Na twee seizoenen Ghost in the Shell: Stand Alone Complex en de bijbehorende film werd het wel weer eens tijd de originele film weer eens te bekijken. Ghost in the Shell kent behoorlijk wat (gewelddadige) actie maar laat ook genoeg ruimte voor een filosofische insteek. De nummer zeven uit de SFX top 25 anime en inspiratiebron voor the Matrix is niet de meest toegankelijke en zeker geen film voor beginnende animeliefhebbers.
Section 9 onderzoekt een mysterieuze hacker met het pseudoniem “Puppet Master”. Via een reeks achtervolgingen met in de hoofdrol Kusanagi, Batou en Togusa en via de Puppet Master gecontroleerde slachtoffers komen we bij het ware geheim achter deze zogenaamde Puppet Master. Een project (project 2501) van een andere sectie blijkt een onverwachte bijwerking te hebben, een computerprogramma begon feitelijk een zelfbewustzijn te krijgen en was niet van plan zich zonder slag of stoot te laten verwijderen. Dit zet Kusanagi ook aan het twijfelen, aangezien zij zelf een complete cyborg is en moeite heeft het met concept leven. In een brute climax smelten Kusanagi en de Puppet Master samen (hun Ghosts (zielen) en Batou verbergt Kusanagi voor de regering aangezien zij feitelijk eigendom is van de staat.
Het was wel even wennen deze film, de personages zien er allemaal net iets anders uit dan in Stand Alone Complex maar de bijbehorende stemmen zijn op die van Aramaki na allemaal hetzelfde. De film kent een paar fantastische actievolle scènes met het gebruikelijke nodige geweld, maar de manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht is ronduit fantastisch. De laatste “veldslag” tussen Kusanagi en een zwaar bewapende tank is zowel grafisch uitmuntend als buitengewoon spannend.
De film staat overigens los van de serie, het einde van deze film spreekt feitelijk de serie tegen, maar uiteraard mag dat de pret niet drukken. Een qua animatie hoogstaande film is wat je te zien krijgt met bovendien een behoorlijk filosofische inslag. Wanneer is leven leven? Is dat een ademend lichaam of is het het zelfbewustzijn? Hoewel de film daar uiteraard geen antwoord op kan geven kun je helemaal meegaan op de gedachtegang van Kusanagi omtrent dit onderwerp. Een sterk staaltje, dat is wat Ghost in the Shell is, let bovendien op de door prachtige zangerige muziek ondersteunde visuele pareltjes in de film waarin er niets wordt gezegd maar er alleen dingen worden getoond. Pure visuele poëzie.
(No Ratings Yet)
Loading ...
(4.83 out of 5)
I watched this movie yesterday and it just doesn’t seem to get out of my mind… I feel the need to watch it over and over again! A true masterpiece!
Nu had ik dit alles ook in het Nederlands kunnen typen…
IK heb lang geleden stukken gezien van Ghost in the shell, maar wil het nog een keer kijken ( heb nog niet alles gezien ) maar waar kan ik het beste mee beginnen. Naar mijn weten zijn er twee films en een serie (verdeeld in twee seizoenen) Dus eerst de films kijken en dan de serie of andersom ?
De films en de serie staan los van elkaar, sterker nog, er zit eigenlijk geen continuïteit in. Zelfde personages, zelfde setting, dat wel. Ze zijn ook behoorlijk anders van toon.
Ik zou gewoon beginnen met de eerste film en eventueel de tweede er achteraan. De serie kan daarna.
De serie is qua toon wat meer zoals de manga trouwens. De film is een stuk ‘dieper’.