Anime is voor sommige mensen onnavolgbaar en in het geval van Moyashimon is daar wel wat voor te zeggen. Hoe het kunnen zien van microben een wereld voor je doet opengaan, daar gaat het in deze elf afleveringen tellende serie over.

Tadayasu Sawaki heeft een bijzondere gave, hij kan, als één van de weinige mensen op deze aardkloot, met zijn blote oog microben zien en er zelfs op een vage manier mee communiceren. Deze microben tonen zich aan hem op een cartooneske manier die ergens vaag in de verte lijken op de daadwerkelijke vorm van deze levensvormen. Wanneer hij een studie gaat volgen aan een agrarische universiteit in Tokyo wordt hij al gauw onder de hoede genomen door een redelijk markante professor die banden heeft met de opa van Sawaki. Gedurende de serie zal Sawaki een paar bizarre gebeurtenissen meemaken waarin zijn gave de ene keer van pas komt (hij ziet wanneer eten bijvoorbeeld bedorven is) en de andere keer behoorlijk in de weg zit (zoals wanneer hij een studentenkamer betreedt).

Hoewel de gave vaak ter sprake komt en als leidraad voor de serie geldt is deze comedy eigenlijk gewoon een slice of life serie van wat studenten en wat markante figuren. Tenminste, het eten van gefermenteerde meeuwen uit een zeehondenlijk geldt bij mij als markant, mensen die dit gewoon vinden mogen het markant doorhalen en er alledaags van maken. De subtitel van de serie is “tales of agriculture” maar buiten wat informatie over de microben (tijdens het microbetheather na de aftiteling) leer je er toch niet zo heel erg gek veel over agricultuur, tenminste, een sake-expert kun je er wellicht wel van worden. De avonturen zijn dikwijls bizar (een festival waarbij de campus wordt afgesloten en hordes studenten worden belaagd door gemaskerde atleten, de jeugdvriend van Sawaki die een identiteitsprobleempje heeft, etc. etc.) en dit gaat gepaard met een overdosis aan het door mij niet zo heel erg geliefde “deformation”, maar op één of andere manier kan ik mij daar bij Moyashimon niet zo aan storen, wellicht mede dankzij de bizarre microben die bijna constant door het beeld dwarrelen. Maar Moyashimon is vooral gewoon erg leuk, geen hoogvlieger qua animatie (maar toch zeker wel van een prima kwaliteit) of muziek, maar gewoon een lekkere bizarre comedy. En daarbij, hoeveel professoren hebben twee bloedmooie assistentes waarvan er één onder haar labjas sexy leren kleding draagt? Want daar ligt de kracht van de serie, de personages, gevarieerd, uniek en vooral amusant. Wat mij betreft is Moyashimo een aanrader, kort en grappig.

Wat vond jij van Moyashimon?
(No Ratings Yet)
 Loading ...