin wordt en hij zijn eigen leventje probeert te leiden. Een aardige opgave aangezien Jin maar moeilijk kan wennen aan een onbekende in zijn leven, wanneer ook nog eens blijkt dat er nog een godin rondloopt (Zange, zusje van) en Nagi niet onopgemerkt blijft verandert Jin’s leven compleet. En is Nagi wel wie ze zegt te zijn?

Wat zo op het eerste oog een typische clichéaangelegenheid lijkt te zijn kent onder het dunne eerste laagje een behoorlijke rijkdom aan bijzonder amusante afleveringen en ook een paar verrassende drama-elementen. Vooral Nagi en haar innerlijke strijd (ze weet eigenlijk niet zo heel goed wat ze is) kent een aantal amusante hoogte- en dieptepunten. Met haar soms speelse en energieke gedrag drijft ze Jin met regelmaar tot wanhoop, zo is er een aflevering waarin ze zich opsluit in een kast waarbij iedereen hun best doet haar er uit te krijgen. Jin kan er niet zo om lachen, mede gezien de stapel ‘lectuur’ die hij in de kast heeft liggen. Het “godin zijn” van Nagi wordt niet altijd benadrukt, sterker nog, je zou soms bijna vergeten wat ze is. Gelukkig doet ze dat zelf ook, wat een mooie parallel is met de staat van religie waarin Japan verkeert heden ten dage. Kannagi is echter vooral gewoon een comedy, het heeft wat harem elementen (zonder daar ooit nadruk op te leggen) en high-school comedy elementen (hij is lid van een kunstgroep samen met een groepje andere malloten) zonder te vervallen in de gebruikelijke clichés. Koppel dat aan de niet onaardige animatie (die vooral in de laatste twee (serieuze) afleveringen bijzonder goed is zelfs) en je hebt een serie die prima in orde is.