Op papier klinkt Gunbuster (Aim for the top!) als een behoorlijke clichéaangelegenheid, wat het ook is. Maar dat is wel uit te houden met maar zes afleveringen.
Noriko is een niet al te talentvolle jongedame die dankzij hard werken en het vertrouwen van een leidinggevende zich weet te kwalificeren voor een missie die het voortbestaan van de mensheid moet waarborgen. Diep verborgen in het heelal lonkt een vijand met een overweldigend hoeveelheid wapens. Aan Noriko en compagnons de taak m.b.v. de gunbusters een einde te maken aan het gevaar.
Een aaneenschakeling van clichés, Noriko die door hard werken haar doel bereikt (zie bijna elke willekeurige sportanime), een vijand die dankzij één ultrasterk wapen verslagen wordt (inclusief aanvallen die van te voren aangekondigd worden door te roepen wat ze gaan doen), eigenlijk is niets maar dan ook niets origineel aan deze serie. Geeft niets, Gunbuster werkt perfect als parodie, en zo zie ik de serie ook. Hoe kun je anders een serie betitelen waarin een aardig vlootje van de mensheid tegen een overmacht van miljoenen schepen weet te winnen? Niet dat Gunbuster nu een geweldig staaltje parodiëren is maar het werkt wel. Zelfs de gebruikelijke onzekerheden en achtergronden van de personages worden meegenomen, een familielid wat zijn leven gaf in de strijd tegen de wezens, huilen, janken, huilen, stervende liefdes, huilen, alles is aanwezig. De animatie is verder niet echt bijzonder en de muziek evenmin (cheesy meer) maar al met al een aardige anime waar je soms toch wel hardop moet gniffelen om de overduidelijke steken onder water.
(4.83 out of 5)
(4.17 out of 5)