Deze tv-verslaafde doet zowaar aan een sport, niet één waarvan je heel erg moe wordt, maar één waarbij je zo af en toe in actie dient te komen: honkbal. Niet alleen gooi en sla ik graag een balletje, regelmatig bezoek ik de website van mlb.com want vreemd genoeg interesseert de sport me mateloos op het moment (springtraining is weer begonnen). Mooi dat ik dan ook nog eens honkbal kan combineren met televisie, sterker nog, met anime zelfs. Major s1.

Goro Honda is een klein jongetje wat in navolging van zijn vader van plan is het te gaan maken in de honkbalwereld. Zijn vrije uurtjes na school besteed hij aan het gooien van een bal tegen een muur in de hoop snelheid te ontwikkelen en meer controle te krijgen. Wanneer zijn vader overlijdt na tijdens een wedstrijd geraakt te zijn door een fastball raakt Goro eigenlijk alleen nog maar gemotiveerder in de voetsporen van zijn vader te treden. Hij wordt opgevangen door het liefje van zijn wijlen vader (moederlief was al eerder overleden, het zit ‘m ook niet mee) en samen proberen ze een normaal leven te leiden. Al gauw raakt Goro betrokken bij de wederopstanding van een little league team die eigenlijk vooral uit kneusjes bestaat. Hoewel het nergens naar lijkt in eerste instantie ontwikkelen ze zich allemaal tot matig tot redelijke honkballers en uiteraard worden er winstpartijen geboekt tegen hoger ingeschatte teams en uiteraard ook vaak na een forse achterstand, de clichés dus. Het eindigt allemaal met een overwinning op Yokohama Little League gedurende welke wedstrijd Goro zijn lichaam tot het uiterste dwingt, dit ten nadele van de nabije toekomst. Een droom komt uit, maar helaas voor zijn teamgenoten wordt de nieuwe liefde van Goro’s stiefmoeder geruild (klinkt raar, maar zo werkt het in honkbal, zie Johan Santana zeer recentelijk) en zal Goro moeten verkassen.

Het begin van de serie is nogal triest eigenlijk, Goro verliest in korte tijd zijn vader en moeder en voor een klein jongetje wiens leven nog moet beginnen eigenlijk is dat natuurlijk verschrikkelijk. Het gaat dan ook gepaard met heel veel gehuil en gesnotter, maar gelukkig trekt na enige tijd weer weg en krijgen we een redelijk amusante honkbalserie te zijn met best veel aandacht voor de wedstrijden. Nou ja, vooral voor hoe goed Goro is, hoe moeilijk hij te verslaan is, hoe hij een team nobody’s aan het winnen krijgt, een zak vol cliché’s inderdaad. Het is voor mij vrij eenvoudig om daar overheen te kijken aangezien ik toch gewoon ook gek van honkbal ben. Maar toch ken je het wel aan het eind van de rit. Moeilijke tegenstander, uitzichtloze situaties, laatste paar inningen gaat het team van Goro opeens goed honkballen en lukt alles. Gelukkig maar dat Goro zich blesseert in de éen na laatste wedstrijd zodat ze eindelijk ook eens een wedstrijd verliezen in de halve finale.

Major heeft een lekkere catchy openingstune en adequate animatie, iets wat ik ook wel eens anders heb gezien (ik zwaai even naar Spice and Wolf). De personages zijn allemaal herkenbaar geanimeerd en met regelmaat een beetje karikaturaal, maar niet op een heel erg storende manier. De nerds zien er ook gewoon uit als nerds zeg maar. Zonder dat je het echt door hebt zie je Goro opgroeien en dat is dan ook eigenlijk het centrale thema van de serie. Hij begint als een klein jankerig strebertje en eindigt als een sportieve knul die bovendien op komt voor de zwakkeren in zijn ploeg/klas, iets wat hem veel vrienden oplevert. Wanneer hij aan het eind van het seizoen dan ook vertrekt kun je bijna de pijn voelen van zijn teamgenoten, maar het blijven uiteraard personages in een anime. Een aanrader voor de liefhebbers van sportanime en met zesentwintig afleveringen goed te doen. Tenminste, als je even vergeet dat er nog drie seizoenen zijn.