Ichigo Mashimaro

Op een aantal plekken las ik over de zogenaamd geweldig grappige anime Ichigo Mashimaro. Uiteraard is alles wat je niet kijkt geweldig grappig, zoals elk feestje waar je niet bij bent geweldig gaaf is. Het was dus tijd om te kijken of het daadwerkelijk zo geweldig grappig is.

ichigo-mashimaro

Een twaalf afleveringen tellende kijk in het niet bijster bijzonder avontuurlijke leven van een viertal jonge meisjes en een oudere zus van één van de meisjes. Geen spetterende actie, geen bloederige gevechten, geen raadselachtige mysteries, nee, gewoon een komedie die enkele dagen uit het leven van een paar gewone meisjes en hun plan van aanpak als het om het doorkomen van een doodnormale dag gaat. Van een tochtje naar het strand tot een bezoek aan een badhuis, van een snikhete zomerdag tot een sneeuwachtige kerstdag.

Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik de eerste drie afleveringen ernstig twijfelde of ik wel verder zou kijken, het was allemaal zo rustig, zo nietszeggend, zo gewoontjes, ja, vooral gewoontjes. Maar ergens gedurende aflevering vier viel voor mij het kwartje, ik begon de humor te waarderen en de personages kwamen ondanks hun wat simplistische (niet negatief) design zowaar tot leven. Zoals de lichtelijk irritante en aandachttrekkende Miu die een ringgooi spel op een plaatselijk festival een compleet nieuwe wending geeft. Of de Britse Ana Coppola die probeert te faken dat ze geen Japans kan maar stiekem eigenlijk gewoon geen Engels kan. Nobue, de oudere zus die door de vier jongedames compleet tot wanhoop wordt gedreven wanneer ze een baantje aanneemt in een familierestaurant. Chika, het zusje van Nobue, die haar rokende zus zo af en toe van geld moet voorzien. Matsuri, het tè lieve meisje wat bij het minst geringste haar tranen lijkt te moeten bedwingen (en in de Kerstman gelooft).

Er zitten een paar terugkerende grappen tussen (zoals een klasgenootje van Matsuri en Ana die constant naar de gang wordt gestuurd zonder aanwijsbare reden of een oude man die eerst de schrik van zijn leven krijgt in het familierestaurant waar hij graag rondhangt en dan ook de terreur van de meisjes treft in een plaatselijk badhuis) maar de meeste humor zit ‘m gewoon in de interactie tussen de personages. Hierbij wordt gelukkig geen gebruik gemaakt van slapstick maar een wat subtiele vorm van humor waarbij de grap soms verwerkt zit in een enkele gezichtsuitdrukking. Verwacht verder geen bijzondere animatie, deze is met succes redelijk standaard gehouden, wat de serie een wat lievige impressie meegeeft. En als ik Ichigo Mashimaro kort zou moeten omschrijven is dat ‘een lieve {en:slice of life} comedy’. En erg leuk vooral.