Sommige anime ziet er zo mooi uit dat je het ze vergeeft dat het verhaal nogal rammelt. Bij Kemonozume is dat ook het geval, bijna dan.

De wereld wordt geteisterd door Flesh Eaters, vleesetende (mensenvlees) monsters die zich vermommen als normale mensen. Deze beesten worden bestreden door speciaal getrainde strijders, de serie richt zich vooral op de Kifuken Dojo, een vechtschool die in hoog aanzien staat. Hoewel er zo af en toe een gevoelige nederlaag wordt geleden lijkt de situatie onder controle. Uiteraard zou dat maar een saai verhaal opleveren en al gauw gaat er van alles mis, een deel van de Flesh Eaters verandert na hun dood in mensen (wat eerder nooit gebeurde), het aantal Flesh Eaters neemt schrikbarend toe en één van de grootste talenten van de Kifuken gaat er vandoor met een meisje waar hij smoorverliefd op is. Ach, wat romantisch weer, een liefdesverhaal, hun liefde is echter niet bepaald conventioneel, zij is een Flesh Eater (wat hij ook gewoon weet) en tijdens de liefdesdaad verandert ze ongewild in haar Flesh Eater vorm. Samen slaan de twee op de vlucht om een leven in de anonimiteit op te bouwen, maar helaas stort de wereld om hen heen een beetje in. De toename van het aantal Flesh Eaters wordt namelijk veroorzaakt door een megalomane gek die bovendien banden heeft met de Kifuken. Zal het onze weggelopen held Toshihiko het lukken de wereld te redden?

Het verhaal klinkt op zich zo vreemd niet, relaties tussen mensen en monsters zien we wel vaker (denk Buffy) maar het is de executie van het verhaal wat vreemd is. De animatie is bij tijd en wijlen briljant en totaal niet kenmerkend voor anime. Het doet nog het meest denken aan Mind Game, waar een zelfde driedimensionaale manier van animatie werd gebruikt. Tevens maken beide titels gebruik van “echte” beelden wat een nog bevreemdender gevoel geeft aan een toch al raar verhaal. Wat uit bovenstaande samenvatting namelijk niet blijkt is het feit dat er in de serie bijvoorbeeld een aapje rondrent wat in staat is Toshihiko een pak slaag te geven, de logica daarvan ontgaat de kijker compleet overigens. Of wat dacht je van een buitenproportioneel personage wat een metertje of zes groot is, of een afgehakt hoofd wat beentjes krijgt, nee, Kemonozume is niet bepaald alledaagse kost. Wat in Mind Game nog wel lukte is de vreemde elementen een plek te geven in het verhaal, in Kemonozume lukt dat wat minder. Soms krijg je het idee dat bepaalde zaken er gewoon inzitten omdat het vreemd is en niet dat het ook maar ergens een functie heeft. Toch is Kemonozume een aanrader, alleen al om de unieke animatie.