The Melancholy of Haruhi Suzumiya is een highschool comedy, een genre wat ik normaal gesproken altijd oversla. Rond deze serie was echter een redelijk grote hype ontstaan en Random was er ook van onder de indruk. Toch maar gekeken dus.
Haruhi Suzumiya is een topper in alles wat ze doet, probleem is dat ze nogal snel haar aandacht verliest en dan maar weer wat anders gaat doen. Bovendien is ze totaal niet geïnteresseerd in normale mensen, haar interesse ligt bij buitenaardse wezens, tijdreizigers en paranormaal begaafden. Een nutjob dus. In haar nimmer aflatende “enthousiasme” sleept ze klasgenoot Kyon mee en richt de S.O.S.-brigade op, een groepje wat zogenaamd merkwaardige gebeurtenissen moet onderzoeken. Uiteraard gebeurt er niets vreemds (tenminste, dat denkt ze zelf) en de S.O.S.-brigade doet eigenlijk niets anders dan de nukken van Haruhi te overleven. Er is echter iets met Haruhi, wanneer zij zich verveelt gebeuren er juist merkwaardige dingen met een mogelijke catastrofale afloop. Wanneer Kyon ontdekt dat de drie overige leden van de “brigade” bestaat uit een tijdreizigster, een speciaal voor het fenomeen Haruhi Suzumiya door een buitenaardse entiteit gecreëerd persoon en een paranormaal begaafde wordt zijn leven nog net iets gecompliceerder.
Ik kan er niets aan doen maar the Melancholy of Haruhi Suzumiya is één van de weinige anime waarbij ik hardop moest lachen. Het compleet over-the-top gedrag van Haruhi, de licht ironische voice-over (en commentaar) van Kyon, de stille data-entiteit Yuki Nagato die ook aardige lappen tekst kan ranten als ze wil, het altijd vrolijke gezicht van de paranormaal begaafde Itsuki Koizumi en de lichtelijk naïeve rondborstige tijdsreizigster Mikuru Asahina, de personages zijn een heerlijk stelletje high-schoolers met een bijna briljante onderlinge interactie. Haruhi weet overigens niet wat haar brigadegenoten zijn en dat maakt het allemaal nog leuker, aangezien ze eigenlijk allemaal (op Kyon na) aanwezig zijn om haar in de gaten te houden. De serie is bovendien schaamteloos als het aankomt op de verhaallijnen, Haruhi schuwt niet om Mikuru in allerlei pakjes te wringen (en daarbij lichamelijk contact zeker niet vermijdend) om haar zin door te drijven en Kyon, ondanks zijn beschermende natuur, laat het allemaal gebeuren, want, zoals hij zelf zegt, Mikuru in een lieftallig pakje is niet vervelend om naar te kijken. Melancholy verveelt dan ook geen moment, de afleveringen zijn echter niet chronologisch en dat geeft de makers ruimte om te spelen met de verhaallijnen. Bovendien zit er een running gag bij de vooruitblikken naar de volgende aflevering die consequent een verkeerd afleveringsnummer meekrijgen van Haruhi waarop Kyon haar verbetert. Melancholy is leuk, verslavend en met regelmaat hilarisch. In Japan liepen ze er in ieder geval mee weg en het kenmerkende dansje wat deels te zien is tijdens de aftiteling werd een rage. Ik ga uiteraard niet zo ver om dat dansje uit mijn hoofd te leren, laat staan te proberen maar Melancholy behoort zonder twijfel bij mijn favoriete anime. Seizoen twee, die in 2008 te zien zal zijn in Japan (helaas achteraf niet dus), zal ik dan ook zeker niet aan me voorbij laten gaan.
(6 votes, average: 4.33 out of 5)
Loading ...
