My Neighbour Totoro

De nummer één uit de SFX anime top 25 is een film uit de stal van Studio Ghibli, een studio die door de jaren heen een behoorlijke reputatie heeft opgebouwd en bovendien met de film Spirited Away (die ook in de top 25 staat) een Oscar binnen sleepte. My Neighbour Totoro (Tonari no Totoro) is echter wel een film waar ik eigenlijk nogal sceptisch over was, het geheel leek eigenlijk nogal op een kinderfilm, met name de hoes en het verhaal. Maar was dat terecht?

totoro

Mei en Satsuki zijn twee jonge meisjes die samen met hun vader verhuizen naar het platteland om dichter bij moederlief te zijn die in het ziekenhuis ligt om te genezen van een niet nader genoemde ziekte. De omgeving is voor kinderen perfect, zoveel ruimte om te onderzoeken en te spelen, de film trakteert ons dan op een portie vrolijkheid die verschrikkelijk aanstekelijk werkt. Wanneer Mei op een dag twee voor haar onbekende wezentjes achtervolgt komt ze terecht in het hol van een reusachtige “forest spirit” met een mond zo groot dat Mei er meerdere malen in past. Naïef als de schattige Mei wellicht is is ze totaal niet bang van het grijze wezen en valt heerlijk in slaap op de zachte buik van Totoro, zoals ze op kinderlijke wijze de naam van het wezen verkeerd uitspreekt. Wanneer ze later wakker wordt is Totoro weg en het hol is ook niet meer te vinden.

Later staan Mei en Satsuki in de regen te wachten op hun vader die terugkeert van een bezoek aan hun moeder wanneer opeens Totoro naast hen verschijnt. Satsuki ziet dat Totoro onder een blad van een boom schuilt tegen de regen en biedt hem een paraplu aan. Totoro, die natuurlijk nog nooit een paraplu heeft gezien, wordt helemaal lyrisch van het tikkende geluid van de regen op de paraplu. Als dank voor het lenen van de paraplu geeft hij de kinderen dan ook een zakje met magische zaadjes maar hij vergeet echter de paraplu terug te geven wanneer hij in zijn bus stapt. Een bus met een glimlach overigens, in de vorm van een kat.

Vol enthousiasme planten de twee meisjes de zaadjes in de grond, wachtend tot er iets begint te groeien. Op een nacht ontwaken de twee en zien Totoro (en twee mini-versies) een dans doen rond het lapje grond waar de twee de zaadjes hebben geplant. De twee spurten naar buiten en doen mee met de merkwaardige dans. Tot hun eigen verrassing rijst er plots een enorme boom uit de grond en uiteraard is dat aanleiding tot een vreugde-uitbarsting. Totoro neemt bovendien de dames mee op een rondvlucht langs de boomtoppen. Wanneer ze de volgende dag ontwaken staat er (uiteraard) geen boom, maar de zaadjes zijn wel uitgekomen.

Niet veel later krijgen de twee meisjes te horen dat hun moeder (nog) niet kan thuiskomen en Mei raakt compleet van slag. Ze besluit de benenwagen te nemen en naar haar moeder te gaan (lopend!). Satsuki raakt van slag en wanneer een lange zoektocht tot niets leidt besluit ze de hulp in te roepen van Totoro. Het wezen heeft schijnbaar een zwak voor de twee en stelt de catbus beschikbaar. Satsuki vindt Mei dan ook en samen gaan ze naar het hospitaal om een glimp op te vangen van hun moeder, vol tevredenheid glimlachend zittend op een tak van een boom.

The end.

Dat was een nogal lang verhaal wat eigenlijk heel kort valt samen te vatten: twee meisjes raken bevriend met een forest spirit. Er gebeurt eigenlijk niet zo heel erg gek veel in deze film, geen spannend plot, geen twists, geen mensen met dubbel moraal, Totoro is gewoon een kijkje in het leven van twee meisjes. De film kijkt niet alleen naar de twee kinderen, het verhaal is ook verteld vanuit het perspectief van een kind. De wereld is mooi, kent wonderen, er is geen goed, geen kwaad, niet alles hoeft een antwoord of een zelfs maar een vraag. Dit is gewoon een ongecompliceerd sprookje zonder een moraal. Forest spirit? Catbus? In de fantasie van een kind kan alles. De animatie is verbluffend, niet op het niveau van de hedendaagse films waar de achtergronden compleet digitaal zijn maar op een charmerende getekende manier met een heerlijk oog voor details.
Er zitten echt een paar heerlijke scènes in, zoals bijvoorbeeld Totoro die een brede grijns trekt bij het tikkende geluid van regen op een paraplu, je grijnst gewoon mee. Of de scène waarin Mei in slaap valt op de borst van het wezen, compleet niet bang voor het wezen. Er is zoveel te genieten aan deze film, gewoon kijken.

Totoro een kinderfilm zei ik? Ja, absoluut, maar laat mij dan maar gewoon een kind zijn, die grijns die ik op mijn gezicht kreeg bij het zien van deze briljante en betoverende film had ik volgens mij een week later nog.