5 Centimeters per Second

Makoto Shinkai vermaakte me eerder met Voices of a Distant Star en the Place Promised in our Early Days, maar uiteraard is dat geen garantie. Zijn nieuwste werkje is 5 Centimeters Per Second (Byousoku 5 Centimeter), een film die eigenlijk uit drie delen bestaat.

Takaki Tõno en Akari Shinohara zijn schoolvrienden die langzaam maar zeker naar elkaar zijn toegegroeid doordat ze eigenlijk een beetje in hetzelfde schuitje zitten. Na hun lagere school te hebben afgerond raken ze elkaar uit het oog door allerlei verhuizingen maar ze blijven elkaar brieven sturen. Tõno staat echter op het punt wederom te verhuizen en voordat het te laat is maakt hij een treinreis om Akari nog een keer te ontmoeten. Wegens nogal hevige sneeuwval loopt de treinreis uren vertraging op en Tõno is bang dat Akari niet zal wachten. Aangekomen op de plaats van bestemming blijkt de jongedame echter nog steeds op hem te wachten en tijdens een wandeling door de sneeuw geven ze elkaar hun eerste kus. Heel symbolisch danzkij de afspraak dat ze nog eens samen zouden zijn tijdens het vallen van ‘cherry blossom’ wat Akari vergelijk met sneeuw.

Jaren later zien we Tõno weer, Kanae Sumita, een klasgenote van hem, heeft verliefde gevoelens voor hem maar durft er niet voor uit te komen. Wanneer ze eindelijk de moed heeft gevonden het hem te vertellen realiseert ze zich dat Tõno, ondanks dat hij verschrikkelijk aardig voor haar is, haar niet ziet staan en eigenlijk altijd in de verte staart, naar iets wat heel ver weg is. Wedden dat het Akari is?

Weer jaren later treft Tõno tijdens het oversteken van een treinspoorovergang een bekend gezicht, wanneer hij echter achterom kijkt rijdt er net een trein langs en wanneer de trein gepasseerd is is de dame weer verdwenen. De wereld is verder gegaan, Tõno wacht nog op Akari maar Akari leeft haar eigen leven, Kanae wacht nog op Tõno maar Tõno ziet haar nog steeds niet staan.

Heel erg droevige verhalen eigenlijk, over liefdes die niet gaan werken, over afstanden die niet zijn te overbruggen en over tijd wat alsmaar doortikt. Het is allemaal weer helemaal super qua animatie, het moet gezegd worden. Shinkai weet in ieder geval hoe een achtergrond sfeervol te maken en dit keer zijn de personages ook wat beter gelukt. Het verhaal vond ik in dit geval ietsje minder, vooral het eerste deel deed me te veel aan Voices of a Distant Star denken, hoewel er dit keer geen dode valt. Heel veel thematiek en ‘rustige’ beelden maar vooral veel gefilosofeer en ‘brooding’.
Al met al weer een prima titel op de c.v. van Shinkai maar iets meer variatie qua thema mag wel, je zou bijna denken dat de man doodongelukkig is.