The Place Promised in Our Early Days (Kumo no mukou, yakusoku no basho) is een anime met twee gezichten, aan de ene kant de koude oorlog tussen het Noordelijke en Zuidelijke deel van Japan en aan de andere kant die van een vriendschap tussen drie jongeren. Deze negentig minuten durende film is van de hand van Makoto Shinkai waarvan ik eerder de zeer mooie anime Voices of a Distant Star besprak, een goed vooruitzicht.

Hiroki, Takuya en Sayuri zijn drie vrienden die in hun jeugd samen plezier hebben. De twee jongens (Hiroki en Takuya) bouwen gezamenlijk aan een neergestort vliegtuig wat ze hebben gevonden (uh?) en Sayuri is (uiteraard) een meisje wat begeerd wordt door één van de twee. Tieners dagdromen graag en de twee beloven Sayuri dat ze haar gaan meenemen in een vlucht naar een immens hoge toren op een ander eiland van Japan. Overigens bestaat in deze alternatieve realiteit Japan uit twee delen die een soort van koude oorlog voeren. Tijdens de zomer verdwijnt Sayuri echter spoorloos van het toneel en de twee blijven achter met pijn in hun hartjes.
Drie jaar later zien we de drie terug, Sayuri blijkt in een coma te liggen (beter gezegd een hele diepe slaap waaruit ze niet ontwaakt) en Hiroki en Takuya zijn geen goede vrienden meer. Hiroki is ook nog eens depressief en brengt zijn dagen door met niets doen terwijl Takuya aan een geheim project werkt waarin onderzoek wordt gedaan naar alternatieve realiteiten. De toren blijkt ook te maken hebben met alternatieve realiteiten, alles binnen een straal van twee kilometer rond de toren wordt omgewisseld met de omgeving uit andere parallelle werelden. Bovendien is Takuya lid van een groepering die als doel heeft Japan weer een verenigd land te maken.
De koude oorlog lijkt te escaleren en Takuya ontvoert Sayuri uit het ziekenhuis om haar naar de toren te brengen, de toren blijkt te zijn gebouwd door haar grootvader en Sayuri’s vreemde ziekte heeft een directe link met de toren. In een wervelende climax weten ze de toren te vernietigen en Sayuri ontwaakt. Eind goed, al goed.

De animatie is weer fantastisch moet ik zeggen, dit keer zijn de achtergronden gewoonweg adembenemend en zelfs de personages zien er uitmuntend uit (in tegenstelling de wat minder karakteranimatie in Voices of a Distant Star). Het verhaal is ook zeker niet slecht maar het kon me allemaal niet zo heel erg boeien. Erg dramatisch allemaal, dat wel, maar wellicht te dramatisch. Verloren tijden, dromen die de vlucht hebben genomen, wellicht zou de maker eens een vriendin moeten krijgen, misschien dat het dan allemaal wat vrolijker wordt. De film is zeker niet vervelend om te kijken overigens maar behoort wat mij betreft ook niet tot de toppers in het genre.