Na twee seizoenen Ghost in the Shell: Stand Alone Complex en de bijbehorende film werd het wel weer eens tijd de originele film weer eens te bekijken. Ghost in the Shell kent behoorlijk wat (gewelddadige) actie maar laat ook genoeg ruimte voor een filosofische insteek. De nummer zeven uit de SFX top 25 anime en inspiratiebron voor the Matrix is niet de meest toegankelijke en zeker geen film voor beginnende animeliefhebbers.
Section 9 onderzoekt een mysterieuze hacker met het pseudoniem “Puppet Master”. Via een reeks achtervolgingen met in de hoofdrol Kusanagi, Batou en Togusa en via de Puppet Master gecontroleerde slachtoffers komen we bij het ware geheim achter deze zogenaamde Puppet Master. Een project (project 2501) van een andere sectie blijkt een onverwachte bijwerking te hebben, een computerprogramma begon feitelijk een zelfbewustzijn te krijgen en was niet van plan zich zonder slag of stoot te laten verwijderen. Dit zet Kusanagi ook aan het twijfelen, aangezien zij zelf een complete cyborg is en moeite heeft het met concept leven. In een brute climax smelten Kusanagi en de Puppet Master samen (hun Ghosts (zielen) en Batou verbergt Kusanagi voor de regering aangezien zij feitelijk eigendom is van de staat.
Het was wel even wennen deze film, de personages zien er allemaal net iets anders uit dan in Stand Alone Complex maar de bijbehorende stemmen zijn op die van Aramaki na allemaal hetzelfde. De film kent een paar fantastische actievolle scènes met het gebruikelijke nodige geweld, maar de manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht is ronduit fantastisch. De laatste “veldslag” tussen Kusanagi en een zwaar bewapende tank is zowel grafisch uitmuntend als buitengewoon spannend.
De film staat overigens los van de serie, het einde van deze film spreekt feitelijk de serie tegen, maar uiteraard mag dat de pret niet drukken. Een qua animatie hoogstaande film is wat je te zien krijgt met bovendien een behoorlijk filosofische inslag. Wanneer is leven leven? Is dat een ademend lichaam of is het het zelfbewustzijn? Hoewel de film daar uiteraard geen antwoord op kan geven kun je helemaal meegaan op de gedachtegang van Kusanagi omtrent dit onderwerp. Een sterk staaltje, dat is wat Ghost in the Shell is, let bovendien op de door prachtige zangerige muziek ondersteunde visuele pareltjes in de film waarin er niets wordt gezegd maar er alleen dingen worden getoond. Pure visuele poëzie.
(No Ratings Yet)
Loading ...
(4.86 out of 5)
I watched this movie yesterday and it just doesn’t seem to get out of my mind… I feel the need to watch it over and over again! A true masterpiece!
Nu had ik dit alles ook in het Nederlands kunnen typen…
IK heb lang geleden stukken gezien van Ghost in the shell, maar wil het nog een keer kijken ( heb nog niet alles gezien ) maar waar kan ik het beste mee beginnen. Naar mijn weten zijn er twee films en een serie (verdeeld in twee seizoenen) Dus eerst de films kijken en dan de serie of andersom ?
De films en de serie staan los van elkaar, sterker nog, er zit eigenlijk geen continuïteit in. Zelfde personages, zelfde setting, dat wel. Ze zijn ook behoorlijk anders van toon.
Ik zou gewoon beginnen met de eerste film en eventueel de tweede er achteraan. De serie kan daarna.
De serie is qua toon wat meer zoals de manga trouwens. De film is een stuk ‘dieper’.
Qua verhaal vind ik dit niet zo heel interessant, hoewel de politieke intriges niet de hoofdmoot vormen. Het is vooral de muziek en de bijbehorende beelden die het ‘m doen. En dan met name de, in de recensie al genoemde, scènes in het natuurhistorisch museum (stevige doch gedoseerde actie met een kalme soundtrack) en de montage met stadsbeelden. Ik heb me zelden zo eenzaam en verloren gevoeld.
Overigens, interessante kritiek die ik heb gehoord is de wijze waarop Ghost in the Shell op visueel gebied zijn verhaal vertelt. Veel mensen kunnen het niet eens worden met de vele stilstaande plaatjes, waar vaak alleen de mond beweegt van degene die praat. Maar dat is een kwestie van de filmtaal begrijpen.
De soundtrack is een pareltje. Zelden kan filmmuziek mij de volle speelduur boeien.
“Veel mensen kunnen het niet eens worden met de vele stilstaande plaatjes, waar vaak alleen de mond beweegt van degene die praat. ”
Dat is een kwestie van budget.
Ik wist niet dat dit een budgetkwestie was; ik dacht dat dit meer een artistieke keuze was. Vind ik ook niet zo erg. Als dat een kwestie van budget is, dan vind ik dat de film daar desondanks juist effectiever van wordt. Zoals The Blair Witch Project effectief is omdat het een appel en een ei gekost heeft. Budgetkwestie of niet, de stilstaande beelden zijn zodanig sfeervol in de film geplaatst dat er een bepaalde charme van uit gaat. Dat heeft veel met timing te maken denk ik. Je moet iets als je geen geld te besteden hebt.
Zeker omdat de serie al redelijk “oud” is was het animeren in series redelijk duur ( tijd=geld), en hoe meer ze de beelden zouden moeten animeren hoe duurder het wordt.
Tegenwoordig zie je in sommige series ook nog wel eens dat ze het liefst de delen van de mond ( als iemand praat ) met leuke trucjes proberen zo min mogelijk te animeren. Want om de lippen gelijk te krijgen met het geluid is een precies zaakje hehe.
Volgens mij was het Akira waar eerst de dialogen waren opgenomen om zo wat natuurlijker over te komen.
Je ziet in heel veel series heel veel stilstaande beelden waar alleen een (zo klein mogelijk) mondje beweegt. Scheelt bakken met geld.